بخشي زيبا از كتابي كه خوانده ام

[amir 69]

ناتانائیل ، آرزو مکن که حدا را جز در همه جا ، در جایی دیگر بیابی.


هر آفریننده نشانه ی خداوند است . اما هیچ آفریده ای نشاندهتده ی او نیست.


همین که آفریده ای نگاهمان را به خویش معطوف کند ، ما را ار راه آفریدگار باز می دارد.



ما همه می پنداریم که باید خدا را پیدا کنیم . اما افسوس که نمی دانیم در انتظار یافتن « او» دعاهایمان را به کدامین سو حواله کنیم.سرانجام به خود می گوییم که او در همه جا هست ... و بی هدف زانو می زنیم. . تو ناتانائیل ، به کسی مانند خواهی بود که برای هدایت خویش در پی نوری می رود که خود به دست دارد.



ای کاش اهمیت در نگاه تو باشد ، نه در آن چیزی که بدان می نگری .



دل بستگی نه ناتانائیل ، عشق! بی گمان می فهمی که این دو ، یکی نیستند. از بیم از دست دادن عشق بود که من گاه توانستم با غم ها ، دل تنگی ها و دردهایی بسازم که اگر جز این بود ، به آسانی دربرابرشان تاب نمی آوردم.



می گریم ، چوت بیش از این چیزی برای گفتن ندارم.



اعمال ما ، وابسته به ماست. هم چنان که روشنایی فسفر به فسفر. راست است که ما را می سوزاند، اما برایمان شکوه و درخشش به ارمغان می آورد.. و اگر جان ما ارزشی داشته باشد، برای این است که سخت تر از برخی جان های دیگر سوخته است.



زمان حال سرشار از آینده هاست. اما افسوس گذشته ای یگانه ، زمینه ساز آینده ای یگانه است!.



ناتانائیل ، کاش هیچ انتظاری در وجودت ، حتی رنگ هوس هم به خود نگیرد. بلکه تنها آمادگی برای پذیرش باشد. منتظر هر آنچه به سویت می آید، باش و جز آنچه به سویت می آید آرزو مکن.. تنها خداست که نمی توان در انتظارش بود. در انتظار خدا بودن ، ناتانائیل ، یعنی در نیافتن این که او را هم اکنون در وجود خود داری ...



زیبا ترین چیزی که روی زمین یافته ام ، آه ناتانائیل ، گرسنگی من است .که همواره وفادار مانده ، به هر آن چه در انتظارش بوده است.



من بیش از این نمی توانم سپاس گزار خدا باشم که مرا آفریده است. همچنان که اگر وجود نداشتم ، نمی توانستم به سبب نبودنم، از او گله مند باشم.

ناتانائیل ، در کنار آنچه به تو ماننده است ، ممان. هرگز ممان. ناتانائیل ، همان که فضای پیرامونت رنگ تو را به خود گرفت یا تو به رنگ آن در آمدی ، دیگر سودی برایت نخواهد داشت. باید آن را ترک بگویی..


" مائده های زمینی "

[b@ran]

" برای چه آمدی؟آن هم بعد از این همه سال؟"
_ بعد از پانزده سال.
_بسیار خوب. بعد از پانزده سال
_شش سال است می خواهم بیایم، هربار جلویم را گرفته اند
_نپرسیدم چرا دیر آمدی
_آمدم ببینمت
_ خب مرا دیدی، غرق در گه. چرا نمی روی؟
_ باید ازت مراقبت کنم . داری خودت را نابود می کنی
_آنچه مرا نابود میکند دیگری است
_ می توان در میان دیگران تنها زیست.
_ عجلتا این دیگران اند که وسط تنهایی من زندگی می کنند.
_این دیگران را تنهایی تو وسط معرکه کشیده است.
_امده ای نصیحتم کنی؟
_آمده ام کمکت کنم.
_همه دارند کمکم می کنند! یکی صاحب وحی می شود ، یکی می خواهد سطح مفید اتاقم را دوبرابر کند . یکی مویش را آتش می زند... اگر می خواهی کمکم کنی برو. برو و راحتم بگذار!

رفت. در را نیمه باز گذاشت و رفت. کاش برمی گشت . چه خریتی!! حالا چه کسی نعش مرا برمیداشت؟


همنوایی شبانه ارکستر چوبها/رضا قاسمی

[magmagf]

او درست در جایی دنبال من می گردد که من هیچ وقت آنجا نبوده ام .



امتحان نهایی

[magmagf]

نظرت راجع به این عنوان روزنامه ها چیست : فاجعه در مصر : بیست زن زنده زنده سوزانده شدند ؟ مردم این عنوان را می خوانند و می گویند واقعاً فاجعه ترسناکی است . ضمناً ده هزار زن در جاهای دیگر مرده اند و جهان ککش هم نمی گزد .




