جبران خلیل جبران

در سكوت شبي تاريك، هنگامي كه خواب بر من غلبه مي كرد، هفت ذاتِ من با يكديگر گفتگو كردند.نخستين ذات گفت: سالهاست در درون اين مرد ديوانه سپري مي كنم و در اين مدت كاري جز زنده كردن درد و اندوه هايش نكردم. اكنون از اين كار خسته كننده بيزار شدم و مي خواهم بر وي طغيان كنم.دومين ذات گفت: خواهرم! تو از من خوشبخت تر هستي زيرا ب رمن چنين مقدر شده است تا همواره شريك شادي اين ديوانه باشم و براي خنده هايش بخندم و در هنگام شادماني اش آواز سر دهم و براي افكار زيركانه اش به رقص در‌آيم. پس اگر قرار است طغيان و آشوبي باشد، چه كسي از من سزاوارتر است؟سومين ذات گفت: واي بر شما دوستان! من از هر دوي شما مستحق ترم زيرا بر من مقدر شده است تا همواره بيمار باشم و در آتش شوق و دلدادگي بسوزم. پس به خاطر تحمل اين همه درد و رنج چه كسي از من سزاوارتر است؟چهارمين ذات گفت: دوستان! من از شما نگون بخت ترم! زيرا بر من چنين مقدر شده است تا همواره آتش خشم و نفرت و حقد را در قلب اين ديوانه برافروزم. من آن ذاتي هستم كه در غارهاي تاريك دوزخ زاده شده است. پس چه كسي از من مستحق تر است تا بر اين مرد ديوانه شورش كند؟پنجمين ذات گفت: خواهران! من نسبت به وظايفي كه داريد غبطه مي خورم زيرا بر من چنين مقدرشده است تا آرزوها و خوابهاي تمام نشدني اين مرد ديوانه را زنده نگه دارم و گرسنگي و تشنگي نا آرام او را به هيجان درآورم. من محكوم هستم تا بي آنكه طعم استراحت را را بچشم در جستجوي ناشناخته ها و آنچه كه هنوز آفريده نشده است، باشم. پس اين من هستم كه بيش از شما مستحق شورش و عصيانم!ششمين ذات گفت: خواهران! چقدر شما خوشبخت هستيد و چقدر افسرده و نگون بخت هستم زيرا من آن ذات پست و خوارم كه با دستاني شكيبا و چشماني بيدار، روزها را به تصوير مي كشم و به عناصر زشت و فاني، شكل هايي زيبا و ابدي مي بخشم و ذات گوشه گير و آرامي چون من شايسته ي خشم و شورش است.هفتمين ذات گفت: واي بر شما! خشمتان بر اين مرد بيچاره چقدر تعجب آور است! اي كاش مي توانستم مانند شما باشم تا كار مشخصي براي او انجام دهم! اما چه كنم كه من آن ذات بي كار هستم كه جز سكوت و خاموشي وظيفه اي ندارم در حالي كه هر يك از شما سرگرم خلق زندگي دوباره بامظاهر گوناگونش هستيد.خواهران! به پروردگار سوگندتان مي دهم! به من بگوئيد كدام يك از ما مستحق شورش است، من يا شما!چون هفتمين ذات سخن خود را به اتمام رساند، شش ذات ديگر با ترحم و دلسوزي به او نگريستند اما هيچ پاسخي ندادند و در سكوت شب در حالي كه قلبا احساس شادماني مي كردند، به خواب رفتند اما هفتمين ذات همچنان بيدار ماند و به «هيچ» كه پشت «همه چيز» ها بود، چشم دوخت!

در هنگام طلوع خورشيد، روباهي از لانه اش بيرون آمد و با حالتي سرآسيمه به سايه اش نگاه كرد و گفت: امروز شتري خواهم خورد! سپس به راه خود ادامه داد و تا ظهر به دنبال شتر گشت. آنگاه دوباره به سايه اش نگريست و گفت: آري! يك موش براي من كافي است!

سه مرد وارد ميخانه شدند. اولي بافنده و دومي نجار و سومي گوركن بود.بافنده به آن دو دوست گفت: امروز كفني بي نظير از جنس كتان به دو دينار فروختم. پس بهترين نوشيدني ها را بنوشيم.نجار گفت: امروز گران ترين تابوت خود را فروختم. پس فاخرترين گوشتها را به همراه نوشيدني بخوريم.گوركن گفت: دوستان! من امروز تنها يك گور كندم اما مزد مضاعفي دريافت كردم. پس اندكي عسل نيز تناول كنيم!صاحب ميخانه در آن شب شادمان شد زيرا آن سه مرد بارها درخواست نوشيدني و گوشت و عسل كردند و سپس با خوشحالي به رقص در آمدند. او به همسرش لبخد رضايت آميزي زد و سه مرد تا پاسي از شب در ميخانه سپري كردند و چون سيراب گشتند از جا برخواستند و به كمك صاحب ميخانه از در ميخانه بيرون رفتند.زن به همسرش گفت: اي كاش سرنوش بر ما چنين مقدر شود كه هر روز شاهد چنين ميهماناني بخشنده باشيم تا بتوانيم تنها فرزندمان رااز كار كردن در اين ميخانه ي كثيف بي نياز كنيم و بكوشيم تا در آينده كشيش شود!

