مشاعره سنتی

روزی که تو را ببینم آدینه ماســــت***هر روز به دولتـــــــت به از دینه ماست
گر چرخ و هزار چرخ در کینه ماست***غم نیست چو مهر یار در سینه ماست

مولانا

تاپیلماز کندیده آرپا،اونو دؤران یاندیرمیش
چؤره ک اولماز او تندیرده کی،باسمیش دیر سو طوفانی
قوشولسا جاهیله عاقیل،اثر قالماز کمالیندان
بیر اوغرو اولسا کارواندا،چالار اششکله پالانی

خاقانی شروانی

یک چند میان خلق کردیـــــم درنگ***ز ایشان به وفا نه بوی دیدیم نه رنگ
آن به که ز چشم خلق پنهان گردیم***چون آب در آبگینه آتش در ســـــنگ

شیخ بهایی

گویند که دوزخی بود عاشق و مست
قولی است خلاف،دل در آن نتوان بست
گر عاشق و می خواره به دوزخ باشند
فراداست که بینی بهشت همچون کف دست

خیام

نقل قول:

---

گویند که دوزخی بود عاشق و مست
قولی است خلاف،دل در آن نتوان بست
گر عاشق و می خواره به دوزخ باشند
فراداست که بینی بهشت همچون کف دست

خیام

---

گویند که دوزخی بود عاشق و مسـت***قولی است خلاف،دل در آن نتوان بست
گر عاشق و مست دوزخی خواهد بود***فردا باشد بهشـــت همچون کف دست

من این رو شنیده بودم ،به نظرم آهنگ بهتری داره.


تا منزل دین سرای دنیاســــــــــــــــت***ک� �رش همه جرم و کار حق لطف و عطاست
خوش باش که آن سرا چنین خواهد بود***سال که نکوســـــــــــت از بهارش پیداست

شیخ بهایی

توتاردین دوست منی اول،نئدن مهری اونوتدون
بو دؤشمنلیک نئدن دوغدو،کنار اولدون،نئدن دیر؟
شفا قیلدیم بؤتؤن ناچار أؤره کلر هاردا وارسا
نیظامیه چاتیب نؤبت،جفا قیلدین،نئدن دیر؟
الیاس نظامی گنجوی

راز را اندر میان نه وامگیر***بنده را هر لحظه از بالا مگیر
تو نکو دانی که هر چیز از کجاست***گر خطاها رفت آن از ما مگیر

مولوی

"ری"_رقیبین أؤزؤنه باخما،ائشیتمه سؤزؤنؤ
دیلبرا،چؤنکی آنین قؤولی دؤرؤر جؤمله فیشار
"زی"_زمانین نسینه شاد اولاییم، بیر لحظه
دیلی_غمگینیمه هیچ وئرمدی آرام ؤ قرار
نسیمی

روزی که مرا به نزد تو دوران است***ساقی و شـــراب و قدح و دورانست
وانگه که مرا تجلی احسان اسـت***جان در تن من چو موسی عمرانست

مولانا

توتوب الینده بیر اوخ،غمزه سینده وار بیر اوخ
الینده کی اوخ ایله غمزه اوخو بیر آتار

الییله غمزه سی اصلینده بیر هدف آلدی
نه او یانیلدی،نه بو،کؤنلؤمؤ ائده نده شیکار

قطران تبریزی

روز آمد و غوغـــــــــــــــــای در بر دارد***شب آمد و سودای تو در سر دارد
کار شب و روز نیست این کار من است***کی دو خر لنــــــــگ بار من بردارد

مولانا

دور گل ای عشق کؤنؤل مؤلکؤنؤ بر باد قیلاق
عقلی یغمایه وئره ک شهری نو اباد قیلاق
گل گیلن سؤز بیر ائده ک غیری آرادان گؤتؤره ک
جانی جانانه وئره ک دهریده بیر آد قیلاق

حکیم نباتی

قومی متفکرند اندر ره دیـــــن***قومی به گمـــــــــــــان فتاده در راه یقین
میترسم از آنکه بانگ آید روزی***که ای بی خبران راه نه آن است و نه این

