اشعار سکوت، تنهایی و مرگ

یک تکـه آسمــانِ کلنگـی خریـدارم

روی ایـن خـاک،

بـویِ زندگــی نمی آیــد...

بنویسیم از مرگ
که مرگ آغز زیباییست یا پایان زیبایی ؟
بنویسیم از مرگ
و نترسیم از مرگ
که مرگ در همین نزدیکی پشت دیوار رهایی
پشت آن لحظه زیبا
پشت آن خداحافظی کوچک ما
زنده مانده
و می کشد انتظار
تا بگیریم دستش را آرام آرام

---------- Post added at 03:08 PM ---------- Previous post was at 03:07 PM ----------

شب سردی است و من افسرده
راه دوری است و پایی خسته
تیرگی هست و چراغی مرده
می كنم تنها از جاده عبور
دور ماندند ز من آدمها
سایه ای از سر دیوار گذشت
غمی افزود مرا بر غم ها
فكر تاریكی و این ویرانی
بی خبر آمد تا به دل من
قصه ها ساز كند پنهانی
نیست رنگی كه بگوید با من
اندكی صبر سحر نزدیك است
هر دم این بانگ برآرم از دل
وای این شب چه قدر تاریك است
خنده ای كو كه به دل انگیزم ؟
قطره ای كو كه به دریا ریزم ؟
صخره ای كو كه بدان آویزم ؟
مثل این است كه شب نمناك است
دیگران را هم غم هست به دل
غم من لیك غمی غمناك است

---------- Post added at 03:10 PM ---------- Previous post was at 03:08 PM ----------

ای زندگی من خسته ام تا کی سکوت تا کی اسیر
ای مرگ تلخ این دست من دستم بگیردستم بگیر
در سینه ام ای آرزو محض خدا دیگر بمیر
ای لحظه ها من از شما سر خورده ام ترکم کنید
ای روز و شب من آ دمی دل مرده ام ترکم کنید ترکم کنید
من تا گلو در حسرتم افسرده ام ترکم کنید
از وحشت فردای خود آزرده ام ترکم کنید
ای اشک گرم آروم بریز بر گونه بیمار من
لذت ببر ای غم تو هم از این همه آزار من
در لحظه بیداد غم کی میشود غمخوار من
ای لحظه پایان این امشب و فردا نکن
درد بزرگ بودنم را ای زمان حاشا نکن

---------- Post added at 03:11 PM ---------- Previous post was at 03:10 PM ----------

حالم بد نيست غم کم می خورم
کم که نه! هر روز کم کم می خورم

آب می خواهم، سرابم می دهند
عشق می ورزم عذابم می دهند

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب
از چه بيدارم نکردی؟ آفتاب!!!!

خنجری بر قلب بيمارم زدند
بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ای نامرد بر پشتم نشست
از غم نامردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد
يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام
تيشه زد بر ريشه ی انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد می شوم
خوب اگر اينست من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است
کافرم! ديگر مسلمانی بس است

در ميان خلق سر در گم شدم
عاقبت آلوده ی مردم شدم

بعد از اين بابی کسی خو می کنم
هر چه در دل داشتم رو می کنم

نيستم از مردم خنجر بدست
بت پرستم، بت پرستم، بت پرست

بت پرستم،بت پرستی کار ماست
چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چو لب تر می کنم
طالعم شوم است باور می کنم

من که با دريا تلاطم کرده ام
راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟

قفل غم بر درب سلولم مزن!
من خودم خوشباورم گولم مزن!

من نمی گويم که خاموشم مکن
من نمی گويم فراموشم مکن

من نمي گويم که با من يار باش
من نمی گويم مرا غم خوار باش

من نمی گويم،دگر گفتن بس است
گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شيرين! شاد باش
دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

آه! در شهر شما ياری نبود
قصه هايم را خريداری نبود!!!

وای! رسم شهرتان بيداد بود
شهرتان از خون ما آباد بود

از درو ديوارتان خون می چکد
خون من،فرهاد،مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شوم تان
خسته از همدردی مسموم تان

اينهمه خنجر دل کس خون نشد
اين همه ليلی،کسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فريادتان
بيستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پيشه ام
بويی از فرهاد دارد تيشه ام

عشق از من دورو پايم لنگ بود
قيمتش بسيار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پايم خسته بود
تيشه گر افتاد دستم بسته بود

هيچ کس دست مرا وا کرد؟
نه! فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!