سه روز پس از تولدم، در حالي كه در گهواره ي ابريشمي دراز كشيده بودم و با تعجب به جهان تازه ي اطرافم مي نگريستم و دست و پا مي زدم، مادرم از دايه پرسيد: امروز فرزند من چطور است؟دايه پاسخ داد و گفت: او خوب است خانم! سه بار به ا و شير دادم و تا اكنون نوزادي به شادابي و سرحالي او نديده بودم. چون اين سخن را شنيدم بر خشمم افزوده شد و فرياد زدم و گفتم: مادر! سخن او را باور مكن! زيرا رختخواب من خشن است و مزّه ي شيري كه خورده ام بسيار تلخ بود و بوي سينه اش در مشامم بيزار كننده و بد است.اما مادرم زبان مرا نفهميد و دايه نيز سخن مرا درك نكرد زيرا من با زبان جهاني كه از آن آمده بودم، با آنان صحبت كرده ام.در بيست و يكمين روز تولد من، يعني روزي كه مي خواستند مرا غسل تعميد دهند، كشيش به مادرم گفت: خانم! من به تو تبريك مي گويم زيرا فرزند تو يك مسيحي متولد شده است!با تعجب به كشيش گفتم: اگر راست مي گويي پس مادر تو در آسمان به خاطرت بسيار بدبخت و غمگين است زيرا تو يك مسيحي متولد نشده اي! كشيش نيز زبان مرا نفهميد.هفت ماه گذشت. فالگيري به صورتم نگاه كرد و به مادرم گفت: فرزند تو در آينده رهبر بزرگي خواهد شد و مردم از او پيروي خواهند كرد!با صداي بلند فرياد زدم و گفتم: اين پيشگويي دروغ محض است زيرا من از خود آگاهم و يقين دارم كه در آينده موسيقي دان خواهم شد. اما اين بار نيز كسي زبان مرا درك نكرد و از اين بابت شگفت زده شدم!از آن زمان سي و سه سال مي گذرد و در اين مدت مادر و دايه و كشيش به رحمت خدا رفتند و مردند در حالي كه فالگير هنوز زنده است و به كار خود مشغول.ديروز او را در كنار معبد ديدم و پس از احوال پرسي، به من گفت: مي دانستم كه تو موسيقي دان بزرگي خواهي شد. من آيندهي تو را از زمان كودكي به مادرت پيش بيني كرده بودم!سخن فالگير را باور كردم زيرا من نيز زبان جهاني كه از آن آمده بودم را از ياد برده ام!

در باغ پدرم دو قفس بود. در درون يكي از آنها شيري است كه غلامان آن را از بيابانهاي نينوي آورده بودند و در درون ديگري پرنده اي كه هرگز از نغمه سرايي خسته نمي شود. پرنده هر روز در هنگام سحر شير را صدا مي كند و به او مي گويد: صبح بخير برادر زنداني!

روزي مشغول دفن كردن يكي از ذات هاي مرده ام بودم كه ناگهان گوركني نزديك من شد و گفت:از ميان تمام كساني كه به اين گورستان مي آيند، تو تنها مردي هستي كه دوست مي دارم!به او گفتم: سخن تو مرا شاد كرد اما چرا تنها مرا دوست مي داري؟پاسخم داد و گفت: زيرا ديگران گريان مي آيند و گريان مي روند اما تو خندان مي آيي و خندان مي روي!

به نظر من حتما کتاب "پیامبر و دیوانه" رو بخون
یکی از بهترین کتاب های جبرانه:20:

داستان دیوانه و شب اش که خیلی محشره ...

در دوران جواني شنيدم كه شهري وجود دارد كه مردم آن بر وفق تعاليم كتاب زندگي مي كنند لذا با خود گفتم: خواهم كوشيد تا خود را به آن شهر برسانم تا از بركت آسماني اش بهره مند شوم.آن شهر دور بود لذا توشه اي كامل فراهم كردم و پس از چهل روز بدان رسيدم و در چهل و يكمين روز وارد آن شدم اما همه ي ساكنينش را يك چشك و يك دست ديدم! از اين بابت متحير شدم و با خود گفتمك آيا هر كسي كه بخواهد در اين شهر زندگي كند بايد تنها يك چشم و يك دست داشته باشد؟ سپس متوجه شدم كه مردم با تعجب بيشتر از تعجب من به من مي نگرند زيرا آنان باديدن دو چشم و دو دشت من شگفت زده شده بودند!‌ و در حالي كه با يكديگر مشغول گفتگو شدند از آنان پرسيدم: آيا اين همان شهر مقدس نيست كه مردم آن بر وفق تعاليم كتاب زندگي مي كنند؟گفتند: آري!‌ اين همان شهر است.پرسيدم: براي شما چه اتفاقي افتاده است؟ چشم و دست راستتان كجاست؟مردم جهل مرا با مهرباني پاسخ دادند و گفتند: با ما بيا تا بنگري! و سپس مرا به معبدي بردند كه در وسط شهر قرار داشت و چون وارد معبد شدم، انبوهي از چشم ها و دست هاي خشكيده در آنجا ديدم. با تعجب بسيار گفتم: به پروردگارتان سوگندتان مي دهم، اين كدام جلاد خونخواري است كه بر شما شبيخون زده و فرمان بيرون آوردن چشم و بريدن دستهايتان را صادر كرده است؟همگي با شنيدن اين سخن شگفت زده شدند و بر جهلم افسوس خوردند. آنگاه يكي از آنان كه شخصي سالخورده بود نزديك من شد و گفت: فرزندم! چنين كاري را خودمان كرديم زيرا خداوند ما را بر سلطان شرّ كه در درونمان بود، مسلّط گردانيد!آنگاه مرا به سوي قربانگاه بزرگي راهنمايي كرد و مردم نيز به دنبال ما آمدند و در آنجا با انگشت به سوي سنگ نوشته اي كه بر بالاي قربانگاه بود، اشاره كرد و از من خواست تا آن را قرائت كنم. من نيز آن را با صدايي بلند خواندم:«اگر چشم راست، تو را به گناه وادارد آن را از حدقه درآور و از خود دور كن زيرا براي تو بهتر است كه يكي از اعضاي خود را از بين بري تا همه ي جسمت در دوزخ افكنده نشود!و اگر دست راست، تو را به گناه وادارد آن را قطع كند زيرا براي تو بهتر است كه يكي از اعضايت را از بين بري تا همه جسمت در دوزخ افكنده نشود!»و چون منظورشان را دريافتم به سوي آنان سر برگرداندم و فرياد زدم: آيا هيچ مرد و زني در ميان شما هست كه دو چشم و دو دست داشته باشد؟پاسخ دادند و گفتند: نه در ميان ما چنين كسي نيست جز خردسالاني كه هنوز رشد نكردند تا بتوانند كتاب را بخوانند و به سفارشات آن عمل كنند.و چون از معبد بيرون آمديم با سرعت آن شهر مقدس را ترك كردم زيرا من رشد كرده بودم و مي توانستم آن كتاب را بخوانم!

