«««تـازه های نـــجـوم و اخـترشـنــاسـی»»»

[مرتضی nvcd]

دانشمندان ژاپني با استفاده از نور فرا بنفش موفق شدند در مورد محل ملاقات سياهچاله ها به كشفياتي دست يابند.


سياهچاله ها در باره گذشته خود نهانكار و مرموز هستند. اما اكنون يك راه ساده وجود دارد كه مي توان تشخيص داد آيا يك سياهچاله غول آسا زماني دو سياهچاله بوده كه با ادغام شدن تبديل به يك هيولاي بسيار بزرگ شده يا خير. شبيه سازي هاي رايانه اي پيشنهاد مي كنند زمانيكه دو سياهچاله با سوي يكديگر مي پيچند تا با هم برخورد كنند ، بخش عمده گاز و غباري كه در صفحه تجمعي (accretion disc) اطراف هر دو سياهچاله وجود دارد توسط گرانش سياهچاله ديگر از هم پاشيده مي شود. قسمتي از اين مواد با هم تركيب شده و يك صفحه سوم را ايجاد مي كنند كه هر دو را احاطه مي كند.

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures6/125_mg19826554_700-1_250.jpg
بر اساس مدلي كه كيميتاكا هايساكي و همكاران وي از دانشگاه كيوتو تهيه شد ، اين صفحه سوم مي بايد بصورت دوره اي مواد را به صفحات اوليه (كه از ماده خالي شده اند و تا مدتي بعد از ادغام هنوز وجود دارند) برگرداند. مدل اين دانشمندان كه جزئيات آن در The Astrophysical Journal بچاپ رسيده نشان مي دهد كه اين تبادل و اختلاط گاز و غبار باعث افزايش ناگهاني گسيل هاي نور فرابنفش از اين سامانه مي شود. اين افزايش با تلسكوپهاي فضائي فعلي قابل رديابي است.

در مقابل ، رديابي امواج گرانشي كه تنها سيگنال آشكار ساز ادغام دو سياهچاله هستند بسيار سخت است و هنوز نياز به رصد و كاوش دارند.

منبع: parssky

[مرتضی nvcd]

يك تئوري جديد عنوان مي كند كه احتمال دارد اطلاعاتي كه درون يك سياهچاله فرو مي ريزد در آينده اي دور ظهور مجدد كند.

اگر سياهچاله يك كتاب را ببلعد چه اتفاقي براي اطلاعات درون كتاب رخ مي دهد؟ آخرين پژوهش گروهي از فيزيكدانان عنوان مي كند كه سياهچاله نهايتا در آينده اي دور تمامي محتويات كتاب را به بيرون پرتاب مي كند. حتي يك سياهچاله نمي تواند اطلاعات را نابود سازد.


http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures6/AE5_blackhole.jpg

براي چندين دهه اين سئوال جدال بين مكانيك كوانتمي و فرضيه نسبيت عام انيشتين را شكل داده بود. مكانيك كوانتمي بر اين موضوع اصرار دارد كه اطلاعات موجود در حالات كوانتمي حفظ مي شوند. بدين معني كه نه فقط كلمات كتاب بلكه شرح كامل تمامي اتمها و ذرات حفظ مي گردد. بنابراين ، با نگاه به هر سامانه اي ، حالت وجودي گذشته آن را مي توان بصورت نظري تصور كرد.

بنظر مي رسد كه اينشتين عنوان مي كرد كه اطلاعات مي تواند نابود شود. هر چيزي كه به درون سياهچاله سقوط كند محكوم به فنا است زيرا بر اساس نسبيت عام به يك "تكينگي" در فضا- زمان مواجه مي شود. در محيط تكينگي گرانش بينهايت است و در نتيجه تمامي ساختارها نابود مي شوند.

مي توان تكينگي را لبه كيهان در نظر گرفت ، بنابراين هر چيزي كه با آن برخورد كند ديگر وجود ندارد. آبهي آشتكار فيزيكدان نظري از دانشگاه دولتي پنسيلوانيا مي گويد" فضا-زمان نسبيت عام در محيط تكينگي به آخر خط مي رسد و ديگر وجود ندارد."

در دهه 1970 استفان هاوكينگ عنوان كرد كه سياهچاله ها "نشت" مي كنند.

اما در اواخر دهه 1990 ، اين نظريه هاوكينگ به دليل اينكه با مكانيك كوانتمي دچار مشكل شد طرفداران خود را از دست داد.

نظريه اي كه بتازگي توسط آشتيكار و همكاران وي مطرح شد مي گويد كه فضا زمان بزرگتر از آن چيزي است كه تصور مي شد و بنابراين جائي براي ظهور مجدد اطلاعات وجود دارد.

آشتكار مي گويد" اينكه بنظر مي رسد اطلاعات از بين مي رود فقط به اين دليل است كه ما به بخش محدودي از فضا-زمان واقعي مكانيك كوانتمي نگاه مي كرديم. زمانيكه گرانش كوانتومي را در نظر مي گيريم ، آنگاه فضا-زمان بسيار بزرگتر مي شود و بنابراين در آينده اي دور و در آن سوي آنچه كه قبلا انتهاي فضا-زمان تصور مي شد جائي براي ظهور مجدد اطلاعات وجود خواهد داشت.

آشتكار بر اين باور است كه فضا-زمان زنجيروار نيست بلكه از اجزا تشكيل دهنده انفرادي ساخته شده است. وي مي گويد كه فضا-زمان مانند يك ساختار است كه اگر چه پيوسته بنظر مي آيد اما از رشته هاي انفرادي تشكيل شده است.

نوري كه از نزديك يك سياهچاله عبور مي كند آنچنان به شدت خم مي شود كه منجر به از بين رفتن آن مي شود و ديگر هرگز مشاهده نمي شود. اين واپيچش در شالوده فضا-زمان اگر چه به سختي قابل درك است اما اساس ايده هاي عجيب ديگري مانند سفر در زمان است. شخصي كه قصد دارد به يك بعد ديگر برود ، فقط مي بايد درون يك واقعيت كه به شدت خم شده و تكينگي نام دارد وارد شود تا بدون آسيب در بعد ديگر ظاهر شود.


در نهايت ، سياهچاله طي فرايند تابش هاوكينگ بخار مي شود و اطلاعات دوباره ظهور مي كنند. بطور فرضي ، با جمع آوري و آناليز اين تابش ، احتمالا مي توان اطلاعاتي را كه به درون سياهچاله سقوط كرده را مشخص كرد و حتي شايد بتوان هر كتابي كه به درون سياهچاله فرو رفته را بازخواني كرد.

آشتكار مي گويد" اگر ما جزئيات گرانش كوانتومي را بدانيم ، مي توانيم بطور نظري نمايش را به عقب برگردانيم و دقيقا بگوئيم كه سياهچاله چگونه شكل گرفته است. "

اما عملا چند مشكل وجود دارد. تابش هاوكينگ آنقدر ضعيف است كه تبخير يك سياهچاله با يك اندازه متوسط زمان بينهايت زيادي بطول مي انجامد، شايد طولاني تر از عمر فعلي كيهان. و اگر چه اصولا اطلاعات موجود هستند اما از رمز خارج كردن آن بطور غير قابل تصوري پيچيده خواهد بود.

منبع: parssky

[Sharim]

امیدوارم این یکی تکراری نباشه !

کشف جرم آسماني عجيب

دانشمندان اروپايي با استفاده از تلسکوپ COROT جرم آسماني بسيار عجيبي را مشاهده کرده اند که بر اساس نظريه هاي موجود نه مي توانند آنرا ستاره بنامند و نه سياره به شمار آورند. به نوشته روزنامه اينترنتي روسي ايزوستيا اژانس فضايي اروپا اعلام کرد اين جرم اسماني عجيب که COROT-exo-3b نام گرفته از ستاره ها به مراتب کوچکتر و از سياره ها به مراتب بزرگتر است. به گفته برخي از محققان ممکن است اين جرم آسماني يکي از حلقه هاي گمشده بين ستاره ها و سياره ها باشد. تلسکوپ اروپايي COROT در ماه دسامبر سال دو هزارو شش با کمک موشک روسي سايوز به فضا فرستاده شده است. وظيفه آن جستجوي سياره هاي موجود در خارجه از منظومه شمسي است و مي تواند به طور همزمان دوازده هزار ستاره را مشاهده کند.

[دل تنگم]

مریخ نشین فونیکس فردا در این سیاره فرود می آید تا بی سابقه ترین تحقیقات در خصوص حیات احتمالی در مریخ آغاز شود. پروفسور مایکل دریک از اعضای تیم رهبری این پروژه در گفتگوی اختصاصی با خبرگزاری مهر آخرین وضعیت این مریخ نشین را تشریح کرده است.پروفسور مایکل دریک در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار مهر گفت : مریخ نشین فونیکس تاکنون عملکرد عالی داشته است و از این رو دلیلی وجود ندارد که نسبت به فرآیند فرود آن بر روی قطب شمال مریخ نگرانی داشته باشیم.
وی افزود : نفسهایمان در سینه حبس شده است. بی شک فرود بر روی یک جرم آسمانی از جمله مریخ کاری دشوار و خطرناک است اما پیداست که در نهایت عملی خواهد بود.
پروفسور دریک ادامه داد: از این جهت قطب شمال را برای فرود این مریخ نورد انتخاب کردیم چون معتقدیم در میان کریستالهای یخی این منطقه می توان موادی خاص از جمله ارگانیسمهای مختلف را کشف کرد که با بررسی دقیق آنها پی به حیات احتمالی بر روی این سیاره ببریم.

http://www.mehrnews.com/mehr_media/image/2008/05/366181_orig.jpg

این دانشمند سرشناس ادامه داد: طی دهه های گذشته اکثر مأموریتهای اکتشافاتی که به سوی مریخ انجام شده اند ناکام بوده اند اما در پروژه فونیکس به دلیل استفاده از پیشرفته ترین فناوریها و صرف هزینه بالای تحقیقاتی پیش بینی می کنیم یکی از تاریخی ترین مأموریتهای اکتشافاتی مریخ را رقم بزنیم.
پروفسور دریک افزود: مدت اصلی و در نظرگرفته شده برای این مأموریت حدود 3 ماه است اما در صورتی که برخی شرایط فراهم شود می توان امیدوار بود که مدت زمان آن اندکی افزایش یابد.
رئیس آزمایشگاه علوم سیاره شناسی و قمری دانشگاه آریزونا در ادامه به مهر گفت : فونیکس در منطقه یخی و سرد قطب شمال مریخ فرود خواهد آمد و از این رو با گذشت زمان تعیین شده صفحات خورشیدی آن شروع به یخ زدن می کند.
وی در پایان از این که در ایران علاقمندانی هستند که اخبار مربوط به این پروژه تاریخی را با اشتیاق دنبال می کنند ابراز خشنودی کرد و تأکید کرد : علاقه ایرانی ها به مریخ و اکتشافات در آن جالب توجه است.

http://www.mehrnews.com/mehr_media/image/2008/05/366179_orig.jpg

[مرتضی nvcd]

بررسی های جدید نشان داد که بر خلاف تصورات پیشین ، کهکشان ما تنها دو بازوی مارپیچی دارد

اگر از خانه خود خارج نشده باشید ، هیچ وقت نخواهید فهمید که خانه از بیرون چه شکلی دارد . این دقیقا همان حالتی است که ما نسبت به کهکشان خودمان – راه شیری – داریم ، ما در داخل راه شیری قرار گرفته ایم و امکان خارج شدن از آن را هم نداریم ، پس هیچ وقت نخواهیم فهمید که کهکشان ما واقعا به چه شکلی است و چه ساختاری دارد .
با استفاده از تلسکوپ های زمینی ما نمونه هایی از کهکشان های مارپیچی را می بینیم و می توانیم حدس بزنیم که احتمالا کهکشان ما شبیه یکی از آن هاست اما این کار مثل اینست که شما از پنجره اتاقتان به خانه های همسایه نگاه کنید تا شکل خانه خود را حدس بزنید !!.
در دهه ی 1950 دانشمندان با استفاده از تلسکوپ های رادیویی نقشه ای از کهکشان راه شیری رسم کرده بودند ، آنها با تمرکز بر روی ابرهایی گازی نشان دادند که کهکشان ما چهار بازو اصلی دارد : 1- گونیا ، 2- سپر- قنطورس ،3- قوس و-، 4- برساووش (این نامگذاری ها بر اساس قرار گرفتن بازوها از نگاه ما انجام شده مثلا بازوی اولی از دید ناظر زمینی در صورت فلکی گونیا قرار گرفته است) .
http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures6/38C_a1.jpg
این ها چهار بازوی اصلی بودند که بوسیله آنها مکان بازو های فرعی کهکشان هم مشخص می شد برای نمونه ما در بازوی فرعی "شکارچی" قرار گرفته ایم که در بین دو بازوی قوس و برساووش واقع شده .

اما تحقیقات جدید نشان می دهد که کهکشان ما تنها دو بازوی اصلی دارد نه 4 بازو . این تحقیقات به کمک تصاویر جدید ارائه شده توسط تلسکوپ فضایی اسپیتزر در طول موج مادون قرمز انجام شده است.
در این تحقیقات با کاوش بیشتر در میان ابرهای گازی مشخص شد که میله مرکزی موجود در مرکز کهکشان بسیا بیشتر از آنچه تصور می شد بزرگ است . در مطالعات اخیر 800000 تصویر اسپیتزر مورد مطالعه قرار گرفت و با توجه به نرم افزار های موجود چگالی 110 میلیون ستاره ی موجود در تصویر اندازه گیری شد .
همانطور که انتظار می رفت ، دانشمندان افزایش زیاد چگالی را در بازوی سپر- قنطورس مشاهده کردند و در بازوهای قوس و گونیا این افزایش دیده نشد و البته بازوی برساووش در تصاویر اسپیتزر وجود نداشت .
http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures6/E7E_a2.jpg

با توجه به نتایج ارائه شده دید ما از کهکشان خودمان ، کهکشان راه شیری عوض شد : کهکشانی با یک میله بزرگ در وسط و تنها دو بازوی اصلی .

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures6/AE7_2.jpg

منبع: parssky

[Sharim]

کشف کوچکترين سياره در منظومه‌اي ديگر

منجمان کوچکترين سياره تا امروز را که در مدار ستاره اي معمولي مي‌گردد رديابي کرده اند؛ کره اي که تنها سه برابر زمين است. به گزارش ايسنا، کشف سياره اي با جرم مشابه زمين هدف نهايي منجماني است که سيارات را در منظومه هاي ديگر جست‌وجو مي کنند.
چنين کشفي مهم خواهد بود زيرا دانشمندان به دنبال يافتن کرات ديگري هستند که زمينه وجود حيات در آنها مهيا باشد.

اين سياره حول ستاره‌اي مي گردد که جرم آن چنان کم است که ممکن است يک ستاره به اصطلاح «ناکام» يا يک کوتوله قهوه‌يي باشد. اخترشناسان اين کره تازه را با استفاده از تکنيکي موسوم به «مايکرولنزينگ گرانشي» کشف کردند.

اين شيوه از اين خاصيت استفاده مي کند که نور هنگام گذر از نزديکي يک شيء سنگين مانند يک ستاره خم مي شود. سياره تازه حدود ‌٣/٣ برابر زمين است. برخي محققان مي گويند اين سياره ممکن است داراي جوي غليظ باشد و احتمال دارد اقيانوسي مايع بر سطح آن وجود داشته باشد. تلسکوپ فضايي جيمز وب که قرار است در سال ‌٢٠١٣ پرتاب شود مي تواند نشانه هاي حيات را روي سياراتي به اندازه زمين که حول ستاره‌هاي کم جرم در همسايگي ما در جهان مي‌گردند جست‌وجو کند. قبلا يک سياره کوچکتر از اين کشف شده بود اما در اطراف يک تپ اختر (پالسار) کشف شده بود، اما سياره جديد در اطراف يک ستاره معمولي پيدا شده است. ديويد بنت محقق اصلي اين پروژه از دانشگاه «نوتردام» گفت: «مايکرولنزينگ راهي است که به يافتن سيارات کوچکتر منجر مي‌شود، از جمله سياراتي به اندازه زمين.» وي افزود: «اين يافته همچنين منجماني را که در جست‌وجوي سياراتي هستند که در فاصله لازم براي پيدايش حيات از ستاره‌هاي کم جرم مي گردند دلگرم خواهد کرد.»
جهاني پرآب؟
اين سياره با شعاعي شبيه به زهره - فاصله زهره از خورشيد - حول کوتوله قهوه اي مي‌گردد؛ اما تصور مي شود که ستاره مرکزي سه هزار تا يک ميليون بار محوتر از خورشيد باشد؛ بنابراين، انتظار مي‌رود سطح فوقاني اتمسفر اين سياره از پلوتون سردتر باشد.
نيکلاس راتنبري از دانشگاه منچستر که از ديگر محققان اين پروژه است به بي بي سي گفت: «براساس محکم ترين ايده هاي ما از چگونگي شکل گيري سيارات، اين سياره مي تواند اتمسفر خيلي غليظي داشته باشد. اين اتمسفر احتمالا مثل يک پتو عمل مي کند و سياره را گرم نگاه مي دارد؛ بنابراين حتي اگر مقداري انرژي وارد شده از خورشيد منظومه ناچيز باشد، حرارت داخلي که از داخل سياره متصاعد مي شود مي تواند سطح را گرم کند. اين باعث گمانه زني هايي شده است داير بر اينکه امکان وجود اقيانوسي مايع بر سطح آن هست. اين مهيج است چون يکي از خواصي که مايليم روي يک سياره قابل سکونت ببينيم وجود آب مايع روي سطح است.»

