دوست عزیز، چرا مغلطه میکنید؟
درسته که سرویس 2 مگ برنزی با ضریب اشتراک 1 به 10 هست. اما حساب و کتاب شما برای در آوردن سرعت 25 تا 26 کیلوبایت برای حداقل سرعت دریافتی این سرویسه. نه این که برای کسی که سرویس 2مگابیت گرفته در 95 درصد زمانها سرعت حول و حوش این عدد بچرخه. این سرعت حداقل سرعتی هست که ISP موظف به تأمینشه و اگه سرعت مشترک از این سرعت پایینتر بیاد بر اساس ضوابطی که در توافقنامه SLA ثبت شده، شرکت ISP باید جریمه پرداخت کنه. در واقع وقتی یه سرویسی سرعت اسمی 2مگابیت داره، معقول اینه که در شرایط عادی و معمولی در بیش از 90 درصد زمانها، سرعت این سرویس حول و حوش همین عدد بچرخه.
اما این سرعت حداقلی 25 تا 26 کیلوبایت در ثانیه فقط وقتی میتونه اتفاق بیافته که هر 10 مشترکی که از این پهنای باند به صورت اشتراکی استفاده میکنن همزمان آنلاین باشن و همزمان در حال دانلود فایل که تو این شرایط سرعت هر کدوم به حدود 25 تا 26 کیلوبایت برسه. اما تو واقعیت عملاً هیچ وقت یه همچین حالتی پیش نمیآد. بدترین شرایط مال زمانی خواهد بود که ساعات پیک استفاده مثل ساعتهای 9 شب تا 1 بامداد باشه که تو اون شرایط هم باز در عمل خیلی احتمال پایینی داره که حتی نصف این 10 مشترک با هم آنلاین باشن. تازه احتمال این که همین نصف مشترکین آنلاین در ساعتهای پیک مصرف هم بخوان همزمان دانلود داشته باشن که خیلی پایینتره.
بنابراین در بیشتر زمانها (شاید در بیش از 75 درصد زمانها)، ضریب اشتراک عملی حتی برای سرویس برنزی هم 1 به 1 باید باشه. اگه سرعت یه سرویس برنزی در اغلب اوقات خیلی پایینتر از حد سرعت اسمی سرویس باشه، یعنی یه تعمدی در کم بودن این سرعت وجود داره. (البته این رو بگم، که از نظر من هم سرعت 180 تا 190 کیلوبایت برای دانلود با سرویس 2مگ نامحدود برنزی گر چه پایینه اما غیرقابل قبول نیست.)
در مورد قیمت این سرویس هم باز مغلطه کردید.
شرکتها معمولاً پهنای باند مورد نیازشون رو به صورت لینکهای STM-1 یا همون لینکهای 155مگابیت در ثانیهای از شرکت زیرساخت و به قیمت هر لینک 28 میلیون تومان میخرن. بعد این پهنای باند رو به صورت سرویسهای 128 کیلوبیتی، 256 کیلوبیتی، ... و حداکثر 10 مگابیتی میفروشن. تو سرویسهای نامحدود که حداکثر سرعتی که میفروشن 4مگابیته.
پولی که شرکتهای ISP بابت خرید لینک STM-1 به شرکت زیرساخت میدن، برای پهنای باند اختصاصی (Dedicated) با ضریب اشتراک 1 به 1 در هر دو سوی دانلود و آپلوده. البته عملاً در تکنولوژی ADSL عمده پهنای باند آپلود این لینکها هدر میره.
به هر حال هر لینک STM-1 معادل 77 لینک 2مگابیتی با ضریب اشتراک 1 به 1 میشه. بنا بر این هزینه هر 2مگابیت پهنای باند با ضریب اشتراک 1 به 1 در میآد 364 هزار تومن. البته این فقط هزینه اجاره پهنای باند اینترنت بینالملل در یک ماهه. به این هزینه، هزینههایی مثل هزینه انتقال تا محل مصرف، هزینه اجاره فضا در مرکز مخابراتی، هزینه اجاره پورت ADSL و غیره هم اضافه میشه. من رقم دقیقی واسه این هزینهها ندارم اما بعید میدونم که کل این هزینهها هم بیشتر از 1 تا 1.5 برابر هزینه خود پهنای باند باشه. به هر حال با این فرض، کل هزینه تمام شده تحویل یک پهنای باند 2مگابیت اختصاصی (ضریب اشتراک 1 به 1) در محل مصرف حداکثر بین به قول شما 500 هزار تومن تا 800 هزار تومنه.
اما همین لینک 2مگابیت رو وقتی فناوا با ضریب اشتراک 1 به 10 تحت عنوان سرویس 2مگابیت برنزی به قیمت 110 هزار تومن میفروشه، یعنی در واقع این لینک رو به 10 مشترک داره میفروشه. پس قیمت فروشش برای فنآوا میشه 1 میلیون و 110 هزار تومن که تو بدترین شرایط حداقل 27 درصد حاشیه سود واسه شرکت داره. این جوری نیست که شما بگین شرکت فناوا داره با ضرر این سرویس رو میفروشه.
وقتی هم که همین لینک رو با ضریب اشتراک 1 به 3 تحت عنوان سرویس 2مگابیت طلایی میفروشه به قیمت 361 هزارتومن، باز هم قیمت فروشش میشه 1میلیون 80 هزارتومن. پس ادعای ضرری که شما میکنید به هیچ وجه مصداق نداره.