به جهان هستی
به خدایی که می پرستی
به تمام كهكشان ها
به امیدی که تو هستی
که تو را از جان پرستم
به خدای جسم و روحم
به خدای آسمانها
به ستاره های روشن
به کناره های دریا
به نگاه پر شکوهت
به تمام آرزوها
قسم:
که تو را از جان و دل می پرستم
به جهان هستی
به خدایی که می پرستی
به تمام كهكشان ها
به امیدی که تو هستی
که تو را از جان پرستم
به خدای جسم و روحم
به خدای آسمانها
به ستاره های روشن
به کناره های دریا
به نگاه پر شکوهت
به تمام آرزوها
قسم:
که تو را از جان و دل می پرستم
عشق یعنی تنها باشی و یک تکیه گاه
او که چشمش آسمان باشد و چشمانت زمین
آسمانی بودنت باشد همین
چون کویری تشنه باشی بی قرار
که گویی هردم آسمان بر من ببار
عشق یعنی حسرت پنهان دل
زندگی در گوشه ویرانه دل
عشق یعنی اینکه همچون سرنهی بر پای یک دل داده ای
اینکه موج گردی بی امان بهر دریای غم و اندوه و آه
عشق یعنی سایه ای در یک خیال
آرزویی سرکش و گاهی محال
عشق یعنی کوچه ای دور و دراز
با هزاران سختی و شیب و فراز
عشق یعنی عطر گل های بهشت
عشق یعنی زندگی و سر نوشت
((زندگی یه بازیه))
زندگـــــــــــــــــــی یه بازیه کی از عـــمرش راضـــیه؟!
ابر گـــریونه دلـــم چشمـــه خونه دلم
نـــمیتونم دلمـــو راضـــی کنم
ایـــن دل دیوونه رو راضـــی به این بازی کـــنم
یه بــــــــــــــــــــــــ هونه برای بـــودن و مـــوندن ندارم
تو گلوم بغـــض غمـــه هوای خـــوندن ندارم!
همه جـــا سرد و ســـیاه رو لـــبام ناله و آه
سر من بی ســـایبون نـــگه ام مــــــــــــــــــــونده به راه
دســـت من غـــمگین وسرد تو دلـــم یه گوله درد
نه بـــهاری نه گـــلی پائیزه پائیـــزه زرد...
دلـــی که دلـــدار نداره با زندگـــی کار نداره!
غریـــــــب این دیـــارم یه آشـــــــــــــــــــــــ ـنا نــدارم
سرم بی ســـایبونه دلـــم یه پارچه خـــونه!
غم تو دلم نشـــسته بال و پرم شـــکســـته
غریـــب این دیـــارم یه آشـــنا ندارم
ســـرم بی سایـــبونه دلم یه پــــــــــــــــــــــار چه خـــونه!
همه جا ســـرد و سیـــاه رو لـــبام ناله و آه
سر من بــــی سایـــبون نگه ام مونـــده به راه
دست من غـــمگین وســـرد تو دلم یه گـــوله درد
نه بــــــــــــــــــــــــ ـــهاری نه گـــلی پائـــیزه پائـــــــیزه زرد...
گفتم اي سلطان خوبان رحم كن بر اين غريبدور نبود گر نشينند خسته و مسكين غريب
گفت در دنبال دل ره گم كند مسكين غريب
گفتمش مگذر زماني گفت معذورم بدار
خانه پروري چه تاب آرد غم چندين غريب
گفتم اي شاه غريبان طره ي شيرنگ تو
در سحر گاهان خدر كن چون بنالد اين غريب
گفت حافظ آشنايان در مقام حيرتند
اي نسيم سحر آرامگاه يار كجاستدر خرابات بگوئيد كه هوشيار كجاست
منزل آن مه عاشق كش عيار كجاست
شب تار است و ره وادي ايمن در پيش
آتش طور كجا موعد ديدار كجاست
هر كه آمد به جهان نقش خرابي دارد
عقل ديوانه شد آن سلسله مشكين كوعيش بي يار مهيا نشود يار كجاست
دل ز ما گوشه گرفت ابروي دلدار كجاست
ساقي و مطرب و مي جمله مهياست ولي
دل و دينم شد دلبر به ملامت بر خاستبه تماشاي تو آشوب قيامت بر خاست
گفت با ما نشين كز تو سلامت بر خاست
مست گذشتي از خلوتيان ملكوت
خيال روي تو در هر طريق همراه ماستگناه بخت پريشان و دست كوته ماست
نسيم موي تو پيوند جان آگه ماست
اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد
تقریبا چیه.. داره جاتو میگیره..مراقب باش.
.
.
تا به كي بايد رفت / از دياري به دياري ديگر
نتوانم نتوانم جستن / هر زمان عشقي و ياري ديگر
كاش ما آن دو پرستو بوديم
كه همه عمر سفر مي كرديم
از بهاري به بهاري ديگر
سهراب سپهری
خب بايدم مثل تو باشم
ناسلامتي داداشمي
تكيه بر جاي بزرگان نتوان زد، به خصوص داداش بزرگتر
__________________________________________________ ___________________
در برهوت "نداشتن"،سرشار از "خواستن"،
همانگونه که همیشه ترجیح می دادی،
ایستاده ام...
چگونه دوام خواهم آورد این همه"خواستن"
و این همه "نداشتن"را؟!!
و در تنگنای "داشتن"های ناخواسته،
هر روز اسیرتر بودن را...
هم اکنون 1 کاربر در حال مشاهده این تاپیک میباشد. (0 کاربر عضو شده و 1 مهمان)