اين سياره توسط تلسکوپ MOA-II در کوه "مانت جان" در زلاندنو کشف شد و MOA-2007-BLG-192Lb نامگذاري شده است.

http://www.ngdir.com/Data_Pub/News/Pics/34775_2.jpg

[Enter_The_Love]

يك منجم آماتور، سريع‌ترين جرم طبيعي چرخان شناخته شده در منظومه شمسي را كشف كرد.


به گزارش سرويس علمي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، اين سنگ فضايي كه به اندازه يك خانه است و با سرعت زاويه‌يي حدود يك دور در دقيقه به دور خود مي گردد، در ارديبهشت امسال از نزديك‌ترين فاصله نسبت به زمين عبور كرد.


شايد سرعت چرخش ركوردشكن اين سيارك به لحاظ علمي چندان هم شگفت‌آور نباشد، اما اين كشف كه از يك پروژه‌ رصدخانه‌ آموزشي (تلسكوپ Faulkers) به دست آمده نشان مي‌دهد كه مجهز كردن مدارس و مراكز عمومي به تلسكوپ‌هاي حرفه‌يي مي‌تواند به نتايج نجومي ركوردشكن منجر شود.


«پاول روچ»، سرپرست اين پروژه مي‌گويد: اگرچه در حال حاضر داشتن چنين ركوردي مي‌تواند خوشايند باشد اما ما مصمم و اميدواريم با تجهيز و ترغيب تعداد ديگري از مدارس اين ركورد را نيز بشكنيم!


اين پروژه مستلزم دسترسي مدارس و منجمان آماتور و حرفه‌يي به دو تلسكوپ با تيغه‌ي برش در رصدخانه‌هايي در هاوايي و استراليا است.


به نوشته نجوم، سيارك تازه كشف شده به‌ نام «2008 HJ»، اولين بار در تاريخ پنجم ارديبهشت ماه امسال به وسيله يك تلسكوپ رباتيك در نيومكزيكو شناسايي شد و سپس به عنوان هدفي مستعد براي رصد از طريق وب‌سايت پروژه‌ي Faulkers انتخاب شد.


«ريچارد مايلز»، پژوهشگر بازنشسته‌ پتروشيمي و نايب رييس انجمن نجومي بريتانيا (BAA)، پنج روز پس از كشف اوليه سيارك ‌٢٠٠٨ HJ يعني در تاريخ ‌١٠ ارديبهشت ماه موفق شد به كمك تلسكوپ دو متري كنترل از راه دور Faulkers در استراليا سرعت چرخشي آن ‌را برابر با يك دور در دقيقه اندازه‌گيري كند. همچنين سرعت حركت اين سيارك نسبت به زمين در حدود ‌٤٥ كيلومتر در ثانيه برآورد شده است.


اين سيارك فقط براي چند روز و زماني كه به فاصله ‌٨/٢ برابر فاصله‌ي ماه از زمين رسيد قابل مشاهده بود.


رصدهاي انجام شده در اين مدت كوتاه نشان داد كه ‌٢٠٠٨ HJ هر ‌٧/٤٢ ثانيه يك دور به دور خودش مي‌چرخد و از اين رو از سوي اتحاديه بين‌المللي نجومي (IAU) به عنوان يك «چرخنده‌ي فوق‌ سريع» تاييد شده ‌است. در واقع سيارك ‌٢٠٠٨ HJ با سرعت بسيار زياد خود موفق شد تا ركورد پيشين متعلق به سيارك ‌٢٠٠٠ DO8 را درهم كوبد. سيارك ‌٢٠٠٠ DO8 كه هشت سال قبل كشف شده است هر ‌٧٨ ثانيه يك‌بار به‌دور خود مي‌چرخد.



مشاهدات ريچارد مايلز پيش‌بيني مي‌كند كه سيارك ‌٢٠٠٨ HJ بايستي يك شيء سنگي فشرده در ابعاد ‌١٢ متر در ‌٢٤ متر اما احتمالا با جرمي بيش از ‌٥٠٠٠ تن باشد. سرعت چرخش اين سيارك تاييدي بر اين نظريه است كه هرچه سيارك كوچكتر باشد با سرعت بيشتري به دور خود مي‌چرخد.

[Enter_The_Love]

اميدوارم اين يكي تكراري نباشه ... چون ديروز توسط انجمن بين المللي نجوم به روز رساني شد:46:

انجمن بین المللی نجوم، دسته بندی جدیدی به نام پلوتوئید را برای اجرام دارای شرایط مشابه پلوتون برگزید.

بنابر اعلام رسمی انجمن جهانی نجوم، از این پس سیارات کوتوله که دورتر از مدار نپتون به دور خورشید می گردند، پلوتوئید نام می گیرند.


بنا بر این تعریف، پلوتوئید، دارای جرمی است که توانسته به تعادل هیدرواستاتیکی برسد (کروی شکل است) ولی نتوانسته اطراف مدار حرکتی خود را از اجرام دیگر پاکسازی و تمیز کند. تاکنون پلوتون و اریس در دسته پلوتوئید قرار گرفته اند. بدین ترتیب اجرامی که با این شرایط و دورتر از نپتون، آخرین سیاره منظومه شمسی (طبق تعریف سال 2006)، کشف می شوند از این پس در دسته پلوتوئید قرار می گیرند.

در تصویر دسته اجرام پلوتوئید مشخص است. در سمت راست اریس و در سمت چپ پلوتون با همدمش کارُن قرار گرفته است.


http://i27.tinypic.com/x3uvkl.jpg

در میان سیارات کوتوله فقط یک جرم در این دسته قرار نمی گیرد که سرس نام دارد. سیاره کوتوله سرس در مداری بین مریخ و مشتری و در مدار سیارکها قرار دارد. مسئولان انجمن بین المللی نجوم، اعلام کردند به علت استثنا بودن سیاره کوتوله سرس دیگر برای آن مورد خاص دسته جدیدی در نظر گرفته نمی شود.

اهالی نجوم برای کاربرد این کلمه در زبان فارسی بهتر است منتظر اعلام رسمی معادل فارسی آن از فرهنگستان زبان و ادب فارسی شوند. نجوم نیوز با مشورت با ویراستاران مشاور خود احتمال می دهد کلماتی همچون پلوتوگون، پلوتونوار و یا پلوتون مانند، برای معادل آن به کار رود.

منبع : انجمن بين المللي نجوم (nojumnews)

[مهدی زین الدین]

خبرجدید همه بخونید:

http://www.spacetelescope.org/images/screen/heic0720a.jpg
تیمی از اخترشناسان به کمک دوربین پیشرفته ی پیمایش هابل توانستند مدارکی محکم مبنی بر وجود ابر و مه، در سیاره ای فرا خورشیدی تهیه کنند.
سرپرست این تیم، «فردریک پونت» (Frederic Pont)، از رصد خانه دانشگاه ژنو در سوییس، با استفاده از تلسکوپ فضایی هابل اولین ردیابی ها را از این ابر و مه در جو سیاره فراخورشیدی انجام داد. او می گوید: "مدت بسیار زیادی را صرف تحقیق بر روی سیارات فراخورشیدی کردیم تا بتوانیم جوی مانند جو زمین را در بین آنها بیابیم و می توان گفت این ثبت گامی موثر در این راه بوده است. این اولین سیاره ی فراخورشیدی است که اغلب گمان های ما را در کنار هم دارا بود."

این مشاهدات هنگامی صورت گرفت که سیاره فراخورشیدی از جلوی ستاره مادر عبور می کرد، بدین ترتیب نوری که از سوی ستاره از جو گذشته بود، سبب شد تا طیف گازهای موجود در جو آن آشکار شود.
مدار این سیاره بسیار به ستاره ی مادر نزدیک است که به آن یک سیاره مشتری داغ (Hot Jupiter) می گویند. ساختار گازی آن مانند مشتری است اما باید گفت که از نظر اندازه بسیار بزرگ تر از مشتری است. فاصله کم آن تا ستاره مادر سبب شده است تا دمای جو آن به ۷۰۰ درجه سلسیوس برسد. بررسی ها نشان می دهد که این سیاره دارای اقماری با ابعاد زمین است که مانند حلقه های زحل به خوبی می توان آنها را شناسایی کرد.
مشاهدات دقیق هابل به اخترشناسان اجازه داد تا مطالعات دقیقی بر طیف های رسیده از جو داشته باشند و اکنون این بررسی های مناسب موجب شناسایی ساختار و ترکیبات جوی در HD۱۸۹۷۳۳b شده است. اندازه ستاره مادر در این سیستم بسیار کوچک و تنها حدود ۷۶ درصد اندازه خورشید ما است و این موضوع سبب شد تا محاسبات دشوار گردند، چراکه تنها زمانی می توان داده به دست آورد که سیاره در حال گذر از مقابل ستاره مادر باشد، و مدت این گذر تنها چند لحظه است.
دانشمندان انتظار داشتند که اثری از سدیم، پتاسیم و آب را نیز ثبت کنند، اما شکل و طیف های جو حاکی از آن اند که این مواد در سیاره وجود ندارند. مطالعات دیگر نیز حاکی از آن است که آسمان این سیاره دارای ابر و مه غلیظ و ضخیمی، به ارتفاع ۱۰۰۰ کیلومتر است، این ابر و مه غول پیکر، در هنگام غروب، ستاره مادر را رویایی و قرمز رنگ می کند، درست مانند غروب خورشید و رنگ زیبای ابرها در آسمان زمین. در منظومه شمسی نیز سیاره زهره و تیتان قمر زحل دارای چنین ابر و مه هایی هستند. مطابق با شواهد رصدی درون ابر سیاره فراخورشیدی ذراتی بسیار ریز از آهن، سیلیکات و غبار اکسید آلومینیم ( آنچه که در یاقوت کبود نیز یافت می شود) وجود دارند. مشکل دیگر در هنگام رصد کم و زیاد شدن نور ستاره بود که اختلالاتی را ایجاد می کرد. آنها همچنین توانستند لکه خورشیدی بزرگی را بر سطح ستاره مادر بیابند، ابعاد این لکه ۸۰۰۰۰ کیلومتر است، لکه های خورشیدی نواحی تیره ای هستند که دما در آنها بیش از ۱۰۰۰ درجه سلسیوس سردتر از دیگر نواحی در ستاره است.

[Sharim]

دوست من این جا تاپیک اخبار نجوم و ستارگانه . درباره موجودات فضایی تاپیک های دیگه ای وجود داره . اون جا بیان کنید ممنون
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

نخستین نور ناشی از انفجار ستاره در حال مرگ مشاهده شد


دانشمندان، نخستین بار نور منتشر شده از یك ستاره ی در حال مرگ را قبل از انفجار آن مشاهده كردند. به گزارش شبکه خبر به نقل از مجله ساینس، اختر شناسان می گویند، این ستاره ی غول پیكر قرمز كه بیش از 500 بار بزرگتر از خورشید است، پیش از انهدام هسته اش بر اثر یك موج پر انرژی منفجر شد.
پیشتر دانشمندان فقط نور حاصل از انفجار ستاره ها را مشاهده كرده بودند، ولی موفق به رصد ستاره قبل از انفجار نشده بودند.

كوین اسچاوینسكی ستاره شناس، در دانشگاه آكسفورد كه ریاست این مطالعه را برعهده داشت گفت: آنها جزئیات بی سابقه مرگ ناگهانی یك ستاره بزرگ را در كهكشانی كه حدود یك میلیارد سال نوری فاصله دارد مشاهده كرده اند.

دانستن اتفاقات درون یك ستاره مهم است، زیرا هسته ستاره معمولا بعنوان یك كوره قوی عمل می كند و گرما و فشاری تولید می كند كه سبب می شود، ستاره برای مدت طولانی بدرخشد و ثابت بماند.
http://www.ngdir.com/Data_Pub/News/Pics/34916_2.jpg

[Sharim]

كشف سنگ آسماني عظيم الجثه در سوئد

يك سنگ آسماني عظيم الجثه به وزن يك هزار و 185 كيلوگرم، كه يكي از بزرگترين سنگ هاي آسماني كشف شده در اروپاست در شمال سوئد كشف شد. به گزارش باشگاه خبرنگاران و به نقل از پايگاه خبري سوئد، اين شهاب سنگ عظيم الجثه،‌ توسط دو روستايي در نزديك روستايي در شمال چاجالا در شمال سوئد كشف شد. بنابر اين گزارش، اين سنگ به شكل تخم مرغ و حدود يك هزار متر ارتفاع و 70 سانتي متر عرض دارد. بر اساس این گزارش، كاشفان اين سنگ اميدوارند اين سنگ را به موزه تاريخي ملي سوئد بفروشند.
http://www.ngdir.com/Data_Pub/News/Pics/34909_2.jpg

[Sharim]

گردباد‌هاي ‌فضايي، نقاط تاريك در فرايند تشكيل ستاره‌ها را روشن مي‌كنند

گردش مارپيچ «گردبادفضايي» ممكن است گام اول در شكل‌گيري يك ستاره جديد باشد. به گزارش ايسنا، تركيب ساختار مشاهده شده توسط اسپيتزر - تلسكوپ مادون قرمز آژانس فضايي آمريكا (ناسا) - يك موج شوك را نشان مي‌دهد كه بر اثر فروپاشي فوران ماده در ابري از گرد و غبار و گازهاي ميان ستاره‌يي با شدت 100 مايل در ثانيه، موجب گرم شدن ابر و درخشش آن مي‌شود. اين گردبادها مي‌توانند مرگبار و مخرب باشند و مانند آنچه در زمين اتفاق مي‌افتد نيستند. جيواني فازيو از مركز هاروارد ــ اسميتسون فيزيك نجومي در كمبريج كه مسوول نصب و ساخت يكي از دوربين‌هاي مادون قرمز بر روي تلسكوپ اسپيترز است، اين گردبادها را در فضا تشخيص داده است. وي مي‌گويد: ستارگان از فرو پاشيدن يك ابر گاز و گرد و خاك به وجود مي آيند البته بايد در نظر داشت كه فرو ريختن گاز و گرد خاك به طور مستقيم نبوده بلكه طي يك حركت آهسته مارپيچي صورت مي‌گيرد. فازيو افزود: درك و شناخت پروسه تشكيل يك ستاره ممكن است روزي بتواند به منجمان كمك كند به نحوه به وجود آمدن كهكشان خودمان پي ببرند. اين كه چگونه به اين‌جا رسيده‌ايم و به كجا خواهيم رفت، چيزي است كه براي شناخت و درك آن تلاش مي‌كنيم. در حالي كه گردبادها بر روي زمين نابود كننده و ويرانگر هستند، در فضا مي‌توانند روشنگر رازهاي گيتي باشند. منجمان مي‌گويند، نظرات آنها درباره منشا فوران مارپيچ تنها يك فرضيه است. ميدان‌هاي مغناطيسي در سراسر فضا ممكن است موجب به وجود آمدن اين ماهيت گردباد شكل شده باشد.

http://www.ngdir.com/Data_Pub/News/Pics/34893_2.jpg

[Sharim]

