اشعار شاعران معاصر ایران

[part gah]

غمـهــای جـانفــزای مـرا آورد به یاد
مرگ بهار و سبـزه و گل ، مرگ خرمی
مـــرگ امــیــدهای مــرا آورد به یاد
آن بـرگ کــز تــن شــــاخـی شــود جـدا
یــار ز مـــن جــدای مرا آورد به یاد
گلهـای بیـ وفـا کـه از ایـن بـاغ رفـتـه اند
دلــدار بیــــوفــــای مــرا آورد به یاد
کوهی که زیـر خیـمـه ابـر آرمـیده است
غـمـهــای دیـــرپای مــرا آورد به یاد
هـوهـوی تـلخ بــاد و هـیـاهـوی نـاودان
زاری و هـای هـای مــرا آورد به یاد
پاییز پیر زرد رخ این فصل غم پرست
غمهــا ، گذشته های مــرا آورد به یاد


خسرو فرشید ورد

[part gah]

خاتون ! خودم کتیبه ای از آهم ، دیگر ز تو ملال نمی خواهم
حرفی بزن سکوت تو پیرم کرد ، من واژه های لال نمی خواهم
تردیدی آن چنان که تو می دانی ، مثل خوره به جان من افتاده ست
چیزی بگو که دلخوشی ام باشد ، تقدیر و احتمال نمی خواهم
با این چنین تبسم کمرنگی ، برگشتنت قشنگ نخواهد بود
سیب آن زمان که سرخ شود سیب است ، من هدیه های کال نمی خواهم
روزی دلت گرفت و گمان کردی ، وقتش رسیده است که برگردی
پای همان درخت اساطیری ، تقویم ماه و سال نمی خواهم
من دلخوشم به این که کنار تو ، یک عمر آشنای قفس باشم
پرواز را ز یاد نخواهم برد ، اما دوباره بال نمی خواهم
آری ، اگر به خویش قبولاندم ، تو رفته ای و باز نخواهی گشت
دل می دهم به هر چه که باداباد ! از مرگ هم مجال نمی خواهم ....



بابک دولتی

[Puneh.A]

..... آدم های تنها


آرزوهای کوچکی دارند


شبیه اینکه کسی


در خانه را به رویشان باز کند




طاهره قصدی

[Puneh.A]

آتشفشان عشق است کوهی که سر ندارد!
این آسمان پس از او شمس و قمر ندارد


پاشید خون اصغر بر خلق آسمانی!!
حتی ز قتل طفلی بی دین حذر ندارد!

از دست داده دستش بر لب گرفته مشکش
با سر زمین فتاده راه دگر ندارد!!!!!

سیراب گشته از خون آن نازنین مجنون
همچون علی اکبر خلقی پسر ندارد

گفتا کجاست آن کس یاری کند حسینم
تنها شده حسینم دیگر نفر ندارد!!!

گفتا که جان مادر لرزید پیکر شمر
آن جا که بوسه خورده خنجر اثر ندارد!!

ای ناشناس هر شب راهت به شام کج کن!
در شام دختری هست گویا پدر ندارد!!

ای منتقم کجایی تا کربلا بیایی!!!؟
ما اهل کوفه نیستیم شاید خبر ندارد!!؟


مهدی احمدی اتویی

[m_kh111]

به میهمانی ات که آمدم،
سفره نینداز
جز شعر چیزی نمیخورم
لبهایت را لبالب شعر کن
ایلیاتی سر می کشم..!

فریدون عالی

[Puneh.A]

این قصه همیشه قهرمان داشت، نداشت؟
مداح و گدا و روضه خوان داشت، نداشت؟
این قدر نگو کربُ و بلا آب نداشت
ای شیخ! برای تو که نان داشت، نداشت؟!


رحیم رسولی

[شاهزاده خانوم]

مثل تو

که موهایت را

در باد گم کردی

شبیه من

که یکی از همین شب ها

به کابوس هایم پناه می برم

می دانم

که پایان این داستان را

کسی نمی داند.

حتی دست های تو

که شعرهای من را

از بر هستند.

برایم بهتر بمیر!

که اینجا نفس های آخر را می کشم

و آنقدر مرده ام

که جنازه ام را باور نمی کنم!





رضا یوسف زاده تهرانی

[silver65]

مگر با باد نسبتی داری؟… چقدر شبیه تو ... یک لحظه آمد .. مرا پیچاند.. و رفت.. نسرین خواجه نویسنده کتاب کودک هستم و شاعر

[شاهزاده خانوم]

فرار از خانه
فرار از شهر
فرار از هیاهو
فرار از اندیشه‌هایِ کور
روبه تنهایی‌
روبه کویر
روبه شب‌هایِ پر ستاره
و سکوت
سکوت
سکوت
و آغوشی که در تاریکی‌ به رویم باز شود
و آرام زیرِ گوشم بگوید

" پس سلامت کو ؟؟؟ "

نیکی فیروز کوهی

[شاهزاده خانوم]

لبـــــــــانم را دُوخته ام
مبــادا بگویم "دوســـــــتت دارم "
که هر بار گفتـــــم ،
تَنــــــــــــهایی ام بزرگتر شد ....


"نیلوفر ثانی"