اي شكستها و اي نا اميدي هاي من!اي تنهايي ها و اي گوشه نشيني هاي من!شما نزد من از هزار پيروزي عزيزتر هستيد و در دل من از افتخارات همه ي شهرها شيرين تر.اي شكستها و اي نا اميدي هاي من!اي شناخت من نسبت به خود و اي يافتن خواري من!من به وسيله ي ما دانستم كه هنوز يك جوان خطار كار هستم و ديگر تاج آلاله هاي پژمرده و فاني مرا فريب نمي دهند. من به وسيله ي شما به تنهايي و گوشه نشيني رسيدم و طعم گريختن و خوار شدن را چشيدم.اي شكستها و اي نااميدي هاي من!اي شمشير برنده و اي جوشن درخشان من!در چشمان شما چنين خوانده ام كه:هرگاه انسان برتخت سلطنت نشيند، برده مي شود و هر گاه مردم از درونش آگاه شوند، كتاب عمرش بسته مي شود و هر گاه به اوج كمال رسد، به قتل مي رسد!انسان ماننده ميوه ايست كه چون برسد بر زمين مي افتد و زير پا له مي شود.اي شكستها و اي نااميدي هاي من!اي دوست دلاور محبوب من! تو تنها كسي هستي كه سرودها و فريادها و سكوت هاي مرا مي شنوي و جز تو كسي با من ازتپش بالها و بانگ درياها و صداي انفجار آتشفشانها در ظلمات شب سخن نخواهد گفت.تو تنها كسي هستي كه از صخره هاي مرتفع درونم بالا مي روي.اي شجاعت ناميراي من!در هنگام طوفان با من خواهي خنديد و و گورهايي براي آنان كه از من و تو مي ميرد حفر خواهيم كرد و با عزم و استواري در برابر چهره ي خورشيد خواهيم ايستاد تا شكوهمند و خوفناك باشيم!

چهره اي ديدم كه به هزار چهره در مي آيد و چهره اي كه هميشه در يك قالب بود.چهره اي ديدم كه توانستم درون پنهان زشتش را دريابم و چهره اي كه چون نقاب رويش را برداشتم، زيبايي بي نظير درونش را مشاهده كردم.چهره اي يير ديدم كه چين و چروكش از پيغام تهي بود و چهره اي صاف كه همه چيز بر آن نقش بسته است.من چهره ها را مي شناسم زيرا از وراي آنچه ديدگان مي بافد به آنان مي نگرم تا حقيقتي كه پشت آنهاست را ببينم!

من کتاب به لهجه بارانش رو خیلی دوست دارم
چند تا از جملاتش رو هم می نویسم
محبت به فرمان خدا بر روح ما فرود می آید نه به خواست بشر


رنج با عشق و درک و مسئولیت همراه است اما رنجی است شیرین نشاط نیمی از زندگی است و دلمردگی نیمی از مرگ


کسی که تو را به معبد دردهایش راه نمی دهد نمی تواند تو را به خانه دوستی اش راه دهد

در يكي از شهرهاي دور دست، پادشاهي قدرتمند و دانا فرمانروايي مي كرد. مردم شهر نه تنها از او مي ترسيدند بلكه وي را نيز دوست مي داشتند.در وسط شهر چاهي با آب گوارايي وجود داشت و همه ي مردم و حتي پادشاه و يارانش نيز از آن مي نوشيدند زيرا چاه ديگري در شهر نبود.

در يكي از شبها كه همه ي مردم در خواب بودند، ساحره اي وارد شهر شد و هفت قطره از مايعي عجيب در چاه ريخت و گفت:

از اين به بعد هر كسي از آب اين چاه بنوشد ديوانه مي شود!

صبح روز بعد همه ي مردم شهر به جز پادشاه و وزير از آب چاه نوشيدند و به گفته ي ساحره دچار شدند ديوانه گشتند.

مردم گروه گروه از محله اي به محله ديگر و از كوچه اي به كوچه ي ديگر مي دويدند و مي گفتند

: شاه و وزير ديوانه شده اند و آنان نمي توانند بر ما حكومت كنند! بيائيم تا ايشان را از تخت سلطنت پائين آوريم!

ماجرا به گوش شاه رسيد لذا دستور داد جام زريني كه از اجدادش به ارث برده بود را از آب چاه پر كنند.آن را پر كردند و براي شاه آوردند. شاه از آن آب نوشيد و چون سيراب شد، به وزيرش داد تا او نيز چنين كند. مردم شهر از اين ماجرا مطلع شدند و شادماني كردند زيرا دريافتند كه پادشاه و وزير شهر، عقل خود را از دست نداده اند!

زیبایی راز است که روح ما آن را می فهمد و با آن شاد می شود و از تاثیرات آن رشد می کند . اما اندیشه های ما در برابرش متحیر می ماند و تلاش می کند تا آن را محدود کند و به واژگان در آورد ولی نمی تواند.
زیبایی سیالی است پنهان از چشمان که در میان عواطف ببیننده و دیده شده در جریان است

در يكي از شبها، جشني در كاخ سلطنتي برپا شد. ناگهان مردي ناخوانده به همراه دعوت شدگان وارد قصر شد و دربرابر شاهزاده اداي احترام نمود. همگي با تعجب به او نگريستند زيرا يكي از چشمانش بيرون آمده بود و خون از آن جاري مي شد!

شاهزاده از او پرسيد: چه اتفاقي براي تو افتاده است؟
مرد پاسخ داد و گفت:

اي شاهزاده! من دزد نيستم و تاريكي چنين شبي را غنيمت شمردم و وارد يكي از مغازه هاي صرافي شدم. از ديوار بالا رفتم اما اشتباها از پنجره ي ديگري وارد مغازه ي بافندگي شدم لذا با سرعت تصميم گرفتم تا بگريزم اما به سبب تاريكي بسيار، سوزن دستگاه بافندگي به يكي از چشمهايم اصابت كرد و آن را از حدقه بيرون آورد.

اكنون نزد شما آمدم تا عدالت را اجرا كنيد و حق مرا از مرد بافنده بستانيد!شاهزاده دستور داد تا مرد بافنده را احضار كنند و في الفور او را آوردند. لذا فرمان داد تا چشمان وي را از حدقه بيرون آورند!

مرد بافند گفت: شاهزاده! به راستي كه حكم عادلانه اي را صادر فرموديد اما من براي بافندگي به دو چشم نياز دارم تا بتوانم هر دو طرف لباس را ببينم. همسايه اي دارم كه پينه دوزي مي كند و او مانند من دو چشم دارد اما براي پينه دوزي تنها به يك چشم نياز دارد. پس اگر مي خواهيد قانون را زير پا نگذاريد مي توانيد او را احضار كنيد تا يكي از چشمهايش را بيرون آوريد!

