دست نوشته های amir 69

اینکه ما از بازیگری خوشمان نمی آید، احتمالا برمی گردد به نقش او. چون بازیگر تنها یک بازیگر است. آنچه ما داریم از او می بینیم و تنفر ما را حتی بر می انگیزد یک نقاب است که فیلمنامه به صورتش کشیده است. او باید چیزی باشد که می گویند.حتی در جزئیاتش. من معتقدم هر چه تنفر آدم از بازیگر بیش تر باشد او بازیگر تواناتری ست. معمولا آدم بَده ی داستان بودن سخت تر است. و من به تمام آنها احترام ویژه ای می گذارم. حالا اگر این فیلم ، بازیگر و کارگردان را تعمیم بدهیم به زندگی ، آدم هایش و ...؛ می شود گفت که آدمی که ما از او خوشمان نمی آید احتمالا نقش بدی را بهش داده اند. بیچاره شانس نداشته. وگرنه پشت آن چهره ی منفور می شد آدم های خوبی هم پیدا کرد. این چیزها را که در برخورد با آدمها در نظر بگیرم راحت تر می شود باهاشان کنار آمد.

بیا کمی بخندیم. و فکر کنیم که هر کسی که دارد گریه می کند به خاطر پیازی ست که پوست می کند. بی خیال دنیا و هرچه درونش هست. میگویند به پشیزی هم نمی ارزد. البته برای بعضیا پشیز هم چیز زیادی ست. ما که آن بعضی ها نیستیم. ببین من خودم یک اسکناس پنج هزار تومانی توی جیبم دارم. دستت را بگذار توی جیبم. من هم دستم را می گذارم دور کمرت و می رویم. بیا برویم. برویم تا آخر همین کوچه ی بن بست. برویم و کشف کنیم که ته ِ ته ِ این کوچه، همانجا لای دیوار بتنی اش، یک در ِ جادویی جا خورده است. منتظر ما، من و تو ، که برویم و پیدایش کنیم. بگذریمش. و بعد به هر که رسیدیم بگوییم آخر کوچه های بن بست درهای خوبی دارد. و آن ور در ها همیشه خبر های خوبی ست. حداقلش تا قبل از باز شدن در می توانیم امیدوار باشیم. بیا برویم..

.. جزئیات صورتـت دارد یادم می رود. به گمانم اگر در خیابان - وقتی که حواسم به تنه ی عابر سمت چپی نباشد - ببینمت، بایستم. لحظه ای مکث کنم؛ سه یا چهار ثانیه. و بعد با شتاب برگردم. و بلند به نام صدایت کنم. بگویم:... . نام هم از جزئیات آدم هاست یا نکند.. ؟!

...تو دیگر آن جنبه ی درد آلودگی ات را از دست داده ای
و از آن خاطرات مهلک تنها یادی مانده
که به خاطر آوردنش
فقط لبخند نامحسوسی را روی لب هایم مرتب می کند.

از یک جایی شروع می شود
و جایی نرسیده به پایان، به پایان نمی رسد.
رسیدن تخیلی ترین فعل دستور زبان است.
ما زندگی می کنیم که نرسیم.
و روزی از همین روزها
مرگ به خود می آوردمان که به زندگی هم نرسیده ایم.

می دانی ؟ نه نمی دانی. آخر تو چطور باید بدانی؟
کم آوردن آدم ها را فقط خودشان می فهمند.
حتی وقتی جلوی آینه ایستاده اند او تصویری از کم آوردن نشان شان نمی دهد.
دیدنی نیست که.
آدم ها از درون کم می آورند.
و آنجا
در تاریکی شب ها،
نیمه شب ها،
گاه و بی گاه،
بین فاصله ی بیدار شدن تا سحری خوردن،
بین سکوت بعد نماز صبح تا خوابیدن،
این کم آوردن را حس می کند.
لمس می کند.
دردش را.
درد تصویرهای مبهم را.
تصویرهایی که تارند و مه آلود.
که مجسم نمی شوند.
که نمی توانند.
که تنها تجسم ناتوانی اند.
ناتوانی.
بعضی وقتها،
نیمه ی راه نرسیدن
به این فکر می کنم بهتر نیست که
توقعم را،
مقصدم را ،
خودم را .. پایین بکشانم.
آنقدر پایین بیاورمش که رسیدن دو قدم جلوتر ازمن باشد.
و گاهی خسته تر لجم می گیرد
که می گویم پیچ قبلی آخرش بود.
که من خیلی وقت است رسیده ام.
این رفتن و ادامه دادن ها
فقط برای پیدا کردن جایی خوب برای افتادن است.
و من وظیفه ام را انجام داده ام..

