افزایش ظرفیت ترافیک داخلی به 12 ترابیت بر ثانیه

به گزارش خبرنگار فناوری اطلاعات خبرگزاری فارس، در مراسمی با حضور وزیر ارتباطات پروژه‌های شرکت ارتباطات زیرساخت به مناسبت هفته ارتباطات به بهره‌برداری رسید.


این پروژه‌ها شامل پروژه توسعه شبکه انتقال (تدبیر) و پروژه توسعه شبکه دیتای بین‌الملل (IGW) است.
هدف از اجرای این پروژه‌ها آماده‌سازی زیرساخت کشور برای پیاده‌سازی شبکه ملی اطلاعات و دولت همراه اعلام شده است.


طبق اعلام مدیرعامل شرکت ارتباطات زیرساخت این پروژه از 30 تیرماه 94 تا اول خرداد 97 اجرا شده و در موعد مقرر به پایان رسیده و 378 میلیارد تومان نیز برای آن اعتبار صرف شده است.


با اجرای این طرح پهنای باند زیرساخت ارتباطی کشور به 18.2 ترابیت بر ثانیه افزایش یافته است.
طرح توسعه شبکه دیتای بین‌الملل نیز طبق اعلام مدیرعامل شرکت ارتباطات زیرساخت از 8 خرداد 96 تا 8 تیرماه 97 با 55 میلیارد تومان اعتبار با پیمانکاری زعیم اجرا می‌شود.


با توسعه شبکه دیتای بین‌الملل علاوه بر قابلیت‌های توسعه‌‌پذیری شبکه در مقابل لینک و نود نیز مقاوم‌ شده است.


در نهایت با پروژه‌های امروز پهنای باند و ظرفیت ترافیک داخلی به 12 ترابیت برثانیه، شبکه‌ دیتای درگاه‌های داخلی به 4.2 ترابیت بر ثانیه و ظرفیت ترانزیت دیتای بین‌الملل به 2 ترابیت بر ثانیه افزایش یافته است.

از جمله تکنولوژی های مهم و به روزِ مورد استفاده در این پروژه، می توان به این موارد اشاره کرد:

1- استفاده از فناوری PEOTN/DWDM
2- استفاده از روشهای سوئیچینگ و تکنولوژی ROADM
3- استفاده از فناوری پهنای باند 100 Gbps در سمت لاین
4- استفاده از فناوری های Gbps 10،Gbps 40 و 100 Gbps در سمت کلاینت
5- استفاده از فناوری ASON/WSON جهت مدیریت سطح ارائه خدمات


موارد علمی و تکنولوژی پروژه عبارتند از:

1- راه اندازی سیستم مدیریت شبکه DCN-NMS
2- ایجاد بستر SWITCHING در سطح نوری و الکتریکی
3- ایجاد ظرفیت بالای ترافیکی در کشور
4- استفاده از تکنولوژی DWDM با ظرفیت کانالهای 100G


نتایج و دستاوردهای پروژه عبارتند از:

1- توسعه و ارتقاء زیرساخت های شبکه ارتباطات کشور جهت انتقال دیتا و ایجاد شبکه انتقال مدرن و پیشرفته با قابلیت اطمینان، انعطاف پذیری و توسعه پذیری بالا
2- افزایش پهنای باند زیرساخت مخابراتی کشور و در نتیجه افزایش قابل توجه سرعت اینترنت
3- افزایش ظرفیت انتقال دیتا با بهره گیری از فنآوری های نوین ارتباطات نوری در سطح کشور
4- ایجاد زیرساخت ارتباطی انتقال داده، بستر توسعه شبکه ملی اطلاعات و مراکز داده داخلی
5- تقویت بستر شبکه ارتباطی
6- راه اندازی سیستم های اتوماسیون صنعتی، ریموت کنترل، نظارت تصویری، IPTV با استفاده از پهنای باند وسیع ایجاد شده در بستر فیبرنوری
7- افزایش کیفیت ارائه خدمات صوتی و تصویری
8- افزایش امنیت تبادل اطلاعات

من تاکنون یکبار هم در خانه از ترافیک داخلی استفاده نکرده ام و نیاز ندارم. در محیط کار چرا

ترافیک داخلی وقتی معنا داره که تمام سایتهای که سرورشون در ایران هست جزء ترافیک داخلی حساب بشه نه اینکه 500 تا سایت اداری و مذهبی بدردنخور را به عنوان ترافیک داخلی گذاشتن بقیه سایتها داخلی جزء ترافیک بین الملل حساب میشه