كوتوله اخراجي سيارات منظومه شمسي، سردسته گروه جديدي از اجرام آسماني شد

اتحاديه ‌بين‌المللي نجوم، دسته بندي جديدي را موسوم به «پلوتويدها» براي اجرام آسماني مشابه پلوتون که زماني نهمين سياره منظومه شمسي شناخته مي‌شد، برگزيد. به گزارش ايسنا، در حالي كه تقريبا دو سال از زماني که اين اتحاديه كه مسئوليت نامگذاري هاي نجومي را برعهده دارد، پلوتون را از موقعيت سابق آن به عنوان يک «سياره» به دسته سيارات كوتوله تنزل داد، اتحاديه در نشستي در اسلو نروژ مقرر كرد که اجرام آسماني کوچک و تقريبا کروي که وراي مدار نپتون مي‌گردند از اين پس «پلوتويد» ناميده خواهند شد. براساس اين تعريف، پلوتوئيد، داراي جرمي است که توانسته به تعادل هيدرواستاتيکي برسد (کروي شکل است) ولي نتوانسته اطراف مدار حرکتي خود را از اجرام ديگر پاکسازي و تميز کند. تاکنون پلوتون و اريس در دسته پلوتوئيد قرار گرفته اند. بدين ترتيب اجرامي که با اين شرايط و دورتر از نپتون، آخرين سياره منظومه شمسي (طبق تعريف سال 2006)، کشف مي‌شوند از اين پس در دسته پلوتوئيد قرار مي گيرند. تصميم اتحاديه بين‌المللي اخترشناسان (The International Astronomical Union) در نشست عمومي سال 2006 براي تنزل مقام پلوتون از«سياره» به «سياره کوتوله» باعث جنجالي بين المللي در محافل علمي شد. تنزل رتبه پلوتون از آن جهت لازم دانسته شد که فن‌آوري هاي تازه در عالم تلسکوپ ها به تدريج وجود اجرام دور افتاده مشابه پلوتون از نظر اندازه را فاش مي کند. اگر دسته بندي تازه اي خلق نمي شد، اين کشفيات چشم اندازي دردسرآفرين به وجود مي آورد: اينکه کتاب هاي علمي به زودي ممکن بود مجبور به ذکر 50 يا تعداد بيشتري «سياره» در منظومه شمسي شوند. ترس از همين چشم انداز بود که اعضاي اتحاديه را واداشت با يک تصميم تاريخي اجرام منظومه شمسي را دوباره تعريف کنند به طوري که تنها شامل هشت سياره عمده باشد: تير، زهره، زمين، مريخ، مشتري، کيوان، اورانوس و نپتون. آنها رتبه پلوتون را به گروهي که شامل سرس Ceres (يک سيارک asteroid بزرگ) و اريس، شيئي که کمي از پلوتون بزرگتر است و در مداري حتي دورتر از پلوتون مي‌گردد، مي شد تنزل دادند. کميته آي اِي يو در زمينه نامگذاري اجرام کوچک اکنون تصميم گرفته است که سيارات کوتوله که وراي نپتون مي گردند در دسته بندي "پلوتويد" قرار گيرند. در ميان سيارات کوتوله فقط يک جرم در اين دسته قرار نمي گيرد که سرس نام دارد. سياره کوتوله سرس در مداري بين مريخ و مشتري و در مدار سيارک‌ها قرار دارد. مسوولان انجمن بين المللي نجوم، اعلام کردند به علت استثنا بودن سياره کوتوله سرس، ديگر براي آن مورد خاص دسته جديدي در نظر گرفته نمي شود.


http://www.ngdir.com/Data_Pub/News/Pics/34892_2.jpg

[Enter_The_Love]

شاتل فضایی دیسکاوری پس از انجام ماموریت خود اینک از ایستگاه فضایی بین المللی جدا شده و در راه بازگشت به زمین است.

دیروز وقتی ایستگاه فضایی بین المللی و شاتل بر فراز اقیانوس جنوبی و بر فراز زلاندنو بودند، شاتل در ارتفاعی بالغ بر 340 کیلومتر از زمین از ایستگاه فضایی بین المللی جدا شد و حرکت خود را به سوی خانه آغاز کرد.

در ماموریت که هجدهمین ماموریت تکمیل ایستگاه فضایی بین المللی بود، آزمایشگاه فضایی کیبو در دو راهپیمایی فضایی با موفقیت به ایستگاه ملحق شد.

در برگشت «گرت ریسمن» که 95 روز در فضا بود به زمین بازمی‌گردد. همچنین دو خدمه‌ی روسی ایستگاه هم حدود آبان ماه امسال با استفاده از فضاپیمای سایوز روسی به زمین باز می‌گردند. در عوض «جرج هامیتوف» که از ماموریت قبلی در ایستگاه باقی مانده جای ریسمن را خواهد گرفت.

پس از یک گردش کامل شاتل دیسکاوری وارد جو زمین می‌شود و ارتفاعش را کمتر و کمتر می‌کند تا در نهایت روی باند فرود زمینی بنشیند.

در زیر تصاویری از راهپیمایی فضایی دوم فضانوردان این ماموریت و مراحل فرود شاتل را می‌بینید.

مراحل عملیات شاتل


http://i32.tinypic.com/29dz8d0.jpg


راهپیمایی فضایی دوم برای نصب کیبو به ایستگاه


http://i32.tinypic.com/zllcw.jpg


آزمایشگاه فضایی کیبو که به ایستگاه فضایی بین المللی متصل شده است.


http://i25.tinypic.com/292p36b.jpg

منبع : انجمن بين المللي نجوم (nojumnews)

[مهدی زین الدین]

شاتل فضایی دیسکاوری پس از انجام ماموریت خود اینک از ایستگاه فضایی بین المللی جدا شده و در راه بازگشت به زمین است.

دیروز وقتی ایستگاه فضایی بین المللی و شاتل بر فراز اقیانوس جنوبی و بر فراز زلاندنو بودند، شاتل در ارتفاعی بالغ بر 340 کیلومتر از زمین از ایستگاه فضایی بین المللی جدا شد و حرکت خود را به سوی خانه آغاز کرد.

در ماموریت که هجدهمین ماموریت تکمیل ایستگاه فضایی بین المللی بود، آزمایشگاه فضایی کیبو در دو راهپیمایی فضایی با موفقیت به ایستگاه ملحق شد.

در برگشت «گرت ریسمن» که 95 روز در فضا بود به زمین بازمی‌گردد. همچنین دو خدمه‌ی روسی ایستگاه هم حدود آبان ماه امسال با استفاده از فضاپیمای سایوز روسی به زمین باز می‌گردند. در عوض «جرج هامیتوف» که از ماموریت قبلی در ایستگاه باقی مانده جای ریسمن را خواهد گرفت.

پس از یک گردش کامل شاتل دیسکاوری وارد جو زمین می‌شود و ارتفاعش را کمتر و کمتر می‌کند تا در نهایت روی باند فرود زمینی بنشیند.

در زیر تصاویری از راهپیمایی فضایی دوم فضانوردان این ماموریت و مراحل فرود شاتل را می‌بینید.

مراحل عملیات شاتل


http://i32.tinypic.com/29dz8d0.jpg


راهپیمایی فضایی دوم برای نصب کیبو به ایستگاه


http://i32.tinypic.com/zllcw.jpg


آزمایشگاه فضایی کیبو که به ایستگاه فضایی بین المللی متصل شده است.


http://i25.tinypic.com/292p36b.jpg

منبع : انجمن بين المللي نجوم (nojumnews)


http://i9.tinypic.com/85lo1sz.jpg

http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/img/daneshnameh_up/a/a0/C3-21-B070.JPG

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures2/F2E_113237main_image_feature_313_ys_4.jpg

[مهدی زین الدین]

http://www.mpifr-bonn.mpg.de/public/images/m33_fig1_klein.jpg (http://www.mpifr-bonn.mpg.de/public/images/m33_fig1.jpg)

این کهکشان m33 است .البته در ایران به نام کهکشان مثلث آن را میشناسند.

گروهی از اخترشناسان به سرپرستی آلسستو بونانوس، اخترشناس مرکز اخترفیزیک کارنگی در واشنگتن، موفق شدند با استفاده از داده‌های مجموعه‌ای از بزرگ‌ترین تلسکوپ‌های جهان، از جمله تلسکوپ ده متری کک در هاوایی، فاصله یک جفت ستاره گرفتی را در کهکشان مثلث اندازه‌گیری کنند. ستارگان این دوتایی گرفتی هر پنج روز یک‌بار از مقابل یکدیگر عبور می‌کنند و تغییراتی را در درخشندگی این اجرام پدید می‌آورند. این گروه توانست با اندازه‌گیری دقیق نور، سرعت و دمای اعضای این منظومه، درخشندگی واقعی این دو ستاره را اندازه‌گیری کند. با مقایسه درخشندگی واقعی این ستارگان و مقدار نوری که از آنها به زمین می‌رسد، اخترشناسان توانستند فاصله این کهکشان را 3.14 میلیون سال نوری از زمین اندازه‌گیری کنند. این مقدار به شکل اسرارآمیزی نزدیک به نیم میلیون سال نوری بیشتر از تخمین‌های پیشین است.

[مهدی زین الدین]

کشف دنباله عظیم یک ستاره برای نخستین بار

اخترشناسان می گویند یک ستاره دورافتاده که با سرعت خارق العاده ای در فضا حرکت می کند دارای دنباله عظیمی به طول 13 سال نوری است.
دنباله این ستاره توسط تلسکوپ فضایی "کاشف تکامل کهکشانی" یا "گالکس" (Galaxy Evolution Eplorer) متعلق به ناسا کشف شد.

محققان گفتند تاکنون چیزی شبیه این در اطراف هیچ ستاره ای کشف نشده بود.

آنها معتقدند که این ستاره به نام مایرا به آنها کمک خواهد کرد بفهمند یک ستاره هنگام روبرو شدن با سرنوشت نهایی خود چه چیزی را تجربه می کند.

مارک سیبرت، منجم رصدخانه های کارنِگی در شهر پاسادینا در جنوب کالیفرنیا و از نویسندگان مقاله ای که در نشریه "نیچر" چاپ شده است گفت: "این یک پدیده کاملا تازه برای ماست، و ما هنوز در تلاشیم فیزیک این پدیده را درک کنیم."

حرکت پرشتاب در فضا

مایرا (که همچنین موسوم به Mira A) است برای بیش از 400 سال قوه تخیل ستاره شناسان را تسخیر کرده است.

مایرا اِی در صورت فلکی "قیطس" (Cetus) در فاصله تقریبا 350 سال نوری از زمین قرار دارد و با یک ستاره ثانوی به نام "مایرا بی" جفتی را تشکیل می دهد.

میلیاردها سال قبل، مایرا تا حدود زیادی شبیه به خورشید بود، اما با وارد شدن به مرحله پایانی حیاتش، متورم شده و به نوعی ستاره موسوم به "غول قرمز" بدل شده است.

این ستاره حین حرکت در فضا با سرعت 130 کیلومتر در ثانیه، مقدار زیادی مواد از خود به جا می گذارد.

با این حال علیرغم چندین قرن مطالعه، دنباله شگفت انگیز آن تاکنون ردیابی نشده بود.

اکنون تصاویر فرابنفش تلسکوپ فضایی "گالکس" این مشخصه غیرعادی مایرا را آشکار کرده است.

بری مادور از دیگر نویسندگان این مقاله و محقق ارشد نجومی در رصدخانه های کارنِگی گفت: "گالکس به طرز خارق العاده ای در مقابل نور فرابنفش حساس است و دارای چنان میدان دید وسیعی است که در موقعیتی منحصر به فرد برای اسکن کردن آسمان برای ردیابی فعالیت های فرابنفش که قبلا کشف نشده بود قرار دارد."

"این واقعیت که دنباله مایرا فقط در نور فرابنفش می تابد احتمالا توضیح می دهد که چرا تاکنون توسط سایر تلسکوپ ها کشف نشده بود."

این تصاویر همچنین وجود یک "شوک کمانی" را آشکار می کند - یعنی ناحیه ای در جلوی ستاره که محل توده شدن گازهای داغ در اثر برخورد بادهای خورشیدی به گاز و غبار فضایی است.

تیم منجمان معتقد است که گازهای داغ در شوک کمانی گازهای رها شده از ستاره را داغ می کند و باعث ایجاد یک دنباله متلاطم در پشت ستاره می شود.

دانشمندان می گویند که این دنباله متشکل از موادی است که مایرا برای 30 هزار سال درحال انتشار آنها بوده است.

تیم محققان گفت مطالعه کربن، اکسیژن و سایر عناصر تشکیل دهنده دنباله، می تواند به درک بهتر چگونگی تشکیل منظومه های شمسی و حتی نحوه پیدایش حیات در آنها کمک کند.

این تیم در پایان نوشت: "پس از 400 سال مطالعه، مایرا هنوز مایه حیرت استکشف دنباله عظیم یک ستاره برای نخستین بار

اخترشناسان می گویند یک ستاره دورافتاده که با سرعت خارق العاده ای در فضا حرکت می کند دارای دنباله عظیمی به طول 13 سال نوری است.
دنباله این ستاره توسط تلسکوپ فضایی "کاشف تکامل کهکشانی" یا "گالکس" (Galaxy Evolution Eplorer) متعلق به ناسا کشف شد.

محققان گفتند تاکنون چیزی شبیه این در اطراف هیچ ستاره ای کشف نشده بود.

آنها معتقدند که این ستاره به نام مایرا به آنها کمک خواهد کرد بفهمند یک ستاره هنگام روبرو شدن با سرنوشت نهایی خود چه چیزی را تجربه می کند.

مارک سیبرت، منجم رصدخانه های کارنِگی در شهر پاسادینا در جنوب کالیفرنیا و از نویسندگان مقاله ای که در نشریه "نیچر" چاپ شده است گفت: "این یک پدیده کاملا تازه برای ماست، و ما هنوز در تلاشیم فیزیک این پدیده را درک کنیم."

حرکت پرشتاب در فضا

مایرا (که همچنین موسوم به Mira A) است برای بیش از 400 سال قوه تخیل ستاره شناسان را تسخیر کرده است.

مایرا اِی در صورت فلکی "قیطس" (Cetus) در فاصله تقریبا 350 سال نوری از زمین قرار دارد و با یک ستاره ثانوی به نام "مایرا بی" جفتی را تشکیل می دهد.

میلیاردها سال قبل، مایرا تا حدود زیادی شبیه به خورشید بود، اما با وارد شدن به مرحله پایانی حیاتش، متورم شده و به نوعی ستاره موسوم به "غول قرمز" بدل شده است.

این ستاره حین حرکت در فضا با سرعت 130 کیلومتر در ثانیه، مقدار زیادی مواد از خود به جا می گذارد.

با این حال علیرغم چندین قرن مطالعه، دنباله شگفت انگیز آن تاکنون ردیابی نشده بود.

اکنون تصاویر فرابنفش تلسکوپ فضایی "گالکس" این مشخصه غیرعادی مایرا را آشکار کرده است.

بری مادور از دیگر نویسندگان این مقاله و محقق ارشد نجومی در رصدخانه های کارنِگی گفت: "گالکس به طرز خارق العاده ای در مقابل نور فرابنفش حساس است و دارای چنان میدان دید وسیعی است که در موقعیتی منحصر به فرد برای اسکن کردن آسمان برای ردیابی فعالیت های فرابنفش که قبلا کشف نشده بود قرار دارد."

"این واقعیت که دنباله مایرا فقط در نور فرابنفش می تابد احتمالا توضیح می دهد که چرا تاکنون توسط سایر تلسکوپ ها کشف نشده بود."

این تصاویر همچنین وجود یک "شوک کمانی" را آشکار می کند - یعنی ناحیه ای در جلوی ستاره که محل توده شدن گازهای داغ در اثر برخورد بادهای خورشیدی به گاز و غبار فضایی است.

تیم منجمان معتقد است که گازهای داغ در شوک کمانی گازهای رها شده از ستاره را داغ می کند و باعث ایجاد یک دنباله متلاطم در پشت ستاره می شود.

دانشمندان می گویند که این دنباله متشکل از موادی است که مایرا برای 30 هزار سال درحال انتشار آنها بوده است.

تیم محققان گفت مطالعه کربن، اکسیژن و سایر عناصر تشکیل دهنده دنباله، می تواند به درک بهتر چگونگی تشکیل منظومه های شمسی و حتی نحوه پیدایش حیات در آنها کمک کند.