امروز ؛
استاد همون جور که داشت مدار دیودی رو حل می کرد
رفت توی حال خودش
از این حس و حال هایی که درخت می کشی
یا یه مستطیل رو هی پر رنگ می کنی
من می فهمم این حس ها رو.

دور جوابی که جواب آخر نبود مستطیل کشید
رفت توی حال خودش
پر رنگ کرد و پررنگ کرد
ما ساکت بودیم
هر 6 تامون
دلمون نیومد حرف بزنیم..

به خودش که اومد
همون طور که به دیوار چسبیده به تخته تکیه زده بود
زل زد به پنجره ی روبروش
گفت :

خدا شونه هامون رو فقط واسه این نداده که غم ها رو تحمل کنیم
گاهی لازمه بالا بندازیمشون و بگیم : بیخیال !

شونه ش رو بالا انداخت و مسئله رو تا آخر حل کرد.

دارم تقاص کدام زمستان نیامده را پس می دهم؟

من که کاری به کار تو نداشته ام.
تنها گاهی
پاییزی که بعد آن تابستان آمد را
لابلای سوال های بی جواب کودکی ام گذاشته ام.
همین..

ایوان مان دیگر از سر و صدای جوجه پرستو ها خالی ست
همه شان بزرگ شدند
رفتند پی زندگی شان.

من برای تو
همان کنج دیوار بودم
که بزرگ شدندت را نظاره می کرد
و رفتن ت را.

من بعد از تو
همان پنجره ام که آمدن را انتظار می کشد
امدن بهاری را
که پسِ زمستانی نیامده خواهد آمد..

من منتظر اتفاقم.
اتفاقی که تو را بیاورد وُ
دیگر مهم نباشد درخت ِ آنور دیوار کاهگلی مان
برف می آورد یا شکوفه
دیگر جهت پرواز پرنده ها هم مهم نباشد.
من منتظر اتفاقم.
از آن دست اتفاق ها که با فکر افتادنش می شود تمام روزهای برگریزانی یک درخت را شمرد،
از همان ها که با شمردن ِ برفهایی که روی لبه ی حوض می نشینند می شود روزهای نیفتادنش را از بر شد،
از همان ها که ترس نیفتادنش می تواند آدم را از پا بیندازد
از همان اتفاق ها که خودت خوب می دانی
از همان ها که جلوی آینه هر روز مویش را شانه می زنی
از همان ها که...
من منتظر تو ام که تنها اتفاق نیفتاده ی منی.

پرستو ها که آماده ی کوچ می شوند، یاد تو میفتم.
دیگر نمی دانم پاییز را عاشقم
یا فعل آمدنی را که پاییزها نمی شود با تو صرف ش کرد.

من تاب انتظار ندارم،
اتفاق بیُفت !

همه مان منتظریم. یک اتفاقی هست که باید در زندگی مان بیفتد.
بعضی ها می دانند آن اتفاق چیست و منتظرش هستند.
عده ای منتظر اتفاق نادانسته ای زندگی می گذرانند.
این انتظار می تواند شوق و انگیزه ای ایجاد کند.
می تواند آدم را بِکِشاند به راه.
می تواند هم یک انتظار معمولی باشد.
مثل ایستادن توی ایستگاه متری
هیچ کاری نتواند بکند.
بسته به آدمش است.

من آدم دنبال اتفاق دویدن نیستم!

من آدم ِ کنار کشیدن نبودم. هیچ وقت.
یا ایستادم و کنار امدم.
یا ایستادم و صورت مسئله را پاک کردم.
زیر باران
توی برف
وسط ذل آفتاب
ایستاده ام.
من آدم ِ ایستادن هستم.
من درختم.

اما وقتی صورت مسئله خود منم
وقتی بفهمم

مطمئن که شدم
گور بابای هر چه ریشه و تعلق و خاطره
راه میفتم..
من آدم ِ رفتن ام.
وقتی درخت را قطع می کنند
من پرنده ام

همیشه بوده ام!