آنگاه شاهزاده دستور داد تا مرد پينه دوز را احضار كنند و چون آمد، يكي از چشمهايش را در آوردند و اينگونه عدالت اجرا شد!

در گذشته اي بسيار دور، مردي بود كه دره اي پر از سوزن داشت.

روزي مادر يك نصراني نزد او رفت و گفت:

اي مرد بزرگ، جامه ي فرزندم پارهاست

و من مي خواهم آن را پيش از آنكه به معبد برود بدوزم. آيا به من سوزني قرض مي دهي؟

مرد به او سوزن نداد اما پندي به وي گفت تا آن را نزد فرزندش ببرد پيش از آنكه به معبد برود.
پند چنين بود:

«بخواهيد تا بيابيد!»

زندگی آدمی کاروان عظیمی است که پیوسته به پیش می تازد و از آن غبار طلایی برخاسته و از کنار جاده زندگی زبانها حکومتها و مذاهب شکل می گیرد

دو عابد كه دوست يكديگر بودند بر قله ي كوهي بلند زندگي مي كردند و در آنجا به پرستش خدا مي پرداختند.تنها سرمايه ي آنان ظرفي گلين بود. روزي شيطان قلب عابد كهتر را وسوسه كرد لذا نزد عابد جوانتر رفت و گفت: از مدتهاست در كنار هم زندگي مي كنيم و اكنون وقت آن رسيد تا از يكديگر جدا شويم. بيائيم و سرمايه ي خود را تقسيم كنيم.

عابد جوان كه با شنيدن اين سخن اندوهگين شد، گفت: اگر چه جدايي، قلب مرا زخمي خواهد كرد اما اگر در رفتن ضرورتي مي بيني، ممانعت نخواهم كرد. آنگاه ظرف گلين را آورد و گفت: برادر عزيز! اين تنها سرمايه ي ماست. تقسيم كردن آن كار دشواريست لذا بهتر است كه از آن تو باشد.

عابد كهتر گفت: من از تو صدقه نخواستم و چيزي كه مال من نيست را هرگز نمي پذيرم لذا بايد ظرف ميان ما تقسيم شود تا هر يك سهم خود را بردارد.

عابد جوان با مهرباني گفت: اگر ظرف دو نيمه شود ديگر براي ما سودي نخواهد داشت. لذا چاره اي نداريم جز آنكه قرعه بياندازيم.



عابد كهتر گفت: من مي خواهم عدالت اجرا شود و قرعه كشيدن كار عادلانه اي نيست. من تنها سهم خود را مي خواهم.

عابد جوان بحث كردن را بي فايده ديد لذا به ناچار گفت: برارد و دوست من! حالا كه در اين باره اصرار مي ورزي پس ظرف را تقسيم كنيم.

ناگهان چهره ي عابد كهتر به سياهي گرائيد و بر وي فرياد زد و گفت:

واي بر تو! چقدر بزدل و پست و كودن هستي زيرا نمي تواني دشمني كني!

چه زشت ات عاطفه ای که از سنگی ی نهد و از طرف دیگر دیواری را خراب می کند.
چه بد است عاطفه ای که گلی می رویاند و جنگلی را از بین ی برد

از مترسكي سوال كردم: آيا از تنها ماندن در اين مزرعه بيزار نشده اي؟

پاسخم داد و گفت: در ترساندن ديگران براي من لذّت بياد ماندني است پس من از كار خود راضي هستم و هرگز از آن بيزار نمي شوم!

اندكي انديشيدم و سپس گفتم: راست گفتي! من نيز چنين لذتي را تجربه كرده بودم.

گفت: تو اشتباه مي كني زيرا كسي نمي تواند چنين لذتي را ببرد مگر آنكه درونش مانند من با كاه پر شده باشد!

سپس او را رها كردم و درحالي كه نمي دانستم آيا مرا مي ستايد يا تحقير مي كند.

يك سال بعد مترسك، فيلسوف و دانا شد و چون دوباره از كنار او گذشتم دو كلاغ را ديدم كه سرگرم لانه ساختن زير كلاه او بودند!

چون لبهايم براي نخستين بار آماده ي سخن گفتن شدند و جنبيدند، از كوه مقدس بالا رفتم و خدا را چنين صدا زدم:

پروردگارا! من تورا پرستش كرده ام. مشيّت پنهان تو شريعت من است. تا روزي كه زنده ام در برابر تو خضوع خواهم كرد. اما خداوند پاسخ مرا نداد بلكه مانند طوفاني سهمگين از من گذشت و از ديدگانم پنهان شد.

يك هزار سال بعد، براي دومين بار از كوه مقدّس بالا رفتم و با خدا چنين سخن گفتم:

تو مرا از خاك زمين آفريدي و از روح معنوي ات بر من دميدي و زنده ام كردي، پس همه ي وجودم به تو مديون است. اما خداوند پاسخ مرا نداد و همچون هزاران پرنده ي بالدار به پرواز در آمد و از من گذشت.

يك هزار سال بعد، از كوه مقدّس بالا رفتم و براي سومين بار با خدا سخن گفتم:

اي پدر مقدّس! من فرزند دوست داشتني تو هستم. با عشق و دلسوزي مرا به دنيا آوردي. با محبّت و عبادت ملكوت و مُلكِ تو را به ارث خواهم برد! اين بار نيز خداوند پاسخم نداد و همچون مه كه تپه ها را مي پوشاند از چشم من دور شد.

يك هزار سال بعد. از كوه مقدس بالا رفتم و براي چهارمين بار با خدا سخن گفتم:

اي اِلهِ من! اي حكيم و دانا! اي كمال و مقصود من! من گذشته ي تو و تو فرداي من هستي، من ريشه هايت در ظلمات زمين و تو روشنايي آسمانها هستي.

در اين هنگام خداوند به سوي من خم شد و واژگاني شيرين و لطيف بر گوشم نواخت؛ چنانكه دريا، رودخانه ي سرازير شده را درخود فرو مي برد، خداوند مرا در اعماق خود فرو برد! و چون به سوي دشتها و درّه ها سرازير شدم، خدا نيز آنجا بود!

اولین اندیشه خدا. یک فرشته بود .
و اولین کلام او نسان.