هيچ کس از حال ما پرسيد؟
نه! هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!

هيچ کس اشکی برای ما نريخت
هر که با ما بود از ما می گريخت

چند روزی هست حالم ديدنیست
حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روی زمين زل می زنم
گاه بر حافظ تفاءل می زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت
يک غزل آمد که حالم را گرفت:

"ما زياران چشم ياری داشتيم
خود غلط بود آنچه می پنداشتيم"

اشــکــریــزانــم حـسـاسـیــتـــــــ اســتــــــ حـسـاسـیـتــــــــ بــه بــوی رفـتـنـــــــــــ ...

نفست چقدر شبیه

مردمک چشمم

دودو ... می زند

ترسیده ای ؟

خسته ای شبیه خودم؟

و هراسان شبیه ثانیه ها

سنگین مثل دقیقه ها

وساعتها را...


راستی قولهایت را به چه قیمت به عبور زمان فروخته ای؟

من هنوز کنار رد پای گذشته ایستاده ام

خودم را به خواب نبودنت می زنم

چشمهایم چقدر چرت می زنند

میان لالائی حقیقت

کجای این نبودنها

به بودنم می خندی؟
.
.
.

قضـــــا می کـنــــــم

تمــــام شــــــب هایی را کــــه

بـــــا یـــــاد ِ نگــــــاه ِ تــــو

بــــه صبـــــح می رســـــاندم

...../.!!!

======


اگر روزی بین ماندن و رفتن

شک کردی ...

حتما برو

بی معطلی ...

چون نمی بایست کار

به شک می کشید

که بیاندیشی یا نیاندیشی !!!

روز مرگی های یخی

این بار که بیشتر از همیشه
روز مرگي های یخی بسراغم آمده اند
تو در کجای آفتاب ایستاده ای
تا دستان همیشه گرم خود را
نثار لحظه های سرد و سوزانم کنی
این برزخ پوشیده از سرما و برف
هیچ امیدی نگذاشته است
مدتهاست گستره آفتابی خویش را
از من پنهان میکنی
من که هیچیک از پنجره ستاره ای دلم را
به روی تو نبسته ام
هیچ نشانی از تو نیست
حتی نیم نگاه گاه و بیگاهت را
از من دریغ کرده ای
همچنان به ابر تیره چشم دوخته ام
شاید خنده آفتابیت را ببینم

شاعر : مهرداد.شیدا
[ برای مشاهده لینک ، با نام کاربری خود وارد شوید یا ثبت نام کنید ]

انگار

همین دیروز بود

که نشسته بودم روی پله حیرت

و نگاه می کردم به غروب

که گسترده می شد

روی سنگ فرش حیاط

و من دلم گرفته بود

مثل امروز

که نشسته ام روی آخرین پله

و منتظر.

تو هم غربت نشين كوچه ها باش
تو هم تنهاي تنها با خدا باش
حديث قصه عشقو ميدوني
تو تنهايي قلبمو ميدوني
بيا تنها بمونيم تا هميشه

کاش می گفتی چیست آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست

چگونه باور کنم نبودنت را، ندیدنت را؟

مگر می توان بود و ندید؟

مگر می توان گذاشت و گذشت؟

مگر می توان احساس را در دل خشکا ند؛ سوزاند؟

...چه بی صدا رفتی

چه بی امید رها کردی دل را، آرزو را، حرف را

از بلبلک های باغ سراغت را گرفتم

خبری نداشتند

و خندیدند به حال زار من

که چگونه از نیامدنت، نپرسیدنت و خبر ندادنت، گرفته و نا توانم

آری آنها نیز نفهمیدند که بی تو چگونه سرکنم زندگی را

فرصت بدهید! خنده ام را نکشید

این حجم غم تپنده ام را نکشید

ای قوم! شما را به خدا رحم کنید

من یک قفسم ...! پرنده ام را نکشید!

