مشاعره

در چشم تو التماس را میبینم
گلهای سپید یاس را میبینم
پژواک صدای عشق در چشم تو بود
من چهره انعکاس را میبینم

من و تو آن دو خطيم آری موازيان به ناچاری
که هر دو باورمان ز آغاز به يکدگر نرسيدن بود

اگر چه هيچ گل مرده دوباره زنده نشد اما
بهار در گل شیپوری مدام گرم دميدن بود

شراب خواستم و عمرم شرنگ ريخت به کام من
فريبکار دغل پيشه بهانه اش نشنيدن بود

***

چه سرنوشت غم انگيزی که کرم کوچک ابريشم
تمام عمر قفس می بافت ولی به فکر پريدن بود

درخت زقوم ار بجان پروری...........مپندار هرگز کز او بر خوری
رطب ناورد چوب خرزهره بار..........چو تخم افکنی بر همان چشم دار

____________________________
می بینم که بروبچ خیلی پیگیرند

روزگار تنگی و بیکاریم ؟
دیده ام آن طفل کارآموز را
با رخ در کودکی پژمرده اش
گاه ، همچون اخگری سوزان شود
چهر از استاد سیلی خورده ا ش
اشک ریزد اشک دردی جانگداز
زان دو چشم چون دو الماس سیاه
بیم عمری زندگی با درد و رنج



اخ اینو کی خونده بود یادم نمی یاد

جوان اگرچه قوی یال و پیلتن باشد...............بوقت جنگ دشمنش از هول بگسلد پیوند
نبرد پیش مصاف آزموده معلومست..............چنانکه مساله شرع پیش دانشمند

___________________
والله نمی دانم

در لحظه هايم سايه اي مي افتد و ناگاه
سر مي كشد صد خاطره بر گاه گاه من

هر شب، شب يلداست در تقويم آه من
تنگ است دل بي تو هميشه خوب ماه من
منم نشنیدم

نه هر آدمیزاده از دد بهست...........که دد زآدمیزاده بد بهست
بهست از دد انسان صاحب خرد..........نه انسان که در مردم افتد چو دد
چو انسان نداند بجز خورد و خواب..........کدامش فضیلت بود بر دواب

به دریایی در اوفتادم که پایانش نمی‌بینم
به دردی مبتلا گشتم که درمانش نمی‌بینم

در این دریا یکی در است و ما مشتاق در او
ولی کس کو که در جوید که جویانش نمی‌بینم

چه جویم بیش ازین گنجی که سر آن نمی‌دانم
چه پویم بیش ازین راهی که پایانش نمی‌بینم

میان دو بدخواه کوتاه دست..............نه فرزانگی باشد ایمن نشست
که گر هر دو با هم سگالند راز.............شود دست کوتاه ایشان دراز
یکی را بنیرنگ مشغول دار..............دگر را برآور ز هستی دمار

رواق منزل چشم من آشیانه تست
کرم نما و فرود آ که خانه خانه تست

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار
که توسنی چو فلک رام تازیانه تست

شب بخیر