دشمنم به من گفت :دشمن خویش را دوست بدار
من اطاعت کردم و بر خود عاشق شدم.

ملائکه و شیاطین اغلب به دیدارم می ایند.
به زودی یاد گرفتم چگونه خود را از انها برهانم
برای فرشتگان دعایی طولانی می خوانم .حوصله شان سر می رود.
و برای شیاطین گناهی حقیر مرتکب می شوم آنها نیز می گریزند.

روزی از دریا با جویبار سخن گفتم و جویبار به چشم یک خیالاتی به من نگاه کرد.
روزی دیگر از جویبار با دریا سخن گفتم و دریا گمان کرد:که من هتاکی بیش نیستم.

دوستان میخوام هر کس میتونه بیادو در مورد جبران و دیدگاهاش ،سبکش و نوع نگرشش به دنیا و ماورا نظر بده تا در موردش بحث کنیم اینجوری چیزایی از زوایای کور زندگی جبران نیز اشکار میشه

زندگینامه جبران خلیل جبران


[ برای مشاهده لینک ، با نام کاربری خود وارد شوید یا ثبت نام کنید ]
جبران در خانواده ای متوسط در روستایی به نام "بشری" در شمال لبنان در سال 1883 به دنیا امد.پدرش مردی میگسار و خشن بود. می گویند وقتی پدرش را از میکده به خانه اش بردند ان چنان در حالت بیهوشی بود که فردای ان شب به هوش امد. اما مادرش بر خلاف پدر کاملة دختر "خوری اسطفان" زنی باهوش و فعال بود .کاملة که در قبل از این بیوة حنا عبدالسلام رحمة بود چون زنی رنجیده و با تجربه بود در پرورش و تربیت فرزندان به ویژه جبران تاثیر به زایی داشت.
جبران خود بارهااز تاثیر تربیت و کادانی مادرش سخن گفته بود .می گفت :او در محیط زندگی اش محبوب بود.در کودکی به من اموخت که رابطه ما رابطه بین دو دوست و عشقی طرفینی است.تنها چیزی که ما را به هم پیوند می داد. دست شریف زندگی با عزت بود.
پدر جبران که در اداره مالییات کار می کرد به خاطر اختلا به زندان افتاد و به همین خاطر اموالش مصادره شد .مادرش بعدها توانست انها را پس بگیرد.این حادثه در محیط روستا بعدها یکی از عوامل احساسات تراژدیک جبران شده بود و در اثار او به صورت سرکشی نسبت به انواع سلطه ظهور یافت.جبران خودش هم بسیار قهوه می خورد و سیگار می کشید لذا جای شگفتی نیست که شخصی عصبی مزاج بار اید و به شرابخواری روی اورد در نامه ای به دوستش میخائیل نعیمه از دردهایش سخن می گوید که بیانگر بیماری های جسمی اوست.مثلا خودش را به الت موسیقی تشبیه می کند که تارهایش از هم گسسته است و در دستان شخص قدرتمندی ات که بر ان نغمه های غریبانه و خالی از الفت و ازگاری می نوازد .به همین جهت 48 سال بیشترعمر نکرد.
کودکی جبران در روستای بشری سپری شد روستای زیبا و ر سبز که از عوامل تاثیر گزار در پرورش ح طبیعت گرایی وی شده بود .اطاف بشری را کوههای بلند با چشمه های زیبا و خروشان و دره های عمیق که ابر های خاکستری بالای ان را می پوشاند در بر گرفته بود.
در پنج سالگی به مدرسه رفت .او در همان زمان به نقاشی علاقمند شد .لذا بیشتر به خاطر توجه به نقاشی به حرف معلم در کلاس گوش نمیداد و ظاهرا شاگرد با انضباطی نبود اما بر عکس ظاهرش باهوش و بی توجه به قوانین مدرسه بود.
بعدها به خاطر اختلاس پدرش مجبور به ترک لبنان می شوند مادرش چهار فرزندش را در سال 1884 بوسطن امریکا می برد و در محله فقیر نشین چینی ها به زندگی ادامه می دهند.
جبران در 1897 به لبنان باز می گردد تا در مدرسه الحکمه به فراگیری زبان فرانسه و عربی بپردازد .
در پایان سال تحصیلی به بشری امد تا تابستان را با پدرش بگذراند اما خبر مرگ خواهرش به او رسید و به وسطن باز گشت .بعد از اینکه غم و اندوهی پیاپی به سراغ او اممد مادرش نیز مثل برادرش پطرس به سل مبتلا شد و از دنیا رفت.

[ برای مشاهده لینک ، با نام کاربری خود وارد شوید یا ثبت نام کنید ]
او در این مدت در بوسطن نمایشگاه نقاشی بر پا کرد که مورد توجه همگان قرار گرفت از جمله خانمی که بعد ها در براوردن ارزوهای جبران نقشی مهم ایفا کرد ان زن ماری هاسکل بود .ماری که ده سال از جبران بزرگ تر بود دارای شخصیتی فرهنگی و با نفوذ بود.
جبران به نقاشی بسنده نکرد و به نویسندگی نیز پرداخت. او با روزنمه نگاری اشنا شد که هفته نامه المهاجر را منتشر می کرد و از جبران خواست که در انجا مقالاتی بنویسد . در 1904 جبران اولین مقاله خود را به نام رویا نوشت و بعد ها سلسله مقالاتی به نام رسائل النار منتشر کرد.
جبران توسط ماری هاسکل به پاریس رفت تا دوره نقاشی خود را کامل کند.در 1909 به مدرسه هنرهای زیبای پاریس رفت و به خاطر اختلاف نظر با استادانش درس را رها کرد.
در 1911 به نیویورک می اید و تا پایان عمر در انجا ماندگار می شوددر انجا با گروهی که برای ازاد ازی لبنان تلاش می کردند اشنا شد به همین خاطر به حوزه فعالیت های سیاسی نیز پیوس.
در اثار جبران بیشترین تاکید بر مسائل اجتماعی می رود.ظلم و تبعیض ،فاصله طبقاتی . حقوق زن.استبداد دینی توسط روحانیون مسیحی و .... عمده موضوع های نوشته های او هستند.
[ برای مشاهده لینک ، با نام کاربری خود وارد شوید یا ثبت نام کنید ]