این تیم در پایان نوشت: "پس از 400 سال مطالعه، مایرا هنوز مایه حیرت است

http://universe-review.ca/I07-02-SolarSystem.jpg

http://ngdir.com/Data_Pub/News/Pics/16865_2.jpg

گروهی از ستاره شناسان آمریکایی با بررسی مواد ستاره دنباله دار Wild 2 که کاوشگر "استارداست" جمع آوری کرده است، موفق به کشف زادگاه این مواد شدند.
به گزارش مهر، تاکنون تصور بر این بود که Wild 2 یک ستاره دنباله دار عادی است که همانند بسیاری دیگر از ستاره های دنباله دار در "نوار کویپر" شکل گرفته است.
این دنباله دار در سال 1974 به سیاره مشتری نزدیک شد و در حال حاضر در مدار بازگشت به نقطه اولیه خود قرار دارد.
به منظور درک بیشتر ترکیبات این دنباله دار و به خصوص گذشته آن، ستاره شناسان کاوشگر Stardust را در فوریه سال 1999 پرتاب کردند و این کاوشگر توانست در ژانویه 2004 به این ستاره برسد و با کمک پانلهای "پخش کننده ژل" در هوا ذرات گرد و غباری را که Wild 2 در مدار خود می پراکند جمع آوری کرد و با موفقیت توانست در ژانویه 2006 به زمین بازگردد.
اولین تحقیقاتی که خصوص ماهیت این دنباله دار انجام شد تائید کرد که زادگاه Wild 2 در آنسوی سیاره نپتون قرار دارد و این ستاره به تازگی وارد بخش داخلی منظومه شمسی شده است، اما اکنون به نظر می رسد که گذشته Wild 2 پیچیده تر از آن چیزی است که تاکنون تصور می شد.
در حقیقت تیم تحقیقاتی "رابرت پپین" از دانشگاه "مینه سوتا" که نتایج تحقیقات خود را در مجله "ساینس" منتشر کرده اند، موفق شدند با استفاده موادی که کاوشگر "استارداست" جمع آوری کرده است، منشاء و زادگاه واقعی این ستاره دنباله دار را کشف کنند.
این ستاره شناسان با بررسی ایزوتوپهای عناصر هلیم و نئون یک شباهت بسیار زیاد را میان بعضی از ذرات گرد و غبار جمع آوری شده توسط "استارداست" و مواد ویژه کربنی موجود در شهاب سنگها مشاهده کردند و نشان دادند که می تواند منشای مشترکی میان این دو نوع جرم آسمانی وجود داشته باشد.
این دانشمندان در این خصوص اظهار داشتند: "تحقیقات ما نشان داد که این ستاره دنباله دار تنها از موادی که در کارخانه ستاره دنباله دار سازی منطقه آنسوی تپتون قرار دارد تشکیل نشده است، بلکه بسیاری از مواد خود را در مناطق نزدیکتری به خورشید و با نزدیک شدن به اجرام آسمانی به دست آورده است."
به گفته این محققان، در حدود 10 درصد از جرم Wild 2 ترکیبی از موادی است که زادگاه آنها متعلق به مناطق داخلی تر منظومه شمسی است.


منبع: جام جم.

[مهدی زین الدین]

شاتل فضايي «ديسكاوري» ساعتي پيش طبق برنامه به ايستگاه فضايي بين‌المللي متصل شد.


به گزارش سرويس «فن‌آوري» خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، فضاپيماي «ديسكاوري» كه پس از دو بار تعويق پرتاب به دليل شرايط نامناسب جوي، سرانجام در شامگاه سه‌شنبه - به وقت ايران - از پايگاه فضايي «كندي» در فلوريدا، سفر فضاييش را آغاز كرد، طبق برنامه در ساعت 14:53 امروز به وقت جهاني (18:23 به وقت تهران) بر فراز شيلي به ايستگاه فضايي بين‌المللي ملحق شد.
شاتل قبل از اتصال به ايستگاه چرخشي تماشايي انجام داد تا خدمه ايستگاه بتوانند بررسي‌هاي نهايي را به منظور حصول اطمينان از وضعيت شاتل انجام دهند.
سرنشينان «ديسكاوري» حدود دو هفته را در ايستگاه فضايي بين‌المللي سپري خواهند كرد.
روز شنبه اولين پياده‌روي فضايي انجام شده و اولين كنفرانس خبري پس از الحاق خدمه شاتل و ايستگاه فضايي روز يكشنبه برگزار مي‌شود.
دومين پياده‌روي فضايي در هفتمين روز اين ماموريت (دوشنبه هفته آينده) و پياده‌روي فضايي احتمالي بعدي روز چهارشنبه (21 تيرماه) انجام مي‌شود. روز پنج‌شنبه 22 تيرماه جاري اتصالات بار شاتل «ديسكاوري» از ايستگاه فضايي جدا مي‌شود و در يازدهمين روز ماموريت - و در صورت انجام سومين پياده‌روي فضايي يك روز بعد - شاتل از ايستگاه جدا مي‌شود.
فضاپيماي ديسكاوري سرانجام روز يكشنبه 25 تيرماه - و در صورت انجام سومين پياده‌روي فضايي يك روز بعد - در پايگاه فضايي ناسا در كيپ كاناورال فلوريدا فرود مي‌آ‌يد.
شاتل فضايي «ديسكاوري» ساعتي پيش طبق برنامه به ايستگاه فضايي بين‌المللي متصل شد.
به گزارش سرويس «فن‌آوري» خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، فضاپيماي «ديسكاوري» كه پس از دو بار تعويق پرتاب به دليل شرايط نامناسب جوي، سرانجام در شامگاه سه‌شنبه - به وقت ايران - از پايگاه فضايي «كندي» در فلوريدا، سفر فضاييش را آغاز كرد، طبق برنامه در ساعت 14:53 امروز به وقت جهاني (18:23 به وقت تهران) بر فراز شيلي به ايستگاه فضايي بين‌المللي ملحق شد.
شاتل قبل از اتصال به ايستگاه چرخشي تماشايي انجام داد تا خدمه ايستگاه بتوانند بررسي‌هاي نهايي را به منظور حصول اطمينان از وضعيت شاتل انجام دهند.
سرنشينان «ديسكاوري» حدود دو هفته را در ايستگاه فضايي بين‌المللي سپري خواهند كرد.
روز شنبه اولين پياده‌روي فضايي انجام شده و اولين كنفرانس خبري پس از الحاق خدمه شاتل و ايستگاه فضايي روز يكشنبه برگزار مي‌شود.
دومين پياده‌روي فضايي در هفتمين روز اين ماموريت (دوشنبه هفته آينده) و پياده‌روي فضايي احتمالي بعدي روز چهارشنبه (21 تيرماه) انجام مي‌شود. روز پنج‌شنبه 22 تيرماه جاري اتصالات بار شاتل «ديسكاوري» از ايستگاه فضايي جدا مي‌شود و در يازدهمين روز ماموريت - و در صورت انجام سومين پياده‌روي فضايي يك روز بعد - شاتل از ايستگاه جدا مي‌شود.
فضاپيماي ديسكاوري سرانجام روز يكشنبه 25 تيرماه - و در صورت انجام سومين پياده‌روي فضايي يك روز بعد - در پايگاه فضايي ناسا در كيپ كاناورال فلوريدا فرود مي‌آ‌يد.

http://sm3a.gsfc.nasa.gov/art/floridatoday/11-14/shutle-tank.jpghttp://sm3a.gsfc.nasa.gov/art/floridatoday/11-14/shutle-tank.jpg

شاتل دیسشکاوری در مرکز فضایی

http://www.persianstar.com/images/stories/discovery/discovery1.jpg

خوشحالی پس از پرتاب دیسکاوری

http://i27.tinypic.com/ml31jo.jpg

سربازان دیسکاوری.............

%"]http://tbn0.google.com/images?q=tbn:U0BMN7pIThvqJM:http://cph-theory.persiangig.com/1470-1.jpgL]

دیسکاوری در حال جدا شدن از زمین........

[Sharim]

تصوير تازه از سطح مريخ و تجديد فرضيه وجود آب در اين سياره

کاوشگر فونيکس که سه هفته پيش روي سياره مريخ فرود آمد، تصاوير واضحي از سطح اين سياره سرخ به زمين ارسال کرده است. به گزارش روزنامه ديلي تلگراف در اينترنت، دانشمندان با مطالعه اين تصاوير به اين باور رسيده اند که احتمالا در زير لايه اي از خاک سطح مريخ يخ وجود دارد. سازمان فضايي امريکا (ناسا) هم اعلام کرد که کاوشگر فونيکس لايه اي با رنگ روشني را از چند سانتي متري زير سطح مريخ بيرون کشيده که يا نمک است يا يخ. اگر ثابت شود که اين لايه يخ است در آنصورت ثابت مي شود که آب در اين کره وجود دارد و ممکن است آثاري هم از حيات در مريخ بدست آيد. ققنوس از يک بازوي روباتي دويست و چهل سانتي متري براي بررسي خاک مريخ استفاده مي کند. با کمک اين باز و مقداري از خاک مريخ در بخش خاصي از فونيکس ريخته مي شود تا مورد آزمايش قرار گيرد. اين بازو مي تواند تا عمق نود سانتي متري از خاک سطح مريخ را براي بررسي دقيق آن حفر کند. جمع آوري اطلاعات بيشتر از خاک مريخ يکي از اهداف ماموريت يکصد و پنجاه روزه مريخ پيماي چهار صدو بيست ميليون دلاري فونيکس است. کاوشگر فونيکس در محلي در نيمکره شمالي مريخ فرود آمده است.
http://www.ngdir.com/Data_Pub/News/Pics/34932_2.jpg

[مهدی زین الدین]

بچه ها بخونید.............

تعداد افرادي كه به دليل آلودگي نوري محل سكونت خود در هنگام شب قادر به مشاهده ستارگان آسمان نيستند، روز به روز در حال افزايش است.
به گزارش سايت اينترنتي "بي‌بي‌سي‌نيوز"، گروه حفاظت از مناطق روستايي انگليس با همكاري انجمن ستاره‌شناسي انگليس مطالعه جديدي را با كمك هزار و ‪ ۸۲۹‬شهروند عادي انگليسي انجام دادند تا تعداد ستارگان قابل مشاهده در شب را در نقاط مختلف اين كشور اندازه‌گيري كنند.
http://www.nojumi.org/newsn/images/light_pollution_uk_2_12_21.jpgدر اين مطالعه از شركت‌كنندگان درخواست شد تعداد ستاره‌هاي موجود در صورت فلكي شكارچي(‪ (Orion‬در آسمان را شمارش كنند. شناسايي صورت فلكي شكارچي در آسمان براي افراد آماتور ساده‌تر از شناسايي ساير صور فلكي است و در هنگام تاريكي كامل آسمان بايد بتوان حدود ‪ ۵۰‬ستاره را با چشم غير مسلح در اين صورت فلكي مشاهده كرد.
با اين وجود، نتايج سرشماري انجام گرفته نشان داد تنها ‪ ۲‬درصد از شركت‌كنندگان در مطالعه توانستند بيش از ‪ ۳۰‬ستاره را در آسمان مشاهده كنند و ‪ ۵۴‬درصد از اين افراد كمتر از ‪ ۱۰‬ستاره را در صورت فلكي "شكارچي" با چشم غير مسلح رصد كردند كه اين به مفهوم آلودگي نوري شديد آسمان در بسياري نقاط اين كشور است.
اين مطالعه از ‪ ۲۰‬تا ‪ ۲۴‬دسامبر سال ‪ ۲۰۰۶‬و ‪ ۱۴‬تا ‪ ۲۱‬ژانويه سال جاري در انگليس انجام گرفته‌است. اين روزها به گونه‌اي انتخاب شده بودند كه موقعيت ماه در آسمان سبب كاهش امكان ديد ستارگان نشود.
نتايج اين مطالعه نشان داد آلودگي نوري در بسياري از مناطق انگليس و در مقياس بزرگتر در بسياري نقاط جهان به اندازه‌اي رسيده‌است كه امكان مشاهده ستارگان آسمان در شب هنگام در سطح بسيار پاييني است.
به گفته مسئولان انجمن نجوم انگليس، مشكل آلودگي نوري ديگر فقط به شهرها و مناطق پرجمعيت محدود نمي‌شود و اين مشكل هم‌اكنون در حال گسترش به مناطق روستايي نيز هست.
http://www.nojumi.org/newsn/images/light_pollution_uk_12_21.jpgكارشناسان عقيده دارند يكي از مشكلات بزرگ مربوط به آلودگي نوري، طراحي لامپها و تجهيزات روشنايي به شكل غير كارامد است كه اين امر سبب مي‌شود بخش زيادي از نور به جاي تابيدن به زمين، به آسمان بتابد.
طراحي غلط روشنايي‌ها علاوه بر كاهش قابليت ديد ستارگان، به مصرف بيشتر انرژي براي تامين روشنايي‌ها و توليد گازهاي گلخانه‌اي بيشتر براي تامين اين ميزان انرژي و نيز مصرف سريعتر منابع محدود انرژي منجر مي‌شود

[مهدی زین الدین]

فضاپیمای کاسینی توانست در هایپریون یکی
از اقمار زحل آثاری از هیدروکربن و یخ پیدا کند..........................


هایپریون قمری از جمع 60 قمر کشف شده در حال گردش به دور سیاره زحل است. این قمر مدتی است سوژه مطالعاتی فضا پیمای کاسینی شده است. در جدیدترین تصاویر ارسال شده کاسینی آثاری از هیدروکربن در سطح آن مشاهده شد که یافته ای بسیار با ارزش تلقی میشود. از آنجا که یکی از پیش نیاز های مهم تشکیل حیات ملکولی و یاخته های زیستی در کیهان وجود هیدروکربن و مشتقات آن است این یافته ارزشمندی است.تصاویر جدید که در طیف فرابنفش تهیه شده نشان از وجود دی اکسید کربن همراه با ملکولهای یخ زده آب در بخش هایی از این قمر دارد.

http://www.parssky.com/News/my_documents/upload-new/uploads/9ZF_PIA09216.jpg

فضاپیمای کاسینی محصول همکاری سازمانهای فضائی ناسا و اسا و ایتالیا است که سفر خود را از سال 1997 برای کاوش در قلمرو زحل آغاز کرد.فضاپیمای کاسینی محصول همکاری سازمانهای فضائی ناسا و اسا و ایتالیا است که سفر خود را از سال 1997 برای کاوش در قلمرو زحل آغاز کرد.

[eMer@lD]

ضد جاذبه


زمانی بود که وقتی از پایان جهان صحبت به میان می آمد، همان طور که «رابرت فراست» هم می گوید، میان دو گزینه آتش و یخ مجبور به انتخاب یکی بودید، یا دنیا آتش می گیرد و پایان می یابد یا یخ می زند و به انتها می رسد. اما ارزیابی های تعجب آور جدید از ستارگان دوردست که توسط تلسکوپ فضایی هابل صورت گرفته است نشان می دهد، یک انرژی تاریک ناشناخته رفته رفته و با قدرت زیاد در حال متلاشی کردن گیتی است. انیشتین این انرژی را که منشأ آن هنوز ناشناخته است پیش بینی کرده بود. با این حال بعدها او آن را بزرگترین اشتباه خود خواند. انیشتین گفته بود یک نوع نیروی جاذبه در حال فروپاشاندن گیتی است. قدرت این نیرو چنان زیاد است که طی میلیاردها سال عمر دنیا تغییری نکرده است.


نظریه پردازانی که در تلاش برای توضیح این نیروی مرموز هستند، می گویند این نیرو در طول زمان می تواند نیرومندترین یا ضعیفتر شود. این نیرو یا سرانجام دنیا را در یک لحظه و از هم می پاشاند یا در آینده دور رفته رفته آن را خاموش می کند؛ این آینده دور ده ها میلیارد سال با زمان حال فاصله دارد. اگر این نیرو خود به خود از میان برود، جاذبه بار دیگر بر گیتی مستولی می شود و جهان خود به خود فرو می پاشد.


http://cgee.hamline.edu/rivers/gfx/msa98_gfx/erth_big.gif


چندی پیش دکتر «آدام ریس» از مؤسسه علوم تلسکوپ فضایی در بالتیمور(آمریکا) نخستین تصاویر قابل مشاهده و گستردهای را نشان داد که قدرت این نیروی ضد جاذبه را در طول زمان تحلیل می کرد. او گفت: داده های موجود نشان می دهد که کیهان رفته رفته توسعه می یابد، سرد و تاریک می شود و رفته رفته از بین می رود نه این که در یک لحظه و در یک واقعه ناگهانی نابود شود.دکتر «ریس» و تیم او که شامل چند استاد دانشگاه کالیفرنیا هستند از هابل برای جستجو و مطالعه ستارگان و ابرنواختران استفاده می کند. آنها ۴۲ ابرنواختر جدید کشف کرده اند که شش یا هفت عدد از آنها از دورترین ابرنواختران شناخته شده اند.یافته های پژوهش های چند ساله آنها نشان می دهد، از میان نظریه هایی که درباره پایان دنیا وجود دارد نظریه انیشتین از همه بیشتر با اطلاعات موجود همخوانی دارد. دکتر «ریس» می گوید: آنچه ما یافته ایم نشان می دهد این نیرو یک انرژی تاریک نیمه دائم است و به نظر می رسد که مدت هاست با ماست و اگر تغییری می کند، این تغییر بسیار کند و آرام است. در گذشته که این اطلاعات را نداشتیم با نظریه انیشتین احساس نزدیکی نمی کردیم. اما اکنون فرق می کند.

