Printable View
تو کوه باشو سنگ صبور خیلیاباش
اما دلسنگی نباش
تو دریا باشو مهر خروشان داشته باش
اما هیچ وقت طوفانی نباش
تو زمستان باشو باران محبت باش
اما تگرگی نباش
تو خورشید باشو ویتامین عشق داشته باش
اما سوزان نباش
تو درخت باشو همیشه سربه زیر باش!
اما پاییزی نباش
تو همیشه ما باش
اما تنها نباش...
صدای هق هق من از درون است
درونم از وجودت غرق شور است
دلم کز رخ تو در این تپش هست
کنی دوری مرگم پیش رو هست
دورم ز تو ای گلشن جانان چه نویسم
من مور ضعیفم به سلیمان چه نویسم
ترسم که قلم شعله کشد صفحه بسوزد
با این دل گریان به عزیزم چه نویسم
:40:
وقتی از غربت ایام دلم می گیرد
مرغ امید من از شدت غم میمیرد
دل به رویای خوش خاطره ها می بندم
باز هم خاطره ها دست مرا می گیرند
:40:
دوست داشتم از خدا اجازه می گرفتم
او نیز می گذاشت که اختیار زمین را به دست گیرم!
آن را سریع تر به دور خورشید بچرخانم
تا زمان کوتاه گردد و لحظه ی رسیدنم به تو همین فردا باشد....
کاش می شد.
:40:
برگ ریزان تنها به پاییز رخ ندهد
برگ های درخت عشق من نیز
اگر حس نکنند آن آفتاب و نسیم مهربانیت را
خزان زده می گردند.
:40:
هرگز دلم از یاد تو غافل نشود
گر جان بشود مهر تو از دل نشود
افتاده ز روی تو در آیینه ی دل
عکسی که به هیچ وجه زایل نشود...
کسی به جات نیومده... هنوزم
نه هیچوقت... حتی واسه ی یه روزم
ولی ای بی وفا... کمی وفا کن
تا کی چشمامو به... جاده بدوزم
جای خالی تو... شعله کشیده
به قلبم که تو رو... عمری ندیده
چه احساس بدی... دارم عزیزم
گمونم دم آخرم... رسیده...
می نویسم...می نویسم از تو
تا تن کاغذ من جا دارد...
با تو از فاصله ها خواهم گفت...
گریه این گریه...
...اگر بگذارد...
مگه قرار نبود که من...
چشماتو از یاد ببرم
بهم بگو چرا هنوز...
از همیشه عاشق ترم
پس چرا اشتیاق من...
از هر زمانی بیشتره
چرا خدا نگاهتو...
از خاطرم نمی بره...