جبران از شخصیت هایی است که داوری درباره او دشوار است .
برخی از ناقدان او را شخصیتی نامتعادل می دانستند و برخی او را شخصیتی استوار و با عقیده ای ثابت در زندگی. برخی او را طرفدار نیچه می دانتندو برخی او را ادیبی با مسلک عرفانی -تصوفی. به نظر مارون عبود عشق انسانی و مادی سروردی است که جبران زمزمه می کند. عشق به گوشت و استخوان همان محوری ات که اسیاب برگرد ان می چرخد .حناالفاخوری می گوید جبران با اشنایی با اثار نیچه سخت شیفته او شد و کیش قدرت نیچه با طبع او سازگار افتاد.
فاخوری معتقد است جبران در این دوران در میان رو اندیشه سرگردان بود:
1-شخصیتی که منتقد ساختار قدرت و شورشگر علیه عقاید دینی بود.
2- شخصیتی که از پس ارزوها روان بود و تمتع از زندگی را دوست داشت.
شاید اینگونه داوری در مورد او به نوع سخنان جبران باز می گردد که درباره خودش یا درباره امور دیگر نوشته است.فاخوری می گوید جبران در خطاب به خود چنین می گوید:تو ای جبران عشقت را بر مذبح شهوت فدا کردی.تو ای جبران به بیماری حرف مبتلا شده ای زیرا تو از این همه ضعف بشری که در تو حلول کرده شرمنده ای اکنون می خواهی ان راحله ای از سخن زیبا و شادمانی های رنگارنگ بپوشانی . سخن زیبا زشتی را تا حد زیبایی فرا نمی برد و به ناتوانی رنگ توانای نمی زند.اگر گفته ای که عشق همان خداست نباید شهوات جسمانی را به خدایی برگزید و لذات حیات را نامو حیوانات بشمار اورد.اما در عین حال فاخوری درباره او چنین نظری دارد:جبران نویسنده ای است اجتماعی .در جامعه عیبها و خرافا و برکات زمینی را بر خود اختصاص داده اند و بسیاری از ارباب ریاست ،قدرت و زعامت را وسیله ظلم و استبداد قرار داده اند رنج می برد.
اما جبران خود در نامه ای که به ماری هاسکل نوشته چنین می گوید:
* به تنهایی و در میان کوت کار می کنم ،کار می کنم،کار می کنم
*رنگ مورد نظرم ازرق است
*توفان محبوب تریت چیز برایم در طبیعت است
*مادرم شگفت ترین موجودی ات که در زندگی ام شناخته ام
*مردم را زیاد دو دارم ولی به انها نزدیک نمی شوم
*نواوری تنها ویژگی من است

در نامه ای به یوسف الویک چنین می گوید:
*لعنت خدا بر ثروت که چگونه میان انسان و ارزوهایش کمین کرده است.
*از ان چه تاکنون نوشته ام راضی نیستم
*ای یوسف قبل از تو خواهم مرد ولی امیدوارم که بر سر قبرم شیری قرار دهی که غرش کند.

جبران را نمی توان به سادگی شناخت! او ناقدی است اجتماعی و معتقد است که خرافات و پندارهای باطل مردم انها را در خود اسیر کرده ات لذا بایذ انها را از ساخت اندیشه زدود . در عین این مسیحی است بسیاری از اداب مسیحی را که مانع پرواز روح ادمی می گردد به باد انتقاد می گیرد.
برای او بشر مهم است و نجا او را از قید و بند های اجتماعی مهم ترین وظیفه هر اندیشمند است.لذا نوع نوشته های او چنان سمبلیک است که نمی توان با تکیه بر انها درباره او داوری نمود.
از طرفی دیدگاه دیگر متفکران دربارهاو به حدی است که او را بنی القرن الهشرین لقب دادند.
بعد از مرگش بر مدخل دیر مارسرکیس نوشته اند:"هنا یر قد نبینا جبران" اینجا ارامگاه پیامبر ما جبران است .جبران به دین و ایین های دینی سخت علاقه داشت و اگر از سخنان او چنین بر می اید که به ادیان اعتقادی نداشت دینهای خرافی و امیخته با پندارهای باطل بود. وگرنه دین واقعی را سخت پایبندبود. او دینداری را از مادرش فرا گرفته بود .می گویند در همان دوران کودکی به مراسم دینی علاقه داشت
در عین حال افرادی چون مارون در باره او می گویند:فیلسوفی است در ادبیات و ادبیات جبران فلسفه است این دو عنصر در کلامش چنان به هم متحدند که می توان ان را به اتحاد رنگ و بو در گل تشبیه کرد.

هنری جیمز می گوید:ای هم وطنان جبران .وای ای هم زبانان جبران بسیاری از امریکایی ها که به مادیات چسبیده اند و برای دلار تلاش می کنند بالاخره در برابر نابغه لبنان سر فرود اورده و در برابر عظمت روح و اعتقادات او تسلیم شده اند

[ برای مشاهده لینک ، با نام کاربری خود وارد شوید یا ثبت نام کنید ]

هنگامی که سیبی را با دندانهای خود له می کنی در قلب خویش به آن بگو :دانه ها و ذرات تو در کالبد من به زندگی ادامه خواهند داد. شکوفه هایی که باید از دانه هایی تو سر زند ، فردا در قلب من شکوفا می شود .عطر دل انگیز تو ، توام با نفسهای گرم من به عالم بالا صعود خواهد کرد ، و من و تو در تمام فصلها شاد و خرم خواهیم بود.
جبران خلیل جبران

راز های دل را کسی درک نمی کند مگر انکه دلش پر از اسرار باشد
آنکه تنها با اوقات خوشش و نه با غمهایتان با شما شریک شود یکی از هفت کلید درهای بهشت را از دست داده است
بر گرفته ازکتاب ماسه و کف

اي خداي ارواح گمگشته!

اي كه در ميان خدايان گمگشته اي!

به من گوش فراده!