دکتر «مایکل ترنر» کیهان شناس دانشگاه شیکاگو می گوید: «این بزرگترین راز همه تاریخ علم است، چه این انرژی تاریک در طول زمان تغییر بکند و چه نکند در ماهیت این راز تغییری ایجاد نمی شود. اطلاعاتی که به تازگی به دست آمده پیشرفت بزرگی است. این نخستین اطلاعات از این نوع است.اگرچه این نتایج جدید، پیش بینی یک قرن پیش انیشتین را تأیید میکند اما دکتر «ترنر» می گوید: «نمی توان با استناد به این نتایج جدید نظریه های دیگر را رد کرد. اطلاعات مزبور همچنان این احتمال را که نیروی ضد جاذبه ناگهان قدرت بگیرد و سیارات، ستارگان و حتی اتمها را متلاشی کند، تقویت می کند.»

ارزیابی های آینده ممکن است در گشودن راز این انرژی تاریک مؤثر باشند. اما دکتر «ریس» می گوید: نتایج تحقیقات و اطلاعات کنونی نشان می دهد، هر گونه تحول تسریع کننده که به قدرتمند شدن این انرژی تاریک منجر شود تا ۳۰ میلیارد سال دیگر روی نخواهد داد. بسیاری از فیزیکدانان می گویند، این تخمین ها چندان مطمئن نیستند اما یافته های جدید ممکن است به ارزیابی دوباره مدل هایی منجر شود که حجم و تحولات این انرژی در فضا را پیش بینی می کنند. این مدل ها فعلاً چندان خوب نیستند. دانشمندان مؤسسه علوم فضایی هابل اخیراً در یک کنفرانس خبری آخرین نتایج یافته های خود را درباره موجود سیاه یا انرژی تاریک در دنیا اعلام کرده اند.

نخستین بار شش سال پیش دو گروه از منجمان از وجود یک نیروی مرموز به نام انرژی تاریک خبر دادند و اعلام کردند که این نیرو در حال متلاشی کردن دنیاست.

کیهان شناسان یک قرن است که فکر می کردند این نیرو در اثر جاذبه کیهانی کند و آرام شده است اما این دو گروه دریافتند که از ۵ میلیارد سال پیش کهکشان ها در اثر این نیرو سرعت گرفته اند.در آن زمان وجود انرژی تاریک و حرف زدن درباره آن چندان جدی نبود، اما در سال های بعد یافته های جدید این موضوع را تقویت کرد و اکنون همه باور دارند که در جایی دور در آسمان ها، اتفاقاتی در حال روی دادن است. هیچ کس به راستی نمی داند این انرژی تاریک چیست.
اکنون صدها و هزاران ستاره شناس برای یافتن پرسشی برای این سؤال بزرگ شب ها با مجهزترین تلسکوپ ها و تجهیزات رو به آسمان قرار می گیرند. بعضی از آنها در پیروی از کار دو گروهی که شش سال پیش نخستین نشانه ها را دریافت کردند، در جستجوی نوعی ستاره در حال انفجار هستند به نام «ابرنواختر نوع اول.»
این ستارگان در فضا کاملاً مشخص هستند و دانشمندان را قادر می سازند تا درباره اندازه دنیا و میزان و چگونگی رشد آن در طول زمان اطلاعات مفیدی به دست آورند. گروه های دیگر تحقیقات خود را بر روی چگونگی تأثیر نیروی ضد جاذبه این انرژی تاریک بر رشد کهکشان ها متمرکز کرده اند. بعضی دیگر از ستاره شناسان و به ویژه گروهی از دانشگاه شیکاگو در حال ساخت مجموعه ای از رادیو تلسکوپ ها در قطب جنوب هستند تا به وسیله آن تحولات کهکشان ها را مطالعه کنند.یافته های جدید و ماجرای جذاب انرژی تاریک، تصمیم سازمان ناسا برای از بین بردن تلسکوپ فضایی هابل در فضا را زیر سؤال برده است.ناسا طراحی را در دست دارد که در آن مرگ تدریجی هابل در فضا پیش بینی شده است. کارشناسان ناسا می گویند بعد از حادثه پیش آمده برای فضاپیمای کلمبیا، اعزام یک هیأت جدید با یک فضاپیمای جدید به فضا بسیار خطرناک است.

دکتر «ریس» می گوید که با این تصمیم مخالف است و توقف کار هابل به معنای توقف تحقیقات بسیار مهم در سال های آینده است.همکاران این دانشمندان نیز که سال هاست در جستجوی یافته های جدید درباره ماجرای انرژی تاریک هستند. با نظر او موافقند. آنها از این که ناسا در حال بررسی چنین تصمیمی است حیرت زده شده اند و تأکید می کنند که هابل باید به عمر خود ادامه دهد.اخیراً پیشنهاد ارسال ماهواره ای به فضا مطرح شده که نام اختصاری آنSNAP است و برای مشاهده و مطالعه هزاران ستاره در حال انفجار از درون فضا طراحی می شود.

فیزیکدانان دانشگاه برکلی مسئول طراحی و ساخت این ماهواره هستند. انیشتین در سال ۱۹۱۷ در جستجو برای یافتن پاسخی به این سؤال که چرا گیتی به خودی خود متلاشی نشده است، نظریه انرژی تاریک را مطرح کرد. در سال ۱۹۲۹ «ادوین هابل» ستاره شناسی که تلسکوپ هابل به نام او نامگذاری شده است کشف کرد که دنیا و کیهان در حال توسعه است. در این تحلیل چنین تصور شده که نیروی جاذبه، این گسترش و توسعه را کند می کند و شاید روند آن را در طول زمان عکس کند. اما همان طور که گفته شد شش سال پیش دو گروه ستاره شناس دریافتند که این روند گسترش به جای تسریع در حال کند شدن است.جدیدترین یافته ها نشان می دهد که چیزی شبیه انرژی تاریک انیشتین در فضا در حال فعالیت است. در نظریه انیشتین توضیح داده نشده که چرا این انرژی از ابتدا به وجود آمده است. انرژی تاریک هیچگاه مستقیماً دیده نشده است. این موضوع شبیه یک داستان علمی تخیلی به نظر می رسد اما همه دانشمندان از گذشته تا به حال به وجود چنین نیروی ناشناخته ای معترف بوده اند.

برخی محاسبات دانشمندان درباره قدرت این انرژی به یک عدد واحد رسیده است که نام آن را «>W گذاشته اند. این عدد در حقیقت نسبت میان فشار و تراکم این انرژی تاریک است. شناختن این عدد و چگونگی تغییر آن در طول زمان ممکن است به شناسایی ماهیت این انرژی کمک کند.هدف دانشمندان از تحقیقات آینده ارزیابی عدد « >W با دقت ۵ درصد است. اما حتی این ارزیابی ها هم می تواند به پایان کابوس انرژی تاریک منجر شود.با از بین رفتن تلسکوپ هابل کار صیادان انرژی تاریک پیچیده تر می شود. اما آنها از فعالیت باز نمی ایستند. با ادامه کار دانشمندان شاید زمانی در آینده نزدیک هیجان انگیزترین راز علم حل شود

[مهدی زین الدین]

http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/268_imagasa2w22sede2ee001.jpg (http://www.universetoday.com/am/uploads/2005-1014ngc2403-full.jpg)
این کهکشان که در فاصله 10 میلیون سال نوری از ما قرار دارد از نوع Sc می باشد که دارای بازوهای باز و یک هسته کوچک است . جرم این کهکشان تقریبا یک دوم راه شیری است که مقدار فراوانی از آن را گاز هیدروژن خنثی تشکیل داده است. در بازو های مارپیچ این کهکشان ستاره های جوان در حال شکل گیری می باشند این مناطق در تصویر به صورت مناطق قرمز رنگی قابل تشخیص می باشد. در این تصویر خوشه های ستاره ای و همچنین سحابی های تاریک به سادگی قابل تفکیک هستند.NGC 2403 برای اولین بار نیست که مورد مطالعه قرار می گیرد بلکه ادوین هابل نیز برای آنکه نشان دهد کهکشان های دورتر ، سریعتر از ما دور می شوند از این کهکشان به عنوان دلیل خود استفاده کرد . این کهکشان همچنین گزینه ی خوبی برای نشان دادن وابستگی سرعت گردش کهکشان ها و نورانیت آنهاست . از این کهکشان همواره به عنوان موردی کاملا استاندارد برای مطالعات اختر فیزیکی استفاده شده است.دانشمندان عقیده دارند کهکشان های بزرگتر حاصل ادغام چندین کهکشان کوچک در گذشته هستند ، این ادغام می تواند نشانه ای عمیق بر هاله ی کهکشان گذاشته باشد.
بنا به مدارک پیشین دانشمندان حدس می زنند ستاره های جوانی در هاله NGC 2403 وجود داشته باشند ، ستاره شناسان قصد دارند با بررسی رنگ و نورانیت این ستاره ها از تصویر فوق به این سوال پاسخ دهند که آیا قطعا در گذشته چنین ادغامی برای NGC 2403 روی داده است یا نه .

[eMer@lD]

دانشمندان وجود یخ در مریخ را تایید كردند

http://www.irinn.ir/Files/Thumbnails/271.0_Files_1_1387_TIR_01_9-4-d0.jpg


محققان با بررسی تصاویر ارسالی كاوشگر مریخ پیمای فونیكس ، مطمئن شدند كه در سطح سیاره سرخ رنگ مریخ ، یخ وجود دارد.
به گزارش شبکه خبر به گفته دانشمندان ، پس از آنكه بازوی روباتیك كاوشگر فونیكس برای نمونه برداری از خاك منطقه قطبی مریخ حفره هایی ایجاد كرد، قطعاتی از یك ماده سفید رنگ به اندازه یك انگشتدانه درحفره ها پدیدار شد اما چهار روز پس از نمونه برداری ، این قطعات سفید رنگ ناپدید شد و این نشان می دهد مواد سفید رنگ ، آب یخ زده بوده كه پس از قرار گرفتن درمعرض نورخورشید تبخیر شده است.

[مهدی زین الدین]

دانشمندان وجود یخ در مریخ را تایید كردند



در خبرهای قبل مطلع شدید که ققنوس آزمایش نمونه ها ی خاک مریخ را آغاز کرده است. نتایجی که تاکنون از آزمایش اولین نمونه خاک در درون آزمایشگاه ققنوس به زمین مخابره شده، چندان رضایت بخش نیست. در نمونه ها اثری از آب وجود ندارد.در هفته ی گذشته ققنوس در عبور دادن خاک از غربال، بدرون محفظه ی حرارتی TEGA با مشکلاتی مواجه شد و نمونه برای چند روز بر روی دهانه غربالی باقی مانده بود. دانشمندان سرانجام توانستند در 22 خردادماه این مشکل را برطرف کنند و ذرات پالایش شده ی خاک را از غربال عبور دهند. پس از آن ققنوس اولین آزمایش خود را به خوبی بر روی خاک انجام داد.
در ابتدا می بایست نمونه تا دمای 35 درجه ی سانتیگراد (95 درجه ی فارنهایت ) گرم شود. در این دما هر نوع یخی که در نمونه وجود داشته باشد ذوب خواهد شد.
در فاز دوم آزمایش، گرما بیشتر می شود و نمونه تا دمای 175 درجه ی سانتیگراد (350 درجه ی فارنهایت ) حرارت می بیند. این مراحل بر روی نمونه ی دریافتی خاک انجام شد اما اثری از آب مایع و یا بخار آن یافت نشد. ممکن است علت یافت نشدن آب در نمونه این باشد که در حین ماندن خاک بر روی درب ورودی آزمایشگاه، هر گونه آب احتمالی درخاک تبخیر شده باشد، زیرا اتمسفر سیاره بسیار رقیق است و فشار پایین ی دارد. البته این نظر چندان حائز اهمیت نیست، زیرا وسیله ای برای اثبات آن مورد استفاده قرار نگرفته است و این در حد یک احتمال باقی می ماند. ققنوس هنوز ترفندهای بسیاری برای یافتن آب در آستین دارد. http://www.nightsky.ir/images/stories/1387/10029.jpg
William Boynton-سرپرست تیم TEGA از دانشگاه آریزونا – گفت : ما ابتدا هیچ گونه آبی را در نمونه ی خاک مشاهده نکردیم. عقیده بر اینست که هر یخ مایعی در نمونه بر اثر تابش آفتاب و اتمسفر نازک آن به سرعت بخار شده است. یخ در فشار پایین نمی تواند به آب مایع تبدیل شود و مستقیما در آستانه ی تبخیر قرار دارد (با گذشتن از فاز مایع ).
دانشمندان در طی روزهای آینده ققنوس را به سوی روشن کردن دوباره ی کوره ی آزمایشگاهی TEGA هدایت می کنند تا نمونه تا دمای 1000 درجه سانتیگراد (1800 درجه ی فارنهایت ) حرارت داده شود. با این کار مواد معدنی که ممکن است بطور شیمیایی به H2O، SO2 یا CO2 تبدیل شوند ، تبخیر شده و سپس با استفاده از دستگاه های ویژه ، گازهای خروجی سنجیده می شوند. هرچند امروز آب بطور مستقیم آشکارسازی نشد، اما دانشمندان اطمینان زیادی دارند که بتوانند شواهدی از وجود آب را در دور بعدی آزمایش ها بدست آورند.
هنگامیکه این فرایند در محفظه ی حرارتی مریخ نشین انجام می شد، ققنوس به حفاری و خاکبرداری از سطح مریخ بوسیله ی بازوی رباتیک خود ادامه داد. بازوی رباتیک در جریان حفاری خود، با ادغام دو گودال "Dodo" و BabyBear ، گودال بزرگتری با نام گودال Goldilocks (یک تصویر سه بعدی از این گودال را در بالا مشاهده می کنید ) را بوجود آورد.
چیزی که در در جمعه ی گذشته توجه دانشمندان را به خود جلب کرد، یک رسوب سفیدرنگ بود . دانشمندان مشتاقند بدانند که این رسوب سفید رنگ آب است یا نمک .

