مشاعره

مقام امن و می بی‌غش و رفيق شفيق
گرت مدام ميسر شود زهی توفيق

"قسمت است ديگر عزيزم ,
چه مي شود كرد" ؟
و روزها را قسمت مي شويم
بين ديوارهاي كاغذي و
درهايي كه به خانه باز مي شوند
(هي
كنار اعلاميه ات براي من جايي نگهدار
شايد برگردم
-عجله نكن
آنقدر مانده تا كوپني شود)
و قسمت مي شويم
بين ترانه هاي شاد و
آوازهايي كه اي كاش آدم را در
مي آوردند
(كليه هايم براي تو
كليه شعرهايت براي من)
هي..
چقدر شبيه كودكيت شده اي
از ديوار بيا پايين
لبخند مي زني ؟
نازت چند ؟
بيا پايين
قسمت مي كنيم :
گيلان براي تو
گريه براي من

....................................
از اينكه طولاني شد عذر خواهي مي كنم
ولي از اونجايي كه اين شعر بيانگر احساسات تمامي مردم گيلان زمين در سو گ شيون هستش نخواستم فقط قسمتي از اون راو بنويسم

نگاهت که می کردم هزار بیت شعر ناب را برایم روایت می کردی....
نگاهت را که از من گرفتی همه وجودم را به آتش کشیدی....
ققنوس شعر من اینگونه زاده شد ...
...

در من اين جلوه ي اندوه ز چيست ؟
در تو اين قصه ي پرهيز كه چه ؟
در من اين شعله ي عصيان نياز
در تو دمسردي پاييز كه چه ؟

هر شب برایت یک غزل باید بگویم ,
از تو غزل گفتن شده مشق لب من !
با شور و شوق کودکانه مشق خود را ,
از خط اول تا به آخر می نویسم
...

من اگر برخيزم
تو اگر برخيزي
همه برمي خيزند

دل چون آینه ی اهل صفا می شکنند
که ز خود یبخبرند این ز خدا بیخبران...

نوش کن جام شراب يک منی
تا بدان بيخ غم از دل برکنی

يكي بود
يكي نبود
و آن كه به ضرس قاطع بود
گفت : اتفاق شود
و اتفاق من بودم
و بعد تر تو
و يا نمي دانم چه فرق مي كند
برعكس
يكي نبود
و آن يكي كه بود
گفت : مهر شود
و مهر شد
سقف و سايه و بستر
اجاق و مطبخ و لبخند
يكي نبود
و آن يكي كه بود گفت شك بشود
و بعد شك از بعيدترين دريچه آفتابي شد
يكي نبود
و آنيكي
گويي كه هيچ نبوده باشد
احتمالا گفت كينه شود
و دود شد
اجاق و مطبخ و لبخند
و بعد تر زمين
كه دهكده است
بودم بيمه نامه ي سوء تفاهم و سرقت و سلاخ
سپس
يكي كه بود و نبودش
گفت : باران شود
و به اين قلم قسم كه باران شد
و ما هنوز خيس گريه نبوديم
كه گفت : بازي تمام شود
و شايد هنوز نگفته بود
كه رنگين كمان پلي
از دو سوي دهكده روييد
...

دو پرنده بي طاقت در سينه ات آوازمي خوانند
تابستان از كدامين راه فرا خواهد رسيد
تا عطش
آب ها را گوارا تر كند؟