اي سرنوشت دلسوز كه براي ارواح گمشده و ديوانه ي ما شب زنده داري مي كني!
به من گوش فراده!
من به كمال نرسيده ام اما در ميان انسانهايي كامل زندگي مي كنم.
من، بشريت آشفته و ابرسرگردان هستم كه در ميان جهان هايي كامل و مردمي كه قانونشان كامل و با نظم است مي گردم.
مردمي كه افكارشان و روياهايشان مرتب و دركتابها و ديوانها ثبت شده است.
پروردگارا! اين مردم فضليت هايشان را اندازه مي گيرند و گناهانشان را با ترازو مي سنجند و داراي دفاتر و فهرستهاي بي شماري هستند اما بيهوده و ناقص كه نه گناه شمرده مي شود و نه فضليت و روزها و شبهايشان را به فصلهايي مدون و مرتب تقسيم بندي مي كنند آنگاه هر كاري را انجام مي دهند؛
خوردن، نوشيدن، خفتن، پوشاندن برهنگي خود و سپس به ستوه آمدن!
كار كردن و بازي كردن و آواز خواندن و رقصيدن و سپس استراحت كردن. همه ي آن كارها را به جاي خود و در وقت معيني انجام مي دهند.
انديشيدن و احساس كردن اما چون ستاره ي خوش يمن آروزها بر بالاي افق دور دست طلوع مي كند، از انديشه و احساس باز مي مانند.
با لبخندي بر دهان از همسايه مي دزدند و با دستاني كه منتظر قدرداني است، مي بخشند آنگاه بازيركي مي ستايند و با احتياط سرزنش مي كنند و روح را مي كُشند و تن را با بوس اي مي سوزانند و شب هنگام، دستها را مي شويند و گويي هيچ اتفاقي نيفتاده است!

اثار جبران به زبان عربی
1- الاجنحه المتکسره :1912 قاهره
2- الارواح التمرده:1922 قاهره
3- البدائع والطرائف :1923 قاهره
4- دیوان جبران ،گرداوری توسط داود سلیمان ،1945 موصل
5- دمعه و ابتسامه 1923 قاهره
6- رسائل جبران 1923 قاهره
7- عرائس المروج 1952 بیروت
8- العواطف 1920 قاهره
9- کلمات جبران ،گرداوری توسط انطوینوس بشیر قاهره بی ا
10- ماوراء الخیال .گرداوری توسط محمد الفتاح .قاهره بی تا
11- مع عالم الادب .الکتابه و السفر .گرداوری توسط محمد زکی الدین .1924 قاهره
12- مناجاه الارواح .گرداوری وسط نعیف عثمان شاکر .1926 قاهره
13- من اعماق القلول.قاهره بی تا
14- المواکل .1923
15- الموسیقی 1954 قاهره

قابل ترحم ترین مردم کسی است که مشتاق ابر باشد ولی خود غرق در گل و لای

پیشرفت به تعریف از گذشته نیست بلکه حرکت به سوی اینده است

عشق همچون مرگ همه چیز را تغییر می دهد

سیاهی به سپیدی گفت اگر خاکستری بودی با تو مدارا می کردم

پیشرفت به تعریف از گذشته نیست بلکه حرکت به سوی اینده است

هنگامي كه اندوه من متولد شد مانند پرستاري مهربان به او شير دادم و با چشماني عاشق برايش شب زنده داري كردم. سپس اندوه من مانند هر موجود زنده اي ديگر رشد كرد و نيرو گرفت و سرشار از زيبايي و شادابي شد لذا به يكديگر علاقمند شديم و هر دو به جهان گرداگردمان نيز عشق ورزيديم زيرا اندوه من داراي قلبي نازك و مهربان بود و قلب مرا نيز نازك و مهربان گردانيد.

هرگاه با هم آواز مي خوانديم همسايگان ما كنار پنجره هايشان مي نشستند و به آوازمان گوش فرا مي دادند زيرا آواز ما همچون اعماق دريا و شگفتي هاي خاطرات بود.

هرگاه من و اندوهم راه مي رفتيم، مردم با چشماني لبريز از عشق و اعجاب با ما مي نگريستند و با نرم ترين و شيرين ترين الفاظ درباره ي ما سخن مي گفتند در حالي كه برخي با حسد به ما مي نگريستند زيرا اندوه نزد آنان گرانبها و پسنديده بود و من از داشتن اندوه به خود مي باليدم و افتخار مي كردم.

آنگاه اندوه من مانند سرانجام هر موجود زنده ي ديگر، جان سپرد و من تنها ماندم و در انديشه و تامل تنها شدم.

اكنون چون سخن مي گويم، گوشهايم براي شنيدن صدايم سنگيني مي كنند و ديگر كسي از همسايگانم براي گوش دادن به آوازم كنار پنجره نمي آيد.

و چون در خيابانها مي گردم كسي به من توجه نمي كند و تنها تسليتي كه مي يابم آن هنگامي است كه صداهايي در خواب مي شنوم كه با حسرت مي گويند:

بنگريد! بنگريد! اينجا مردي خفته است كه اندوه هايش در گذشته است.

کسی که آسمانی است
مرگ برایش آغاز کامیابی است
بی تردید کامیابی از آن اوست
اگر کسی در خیال خود سپیده دمان را در آغوش بگیرد
جاودانه میشود
وکسی که شب درازش را به خواب می رود
به یقین در دریای خوابی ژرف ، محو می شود
کسی که در بیداریش زمین را تنگ در آغوش میگیرد
تا به آخر بر روی زمین خواهد خزید
و کسی که سبکبار و آسوده با مرگ مواجه شود
از مرگی که به دریا می ماند، با اطمینان عبور خواهد کرد

من همان اندازه
دلواپس شادی توام
که تو
دلواپس شادی من
اگر تو خاطر آسوده نداشته باشی
من هم آسوده خاطر نخواهم بود

بارها برای دفاع از خویشتن به خشم روی آوردم
اما اگر توانمندتر بودم هرگز به این وسیله پناه نمی بردم.


دانا کسی است که نگاه خشم آلودش را با لبخندی بر دهان پیوند زند.
و من را تنها کسانی که از من فروترند به خشم می آورند.
اما دریافتم که من فراتر از کسی نیستم،
زیرا هیچ کسی از من خشمگین نشده است!

