مشاعره

نه تنها شد ايوان و قصرش به باد
که کس دخمه نيزش ندارد به ياد
همان مرحله‌ست اين بيابان دور
که گم شد در او لشکر سلم و تور

بهش خیلی احتیاج داشتم.بد نبود.شما چه خبر ما نبودیم خوش میگزشت؟

روي چشمم همه آه است و سياهي و صليب
رفته شمع و سحر و ياور بينايي من ...

نگهت آتشین سخنت دلنشین
شکوه هستی بود پیام ز رخسار تو

چو نسیم سحر بگشا بال و پر
بیا که روشن شود دلم ز دیدار تو

تو همانی که دلم بوده در آرزوی او
شب و روزم همه بگذشته به جستجوی او
تو همانی که دلم بوده در آرزوی او
شب و روزم همه بگذشته به جستجوی او

وقتي دل سودايي مي رفت به بستانها
بي خويشتنم كردي بوي گل وريحانها

آتشی ز کاروان جدا مانده
این نشان ز کاروان به جا مانده

یک جهان شرار تنها
مانده در میان صحرا
به درد خود سوزد
به سوز خود سازد

سوزد از جفای دوران
فتنه و بلای طوفان
فنای او خواهد
به سوی او تازد

من هم ای یاران تنها ماندم
آتشی بودم برجا ماندم

با این گرمی جان در ره مانده حیران
این غم خود به کجا ببرم؟

با این جان لرزان
با این پای لغزان
ره به کجا ز بلا ببرم؟

می سوزم با بی پروایی
می لرزم بر خود از این تنهایی

آتشی خو هستی سوزم
شعله جانی بزم افروزم
بی پناهی محفل آرا
بی نصیبی تیره روزم

من و این ناله ی زار من و این باد سحر
آه اگر ناله ی زارم نرساند به تو باد

در ساحل دوری تا به کی بمانم
آواز صبوری تا به کی بمانم

در فصل بهاران ای بهار شادی
دور از تو غمینم با تو شادمانم

ای از تو صفای گل و جلوی بهاران
بازا که شود دامن من شکوفه باران

گر سیل امیدم رو کند به سویم
از آیینه دل گرد غم بشویم


نگهت آتشین سخنت دلنشین
شکوه هستی بود پیام ز رخسار تو

چو نسیم سحر بگشا بال و پر
بیا که روشن شود دلم ز دیدار تو

تو همانی که دلم بوده در آرزوی او
شب و روزم همه بگذشته به جستجوی او
تو همانی که دلم بوده در آرزوی او
شب و روزم همه بگذشته به جستجوی او

ای عشق جاودانم
شوق بی کرانم
بی تو من گریزان از
همه جهانم

من کشم آه ، که دشنام بر آن بزم که وی
ندهد نقل به من، من ندهم جام به او

واي از آن شب‌ها آن حكايت‌ها
از براي من آن شكايت‌ها
رشته‌اي اگر چه گسسته از براي من جانا
قلب من اگر چون شكسته جان فداي تو جانا
روزگارم اگر چه سيه شد
آن همه آرزويم تبه شد
كي درآيي ز در جانا
هر شبانگه دو ديده به راهت
سينه‌ام پر ز درد و ز آهت
كي برايد سحر جان
__________________

نیامد دامن وصلت به دستم هر چه کوشیدم
ز کویت عاقبت با دامنی خون جگر رفتم