میان این همه اتفاق که نیفتاده اند،
که قرار نیست بیفتند،
چقدر پیرتر شده ام.

نقل قول:

---

نوشته شده توسط son of the sun [ برای مشاهده لینک ، با نام کاربری خود وارد شوید یا ثبت نام کنید ]

از اين همه انتظار چه حاصل.
ما منتظر چه هستيم؟
مي خواهيم يه روزي يه چيز خوبي پيش بيايد.
يه کسي از راه برسد و يه کاري بکند.
اما نمي دانيم آن روز چه روزي است خوب اين خيلي مهم نيست.
نمي دانيم آن چيز خوب چيست. خوب حدسش را مي زنيم.
نمي دانيم آن کسي که مي رسد کيست به خودمان نشانه هايي داده ايم. همه جا دنبالش مي گرديم. همه کس را با اين نشانه ها مقايسه مي کنيم. نمي توانيم مطمئن باشيم خود اوست يا نه.
نمي دانيم او اگر خودش باشد قرار است چه کاري بکند.
مي گوييم قيام مي کند. يعني مي ايستد؟
او مي آيد که بايستد! و ما منتظر کسي هستيم که بيايد و بايستد!؟
نه اين که خيلي مضحک مي شود.
او مي آيد تا عدالت بياورد.
آيا اين عدالت معني خاصي دارد؟ ستاندن داد مظلوم ازظالم نيست؟
چرا هر کسي يک او نمي شود تا اين داد را بستاند؟
آيا اين وظيفه اوست يا وظيفه هر کسي؟
چرا از سر خودمان وا کرده ايم که هر کدام يک او هستيم و بايد بايستيم؟
چرا منتظريم دنياي آلوده اي را که ما مي سازيم او درست کند؟
اگر اميد به آمدن او نبود آيا هر کدام حرکتي نمي کرديم؟ هر کدام خودمان را يک ناجي نمي دانستيم که بايد بيايد تا قيام کند؟
آيا اگر منتظر کسي نبوديم تا روزي بيايد, وظيفه خودمان نمي دانستيم که بايد عدالت را اجرا کنيم؟ و آن وقت خودمان هر کدام جدا, کسي نمي شديم که آمده ايم تا کاري کنيم و خودمان خودمان مي شديم. دنيايي مي ساختيم که همان بهشت مي شد.

و او اگر مي آمد درميان اين همه او گم مي شد. در ميان اين همه ما گم می شد.

---

از مقدمه ی مترجم در زندگی گالیله ی برتولت برشت؛

گالیله در غم انگیزترین لحظه ی شکست، سنت دیرین قهرمان سازی را در هم می شکند.
هنگامی که شاگردان خشمگین و بی تابش به طعنه می گویند: « بدبخت ملتی که قهرمان ندارد.»،
گالیله، در هم شکسته و بی توان، تنها و بی یاور، جوابی بی نظیر می دهد:
« بدبخت ملتی که به قهرمان احتیاج دارد».
همین است. اگر ملتی بدبخت و درمانده نباشد چه حاجتی به قهرمان دارد؟
چه بدبختی از این بالاتر که مردمی بنشینند و منتظر ظهور قهرمانی باشند؟
اصلا رویای ظهور منجی قادر، زاده ی ضعف و نادانی آدم هاست.
معصوم و قهرمان بی همتا را پندار بیمار ما می سازد،
ناتوانی ما،
امیدهای بارنیامده ی ما،
آرزوهای تنبل ما به عدالت و نیکی،
ترس ما،
اندیشه ی کمال جوی و بی عمل ما.
آن وقت در برابر این لختی و ناتوانی آدمیان، رویایشان و آرزوهایشان به بازی گرفته می شود
و قدرت بر جای عدالت می نشیند، و بیداد و جهانگشایی را، بزرگی و قهرمانی جلوه می دهد.

؛

اما از طرفی به قول فیلم ترمینال؛ لایف ایز ویتینگ. حالا به هر دلیلی و برای هر چیزی.