کتاب: پیامبر نویسنده: جبران خلیل جبران مترجم: سرحدی

خلاصه ی اول داستان:
پیامبر، آن یگانه ی محبوب که سپیده دم ذات خویش بود؛ دوازده سال تمام در شهر اورفالیس چشم به راه آمدن کشتی اش بود تا به زادگاهش برگردد. روز هفتم سپتامبر از سال دوازدهم بود که در کنار تپه ای آرمیده بود. نگاهی ژرف به دریا انداخت، کشتی اش را دید که آبهای دریای پوشیده از مه را می شکافت و پیش می آمد. شادمان از تپه پایین می آمد که ناگهان اندوهی گنگ به سراغش آمد.
«چگونه می توانم آسوده و بی اندوه از این شهر بروم؟ هرگز! تا زمانی که از زخمهای روحم خون جاری نگردد، این سرزمین را ترک نخواهم کرد. چه روزهای بلندی که در کنار دیوارهای این شهر، به اندوه گذراندم. و چه شبها که به تنهایی و بی کسی سپری کردم. کسیت که از اندوه من دلش به درد نیاید...........
با این همه نمیتوانم در رفتن درنگ کنم.......
لحظه های شب پر شررند، اما اگر من امشب اینجا بمانم، می خشکم، منجمد میشوم و به بند سنگین زمین گرفتار می آیم......»
چون به شهر در آمد، همگان به پیشوازش آمدند و یک صدا او را خوشامد گفتند.
پیران شهر، بازش داشتند و گفتند:«تو را به خدا سوگند چنین شتابان از پیش ما مرو........»
آنگاه مردان و زنان کاهن پیش آمدند و او را گفتند:«مگذار که امواج دریا، میان ما جدایی افکند و سالیانی را که در میان ما گذراندی، از یادها برود........»
آن گاه، مردمان بسیار نزد او آمدندو دست به دامانش شدند و زاری کردند. هیچ یک را پاسخی نداد. سر به زیر بود و اطرافیان، دانه های اشک را بی وقفه بر گونه هایش فرو می غلتید، می دیدند.
همراه جمعیت به راه افتاد.
ناگهان، زنی که "میترا" نام داشت آمد. مصطفی از سر مهر و عطوفت به او نگاه کرد، زیرا او نخستین کسی بود که نزدش آمده بود و زمانی که هنوز یک شبانه روز از آمدن مصطفی نگذشته بود، به او گرویده بود.
مصطفی گفت:«ای اهل اورفالیس! اکنون اگر شما را از جنبش جان و تلاطم ضمیرتان خبر ندهم، پس چه توانم گفت؟»

عشق
در آن لحظه میترا پیش آمد و گفت:«برایمان از عشق بگو.»
مصطفی سربالا گرفت و با مهر و عطوفت جمعیت را نگاه کرد. همه خاموش سراپا گوش بودند. پس به صدای رسا گفت:
«آن گاه که عشق اشارتی کرد، پیروی اش کنید، هر چند راهش دشوار و پر خطر باشد.
و آنگاه که به بالهای خویش شما را در بر گرفت، گردن به اطاعتش نهید، هر چند دشنه ی پنهان در پرهایش، زخمی تان کند. و چون با شما سخن گفت، باورش کنید؛ هر چند آوایش بر رویاهایتان نقطه ی پایان نهد، همچون باد شمال که باغ را به برهوت بدل می کند.
عشق؛ همچنان که تاج بر سرتان می نهد، بر دارتان می کشد.
و همانگونه که می رویاند، کژی ها را ریشه کن می کند.
و همچنان که بر درخت عمرتان فرا می نشیند و شاخسار پر لطافت و لرزان آن در پیشگاه خورشید در آغوش می کشد، تا ژرفای ریشه های چسبیده به خاک نیز فرو می خزد که آرامش در شب، آنها را به جنبش در آورد.
عشق؛ شما را چون ژرفانشینی دانه ی گندم، بر دل خویش می نهد، آنگاه شما را در خرکنگاه خویش گرد می آورد؛
غربال میکند، تا از پوسته جدا سازد؛
می کوبد، تا چون برف پاکیزه کند؛
و به سرشت خویش خمیر میکند، تا نرم گرداند؛
و آنک، شما را به آتشی مقدس می سپارد تا نان مقدسی شوید بر خوان مقدس پروردگار.
عشق این همه را بدان امید میکند که اسرار دل خویش دریابید و بخشی از دل زندگی شوید.
اما اگر هراسان شوید و در پی آسایش و کامجویی برآیید؛
بهتر از آن است که برهنگی خویش فرو پوشانید و از خرمنگاه عشق به جهان دور دست برون شوید، آنجا که می توانید خنده و گریه سر دهید، اما نه همه ی خنده ها و نه همه ی اشکهایتان را.
عشق؛ جز خویتن را عطا نمیکند و جز از خویشتن نمی ستاند.
عشق؛ هیچ چیز را مالک نیست، و خوش ندارد که کسی مالک او گردد؛
که عشق را تنها عشق بسنده کند.
آنگاه که عشق ورزیدی مگو:«خدای در دل من است.»؛ بلکه بگو:«من در دل خدا جای دارم.»
هرگز مپندار که می توانی عنان عشق را به دست بگیری، که عشق اگر تو را سزاوار نعمت خویش ببیند عنان تو را در دست خواهد گرفت.
اگر عشق ورزیدی و تو را خواهشی بود، سزد که خواهشت چنین باشد:
همچون جویباری پر آب جاری شوی و گوش شب را از نغمه ی خویش آکنده کنی.
رنجهایی را که در عطوفت محض نهفته، دریابی؛
درک حقیقت عشق دلت را زخم زند، خون از آن فرو ریزد و تو، خشنود و خرسند باشی.
سپیده دمان، با دلی پرگشوده و مشتاق، برخیزی، نیایش سپاس به جای آوری و روز عاشقانه ی دیگری را طلب کنی.
به گاه غنود نیمروز، به تأثیر عشق، جان خویش را در خطاب آری، عصرگاهان، به سپاس سوی سرای خویش بازگردی، و به گاه خفتن، نیایش برای معشوق در دلت؛ و ترانه ی ستایش و سپاس بر لبانت جاری باشد.

زنی گفت:
جنگ چگونه مقدّس نباشد در حالی که فرزندم را در آن از دست داده ام؟
به زندگی گفتم:
کاش صدای مرگ را بشنوم!
زندگی صدایش را کمی بلندتر کرد و گفت:
تو اکنون صدایش را می شنوی!
اگر از گشودن تمام اسرار دست بکشی،
مشتاق مرگ می شوی
زیرا مرگ، آخرین راز زندگی است.

تولد و مرگ،
دو مظهر از بالاترین مظاهر شجاعت اند.