[ برای مشاهده لینک ، با نام کاربری خود وارد شوید یا ثبت نام کنید ]

راهی را که روزی

با هم به شتاب رفته بودیم

حالا به تنهایی باز می گردم

اما این بار

آهسته تر از همه چیز


حرف هایی از سر زبانت راه افتاده است

که باید تا ندیده اند

بردارم و به خانه ببرم،

بعضی را یک بار فریاد

بعضی را چند بار زمزمه

بعضی را برای همیشه پنهان خواهم کرد


و هر چه ماند

می توانی در دفتر آینده ام بخوانی

با هر شتابی که خواستی

برمی گردم

و نگاه می کنم

به پشتِ سر

هرچه هست

خالی است

و یک بُهت

که از خَم ِ کوچه فرا می رسد

و می رسد به من

مثل سایه.

رفتنت
چیزی نیست که تو برایش تصمیم بگیری

رفتنت ، اتفاق می‎افتد
حتی اگر بمانی

و اتفاق نمی‎افتد
حتا اگر بروی

رفتنت را
قلب من است که اگر باور کند
رقم می‎زند

نه پای تو
اگر برود ... /.

وقتی نبود کسی که اسمش را صدا زند لبهای من
به خاطرش اشکهایم روانه شود از دیدگان من
دید چشمانم عکس درون آیینه و فریاد زد
نیست جز من کسی همدم تنهایی من

از خودم

می ترسم آنقدر نیایی،

آنقدر نبودنت از در و دیوار ببارد،

که غریبه های شهر محرم اسرار شوند...



[ برای مشاهده لینک ، با نام کاربری خود وارد شوید یا ثبت نام کنید ]

” سـرد اسـت و مـن تـنهایـم “


چـه جمـلـه ای !


پــــُر از کـلیـشه ...


پـــُـر از تـهـوع ...


جـای ِ گـرمی نـشستـه ای و می خـوانـی :


” ســرد اسـت “...


یـخ نمـی کنـی ...


حـس نـمی کنـی ...


کـه مـن بـرای ِ نـوشتـن ِ همیـن دو کلمـه


چـه سرمایـی را گـذرانـدم ...

ای کاش از نم نم ِ نخست ِ همان غروب و ُ
همان غم ِ ارغوانی آفتاب آموخته بودیم
که بهای باور به گل
اشاره به شوکت ِ پاییز نیست،
پروانه مگر آینه خوان ِ باغ ِ بابونه نبود
که باد آمد و بی چراغ از چمن ِ لاله گذشت؟!
حالا به شما چه بگویم!؟
نه پس مانده راهی که پلی مگر،
نه سوسوی ستاره ای که پیشاپیش،
دریغا دریای دوراندیش!
حالا بمان تا ماه ِ دُرُشت ِ اردی بهشت
دوباره از خواب ِ چه باید شد ِ شبی .. شاید!

(سید علی صالحی

دلم یک غریبه می خواهد

بیاید بنشیند فقط سکوت کند

و من هـی حرف بزنم و بزنم و بزنم

تا کمی کم شود این همه بار ...

بعد بلند شود و برود

انگار نه انگار ...!
[ برای مشاهده لینک ، با نام کاربری خود وارد شوید یا ثبت نام کنید ]

اشکهایم که سرازیر میشوند......

دیری نمی پایدکه قندیل می بندد...

عجیب سرد است هوای نبودنت

دستای سرد جدایی

گرمی قلبم رو برده

فضای خالی خونه

شوق پروازم رو گرفته

قلب من مثل گل های

خونه پژمرده و مرده

خونه دیگه غم گرفته

منو از خودم گرفته

[ برای مشاهده لینک ، با نام کاربری خود وارد شوید یا ثبت نام کنید ]

از نردبــــاטּ نــبودטּ هــایتــــ ــ ـ
بالا مــے روم ..
تــــا آسماטּ خفــــگـے
اینجـــــا هـَـــوایے نیستـــــ ــ ـ
جــُز فڪــر هواے تـــــو ..

انتهای همه جاده ها

به چشمان من می رسد

که مسافت انتظار را بی پروا پیموده ام

درخت انار

آب می ریزد به پای خودش

تنهایی هم

عالمی دارد.........

تنها باش

فارغ از تمام "تن" ها .. !

