مشاعره

سلام
دوست عزیز"دل تنگم"

هم بنده و هم جلال جان
شوخی می کنیم که این نصفه شبی دور هم بخندیم..
-------------
درست اول اين نوبهار عاشق شد

دلم ميان همين گيرو دار عاشق شد
زني که صاعقه وار آمد و ببادم داد
به يک اشاره دلش بيقرار عاشق شد
به شوق لحظه ديدار اشک مي ريزم
دوباره ساعت شماته دار عاشق شد
ببين هماره دو چشمش ز اشک لبريز است
ستار و تار و ترانه و يار عاشق شد

دریاب دست من که به پیری رسی جوان
آخر به پیش پای توگم شد جوانیم

گرنیستم خزانه‌ی خزف هم نیم حبیب
باری مده ز دست به این رایگانیم

----------------------------------------------

مهربان مژگان عزیز...

من هم با هم خندیدن رو بیش از به هم خندیدن دوست دارم... و ممنون از توجه شما...

و جلال جان...

من به میل خودم کاربر فعال نشدم...هرچیزی را که باقی می دهند...روزی هم پس می گیرند...خیلی وابسته نیستم...

می خواست کوره در دل انسان بنا کند
مقدور چون نبود جگر آفریده است
غیر از تحمل سر پر شور دوست نیست
باری که روی شانه ی هر آفریده است

خوب خوب می بینم در نبود من کلی پشت سرم حرف زدید


صبر کنید یک کاری می کنم فیلم و موسیقی ادغام بشه بعدشم بشه زیر مجموعه ادبیات بعدش هم هردوتونو می کنم اخر اسپمر :دی

تو از سلاله ى‌سوداگران كشميرى
كه شال ناز تو را شاعرى خريدار است

در آستانه ى رفتن، در امتداد غروب
دعاى من به تو تنها،خدا نگهدار است

كسى پس از تو خودش را به دار خواهد زد
كه در گزينش اين انتخاب ناچار است

نقل قول:

---

صبر کنید یک کاری می کنم فیلم و موسیقی ادغام بشه بعدشم بشه زیر مجموعه ادبیات بعدش هم هردوتونو می کنم اخر اسپمر :دی

---

این حرف خیلی مشکل داره:دی

تا گوشوار ناز گران کرد گوش تو
لب وا نشد به شکوه ز بی‌همزبانیم

با صد هزار زخم زبان زنده‌ام هنوز
گردون گمان نداشت به این سخت جانیم

من فکر مي کنم که چه از مولوي پرم !
مثل هميشه گم شده ام در خيال تو ...

يک شعر در تمام تنم وُول مي خورد
يک واژه مثل «مست» نه مثل «تلو تلو»

دارد تمام ذهن مرا مسخ مي کند
دارد تمام ذهن مرا اين ضمير «تو»...

اين که هنوز تازه تر از هر جوانه اي ست
تکرار مي شود ... نه که هر لحظه نو به نو

وان دفع گفتنت که برو شه به خانه نیست
وان ناز و باز و تندی دربانم آرزوست

در دست هر کسی ز خوبی قراضه​هاست
آن معدن ملاحت و آن کانم آرزوست

تو آسماني ومن ريشه در زمين دارم
هميشه فاصله اي هست-داد ازاين دارم

قبول کن که گذشته ست کار من از اشک
که سال هاست به تنهايي ام يقين دارم

تو نيز دغدغه ات از دقايقت پيداست
مرا ببخش اگر چشم نکته بين دارم

بخوان و پاک کن واسم خويش را بنويس
به دفتر غزلم هرچه نقطه چين دارم

کسي هنوز عيار ترا نفهميده ست
منم که از تو به اشعار خود نگين دارم

ماهم آمد به در خانه و در خانه نبودم
خانه گوئی به سرم ریخت چو این قصه شنودم

آن ‌که می‌خواست برویم در دولت بگشاید
با که گویم که در خانه به رویش نگشودم

با یاد شانه های تو سر آفریده است
ایزد چقدر شانه به سر آفریده است

معجون سرنوشت مرا با سرشت تو
بی شک به شکل شیرو شکر آفریده است

پای مرا برای دویدن به سمت تو
پای ترا برای سفر آفریده است

لبخند رابه روی لبانت چه پایدار
اخم ترا چه زود گذر آفریده است