يك يادداشت قديمي، از يك وبلاگ قديمي تر ؛
به مناسبت چند روز آينه نداشتن خانه ي جديدم: دي

گاهی، که زمانش هیچ مشخص نیست، صبح، ظهر، عصر، شب، نیمه شب، یا هر ساعت دیگری که می خواهد باشد، وقتی به ایینه ای می رسم، حالا هر ایینه ای، ایینه ی اتاق، ایینه ی جیبی خواهرم، ایینه ی دست شویی حتی و البته ایینه حمام، به این فکر می کنم که ادم ها وقتی به ادم ان وَر ایینه می رسند به چه فکر می کنند؟. چه چیزهای ِ ان ادم توجه ـشان را جلب می کند؟. از چه چیزهای ـش بدشان می اید؟. اصلا دوست دارند او را در ایینه به جای خودشان ببینند یا نه؟. دوست دارم بدانم مثلا یک نویسنده وقتی خودش را مقابل تصویرش می بیند چه می کند؟. مثلا همین هاینریش بل. با دقلک ـش چه می کند؟. وحشت می کند؟. می دود که برود سراغ ماری اش که خودِ خودش را در چشمانِ او ببیند؟. حتی شده تار؟. یا می ایستد به دلقک می خندد؟. اصلا به دلقک فکر می کند؟. یا مثلا کارگردان ها. اسکورسیزی. اصلا اولین فیلم کوتاه ـش یادش می اید؟. یا مثلا یک شاعر چه عکس العملی از خودش نشان می دهد؟. خودش را هم شعر می سازد یا نه؟. یک بازیگر چه؟. نقش ـش را تمرین می کند؟ ادم های بزرگ چه می کنند؟. یک رییس جمهور به چه چیزی ممکن است فکر کند؟. می شود به این هم فکر ادم ـش پیر باشد یا جوان. بچه ها فقط برای این جلوی ایینه معطل می شوند که دندان لق شان را وارسی کنند. یا هی جای خالی ای را چشم انتظار بایستند که سفیدی دندانی از ان دربیاید. اما پیرتر ها.. فکر می کنم هر چه ادم ها پیرتر باشند جلوی ایینه ایستادن ـشان بیشتر طول بکشد. حداقل به خاطر اینکه خاطره های بیشتر با ایینه ها دارند. با ادم ان ور ایینه. و این که ادم ـشان حرف های زیادی برای گفتن دارد. شاید به ـشان می گوید اگر فلان سال به حرف فلانی فلان کار را نمی کردی حالا یک ادم دیگر روبروی ـت ایستاده بود. ادمی که بیشتر شبیه ِ خودت بود. یا شاید به اولین عشق شان هم فکر کنند!.
من خیلی سراغ ایینه نمی روم. بیش تر سرم را می اندازم پایین و می گذرم از مقابلش. از خجالت شاید. ولی گاهی با او تنها می نشینم. راستش هیچ چیز مثل خودِ ادم نمی تواند ادم را به فکر وا دارد. او را که می بینی یادت می افتد که دلت می خواست او را شکل دیگری ببینی. شادتر مثلا. به این چند تار موی سفید هم فکر می کنم. و هی با هم تلاش می کنیم بفهمیم کدامشان سرِ کدام اتفاق سفید شده اند. البته او هیچ چیز نمی گوید. هیچ وقت. آخرش اما به چشم های خسته ی هم خیره می شویم. و تکرار می شویم در خودمان.
به هر حال، با ادم ان ور ایینه ـت حرف نزنی می شکند. خیلی زود پیر می شود. و بعد تو مجبور می شوی مثل او بشوی. مردم چه می گویند اگر تو شبیه ادم ان ور ایینه ـت نباشی!؟.

آن موقع ها آ‌ را بدون كلاهش مي نوشتم. : دي

1
حالا مي دانم من فقط منتظرم. منتظر یک نفر كه فقط بيايد. هيچ تصويري از او در دست نيست. و هر كسي مي آيد من فقط منتظر " او " ي خودم هستم. اين طور شده است كه هميشه منتظرم. آنقدر كه يادم حواسم نيست هر كس كه مي ايد ممكن است همان " او " ي من باشد كه منتظرش هستم. شايد اصلا منتظر نيستم. هوم؟

2
یک خاطره ی عاشقانه ی واقعی می خواهم. یک دل تنگی برای ترکیدن بغض های نیمه شبی. یک جای خالی حتی، که فقط از اول خالی نبوده باشد. یکی که بشود آن جوری که بود به یادش آورد نه این جوری که لازم است. یکی که لبخندِ همه مرا به یادش بیندازد. لبخندی کسی که وقتی نیست هر که می خندد من گریه کنم. یکی که بشود برایش از همین چیزها نوشت. یکی که بتواند بخواند... لعنتی. حالم به هم میخورد از خاطره هایی که نداشتم.