سکوت می خواهم
گوش هایم
به خنده های تمسخر آمیزتان
عادت نمی کند

میان انگشتانم
آتش
کبریت سوخته را
به تمسخر می گیرد...

بغض ته گلویم میشکند
نقاب می سوزد
به نیشخند های شما عادت ندارم
آتش می گیرم!

دیدم دل ام گرفته
هوای گریه دارم
تواین غروب غمگین
دور از رفیق و یارم

دیدم دل ام گرفته
دنیا به این شلوغی
این همه آدم اما
من کسی رو ندارم

دیدم غروبه اما
نه مثل هر غروبی
پهنای آسمونو
هرگز ندیده بودم
از غم به این شلوغی

دیدم که جاده خسته س
از این که عمری بسته س
اون ام تموم حرفاش
یا از هجوم بارون
یا از پلی شکسته س
اون ام تموم راهاش
یا انتها نداره
یا در میونه بسته س

من و غروب و جاده
رفتیم تا بی نهایت
از دست دوری راه
یکی نداشت شکایت

گم شدیم از غریبی
من و غروب و جاده
از بس هوا گرفته
از بس که غم زیاده

پر از غبار غم بود
هرجا نگاه میکردی
کی داشت خبر که یک روز
میری که بر نگردی


مسعود فردمنش

وعده كردم كه به تو سرنزنم

برسم تا دم در در نزنم

قول دادم به غزلهاي خودم

زل به چشمان تو ديگر نزنم

مطمئن باش خيالت راحت

گله اي از تو به دفتر نزنم

اين چه رسمي است كه بايد يك عمر

حرف خود را به تو آخر نزنم

برو اي عشق برو تا اينكه

روي دستان تو پرپر نزنم

اينجا کسي به مرگ طبيعي نمي ميرد .

چه جاي خوبيست !

اينجا اصلا کسي نمي ميرد ،

فقط گاهي کودکي زير دست پدر و مادرش جان ميدهد ،

گاهي جواني با گلوله اي اشتباهي مي ميرد ،

پهلواني با خنجري در گردن ،

زني با مشت در پهلو

پيرمردی از گرسنگي ..

و عاشقی دل مرده میشود .

اينجا هيچ کس به مرگ طبيعي نمي ميرد !

اينجا کجاست ؟

چقدر دور تـــــر از احساسمــــ
ایستاده اے ..
از این فــــاصـــ لــ هــ ِ ،
حتے صدایمــ را نمے شنوے
چهـ ِ برسد بــ ِ دلتنگے!

بودنت نهايت دلخوشی من است

مي توانی باشی حتی در دورتر ها

اما می دانم هستی

همين كه هستی

روزهايم عطر تو را دارند

و شبها روشن از خاطره مهتابيت !!!

شب‌ها


از خیال تو خوابم نمی‌برد


روزها


از فکر اجاره‌خانه.

زندگیِ سگی که می‌گویند یعنی همین!

چقدر دروغ نوشتند

توی کتابهای فارسی مان

"رفت"

که "لازم " نبود


پ.ن:لازم و متعدی در دستور زبان

با هزار بهانه میروی

و من تنها با یک بهانه ..

که رفتن توست ...

ميميرم ..

رویاها همواره رویا می مانند
پس نیازی نیست که لمس شان کنی
اگر رویای خود را لمس کنی خواهد مرد

کسی‌ باید باشد

تا به آدم یاد بدهد

از دست دادن

خیلی‌ بیشتر از نداشتن

غمگین می‌کند آدم را....!

پایان این حکایت خندان نیست.
من عاشق او بودم
و او عاشق او...!!!

آنقـــــدر حــــرف در دلــــم مانده

کــــه در دهانــــم

گـــره می خورد

و لب هایــــم را

به هـــم می دوزد

و تو خیــــال می کنــــی

مــــرا بـــا تو حـــرفی نیســــت

../.

چه تلخ شده اي اين روزها ..

بگو قندهايت را

در دل چه كسي

آب مي كني..؟

کاش می اومدی حالم رو بهم بزنی
.
.
.
خوشحالی‌هام ته نشین شده!

دلم از درد بی دردی گرفته
دلم از هرچه دلسردی گرفته
دلم از تو ،دلم از من و از ما
دلم از اینهمه غوغا گرفته .