مشاعره

یکی بود یکی نبوده اول قصه دروغه

وقت شستشوی مغزی جای ماست تو کاسه دوغه

شهر شب سرده وتاریک من رسول شب سردم

حوضه خونه شوره آبش طعمشو تجربه کردم

من بو گولزاریده بیرده،او گؤزه ل یاری گؤرمورَم

یئنی بیر گوللر ایله او کهنه دیلداری گؤرمورم

قوربتده حسرتلی قالار،بیر آشینا گؤرونجه گؤز

مین آشینا ایچیندییم،بیر گول أوزاری گؤرمورم

طاهر صاحبی تبریزی

معنی

(در این گلزار، دیگر، یار نازنین را نمی بینم

در بین این گل های نورس ،رخسار آن گل دیرین را نمی بینم

در ولایت غربت چشم در حسرت دیدار یک آشنا ست

عجبا بین هزاران آشنایم،اما آشنایی نمی بینم)

م

مگذار که بی مهر رخت شب به سر آرم
بیمار شوم خون دل از دیده برآرم
پروانه شوم پر بکشم بهر وصالت
ای شمع نباشی تب غم بر جگر آرم

من مانده ام و تو انگار رفته ای
با انتظار ِ ثانیه ها... مثل ِدیگران

گفتی که فرق می کند این ماجرا، بگو
در انتهای قصّه چرا مثل دیگران؟-

باید دوباره دورترین نقطه ها شویم
از ذره های عشق جدا، مثل ِ دیگران

نقاب دارد و دل به جلوه آب کند
نعوذ بالله اگر جلوه بی نقاب کند
***
فقیه شهر به رفع حجاب مایل نیست
چرا که هر چه کند حیله در حجاب کند

در ازل پــرتـو حسنــت ز تجـــلّي دم زد
عشق پيـدا و شـد آتش بـه همه عالـم زد

در جهان تا بود از قبله و محراب نشان
قبله ی جان نبود جز رخ جانانه مرا

نسیمی

اگر چه بی نشان بی نشانیم
نشان قلۀ آتش فشانیم
سری بر دیدۀ همسایه ها زن
که ما آئینۀ زخم زبانیم

من ترک شراب لب یار ائیلئدیم،اولدی
زهر غم هجر ایله مدار ائیلئدیم اولدی

ای شیخ بهشتی دئمه،ترک ائلئین اولماز
من ترک سر کوی نگار ائیلئدیم اولدی

صرّاف

يك شب نشانِ خانه ي ما را به ياد آر
شيرين ترين ترانه ي ما را به ياد آر

محنت كِش ِ زمانه شدم، آشناي عشق
فريادِ عاشقانه ي ما را به ياد آر