[مهدی زین الدین]

استراليا و آفريقاي جنوبي شايستگي ميزباني يک آرايه منظم را داراست. اين آرايه منظم ساخت يک تلسکوپ راديويي عظيم است که ساخت آن درسال 2018 به پايان مي رسد. تلسکوپ راديوئي با قطر 3000 کيلومتر شامل 1000 آنتن راديوئي است.
بزرگترين آرايه راديوئي ساخته شده تاکنون است قدرت و سيگنالهاي دريافتي آن 50 برابر بيشتر از تلسکوپ هاي امروزي است.
بررسي پالسارها و سياهچاله هاي موجود در مرکز کهکشان ها از جمله اهدافي است که براي اين تلسکوپ عظيم تعيين شده است. اين آرايه چند هزار متري مي تواند به بررسي اولين ستارگان و کهکشان هاي عالم پس از انفجار بزرگ بپردازد و راز و رمز هاي زيادي از آنها را براي ما بازگو کند.
آنتن هائي که در اين آرايه به کار مي روند با فاصله و به دور مرکز دايره مانندي به قطر 5 کيلومتر قرار مي گيرند

http://www.ngdir.ir/Data_Pub/News/Pics/22044_2.jpg

[مهدی زین الدین]

تلسکوپ فضایی پلانک : پنجره بشریت رو به مرزهای عظیم کیهانی

دانشمندان همواره در فکر این بوده اند که برای پیشرفتهای روز افزون در زمینه اختر فیزیک تلسکوپهای فضایی را بسازند که علاوه بر هزینه کم بتواند با شرایط سختی که در فضا و محیط میان سیاره ای وجود دارد خود را سازگار کند. اینک آرزوهای ما تحقق یافته است. تلسکوپ فضایی پلانک ! ابزار فضایی نسبتا کوچکی که توانسته از آزمایشهای گوناگونی که دانشمندان برای ارزیابی قطعات آن در نظر گرفته اند سربلند بیرون آید. یکی از این آزمایشهای سخت که هر تلسکوپ فضایی عازم فضا باید آن را پشت سر بگذارد گذراندن مدتی در آزمایشگاه ال.اس.اس می باشد.
این آزمایشگاه پیشرفته که در کشور هلند قرار دارد نمونه کامل اتاق شبیه سازی شده فضای بین سیاره ای است. همه ی شرایط درون آن با شرایط موجود در فضا یکی است. بنابراین هر تلسکوپی که مدت زمان زیادی در فضا قرار گیرد باید قابلیتهای خود را در این محیط خاص به دانشمندان نشان دهد. تلسکوپ فضایی پلانک هم از این قاعده مستثنی نیست. محققان آن را به مدت دو هفته در این اتاق شبیه سازی شده قرار دادند. دمای این محفظه در حدود 173- درجه سانتیگراد است. هر چند این دما مقداری بیشتر از دمای فضای بین سیاره ای است اما دانشمندان در تمام آزمایشات محیط شبیه سازی شده مقادیر را بیشتر از مقدار واقعی در نظر می گیرند تا هنگام قرار گیری تلسکوپ در محیط واقعی اتفاقی برایش رخ ندهد. در این مدت تمام ابزار و وسایل پلانک در این دما مورد بررسی قرار گرفت. هر دو آینه این تلسکوپ به دقت بررسی شدند و حدود 1000 تصویر از آنها برای ایجاد یک تصویر کاملا سه بعدی برداشته شد. از دیگر خصوصیات این اتاق می توان به عدم وجود هوا در آن اشاره کرد. خوشبختانه پلانک بعد از پشت سر گذاشتن 14 روز در این اتاق با موفقیت از این آزمون سر بلند کرد و هیچ مشکلی برایش پیش نیامد. این تلسکوپ کوچک قرار است در سال 2008 برای بررسی اشعه زمینه کیهانی و بررسی نشانه های انفجار بزرگ راهی فضا شود. و درست در موقعی به مدار خود انتقال می یابد که منجمان سراسر جهان سال جهانی نجوم را در دنیا جشن گرفته اند و این تلسکوپ به نوبه خود جایزه سازمان فضایی اسا به همه منجمین دنیا در آن سال است. ناسا هم از این قافله عقب نمانده و فضاپیمای سرنوشت را آماده میکند تا با فرستادن آن در سال 2008 درک بشر را از ماده تاریک دو چندان کند. محدوده کار تلسکوپ فضایی پلانک بررسی اجرام در امواج فروسرخ و مرئی است. چنین کاری را تلسکوپهایی نظیر هابل و اسپیتزر و جمیز وب انجام می دهدند. این تلسکوپ بزرگترین طرح ساخته شده سازمان فضایی اسا می باشد که بدون کمک ناسا و با همکاری تعدادی از کشورهای اروپائی نظیر هلند در سال 2008 آماده پرتاب می شود.

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/DDB_593.jpg

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/6D2_2006-0817planck.jpg

[Enter_The_Love]

مطالعه‌ی جدیدی که بر روی چگونگی پراکندگی حدود 1 میلیون کهکشان‌ انجام شده است نشان‌ می‌دهد آرایش جهان به صورت فرکتالی است.

کیهان‌شناسان تلاش می‌کنند برای پخش ماده در جهان الگویی پیدا کنند تا بتوانند گذشته‌ی آن را بهتر بررسی کنند. یافتن الگویی مشخص برای چگونگی توزیع ماده می‌تواند راهنمایی برای حل شدن برخی معماهای بزرگ کیهان‌شناسی باشد.

برخی معتقدند ماده در جهان به صورت همگن پخش شده است و برخی دیگر بر این عقیده‌اند که الگوی پخش ماده به صورت سلسله مراتبی و خوشه‌ای است، درست همانند اشکال فرکتالی (Fractals). تقریبا همه‌ی فیزیک‌دان‌ها با فرکتالی بودن جهان در مقیاس‌های کوچک موافق هستند. میلیاردها ستاره کهکشان‌ها را تشکیل می‌دهند، کهکشان‌ها به همراه هم خوشه‌های کهکشانی را می‌سازند و خوشه‌های کهکشانی با هم ابر خوشه‌های کهکشانی را می‌سازند.

http://i25.tinypic.com/t69g5i.jpg

تصویر1: فرکتال به اشکالی گفته می‌شود که در اثر تکرار الگویی خاص به وجود آید.

اختلاف نظر دانشمندان در مورد مقیاس‌های بزرگ‌تر از ابر خوشه‌ها است. بیش‌تر آن‌ها عقیده دارند در مقیاس‌های بزرگ‌تر، جهان همگن است اما تحقیقات تیم کوچکی از دانشمندان دانشگاه «رم»(Rome) چیز دیگری را نشان ‌می‌دهد: در مقیاس‌های بزرگ‌تر نیز جهان فرکتالی است.

نقشه‌ی سه بعدی

بهترین اطلاعات از چگونگی پخش کهکشان‌ها در عالم از «نقشه‌بردار دیجیتال آسمان اسلوان»(SDSS) به دست آمده است. در سال 2004 تحقیق تیمی از فیزیک‌دانان دانشگاه آریزونا بر روی بیش از 55000 کهکشان و کوازار که SDSS از آن‌ها نقشه‌برداری کرده بود، نشان داد که توزیع کهکشان‌ها در مقیاس‌های بزرگ‌تر از 200 میلیارد سال نوری همگن است.

اما تیم ایتالیایی تحقیق جدید معتقد است که داده‌های آماری برای این نتیجه‌گیری کافی نبوده است. آن‌ها با بررسی داده‌های کنونی SDSS که شامل بیش از 800000 کهکشان و 100000 کوازار است به این نتیجه رسیدند که در مقیاس‌های بزرگ‌تر نیز جهان به صورت خوشه‌ای است.

http://i29.tinypic.com/icmzqt.jpg

تصویر 2: نمونه‌ای زیبا از یک فرکتال خوشه‌ای. تکرار الگوی دایره‌ای این شکل را به وجود آورده است.

تحقیق این گروه نشان می‌دهد که جهان در مقیاس 100 میلیون سال نوری به طور آشکاری الگوی فرکتالی دارد اما آن‌ها درباره‌ی مقیاس‌های بیش از 300 میلیون سال نوری تردید دارند.

مدلی وجود ندارد

بسیاری از کیهان‌شناسان درباره‌ی این نظریه جدید بدبین هستند زیرا طبق نظریات برای این که در چنین مقیاس‌هایی ساختارهای خوشه‌ای به وجود بیاید به زمانی بیش از 14 میلیارد سال نیاز است. در نتیجه در چنین مقیاس‌هایی جهان باید همگن باشد.

بر طبق نظریه‌ی نسبیت عام اینشتین امکان فرکتالی بودن جهان وجود دارد اما در واقعیت، شرایط به وجود آمدن آن بسیار پیچیده است.

تابش باستانی

برای اثبات همگن بودن جهان در مقیاس‌های بزرگ، می‌توان تابش زمینه‌ی کیهان(CMB) را بررسی کرد. این تابش که مربوط به دوران اولیه کیهان است نشان‌ می‌دهد که جهان ابتدایی همگن بوده است. اما چرا این نتایج با نتایج تحقیق جدید همخوانی ندارد؟

یکی از جواب‌‌های احتمالی این است که اندازه‌گیری‌های SDSS خطا دارد. SDSS کهکشان‌ها را به صورت دو بعدی در آسمان نقشه‌برداری و سپس داده‌های مربوط به فاصله را با توجه به سرعت آن‌‌ها محاسبه‌ می‌کند. شاید کهکشان‌های نزدیک به ما به دلیل نیروی جاذبه‌‌ای که به هم وارد می‌کنند سرعت‌هایی داشته باشند که مربوط به انبساط جهان نباشد و ما در اندازه‌گیری‌های خود دچار خطا می‌شویم.

رهبر تیم ایتالیایی معتقد است که چنین خطایی فقط مربوط به کهکشان‌های نزدیک‌تر از 16 میلیون سال نوری است و در مقیاس‌های بزرگ‌تر تاثیری ندارد.

اما فرکتالی بودن جهان در مقیاس‌های بزرگ چه مشکلی به وجود می‌آورد؟ مشکل این است که این الگو مخالف نظریات کنونی در رابطه با گذشته‌ی عالم و قوانین آن است. تحقیقات تکمیلی آینده درستی یا نادرستی نظریات فعلی را مشخص خواهد کرد.

منبع : nojumnews

بیشتر بدانیم : برای اطلاعات بیشتر در رابطه با برخال به آدرس زیر مراجعه کنید:

http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%87%D9%86%D8%AF%D8%B3%D9%87_%D8%A8%D8%B1%D8%AE% D8%A7%D9%84%DB%8C

[مرتضی nvcd]

شبيه سازي هاي رايانه اي معماي چگونگي پيدايش ابر سياهچاله ها را پيچيده تر كرده اند.



سياهچاله هاي بسيار بزرگ از كجا آمده اند؟ يك فرضيه عنوان مي كند كه اين هيولاها از "بذر" سياهچاله هاي كوچكتر كه گاز پيرامون خود را بلعيده اند بوجود آمدند. اما شبيه سازيهاي رايانه اي جديد پيشنهاد مي كنند كه اين "بذرها" عملا بدون آنكه ماده اي جهت بلعيدن اطراف آنها باشد متولد شدند. اين نتيجه گيري باعث شد تا معماي چگونگي بوجود آمدن بزرگترين سياهچاله ها عميق تر شود.

كوازارها اجرام بينهايت درخشاني هستند. تصور مي شود كه كوازارها محل داغ شدن گاز و درخشش آن در زمان سرازير شدن به درون سياهچاله هائي هستند كه جرمي برابر يك بيليون و يا حتي بيشتر از خورشيد دارند. كوازارها در فاصله هاي بسيار دوري از زمين مشاهده شدند بدين معني كه زماني كمتر از يك بيليون سال بعد از انفجار بزرگ ظهور كردند.

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures7/3F8_dn13932-1_250.jpg

اما اينكه چگونه اين سياهچاله ها اينقدر سريع رشد كرده و تبديل به ابر سياهچاله شده اند يك هنوز يك شگفتي باقي مانده است. برخي از ستاره شناسان مي گويند كه سياهچاله هاي كوچكتر با اندازه اي حدود 100 برابر خورشيد كه از فرو ريختن ستاره هاي اوليه كيهان در انتهاي حيات خود بر جاي ماندند سر آغاز اين ابرسياهچاله ها بودند.

اما اولين ستاره هاي كيهان فقط چند صد ميليون سال بعد از انفجار بزرگ متولد شدند. حتي اگر اين ستاره ها قبل از فروريزي و تبديل شدن به سياهچاله ها فقط چند ميليون سال عمر داشتند باز هم زمان زيادي براي رشد اين "بذرها" و تبديل شدن به هيولاهائي كه به كوازارها نيرو مي دهند وجود نداشت.

اكنون بنظر مي رسد كه اين معما عميق تر هم شده است. زيرا شبيه سازي هاي رايانه اي اين واقعيت را آشكار مي كنند كه اين "بذر" سياهچاله ها زماني بوجود آمدند كه اطراف آنها مواد (غذاي) كمي براي بزرگ شدن وجود داشته است.

تام ابل از دانشگاه استانفورد آمريكا و همكاران وي با ايجاد مدلهاي رايانه اي ، اولين نسل ستاره ها را شبيه سازي كردند. تصور مي شود كه اين ستاره هاي اوليه بسيار بزرگ و درخشان بودند و وزني حدود 300 برابر خورشيد داشته اند. شبيه سازي ها نشان دادند كه تابش سهمگين اين ستاره ها گازهاي اطراف آنها را به فاصله هاي بسيار دور پرتاب مي كرد.

در نتيجه سياهچاله هائي كه بعد از پايان زندگي چند ميليون سالي اين ستاره ها شكل گرفتند دچار قحطي شدند و مواد كمي براي تغذيه در اطراف آنها وجود داشت. در اين شبيه سازيها ، بازگشت گاز به سوي سياهچاله ها و سقوط آن به درون هيولاها براي فراهم كردن غذاي آنها حدود 100 ميليون سال بطور انجاميد. زمان از دست رفته به دليل گرسنگي اوليه تصور اينكه چگونه اين سياهچاله ها در مدت كوتاهي بعد از قحطي توانستند بيليونها برابر خورشيد متورم شوند را بسيار دشوارتر مي كند.

آبل كه نتايج تحقيقات گروه را در كنفرانس مركز اختر فيزيك هاروارد اسميتسونين گزارش كرد مي گويد" تا آنجائي كه تحقيقات من نشان مي دهند ، "بذر" سياهچاله ها نمي توانند نياكان ابر سياهچاله ها باشند."

"وولكر برام" از دانشگاه تگزاس نيز تاكيد دارد كه تحقيقات جديد مشكل مهمي در اين مورد كه سياهچاله هاي كوچكتر سرآغاز هيولاهاي بزرگتر بوده اند را مطرح مي كند.

نظريه جايگزيني كه برام و ساير دانشمندان در مورد آن تحقيق كردند اين است كه احتمالا يك ابر گازي غول آسا مستقيما دچار فروريزي شده و سياهچاله هائي بين هزار و يك ميليون برابر جرم خورشيد را بوجود آورده است. گرانش قدرتمند يك سياهچاله مانند اين به جمع آوري گاز كمك كرد تا بتواند بصورت بالقوه و به سرعت به جرمي برابر بيليونها خورشيد برسد. برام مي گويد" بنظر مي رسد اين يك فرضيه نويد بخش در حل معماي چگونگي پيدايش ابرسياهچاله ها باشد".

منبع: parssky

[karin]

تصاویر رادیوتلسکوپی جدید از هیدروژن موجود در گروهی از کهکشانها نوعی پدیده همنوع خواری کهکشانی را نشان می دهد که تاکنون رصد نشده بود. به گزارش خبرگزاری مهر، کهکشانهای "سیفرتس" (Seyfert galaxies) گروهی از کهکشانهای دارای هسته هستند که طیف وسیعی از گازهای یونیزه شده را ساطع می کنند. عنوان این کهکشانها از نام "کارل کینان سیفرتس" گرفته شده است. این ستاره شناس در سال 1943 طبقه بندی این کهکشانها را انجام داد.
اکنون گروهی از ستاره شناسان دانشگاه ویرجینا با استفاده از رادیوتلسکوپ VLA بنیاد ملی علوم آمریکا به تصاویر جدیدی از محتویات هیدروژن این گروه از کهکشانها دست یافتند که نشان می دهد بیشتر این کهکشانها به وسیله فعل و انفعالاتی که زمانی با دیگر کهکشانهای نزدیک خود داشته اند فروپاشیده اند.
در حقیقت این تصاویر رادیوتلسکوپی یک پدیده همنوع خواری کهکشانی را نشان می دهد که تاکنون هرگز مشاهده نشده بود.
در این پدیده همنوع خواری، ذرات متلاشی شده به داخل سیاه چاله های غول پیکری که در مرکز کهکشانها حضور دارند فرو می افتند.
سیاه چاله توده ای متراکم با گرانش بسیار بالا است که این نیروی جاذبه به طور کامل می تواند نور را جذب کند. سیاه چاله ها اغلب در مرکز کهکشانها قرار دارند.
این محققان که نتایج کشف خود را در مجله Astrophysical Journal منتشر کرده اند در این تصاویر نشان دادند که این کهکشانها با کهکشانهای نزدیک خود فعل و انفعالات شدیدی دارند و بسیاری از آنها در اثر این واکنشها همانند نوعی همنوع خواری از هم فرو می پاشند.