5 ماه پیش که اینترنت به اصطلاح غیرحجمی اومد گفتن بزودی تمام سایتها داخلی ترافیک داخلی حساب میشه یه سایت هم راه انداختن برای ثبت نام از سایتها اما بعدا معلوم شد که فیک هست بعد 5 ماه هنوز یه دونه سایت هم به اون 500 سایت اضاف نشده

وقتی به کسی اطمینان نداری حالا هر چقدرم پیشرفت کنه به همون نسبت به ضرر خودمونه.اینا آدم نیستن که با بالا رفتن سطح تکنولوژیشون رفاه جامعه بیشتر بشه.تکنولوژی واسشون عین سلاح هستش مقابل مردم

چرا ورود فناوری DWDM به زیرساخت اینترنت کشور اهمیت دارد؟

برای رفع محدودیت پهنای باند و فراهم کردن سرویس های چندگانه روی یک شبکه، باید با استفاده از فناوری مالتی پلکس تقسیم طول موج (DWDM)، بیش از یک طول موج در یک فیبر، مالتی پلکس گردد. سیستم DWDM قابلیت انتقال ترافیک مجتمعی تا چندین ترابایت در هر ثانیه را از طریق یک فیبر داراست. به عنوان مثال، در 40 طول موج، که هر کدام از آنها نرخ 40Gbps در یک واحد فیبر را دارند، پهنای باند را به 1.6Tbps میرساند. از آن جایی که گره ها محل پایان دهی به چندین فیبر با چنین مشخصاتی هستند، کل پهنای باند عبوری از آنها در محدوده چندین ترابیت است. با این حال برای رسیدن به چنین بازده ای در سیستم های DWDM، به کارکردهای نوری ویژه ای همچون: بافت های اتصال متقاطع بزرگ، لیزرها و فیلترهای قابل تنظیم، گیرنده های با حساسیت بالا و نویز کم، فشرده سازهای پالس نوری، همسان سازهای نوری، تقویت کننده های نوری باندپهن و کم نویز، حسگرهای نوری سریع با نویز کم، اتصال دهنده های هوشمند نوری و ... نیاز است. در سناریو DWDM از آن جایی که در هر فیبر تعدادی کانال وجود دارد (طول موج) وجود دارد، هر کانال می تواند نوع خاصی از ترافیک را حمل کند، مثلا ً SDH/SONET در یک کانال،ATM در کانالی دیگر و شاید TDM یا اینترنت در کانال های دیگر انتقال یابد و هر یک در نرخ بیت های بالقوه ای مثل OC-1 ) ‎OC-N تا OC-768)‏ یا اترنت گیگابیت باشند، در حال حاضر هیچ سیستم یا شبکه دیگری قادر به ارائه چنین خدماتی نیست.

توپولوژی شبکه DWDM
به منظور تشریح بعضی از جنبه های پیچیدگی سیستم DWDM، لازم است با توپولوژی اصلی شبکه آشنا باشیم. از جمله معروف ترین توپولوژی های شبکه، توپولوژی نقطه به نقطه، حلقه ای (تکی و جفتی)، توری با اتصالات کامل و ستاره ای است. علاوه بر این ها توپولوژی نردبانی و نقطه به نقطه با Add و Drop وجود دارد. عملکرد هر یک از توپولوژی های شبکه به عوامل متعددی بستگی دارد. از جمله این عوامل عبارتند از: تعداد گره ها، ماکزیمم ظرفیت ترافیک، قابلیت اطمینان، مدیریت پهنای باند و ...
در حال حاضر توپولوژی حلقه ای تنها به خاطر شباهت با شبکه حلقه ای SONET/SDH و توپولوژی توری (با اتصالات کامل) به دلیل قابلیت ادامه حیات بالا از اولویت بالایی برخوردار است.
توپولوژی نقطه به نقطه DWDM نوعی فناوری انتقال است که امکان انتقال ترافیک مجتمع را از طریق چندین طول موج روی یک فیبر فراهم می سازد در این حالت و برای فواصل کوتاه (چند کیلومتر) می توان از چند طول موج (16 تا 40) هر کدام با نرخ بیت پایین (1.25Gbps,2.5Gbps,>10Gbps) و فیبر Multi Mode استفاده کرد.
برای فواصل طولانی (چندصد کیلومتر) می توان چندین طول موج (80 تا 160) یا بیشتر را با نرخ بیت بالا در هریک (‎10-40Gbps‏ و بالاتر) به صورت مالتی پلکس در یک فیبر به کار برد. معمولا Add-Drop Multiplexing نوری اجباری نیست ولی به دلیل افت فیبر، از تقویت کننده، همسان ساز و شکل دهنده ی پالس استفاده می شود.
توپولوژی های حلقه ای از نظر اندازه حلقه (محیط دایره)، تعداد گره هایی که پشتیبانی می کند و نوع سرویسی که ارائه می دهند، بسیار متنوع هستند. اندازه حلقه آن ممکن است خیلی کوچک باشد (محیطی برابر با چند کیلومتر)، که تا 16 گره OADM غیر فعال را پشتیبانی کند (شکل زیر). در این مورد تعداد طول موج ها حداقل 16 بوده و نرخ بیت به ازای هر طول موج تا 10Gbps است.