[ نقل و قول وقايع اخير ]

ظاهرا آدما دو دسته ان :
اونهايي که وبلاگ دارن ، اونهايي که تو فروم پست مي زنن.
و يقينا احتمال اينکه يکي هر دو طرف باشه صفره.

حالا اگه من بگم نويسنده آنتاچ ابل منم؛‌ يا مثلا اردينري يا حتي دو تا ديگه چي؟
تازشم من اون موقع که اين جا پيست مي کردم تو دو تا فروم ديگه هم پيست مي کردم. بعله : دي

همين ديگه.
من به عنوان استارتر اول تاپيک گفتم. دوستان اگه جايي لازم بود يادآوري کردند:

نقل قول:

---

تذکر: در این تاپیک، تنها نوشته های خود را بگذارید!
نوشته های این تاپیک ممکنه نقـــد بشه..

---

و در نهايت اينکه کسي تو نت نوشته هاشو ميذاره اين چيزا رو هم حتما در نظر ميگيره.

حواستو جمع کن. هیچ وقت چیزی که بدست میاری رو از دست نده.
هیچ وقت. جای خالی ش اون وقت پر نمی شه. با هیچ چیز.
بیشتر وقتها حتی با خودش.
یا بیخیالش شو. یا از دستش نده. می فهمی؟ یا بیخیالش شو یا از دستش نده!

وقتی جای خالیِ یکیْ این همه خاک گرفته، وقتی عادت می کنی به نبودن، به نماندنش، آن موقع قضیه کمی فرق می کند. فرق می‏کند با آن موقع که به بودن یکی، به ماندنش عادت کرده باشی. این جور وقت‏ها، اوضاعِ این نبودن، این نماندنْ با یک آمدن، با یک ماندنْ آرام نمی‏شود. آن‏که می‏آید از کجا معلوم همان باشد که رفته است؟ اصلا از کجا معلوم آن‏که مانده، منتظر مانده همان باشد که موقع رفتن بوده است؟ هیچ چیز معلوم نیست.

+

به‏نظرم آدم باید یک حداقلی برای خودش داشته باشد. نمی‏گویم یک چیز کم ارزش و پست باشد. یا قانع باشد به داشتن‏ همان. می‏گویم یک چیزی باشد که تهِ دلت قرص باشد که یک چیزی تهَ‏ش است برای‏ات. که هر وقت بخواهی، هر وقت کم آوردی حتی، آن موقع که نرسیدی به رویاهات، اراده کنی، خم شوی، برداری‏اش. این داشتن، این بودن چیزی، یک جور دل گرمی‏ست. شجاعت می دهد بهت. خوب است آدم چیزی بگذارد برای آن روزها.

دیگر باران نمی‏بارد. اما مثل چشم‏هایی که تمام روز را باریده، آسمانِ حالا سرخ است. تمام زمستان شب‏های اینجا همین‏طور است. روزها می‏بارد و شب‏ها فکر به چرایی‏اش فکر می‏کند. پنجره‏ی آشپزخانه قاب عکسی‏ست از یک درخت گردوی بی‏برگ و زمینه‏ی سرخِ آسمانی زمستانی که دیگر نمی‏بارد. پای این تابلو فکر کردن به تو چه غم‏انگیز است. بغض‏ام را تف می‏کنم روی ایرانیت‏های پوکیده‏ی سقف‏ صاحاب‏خانه. صبح که باران ببارد همه را می‏شورد و می‏برد توی جوی‏های شهر. فردا مردم این شهر می‏فهمند من چقدر غمگین بوده‏ام امشب. تو را کسی مؤاخذه نخواهد کرد. همان‏طور که زمستان را بابت بی‏برگی درخت گردو.

یک‏دفعه به‏خودم آمدم دیدم دیوار کشیده‏ام دور خودم.
اما گفتم این تنهایی، پیله تنیدن کرم است برای پروانه شدن.
بیرون آمدن از این دیوار، سخت‏تر است اما.
و می‏ترسم من.
که نکند به انجام نرسد این کوشش‏های من.
که آخرش مثلا بشوم پارچه‏ی ابریشمی بر قامت دیگری.

