مشاعره

درد دل مرا همی بس است
که عشق به نزدم خس است

فراموش باید کرد تمامی درد ها را
معشوقه برایم همی مگس است

تا شب نوروز
خرمي در خانه ي ما پا گذارد
زندگي بركت پذيرد با شگون خويش
بشكفد در ما و سرسبزي برآرد

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد

یا بخت من طریق مروت فروگذاشت
یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد

گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم
چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد

شوخی مکن که مرغ دل بی‌قرار من
سودای دام عاشقی از سر به درنکرد

هر کس که دید روی تو بوسید چشم من
کاری که کرد دیده من بی نظر نکرد

من ایستاده تا کنمش جان فدا چو شمع
او خود گذر به ما چو نسیم سحر نکرد

دریای شورانگیز چشمانت چه زیباست





آنجا که باید دل به دریا زد همینجاست





در من طلوع آبی آن چشم روشن





یاد آور صبح خیال انـگیز دریاست





گل کرده باغی از ستاره در نـگاهت





آنک چراغانی که در چشم تو برپاست





بیهوده می کوشی که راز عاشقی را





از من بپـوشانی که در چشم تو پیداست





ما هر دُوان خاموش خاموشیم ، اما





چشمان ما را در خـموشی گفت و گوهاست .

تاری از طلای مویت را
در دست من بگذار
می خواهم وقتی به انتهای آسمان رفتم
آن را به موهای بلندِ خورشید گره بزنم
تا هر کس خورشید را نگاه کند
خطوط پاک چهره ی تو را ببیند
آن وقت همه خواهند دانست
بانوی بهاری من که بوده است
همین را می خواهم و
دیگر هیچ ...

چه بگویم به تو ای رفته ز دست ،

شدم از مستی چشمان تو مست ،

شده ام سنگ پرست ! شده ام هـــرزه پرست !

تو ندانی اندوه مرا !!!
مرگ بر ان که دلش را به دل سنگ تو بست

تا که بودیم نبود کسی
کشت ما را غم بی همنفسی
تا که رفتیم همه یار شدند
خفته ایم و همه بیدار شدند
قدر آیینه بدانیم چو هست
نه در آن وقت که اقبال شکست

تو را از دور می بینم که می آیی

ترا از دور می بینم که می خندی

ترا از دور می بینم که می خندی و می آیی

نگاهم باز حیران تو خواهد ماند

سراپا چشم خواهم شد

برایت شعر خواهم خواند

برایم شعر خواهی خواند

سرشک اشتیاقم، شبنم رخسار تو خواهد شد

تبسم های شیرین تو را با بوسه خواهم چید

وگر بختم کند یاری، در آغوش تو...

...ای افسوس!!!

سی پاره به کف در چله شدی
سی پاره منم ترک چله کن

مجهول مرو با غول مرو
زنهار سفر با قافله کن

ای مطرب دل زان نغمه خوش
این مغز مرا پرمشغله کن

ای زهره و مه زان شعله رو
دو چشم مرا دو مشعله کن

نه خدايا، من چه مي گويم ؟
به اندازه ي كس گندم
مرد و مركب ناگهان در ژرفناي دره غلتيدند
و آن كس گندم فرو بلعيدشان يك جاي ، سر تا سم
پيشتر ز آندم كه صبح راستين از خواب برخيزد
ماه و اختر نيزشان ديدند
بامدادان نازينين خاوري چون چهره مي آراست
روشن آرايان شيرينكار ، پنهاني
گفت راوي : بر دروغ راويان بسيار خنديدند