[مهدی زین الدین]

دانشمندان بقایای ژنتیکی را در شهاب سنگهای یافت شده در زمین پیدا کردند که نشان می دهد ممکن است انسان نیز برای زمین غریبه فضایی به حساب آید.
تازه ترین یافته دانشمندان در میان بقایای شهاب سنگی در استرالیا نشانه های تازه ای از حیات اولیه بر روی زمین در اختیار دانشمندان قرار داده است.
گروهی از دانشمندان اروپایی و آمریکایی برای نخستین بار ثابت کرده اند که دو بخش از کدهای ژنتیکی شناخته شده که به آنها nucleobases گفته می شود و در بقایای یک شهاب سنگ برخورد کرده با زمین کشف شده اند حقیقتا منشأ خارج از زمین دارند.
مطالعات قبلی نشان داده اند سنگها و اجرام صخره ای فضایی که حدود 40 سال پیش با زمین برخورد کردند احتمالا دربرگیرنده این بقایای ژنتیکی بوده اند.
بر اساس گزارش زی نیوز، زیتا مارتینز از کالج سلطنتی لندن گفت: هر دوی این مولکولها که تحت نامهای uracil و xanthine شناخته شده اند در DNA و RNA انسانی وجود دارند از این رو این کشفی تاریخی محسوب می شود.

http://www.mehrnews.com/mehr_media/image/2007/08/282297_orig.jpg








http://www.mehrnews.com/mehr_media/image/2007/08/282297_orig.jpg



منبع: خبرگزاری مهر

[مهدی زین الدین]

دانشمندان بقایای ژنتیکی را در شهاب سنگهای یافت شده در زمین پیدا کردند که نشان می دهد ممکن است انسان نیز برای زمین غریبه فضایی به حساب آید.
تازه ترین یافته دانشمندان در میان بقایای شهاب سنگی در استرالیا نشانه های تازه ای از حیات اولیه بر روی زمین در اختیار دانشمندان قرار داده است.
گروهی از دانشمندان اروپایی و آمریکایی برای نخستین بار ثابت کرده اند که دو بخش از کدهای ژنتیکی شناخته شده که به آنها nucleobases گفته می شود و در بقایای یک شهاب سنگ برخورد کرده با زمین کشف شده اند حقیقتا منشأ خارج از زمین دارند.
مطالعات قبلی نشان داده اند سنگها و اجرام صخره ای فضایی که حدود 40 سال پیش با زمین برخورد کردند احتمالا دربرگیرنده این بقایای ژنتیکی بوده اند.
بر اساس گزارش زی نیوز، زیتا مارتینز از کالج سلطنتی لندن گفت: هر دوی این مولکولها که تحت نامهای uracil و xanthine شناخته شده اند در DNA و RNA انسانی وجود دارند از این رو این کشفی تاریخی محسوب می شود.

[مهدی زین الدین]

http://www.physorg.com/newman/gfx/news/1-scientistsbe.jpg

یکشنبه 9 تیر 1387 / 29 ژوئن 2008 این تصویر رنگی منتشر شده توسط ناسا که بوسیله ی تصویر ساز سه بعدی مریخ نورد ققنوس بعد از دوبار حفر کردن در روز جمعه ، 2008-06- 13، گودالی با نام غیر رسمی “Dodo- Goldilocks“ در 12 ژوئن بوسیله ی بازوی خودکار مکانیکی را نشان می دهد.
((بقیه مقاله رو در ادامه ی مطلب بخوانید))


گودال های کم عمق حفرشده توسط بازوی خودکار مکانیکی بیل مانند مریخ نورد، لکه هایی را نمایان ساخته است و در بعضی لحظات خطوطی از این ماده ی مرموز سفید با خاک خوشه ای(غلنبه غلنبه) قرمز ترکیب می شود.
مدیر تحقیقات عملیات پنج شنبه گفت: دانشمندان معتقدند ققنوس ذرات یخ را هنگامی که اخیرا درحال حفر گودالی در قطب شمال مریخ بوده است، آشکار ساخته است.
پیتر اسمیت از دانشگاه توسان آریزونا در اطلاعیه بیان کرد: "ذرات ماده ی درخشان درابتدا از آن ها درون گودال عکس گرفته شد بعدا ناپدید شدند.این بدان معناست که آن ذرات می بایست آب یخ زده بوده باشند که پس از آشکار شدن و سپس سرپناه قرا گرفتن تبخیر شدند."
"این ذرات کوچک کاملا در طی چند روز ناپدید می شوند و این مدرک قوی است مبنی بر اینکه این ماده یخ است. سوالاتی وجود داشت مبنی بر این که ماده ی درخشان نمک است، اما نمک نمی تواند اینگونه رفتار کند."
ققنوس در حال تحقیق در این رابطه است که قطب شمال سیاره ی سرخ می تواند قابل سکونت باشد یا خیر. در این بررسی از بازوی خودکار مکانیکی ققنوس برای برداشت نمونه های خاک استفاده می شود و دانشمندان امیدوارند بتواند آب یخ زده را بیابند.
ضمنا، نمونه ی اولیه ی خاکی که در یکی از دستگاههای آزمایشگاهی گرم شده بود، نشانه ای از آب در بر نداشت.
ناسا اعلام نمود که ماده ی درخشان در پایین گودال حفرشده ای که ققنوس آن را در 15 ژوئن ایجاد نموده بود، دیده شده بود. بسیاری از ذرات ماده ی درخشان هنگامی که فضاپیما دوباره در اوایل پنج شنبه به درون گودال نگاه کرد از دست رفته بودند.
آژانس فضایی اعلام کرد: "بازوی ققنوس در همین حال با سطحی سخت به هنگام حفر گودالی دیگر در پنج شنبه مواجه شد و دانشمندان امید به آشکار شدن لایه ای یخی داشتند. آن گودال "سفید برفی 2" نامیده می شد."
ناسا گفت:بازو پس از سومین تلاش برای حفر عمیق تر موفق به نفوذ به سطح سخت شد که هنگام مواجه ی آن با سطح سخت قابل پیش بینی بود.
دانشمندان از اسامی افسانه ای و اسطوره ای برای مشخص کردن خصوصیات زمین شناختی اطراف ققنوس و گودال های حفرشده توسط آن استفاده می کنند.
درسال 2002 مدار گرد ادیسه نشانه هایی از مقدار زیادی یخ زیر سطح مناطق قطبی مریخ را کشف کرد. ناحیه ی قطبی که ققنوس در آن فرود آمده دارای نا همواری هایی بسیار شبیه به آنهایی که در یخچال های زمین کشف شدند می باشند. این اشکال بر روی زمین بدلیل انبساط فصلی و آب شدن یخ های زیر زمینی است.
مهندسین همچنین بسته ای نرم افزاری را تدارک دیده اند تا برای ققنوس فرستاده و مشکلی را که پنج شنبه در استفاده از حافظه ی فلشش نمایان شده بود، رفع کنند. ناسا دلیل این مشکل را تولید تعداد زیاد فایل های تکراری بوسیله ی ققنوس در آن روز اعلام کرده است.
تیم ماموریت از ذخیره ی اطلاعات علمی به درون حافظه ی فلش جلوگیری کرده و در عوض اطلاعات را در پایان هرروز به زمین مخابره می کنند.
باری گلداستین مدیر پروژه ی ققنوس در آزمایشگاه رانش جت ناسا گفت: "ما هم اکنون می دانیم چه اتفاقی افتاده است و می توانیم این مشکل را با یک بسته ی الحاقی نرم افزاری حل کنیم."
ققنوس در نزدیکی فطب مریخ در 25 می فرود آمد. این ماموریت 420 میلیون دلاری حداکثر برای 90 روز برنامه ریزی شده است.

[مهدی زین الدین]

عاليت خورشيد تا چند سال آينده به اوج خود مي‌رسد و اخترشناسان در پي آن هستند تا بتوانند فوران‌هاي شديد تاجي خورشيد را که براي زمين خطرناک هستند، پيش‌بيني کنند.

در طی چند سال آینده تعداد شراره‌ها و فوران‌های خورشیدی كه فوران‌های تاج خورشیدی (CME)، خوانده می‌شوند افزایش یافته و در ۲۰۱۱ یا ۲۰۱۲ به حداكثر می‌رسد. این فوران‌ها می‌توانند به زمین برسند و در ارتباطات،‌ فعالیت ماهواره‌ها و حتی شبكه‌های انتقال نیرو اختلال ایجاد كنند. دانشمندان سعی دارند با شناخت ساز و كارهای كنترل كننده فوران‌ها‌، آنها را پیش‌بینی كنند. ستاره‌شناسان از زمانی كه گالیله،‌ «فابریسیوس»(Fabricius) و «شینر» (Scheiner) در سال ۱۶۱۱ لكه‌های خورشیدی را كشف كردند، پیوسته سعی در مطالعه سطح خورشید داشته‌اند اما همواره نوسانات جو زمین در طول روز مانع دیدن جزییات ریز سطح خورشید بوده است.


آخرین پیشرفت‌ها در زمینه شناخت خورشید به كمك فضاپیمای «هینود»(Hinode) حاصل شده است. هینود یك فضاپیمای ژاپنی است كه از شهریور ۱۳۸۵ شروع به كار نموده است و با استفاده از سه تلسكوپ، در محدوده طول موجهای مریی،‌ فرابنفش و x به تصویر برداری از سطح خورشید می‌پردازد.
یكی از مهم‌ترین رازهای خورشید این است كه چگونه تاج خورشید داغ می‌شود و داغ می‌ماند. تاج خورشید بیرونی‌ترین لایه جو خورشید است كه حرارت آن میلیون‌ها درجه است. درحالیكه حرارت نورسپهر (photosphere) تنها ۵۷۸۰ درجه كلوین است.
به گفته دانشمندان، امواج «آلفین» (Alfvén) و اتصال مجدد مغناطیسی دو سازوكار مهم در گرم كردن تاج خورشید هستند.
مشاهدات نشان می‌دهد كه گاهي میدان‌های مغناطیسی همجوار، با یكدیگر آمیخته شده و در قالب تركیب‌بندی جدیدی در می‌آیند. در این فرآیند كه اتصال مجدد مغناطیسی گفته می‌شود،‌ خطوط نیرو با جهت‌ متضاد با یكدیگر برخورد كرده و در قالب جت‌های پرتو x و فورانهای خورشیدی انرژی آزاد می‌كنند.
جت‌های پرتو x،‌ انفجارهای كوچكی هستند كه نسبت به انواع قویترشان، CMEها، سطح انرژی كمتری دارند و تعدادشان بیشتر است. جت‌های كوچك پرتو x‌ انرژی معادل هزاران بمب اتمی دارند و می‌توانند مواد را با سرعت ۲/۳ میلیون كیلومتر بر ساعت به فضا پرتاب كنند. انرژی CMEها هزار بار بیشتر است و می‌توانند مواد را با سرعت ۶/۹ میلیون كیلومتر بر ساعت به فضا پرتاب كنند. این مواد ظرف تنها ۱۵ ساعت به زمین می‌رسند و زمین و میدان مغناطیسی آن را متاثر می‌كنند. دانشمندان یك مدل جدید اتصال مجدد مغناطیسی یافته‌اند كه در طی آن،‌ خطوط نیرو به جای شكستن و متصل شدن،‌ در عرض یكدیگر می‌لغزند.
امواج آلفین،‌ امواج خاصی در میدان مغناطیسی خورشید هستند كه باعث داغ شدن تاج خورشید می‌شوند. این امواج هنگامی كه حركات همرفتی و امواج فشاری، میدان مغناطیسی را به اطراف هل می‌دهند یا زمانی كه یك فرآیند دینامیكی سبب تغییر شكل یا اتصال مجدد میدان‌های مغناطیسی ‌شود، ‌تولید می‌شوند. اگرچه شواهدی بر ضد ایده امواج آلفین وجود دارد اما دانشمندان با استفاده از داده‌‌های هینود موفق شدند مستقیما آنها را در لایه‌های پایینی جو خورشید مشاهده كنند.
مطالعه داده‌های پرتو x‌ هینود نشان می‌دهد كه در امتداد خطوط نیروی میدان مغناطیسی باز در قسمت‌های فوقانی تاج خورشید، پلاسمای (گاز باردار شده) داغ به بیرون جریان می‌یابد كه می‌تواند منبعی برای بادهای خورشیدی باشد. بادهای خورشیدی جریانی از پلاسما هستند كه در همه جهات از خورشید به بیرون جاری می‌شوند. اندازه گیری نرخ انتقال انرژی امواج آلفین نشان می‌دهد كه آنها برای پرتاب كردن ذرات باد خورشیدی به درون منظومه خورشیدی انرژی كافی دارند. همچنین‌،‌ جت‌های پرتو x نیز پلاسما را در درون فضا به پیش می‌رانند. به گفته‌ي دانشمندان،‌ رابطه روشنی میان اتصال مجدد مغناطیسی و تشكیل امواج آلفین در جت‌های پرتو x‌ وجود دارد. آنها با زیر نظر گرفتن قطب‌های خورشید و مشاهده به طور متوسط ۲۴۰ جت پرتو x‌ در روز به این نتیجه رسیدند كه اتصال مجدد مغناطیسی مكررا رخ می‌دهد و امواج آلفین تولید می‌كند و انرژی پلاسما را در جت‌های پرتو x‌ تقویت می‌كند. ارتباط تعداد زیاد جت‌ها با سرعت پلاسمای جاری به درون منظومه خورشیدی این ایده را تقویت می‌كند كه جت‌های پرتو x برای بادهای خورشیدی پر سرعت نقش نیروی پیشران را ایفا می‌كنند. دانشمندان امیدوارند با مطالعه جت‌های پرتو x به درك بیشتری از انفجارهای خورشیدی و CMEها دست یابند.

[مهدی زین الدین]

اين گلوله توپ كيهاني كه يك ستاره نوتروني به نام RX J0822-4300 است توسط رصد خانه پرتو ايكس چاندراه كشف شد.
دانشمندان با استفاده از مشاهدات 5 ساله چاندرا نشان دادند كه اين ستاره سركش با كج كردن مسير خود در حال دور شدن از Puppis است. Puppis بقاياي ابر نواختري است كه حدود 2700 سال پيش لز انفجار يك ستاره بجاي مانده است. اين ستاره نوتروني با سرعتي حدود چهار و هشت ميليون كيلومتر در حال خارج شدن از كهكشان راه شيري است.

رابرت پتره ، اختر شناس مركز پروازهاي فضائي گودارد ناساس مي گويد" اين ستاره نوتروني درست بعد از تولد يك بليط يكطرفه به سمت خارج از راه شيري گرفته است." وي اضافه مي كند كه اختر شناسان ستاره هاي ديگري را مشاهده كردند كه از كهكشان به بيرون پرتاب شدند ولي هيچكدام سرعت اين ستاره نوتروني را نداشته است. http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures5/E99_071128-cosmic-cannon-02.jpg

ستاره هاي پر سرعت ديگري در كهكشان راه شيري وجود دارند كه توسط ابر سياهچاله موجود در مركز كهكشان با سرعتي معادل يك سوم سرعت اين ستاره و به سمت فضاي بين ستاره اي پرتاب شدند.

اما اين ستاره نوتروني توسط انفجار ناموزون ابرنواختر به بيرون پرتاب شده و به اين سرعت رسيده است. اين ستاره تا بحال 20 سال نوري مسافرت كرده و ميليونها سال طول خواهد كشيد تا از پهنه كهكشان خارج شود.

با وجود استفاده از مدلهاي رايانه اي پيشرفته براي مشابه سازي اينكه چگونه يك موشك ستاره اي مانند اين شكل مي گيرد ، دانشمندان هنوز دليل آن را نمي دانند.

جزئيات تحقيقات پتره در شماره اخير مجله اختر فيزيك چاپ شده است.

[مرتضی nvcd]

تلسكوپ فضائي هابل نوار شبح مانند يك انفجار ستاره اي را شكار كرد.


مردماني كه در قرون وسطي به آسمان خيره مي شدند حتما يك ستاره در حال انفجار را مشاهده كردند اما مشتاقان مدرن دانش نجوم تصاوير زيباي بقاياي شبح مانند اين انفجار ستاره اي را مي بينند و در دسترس دارند.

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures7/2F8_dn14241-1_250.jpg


تلسكوپ فضائي هابل تصوير نزديكي از بقاياي يك ابر نو اختر كه در تاريخ يك مارس 1006 در كهكشان راه شيري منفجر شد را شكار كرد. اين انفجار يكي از درخشان ترين آنها است كه در تاريخ ثبت شده است.

در واقع اين بقاباي زيبا بخشي از موج ضربه ناشي از اين انفجار ستاره اي مي باشد كه هنوز با سرعتي معادل ده ميليون كيلومتر در ساعت حال حركت و گسترش است.

تصويري كه هابل از اين شبح شكار كرده از نوع تركيبي و با استفاده از نور مرئي است كه توسط اتمهاي هيدروژن موجود در بقايا گسيل شده است. قسمتهاي روشن اين نوار مارپيچ لبه هاي اين موج ضربه هستند كه بطور مستقيم با خط ديد ما برخورد مي كند.