خیام

نه موشکول حالی اولسا عاشیقین،معشوق ائدر چاره
گر اول بیدرد بیلمزسه بو حالی،حال مشکیلدیر
فراق ایامی سئیلاب سرشکیمدن خبر توتماز
قیامت ماجراسیندان گؤر اول ظالیم نه غافیلدیر

مولانا فضولی

روز شادیست غم چرا باید خـــورد***امروز می از جام وفا بایـد خورد
چند از کف خباز و سفا رزق خوریم***یکچند هم از کف خدا باید خورد

مولانا

دردینه عاشیقلرین درمانی یوخ
زرقی چوخ زاهیدلرین،ایمانی یوخ!
تن لری واردیر ولیکن جانی یوخ
عهدینه ثابیت دگیل ایقانی یوخ

نسیمی

"بر درد عاشقان درمانی نیست
زاهدان را زرق بسیار و ایمانی نیست
تن به ظاهر دارند و به باطن جانی نیست
ثابت اندر عهد خود نیستند و پیمانی نیست"

خ

خیام اگر ز باده مستــی خوش باش***با لاله رخی اگر نشستـــــی خوش باش
چون عاقبت کار جهان نیستی است***انگار که نیستی! چو هستی خوش باش

خیام

شهداب_ لیبن ساغر_ پیمانه تک ،ای دوست!
دؤرجی_ دهنین حققه ی_ دؤردانه تک، ای دوست!
گؤلزار_بهشت تک آچیلیب رؤضه ی _حؤسنؤن
بیمار گؤزؤن نرگیسی_مستانه تک،ای دوست!

ویدادی

شهداب لبت،ساغر پیمانه شد ای دوست
درج دهنت حقه ی دردانه شد ای دوست
شد پیدا رخت ،همچو گلزار بهشتی
بیمار چشمت نرگس مستانه شد ای دوست

ت

تو خود گفتی که مو ملاح مانـــــم***به آب دیدکان کشــتی برانم
همی ترسم که کشتی غرق وابو***در این دریای بی پایان بمانم

بابا طاهر

منیم کؤنلؤم معلیم دیر،دیزیم أؤستؤ دبیستانی
او شاگیردم کی ئویرندیم سکوت ایله الیفبانی
نه هر دیزدن اولار مکتب نه ده هر شاگیرد ازبر خان
نه هرقطره اولار انسان،نه هر دریا صدف کانی

خاقانی شروانی

دلم دریا شد ،زانوانم دبستانش
من آن شاگرد ازبر خوان،آموختم الفبایش
نه هر زانو شود مکتب،نه هر شاگرد ازبر خان
نه هر قطره شود انسان،نه هر دریا صدف بارش

ی

یاران جهان را همه از که تا مه***دیدیم به تحقیق در این دیه از ده
با همدگر اختلاط چون بند قبـا***دارند ولــــــــــی نیند خال ز گره

خاقانی شیروانی

هم صدفم هم اینجییم،حشر و صراط اسینجئیم
بونجا قوماشو رخت ائله،من بو دؤکانه سیغمازام
ذره منم گؤنش منم،چار ایله پنج و شش منم
صورتی گؤر بیان ائله،چؤنکی بیانه سیغمازام

نسیمی

ما لعبتکانیم و فلک لعبــــــت باز***از روی حقیقـــــت نه از روی مجاز
یک چند در این بساط بازی کردیم***رفتیم به صندوق عدم یک یک باز

خیام

ز _ زاهید زؤهد ایله بئزتدی تاج ؤ خیرقه سین
باتینی اولدو ملووس،ذیکرینی قیلدی هبا

شین_شهید اولدو اولار کیم،حق یولوندا ئولدؤلر
غم یئمز اونلار کی،بیلدی حقدیر اونا قان بها

شهید عمادالدین نسیمی

ز _ زاهد آراست ز ریا خرقه و تاجش را
باتنش بود ملوّس،ذکر او بود عبث

شین _ شهید که داد خون در ره حق
غم نباشد وی را که بود حق،قیمت خون

الف

از جمله رفتگان ایــــــــــن راه دراز***باز آمده ای کو که به ما گوید راز
هان بر سر این دوراهه از روی نیاز***چیزی نگذاریم که نمــی آید باز