امتحان نهایی

[magmagf]

تو تنها وقتی قدر فرهنگ خودت را می دانی که از ان جدا شده باشی



امتحان نهایی

[magmagf]

درد فقط برای کسی واقعی است که آن را همچون مصیبتی تحمل می کند و در این کار به آن حق شهروندی می بخشد و به آن اجازه ورد به روحش را می دهد . اصولاً شاعر به رنج و درد تن نمی دهد . رنج می برد – ولی خودش آدم دیگری است ایستاده در پایین تخت خواب که رنج بردن خود را نظاره می کند .




امتحان نهایی

[amir 69]

کسری گفت : دوستت دارم
مهتاب گفت : چقدر ؟

کسری گریه اش گرفت : آن قدر که نخوام زنم شی..

حتی اگر این عالم بی منطق باشد ، احتمالا این را کسی می فهمد که خودش ، هندسه ی روح اش ، منطقی باشد..

کار خوب کردن خیلی هم ساده نیست. در واقع شاید بشه کار خوب هم کرد اما بدی نکردن برای آدما غیر ممکنه...عاقبت اینجور آدما کجاست؟دورخ؟ ...اگه از همون اول چنین آدمی نبود، دیگه صورت مسئله پاک شده بود. ما اگه نبودیم نه دغدغه ی بهشت رو داشتیم نه ترس از جهنم رو. اما حالا هستیم و باید جون بکنیم که خوب باشیم..

سگ وقتی چاق شد که قرومه اش نمیکنن...!

خداوند از شدت ظهورش مخفی است. یعنی خداوند اون قدر هست که گویی نیست. اون قدر حضور داره که انگار غایبه . می گن خداوند مثل یه صداست که از اول آفرینش تا آخر اون با یه حالت پیوستهدر هستی نواخته میشه . چنین صدایی رو تا قطع نشه کسی نمی تونه بشنوه. در واقع همین دائمی بودن صدا مانع شنیدن ِش میشه . شاید واسه همینه که ما نمی تونیم خدا رو درک کنیم..

هر کسی روزنه ای است به سوی خداوند ، اگر اندوناک شود . اگر به شدت اندوهناک شود ..


"چند روایت معتبر"

[b@ran]

از جمله دروغ های معمولی دیگر سکوت است و آن عبارت از کارخطایی است که کسی ما را بدان واداشته در حالی که فقط سکوت را حفظ کرده و حقیقت را پنهان داشته است. بسیاری از راستگویان عادی در این سراشیبی می لغزند و خیال می کنند که وقتی سکوت را حفظ کنند دروغ نمیگویند!


...
از شوخی گذشته به نظر من سزاوار است که در این موضوع مطالعه دقیق نماییم، که چه دروغ هایی برتری داشته و مفیدتر است.
زیرا ما همه باید دروغ بگوییم و در حقیقت همه دروغ می گوییم و نیز معلوم کنیم که از چه دروغ هایی باید پرهیز نماییم!!!

انحطاط فن دروغگویی(و چند داستان دیگر)
مارک تواین

[b@ran]

یک زاغچه همان چیزی هست که یک انسان هست. زاغچه می تواند گریه کند، بخندد ، احساس شرمندگی کند، تدبیر به کار بندد، بحث کند. یاوه سرایی و بدگویی را دوست دارد و دارای حسن بذله گویی و طنز است و می داند چه وقت خر می شود همان طور که شما میدانید و شاید هم خیلی بهتر . اگر زاغچه انسان نیست ولی تمام آثار و علایم بشری را نمایان می سازد.

انحطاط فن دروغگویی
مارک تواین

[magmagf]

ما همگی قربانی و در عین حال جلاد حافظه کوتاه مدت خود هستیم که بیش از سی ثانیه نمی پاید و همین ادامه ی زندگی مان را ممکن می سازد بی آنکه اسیر هر اتفاقی باشیم که دور و برمان پیش می آید .





آدم وقتی از کسی که دوستش دارد خبری نداشته باشد می تواند او را در هر جایی تصور کند





دلش می خواست دنیای آزاد و طبیعی داشته باشیم که در ان از نیروها و قوانین سرکوبگر خبری نباشد . به او گفتم که چنین چیزی هیچ وقت وجود نداشته . آزادی که او به دنبال ان بود ، جست و جوی آزادی بود ، چیزی که هرگز به دست نمی آوریم ، اما همان مبارزه برای کسب ان ما را رها می کند .







گاهی در می مانم که آیا مردها ما را دوست دارند ، آن ها فقط می خواهند با همدیگر رقابت کنند و از همه سرتر باشند ......







خوشبختی دام موقتی است که مشکلات سرسخت و پیچیده را پنهان می کند و ما را در برابر مشروعیت کور شوربختی ، آسیب پذیرتر از همیشه رها می کند .





زندگی خیلی چیزها یادمان می دهد و ما مقصریم که یاد نمی گیریم و بارها و بارها در همان تله ی شیرین گرفتار می آییم .







گناه کردم ، لذت بردم ، رنج کشیدم ، بخشیده شدم ، اما حاضر نیستم شکوه لذت خود را انکار کنم .......





زنهای نابالغ خیلی کم اند اما تا دلتان بخواهد کودکان در هیئت مرد وجود دارند .





هیچ داستانی وجود ندارد که حاشیه نداشته باشد .




اینس