[ برای مشاهده لینک ، با نام کاربری خود وارد شوید یا ثبت نام کنید ]

یک کانال نظارتی وجود دارد که به صورت تقسیم شده بین تمامی گره ها با نرخ بیتی بین 2 تا 10 و شاید تا 100 Mbps استفاده می شود. در چنین حلقه هایی، یکی از گره های حلقه به عنوان Hub در نظر گرفته می شود. در این مورد Hub وظایف مختلفی از جمله: کنترل و مدیریت ترافیک، برقراری اتصال با سایر شبکه ها و اتصال از یک گره به گره دیگر همان حلقه را فراهم کرده و مبدأ و مقصد کانال های نظارتی است. در برخی موارد، Hub طول موجی را که از یک گره دریافت میکند، به طول موج دیگری تبدیل می کند. همین طور حلقه ممکن است وسیع (محیطی با چند ده یا حتی چند صد کیلومتر طول) با تعداد زیادی حتی بیشتر از 32 گره فعال OADM باشد. در این حالت تعداد طول موج ها در حالت مینیمم 32 و در حالت ماکزیمم ‎N*32 (N تعداد گره های OADM)‏ است.
در چنین وضعیتی، طول موجها را می توان از راه دور برنامه ریزی کرد، اگر حلقه حفاظت شده باشد (حلقه جفتی) سیگنال نیاز به تقویت، همسان سازی و شکل دهی پالس دارد، و یک یا چند کانال نظارتی وجود دارد که بین تمامی گره ها مشترک است و یا هر گره، کانال نظارتی خاص خود را داشته و یا راهکارهای دیگری را به کار گرفته است.
در بسته های قابل آدرس دهی داده های نظارتی به صورت بسته هایی در می آیند که آدرس یکی از گره های حلقه، روی آن است. گره ها، آدرس مقصد هر بسته ورودی را می خوانند. گره ای که آدرس مقصد متعلق به آن است، بسته مذکور را گرفته و بسته دیگری را ایجاد می کند که به حلقه افزوده می گردد. بسته هایی که آدرس آن را گره ندارند، باقی مانده و در جریان اصلی WDM مالتی پلکس شده و به گره بعدی هدایت می شوند. در بسته های اشتراکی، هر بسته به بخش های تفکیک شده و هر بخش تنها به یک گره مرتبط می شود. بنابراین هر گره بخش مربوط به خود را پایان دهی کرده و بقیه بخش ها را بدون تغییر بافر کرده، بخش مربوط به گره خود را نگارش مجدد کرده و صادر کننده ی این بسته به سمت گره های بعدی می شود. بنابراین تمام گره ها می توانند یک مرتبه با یک بسته آدرس دهی شده و زمان لازم به حداقل برسد.
در حالت کانالیزه شده، هر گره کانال نظارتی خاص خود را دارد (طول موج) این طول موج در جریان اصلی DWDM،Add-Drop و مالتی پلکس می شود. این سریع ترین روش برای برقراری ارتباط با هر گره محسوب می گردد، اما برای هر گره از منابع طیفی (طول موج) استفاده می شود. با این حال این روش فقط در سیستم هایی با عملکرد بسیار بالا که داده های نظارتی لحظه ی با نرخ بیت بسیار بالا در آن مهم هستند، قابل اعتماد است. در روش تلفیقی، می توان دو روش از روش های بالا را با هم ترکیب کرد. برای مثال می توان روش آدرس دهی و اشتراکی ، یا روش آدرس دهی و کانالیزه، یا اشتراکی و کانالیزه را با هم ترکیب کرد. این که کدامیک از روش های نظارت، مناسب ترین آنهاست، به نوع سرویس، پارامترهای عملکرد شبکه، بازده پروتکل، پیچیدگی گره و مسایل دیگر بستگی دارد.

چه فرقی داره اینا ....وقتی دارن پهنا باند خارجی رو تا می تونن می بندن و کم می کنن ....یعنی 100 مگ سرعت هم بدن وقتی هیچی نشه ازش گرفت فرقی داره چه تکی بیاد !!!!