صدای قرآن خواندن می‌آید. نمی‌دانم دقیقاً از کدام سمت خانه. صدا در سمت هر پنجره‌ای که باز باشد وضوح‌ش بیش‌تر است. فکر می‌کنم از همان خانه‌ای باشد که ده شب پیش، یک صدای جیغی آمد و بعدش گریه‌ای که درگوش من دیگر قطع نشد. هنوز هم آن‌صدا انگار دارد زجه می‌زند، از نبودن یکی شاید -دیگر نبودنش. اما چرا این‌قدر دیر؟ یا چه شب بلندی شاید. از آن غمگین‌های عبدالباسط است که موقع تازه‌مردن یکی دم خانه‌ش می‌گذارند. از مردن گریه‌م می‌گیرد. آدم هرجور هم که باشد نبودنش گریه دارد. این نبودن که تند تند دارد توی این متن تکرار می‌شود خود درد است. و بیچاره آن‌که با این نبودن باید سر کند. او که هنوز هست و بودن درد است برایش. درد..

هولدن بود گفت: فهمیدن این‌که کی تو ادبیات دستی داره، کی نداره سخته؟ به‌نظرم سخت نیست. اون‌هایی که دو تا کتاب خوندن فکر می‌کنند خیلی بارشونه، هی میان حرف می‌زنن. بگرد دنبال اون‌هایی که کتاب دست‌شون نیست، حرف نمی‌زنن. می‌دونی آدم از یک‌جایی به خودش می‌گه مگه نه این‌که آن را که خبر شد خبری باز نیاید؟ بعدش می‌گه خب که چی؟ دیگه حرف نمی‌زنه. شایدم یه جور غرور باشه. یه خودخواهیِ فرهنگی. یه دفعه می‌بینی دیگه نیازی نداری خودتو نشون بدی، مسخره میاد به نظرت. همین که خودت کیف‌شو می‌بری بسه انگار برات. راضی‌ای. اما بعدش، یه اتفاق بزرگ می‌افته. آدم باید خیلی بزرگ باشه که به اون‌جا برسه. اون‌جا که دیگه اصلا موضوع دیده شدن، خود نشون دادن نیست. یک‌جور بخشنده‌گیه. شاید نه، یه‌جور سرریز شدنه ناخودآگاهه. اون موقع آدم به‌حرف میاد. اون موقع‌ست که دیگه خبر خودشه، همه چی خودشه. خیلی‌ها نمی‌رسن به‌اینجا. یه روز تو هم می‌رسی به‌این.

دیده‌ای چه‌طور آدمی یکـ‌هو واقع‌بین می‌شود، و برای چیزی که حالا دارد، چیزی که دست‌ش می‌رسد داشته باشد خوشحالی می‌کند درحالی که چیزی که دارد به‌دست می‎آورد یا که به‌دست آورده، حتی یک‌هزارم چیزی نیست که در شروع آن می‌خواسته؟ چرا راضی می‌شود به این کم داشتن؟ نداشتن حتّی؟ نمره‌ی دهِ آخر ترمی، یا رده‌ی شانزدهم جدول مثلا، که سقوط نکند فقط، یا خودِ من، که راضی‌م به همین‌قدر داشتن‌ت؟