خیام

زهر قهرین ایچمه دن وار ایسه قصدین قتلیم ائت
آب حیوان ایچسم ئولدؤرمک اولور مشکیل بنی
عار قتلیمدن سنا،بن تشنه آب تیغینه
ئولدؤرؤر حسرت گر ئولدؤرمزسن ای قاتل بنی


مولانا فضولی

یک چند به کودکی به استاد شديم***یک چند ز استادی خود شاد شديم
پايان سخن شنو که ما را چه رســيد***چون آب بر آمدیـــم و چون باد شديم


خیام

من ترک شراب لب یار ائیله دیم اولدی
زهر غم هیجرایله مدار ائیله دیم اولدی
ای شیخ بهشتی،دئمه ترک ائیله ین اولماز
من ترک سر کوی نگار ائیله دیک اولدی

صراف تبریزی

من ترک لب یار نمودم،شد!
با زهر غم هجر مدار کردم،شد!
ای شیخ نگو،ترک نگار نتوان کرد
من ترک سر کوی نگار کردم،شد!

ی

یارت نکند به مهر تمکــین ای دل***او نیست حریف، مهره بر چین ای دل
از یار سخن مگوی چندین ای دل***خیز از سر او خموش بنشــین ای دل

خاقانی

لوح قسمتده یازیب کاتب دیوان قضا
صدر مجلسده سنی،قابل دهلیز منی
نرگس مستین اولان بزمده،پیمانه دیر
یاخشی مست ائیلر ایکی ساغر لب ریز منی

صراف تبریزی

بر لوح نوشت کاتب دیوان قضا
صدر مجلس تورا،بر در آستانه مرا
نرگس مست تو در بزم چو مستانه
میکند مست عجب ساغر پیمانه مرا

ی

یک نیمه ز عمر شد به هر تیماری***تا داد فلـــــک به آخرم دلداری
بر من فلـــــکا تو را چه منت؟ باری***تا عمر به نستدی ندادی یاری


خاقانی

یؤزؤن بو جهتدن اولدی بیضا
من فضل الهنا تعالی
فضل ایستر ایسن حقیقته وار
سعی ائیله بو ایشه،قالما زنهار

نسیمی

نور رخت از فضل خدا بود
زان چهره ات هست منور
گر طالب فضلی به حق باش
جهدی تو کن و مباد،زنهار!

ر

راهی که در او خنگ فلک لنگ شدی***از وسعت او دل جهان تنگ شدی
در خدمت وصل تو روا داشــــــــتمی***هر گامی مرا هزار فرسنگ شدی

خاقانی

یا تیر هلاکم بزنی بر دل مجروح
یا جان بدهم تا بدهی تیر امان را
وان گه که به تیرم زنی اول خبرم ده
تا پیشترت بوسه دهم دست و کمان را
سعدی

ای کاش که جای آرمیدن بــــــــــودی***یا این ره دور را رسیـــــدن بودی
کاش از پس صد هزار سال از دل خاک***چون سبزه امید بر دمیدن بودی

خیام

یوسف چسان دلیر تماشای خود کند؟
یعقوب در کمین و زلیخا برابر است
آییه تنگدل نشود از هجوم عکس
پیشانی گشاده به صحرا برابر است

صائب تبریزی

تا در ره پیری به چه آیین روی ای دل *******باری به غلط صرف شد ایام شبابت
ای قصر دل افروز که منزلگه انسی ******** یا رب مکناد آفت ایام خرابت
حافظ

تو مرا چو خسته بینی نظر خجسته بینی***دل و جان به غم سپارم هله تا تو شاد باشی
ز غم دلم چه شادی به جفا چه اوستادی***دم شاد برنیارم هله تا تو شاد باشی

مولوی

رونق عهد شباب است دگر بستان را:40: می‌رسد مژده گل بلبل خوش الحان را

ای صبا گر به جوانان چمن بازرسی:40: خدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را

:40:حافظ:11:

آن کس که همی​جستم دی من به چراغ او را***امروز چو تنگ گل بر ره گذرم آمد
دو دست کمر کرد او بگرفت مرا در بر***زان تاج نکورویان نادر کمرم آمد


مولوی