سلام و اين‌ها؛
از اون‌جا که استارت اين تاپيک با من بوده و حالام بحثش شده فکر مي‌کنم نظرمو بايد بگم،
قبلش؛‌ اين که " دل‌نوشته" رو چسبوندين تنگِ اسم تاپيک من مخالفم. واسه استارت اين تاپيک کلي وقت گذاشته شد. سر اسمش، ‌پست اولش، چي باشه،‌ چي بشه. کلن نظر بر اين بود هر نوشته ي نسبتا بلندي که نشه دسته بنديش کرد اينجا بياد. البته نه هر نوشته اي. يه چيزي که هست،‌ يه جور قانون واسه هر تاپيک، ‌يه جور عرف که بعد يه مدت خودش تاپيک راه ميفته. کاربرا ميفهمن چطور تاپيک رو پيش ببرن. اما اينجا،‌ حالا به خاطر جدي نگرفتن مديريت بود يا هرچي،‌ به اين روز افتاده. هرکي هرچي دم دستش بوده،‌ پيست ميکنه،‌ يا همين جوري مينويسه. شايد من سخت ميگيرم. به هر حال قرار بود تاپيک جوري پيش بره که تو بيست سي صفحه‌ي اول پيش رفته. همون موقع هم وقتي يکي از دوستان شعري رو تو تاپيک اورد گفته شده شعر ها توي تاپيک شعر گمنام،‌ داستانها توي داستانهاي کوتاه، و خط خطي ها اينجا. خط خطي ها الزاما دل نوشته نيست. البته دل نوشته با تعريف عامي که اينجا جا افتاده. اينجا، ‌عاشقانه داشت،‌ عارفانه داشت، فيلسوفانه داشت، ‌چيزهاي معمولي هم کم نداشت. همه ي افعال ماضيه. کسي،‌ جز چند نفر،‌ واسه چيزي که مينويسه،‌ چيزي که ميخونه، ‌ارزش قائل نيست.
در مورد کپي هايي که شده هم؛‌ يه بار هم يکي گير داده بود که نوشته ها کپي ميشه. حالا هرکي با هر دليلي. تموم نوشته هايي که من اينجا گذاشتم رو بعدش تو وبلاگهاي خودم پابليش کردم. يا قبلش اونجا بود. وبلاگهام هم به اسم خودم نيست. ميخوام بگم اين چيزها هميشه هست. اونهايي که مينويسن،‌ اگه واسه خودشون مي نويسن،‌ پي اينها رو به تن‌شون ماليدن.

اما آخرش، ‌بعد اين همه، ‌فکر کنم هم دوره اي هاي من همه رفتن،‌ کم هستن حداقل، واسه همين خيلي حرف نميزم من. ببينيم نسل جديد فروم نويسي چه ميکنن. همين ها.

+
پاک شدن پست ها به نظر من لازمه. مدير بايد جسارتش رو داشته باشه. شما يادتون نمياد. مگ مگ که بود اين قدر پست پاک ميکرد که ياد بگيري چطور پست بذاري. مدير هست که به فعاليت ها جهت بده. البته جهتش مهمه. جهت مفيد و کا آمد.

سعی نکنید به یکی که شما را احمق فرض کرده؛ خطاب کرده حتی، ثابت کنید که احمق نیستید. حماقت مثل خیلی چیزهای دیگر نه تولید می‌شود و نه از بین می‌رود. تنها از آدمی به آدم دیگر انتقال می‌یابد. بنابراین یا باید نشان دهید کسی که شما را احمق فرض کرده خودش احمق است و توپ حماقت را توی زمین خودش بیندازید. یا این‌که یک نفر سومی را مثال بیاورید و بی که به خودتان بربخورد برچسب حماقت را به او بچسبانید. اما باید بگویم اضافه‌ کردن نفر سوم کار را سخت‌تر می‌کند. سختی‌ای معادلِ سختی ِ حل کردن معادله‌ی درجه سه نسبت به درجه‌ی دو. و باز هم باید بگویم راه اول، تقریباً غیر ممکن است. هیچ‌کس حاضر نیست قبول کند که احمق است. که اگر بود شما حالا مشغول حل این همه معادله نبودید. پس بهتر است برای راحتی هم که شده قبول کنید و به روی خود نیاورید. اصلا به نظرتان احمق فرض شدن چه ایرادی دارد، اگر واقعاً احمق نباشید؟

داشتم واسه خودم شربت درست می‌کردم، چقدر شبیه زندگی تو ایرانه.
آب و آبلیمو و شکر رو قاطی می‌کنی، هم می‌زنی و یه ته لیوان می‌خوری..
شکرش کمه: کمی شکر اضافه می‌کنی، هم می‌زنی، و یه ته لیوان دیگه..
گرم شده بس که هم زدی: دو سه قالب یخ اضافه می‌کنی، هم می‌زنی، و یکی دیگه..
هنوز اون‌جور می‌خوای نشده. یه‌هوا آبلیمو شاید..
تا شربت‌ات خودش رو بگیره،
تا زندگی‌ت رو روال بیفته...
با همین ته لیوان‌هایی که زندگی نبوده واقعاً.. سیر می‌شی.

بعضی‌وقت‌ها آدم از خودش می‌پرسه
" آیا این واقعاً همون چیزی‌ایه که می‌خواد؟ "
جواب نمی‌ده اما.
می‌ترسه.
می‌ترسه نکنه نباشه؟
می‌دونه جز این نمی‌تونه باشه که.