اين بقاياي انفجار ستاره اي در نور مرئي كم رنگ است اما ستاره شناسان تصاوير خيره كننده اي در بخش پرتو ايكس طيف تهيه كرده اند.

منبع: parssky

[مهدی زین الدین]

تحقیقات جدید دانشمندان دانمارکی نشان داد که فوک ها به کمک استعداد ذاتی خود، توانایی شناخت ستارگان را دارند تا از آنها برای جهت یابی استفاده کنند.
به گزارش ایسنا ، شاید شنیده باشید که زنبورها برای پیداکردن راه از خاصیت میدان مغناطیسی زمین کمک می‌گیرند ، همین طور بعضی گونه های پرندگان برای برگشت به خانه در غروب ، به سمت خورشید حرکت می کنند.
این موضوع در مورد برخی از جانورانی که در دریا زندگی می کنند هم صدق می‌كند؛ مثلا بعضی از لاک پشت‌ها هم وقتی می‌خواهند به خانه بازگردند از نور ماه کمک می گیرند. در مورد پستاندارانی مثل وال رفتاری این چنینی موسوم به "skyhopping" مشاهده شده که نشان می دهد وال ها هم گاهی که سر از آب بیرون می آورند نیم نگاهی هم به سوی آسمان دارند!
اما فوک های آبی در این مورد یک قدم از همه موجودات جلوتر هستند، آنها می توانند راه خود را شناسایی و به کمک ستارگان جهت یابی کنند.
این کار از اولین روش های است که انسان ها در دریانوردی استفاده می کرند تا به کمک صورت های فلکی موقعیت خود را در دریاها شناسایی کنند.
کاشفان به کمک ستاره‌ها سرزمین‌های جدید را کشف می کردند، کاپیتان ها کشتی های جنگی خود را به کمک ستارگان به سوی دشمن رهبری می کردند و ناخداها، داد و ستد های خود را در سرتاسر دنیا مدیون آسمان بودند.
مشهور است که پلینزی ها با حرکت به سمت ستاره های مشخصی که در افق طلوع می کردند توانستند جزایر بی‌شماری در اقیانوس آرام پیدا کنند.
گروهی از محققان در دانشگاه جنوب دانمارک به سرپرستی Bj?rn Mauck نشان دادند که فوک ها به طور طبیعی و ذاتی توانایی شناسایی گروهی از ستارگان را دارند و به کمک آنها جهت یابی می کنند.
به نوشته پارس‌اسكای، در این تحقیقات دانشمندان دو فوک تربیت شده را که تا تاکنون در اقیانوس زندگی نکرده‌اند در یک استخری بزرگ گرد قرار دادند و سقف استخر را به کمک یک گنبد آسمان نما پوشاندند. این آسمان نما با استفاده 6000 نقطه نورانی قادر به شبیه سازی آسمان نیم کره شمالی است.
در ابتدا محققان به کمک یک لیزر به یک ستاره خاص اشاره می کردند و فوک ها می بایست به سوی آن شنا کنند، اگر فوک‌ها این کار را درست انجام می دادند غذا می گرفتند. بعد از این مرحله آن‌ها خودشان قادر بودند که ستاره‌هایی را که پیش‌تر شناخته بودند شناسایی كرده و به طرف آن ها حرکت کنند.
فوک هایی که در اقیانوس بزرگ می شوند در شب‌های صاف به سطح آب می آیند و این فرصت را دارند تا به کمک والدین خود در زیر آسمان پر ستاره، شناسایی ستاره‌ها را آموزش ببینند.
این آزمایش نشان داد که خوک‌ها حتی اگر تربیت شده هم باشند به طور طبیعی از این ویژگی شگفت انگیز برخوردارند که ستارگان را شناسایی و به کمک آنها جهت یابی کنند.
اگر از این پس فوکی را دیدید که شباهنگام به سطح آب آمده یا دارد محیط اطراف را نگاه می کند و یا احتمالا دنبال صورت فلکی جبار می‌گردد.

منبع خبر: جام جم و www.irexpert.ir .

[مهدی زین الدین]

دانشمندان ناسا اعلام كردند كه مریخ نورد فونیكس نمونه‌های تهیه شده از خاك این سیاره را به زیر میكروسكوپ منتقل ‌كرد.
به گزارش ایسنا، آخرین تصاویری كه از وضعیت فعالیت فونیكس در سیاره سرخ به دست دانشمندان ناسا رسیده نشان می‌دهد كه بازوی رباتیك این كاوشگر مریخی توانست نمونه‌های خاكی حفاری شده را با موفقیت به قسمت تحویل یك میكروسكوپ نوری منتقل كند.
به این ترتیب امكان بررسی های دقیق تر و علمی تر روی این نمونه ها فراهم خواهد شد. سازمان فضایی آمریكا (ناسا) معتقد است كه مریخ‌نشین فونیكس به شواهدی از وجود یخ در خاك این سیاره دست یافته است.
دانشمندان این آژانس می‌گویند، ماده روشنی كه در چاله حفاری شده توسط كاوشگر پیدا شده بود طی چهار روز مریخی ناپدید شده كه این امر نشان می‌دهد كه ماده مزبور كه تبخیر شده، یخ است. بازوی این مریخ نورد در حین حفاری یك چاله دیگر با سطح سختی در همان عمق برخورد كرد.
یافته‌های اخیر این تصورات را تقویت می‌كند كه آب در یك لایه یخبندان دائمی نزدیك به سطح سیاره گرفتار می‌شود. دكتر پیتراسمیت، پژوهشگر اصلی فونیكس در دانشگاه آریزونا در این زمینه یادآورشد: این كلوخ‌های كوچك طی یك دوره چند روزه كاملا ناپدید شدند و این امر مدرك كاملی است كه ثابت می‌كند، آنها یخ هستند. پیش از این شبهه‌هایی وجود داشت مبنی بر این كه لكه‌های نمك هستند، اما نمك نمی‌تواند ناپدید شود.
قطعات حفاری شده از چاله‌ای بیرون كشیده شدند كه سابقا دودو ــ گلدی لاكس نام داشتند و فونیكس در روز بیستم اقامت خود در مریخ آنها را حفاری كرده و از آنها عكس تهیه كرد. چهار روز بعد وقتی چاله دوباره باز شد، برخی از این لكه‌ها و رگه‌های سفید رنگ ناپدید شده بودند. در حالی كه شواهدی از وجود یخ روی مریخ پیش از این نیز جمع‌آوری شده بود، ‌اما بخشی از ماموریت فونیكس پیدا كردن مداركی است كه ثابت كند منطقه قطبی این سیاره می توانسته منشاء حیات باشد.
تاییدات بیشتر از تئوری وجود یخ در مریخ از چاله دیگری می‌آید كه سفید برفی ــ 2 نام دارد

[مرتضی nvcd]

دانشمندان به زودي بادبانهاي خورشيدي را در مدار زمين قرار خواهند داد.


اين ايده قبلا با بدشانسي روبرو شده بود. اما اكنون ، طرفداران يك نوع فناوري كه مي توان با استفاده از آن فضا پيماها را با بكارگيري فشار ايجاد شده توسط فوتونهاي خورشيد بر روي "بادبانهاي خورشيدي" به جلو حركت داد مصمم هستند شانس ديگري را براي عملي كردن آن امتحان كنند.


http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures7/CBC_mg19926633_400_290.jpg

ماموريتها براي آزمايش فناوري بادبان خورشيدي كه توسط "انجمن سياره اي" برنامه ريزي شده بودند به دليل نقص در راكتهاي مورد نياز براي حمل اين بادبانها به فضا در سال 2001 با شكت مواجه شدند. " انجمن سياره اي" يك نهاد غير انتفاعي آمريكائي است. اما طراحان اين ماموريتها اكنون تصميم دارند اين طرح را تا تاريخ 8 مرداد امسال عملي كنند. در اين روز يك فضا پيماي كوچك سازمان ناسا بنام "نانو بادبان دي (NanoSail-D) " براي قرار گرفتن در مدار زمين برنامه ريزي شده است.

هدف از اين برنامه نشان دادن عملي بودن اين ايده است كه مي توان بادبانهائي را در مدار مستقر كرد. اين فضا پيما چهار بادبان كه هر كدام 3 متر عرض دارند و از جنس پلاستيك و پوشش آلومينيومي هستند را در فضا افراشته مي كند. علاوه بر نور خورشيد كه بر روي اين بادبانها فشار ايجاد مي كند ، كشش جو خارجي زمين نيز بر روي آنها تاثير گذار خواهد بود. شايد روي بادبانهاي مشابهي ماهواره هاي معمولي را بعد از پايان ماموريتشان به زمين باز گردانند تا بدينوسيله از بي نظمي مداري جلوگيري شود.

منبع: parssky

[مهدی زین الدین]

صورت فلکی برساووش در اسفند ماه میزبان سه دنباله دار 17P/Holmes و C/2008 C1 Chen-Gao و 46P Wirtanen است.
دنباله دار هلمز که در نزدیکی سحابی زیبای کالیفرنیا قرار دارد. سحابی که در اندازه 160 x 40 دقیقه قوسی است و در بین دو ستاره اپسیلون و کسی برساووش است. دنباله دار هلمز در نزدیکی است سحابی قرار دارد و رصد آن به تلسکوپی با جمع آوری نور زیاد نیاز است.

دنباله دار C1 Chen-Gao در نزدیکی ستاره آلفا – برساووش است. ستاره ای که از قدر 1.8 می درخشد و راهنمای مناسبی برای یافتن این دنباله دار است. این دنباله دار با قدری در حدود 12 میدرخشد و رصد ان نیاز مند تلسکوپ قوی برای رصد است. دنباله دار رفته رفته به سمت جنوب حرکت خواهد کرد و در چند هفته آینده در صورت فلکی ارابه ران خواهد بود.

دنباله دار Wirtanen یک زا دنباله دارهای با دوره ناوب در منظومه شمسی است که با عدد 46 شناخته می شود. این دنباله دار هم اکنون با قدر حدوداً 10 در حال درخشش است. دنباله دار 46P به رنگ سبز و با گیسوی بسیار کوچکی دیده خواهد شد. حرکت ان در بین ستاره گن بسیار سریع و در چند روز آینده به صورت فلکی ارابه ران خواهد رسید.

http://www.nightsky.ir/images/stories/1386/10321.gif

http://bp1.blogger.com/_mzCGituJCNk/R6TsgjEBSlI/AAAAAAAAAG4/a2IO110Lb4M/s320/XM08AA_FalseColor.jpg

[مهدی زین الدین]

دنباله دار:C/2007 W1 Boattini


دنباله دار C/2007 W1 Boattini که وعده آن را داده بودیم در حال نزدیک شدن به خورشید است. این دنباله دار هم اکنون در صورت فلکی کلاغ قرار داد و به سوی صورت فلکی مار حرکت می کند. در این مدت قدر آن رفته رفته پورنوتر می شود. این دنباله دار در این مدت در حد قدری 8 الی 9 خواهد بود و در چند روز آینده وضعیت مناسبتری پیدا می کند. مسیر حرکت و مشخصات مداری آن را می توانید در ادامه خبر مشاهده کنید.

http://www.nightsky.ir/images/stories/1387/10006.gif

[مهدی زین الدین]

آسمان شب در این چند ماهه شاهد ظهور دنباله دارهای زیادی بوده که بیشتر آنها دارای قدر پایینی بوده اند. اما در بین آنها دنباله دارد بوآتینی از موقعیت رصدی مناسبتری برخوردار است.دنباله دار بوآتینی در تاریخ 30 آبان 1385 در حالی کشف شد که قدر آن 18.1 بود. این دنباله دار هم اکنون در صورت فلکی قطب نما قرار دارد و به سوی صورت فلکی کشتیدم P مسیر خود را ادامه خواهد داد.
برای دیدن این دنباله دار با دوربین ها دوچشمی نیز می توانید به شکار آن بروید. دوربین های مانند 15x70 و 20x80 برای رصد آن مناسب هستند، البته دقت و پشتکار نیز شرط اول است. قدر این دنباله دار در حدود 7 می باشد و بر طبق پیش بینی ها به حدود قدر 5 نیز خواهد رسید. اما رصد آن در زمانی که قدر آن در بیشترین حال قدری است برای نیمکره جنوبی میسر خواهد بود.

[http://www.nightsky.ir/images/stories/1387/10020.gif[/URL]

همانطور که در شکل بالا می بینید، این دنباله دار در آسمان شامگاهی قرار دارد و ما ساعت 21 را برای رصد آن تعیین کرده ایم. در این تصویر دنباله دار به سوی صورت فکی کشتیدم و سپس سگ بزرگ خواهد رفت و رصد آن به دلیل نزدیک شدن به خورشید و کم شدن ارتفاع بسیار مشکل خواهد بود.
دنباله دار بوآتینی در تاریخ 27 خردادماه به حضیض مداری ( نزدیکترین فاصله از خورشید ) خواهد رسید و در این زمان در فاصله 32.1 میلیون کیلومتری خورشید قرار خواهد داشت.
اما در نیمکره جنوبی این دنباله دار در نقطه حضیض در آسمان صبحگاهی دیده خواهد شد. برای مشاهده دنباله دار بواتنی ( c/2007 w1 Boattini ) در نیمکره شمالی می بایست تا روزهای 9 و یا 10 تیرماه منتظر بمانید تا در افق صبحگاهی پدیدار شود. وضعیت رصدی آن به صورتی خواهد بود که در روزهای اولیه به افق تمیز و پاک نیاز است که بتوانید آن را بیابید.

[http://www.nightsky.ir/images/stories/1387/10021.gif[/URL]

این دنباله دار در تاریخ 10 تیرماه در صورت فلکی نهر قرار دارد و به سوی صورت فلکی گاو و سپس قیطس حرکت خواهد کرد. در این زمان قدر این دنباله دار در محدود 6 و 7 است.

[مهدی زین الدین]

به گفته مقامات ناسا در فلوريدا برنامه سفر فضاي پيماي كاوشگر ناسا كه عازم سياره پلوتون شد شامل انجام يك پرواز اطلاعاتي براي تهيه عكس از سياره مشتري است.

اين كاوشگر موسوم به (New Horizons) تصاوير سياه و سفيدي از سياره مشتري تهيه كرده و تصاويري را نيز از قمر اين سياره با عنوان «كاليستو» اسكن كرده و براي پرواز اطلاعاتي نزديكتر به اين سياره در ماه فوريه آماده مي‌شود.

آلن استرن محقق اصلي ماموريت «new horizons» ضمن اعلام خبر ارسال تصاوير جديد از مشتري خاطر نشان كرد كه اين كاوشگر ماه آينده حدود 50 برابر به مشتري نزديكتر خواهد شد.

وي گفت: اين تصاوير دقيقا همان تصاويري هستند كه ما اميدوار به كسب آنها بوديم.

اين پرواز اطلاعات براي تاريخ 28 فوريه برنامه ريزي شده است.

استرن همچنين تاكيد كرد كه اين فضاپيما كاملا سالم است و كوچكترين آسيبي به آن وارد نشده است.

[مهدی زین الدین]

در آسمان این ماه دنباله دارهای (http://www.nightsky.ir/content/view/219/39/) بسیاری هستند که مشاهده هر یک از آنها می تواند گزارشی ارزشنمد را در پی داشته باشد. در این بین دنباله دار C/2007 B2 Skiff از وضعیت مناسبی برخوردا است. این دنباله دار (http://www.nightsky.ir/content/view/219/39/) در صورت فلکی سنبه جای دارد و می توانید برای رصد آن از ابزار مناسبی مانند تلسکوپ های بالای قطر شیئی 6 اینچ (http://iranoptic.ir/telescope.htm)استفاده کنید.


http://www.nightsky.ir/images/stories/1387/10010.gif

http://www.nightsky.ir/images/stories/1387/comet_skiff.jpg

تصویری از دنباله دار

http://bp2.blogger.com/_mzCGituJCNk/R_kuGoIxecI/AAAAAAAAAIU/KRy2INv7UwI/s320/C2007B2_20080403_J87.jpg

[مهدی زین الدین]

دو فضانورد ديسكاوري در اولين راهپيمايي خود يك شاه تير دو تني را به ايستگاه فضايي بين‌المللي اضافه كردند.

تكميل اين راهپيمايي حدود هفت ساعت به طول انجاميد.

دو فضانورد آژانس فضانوردي آمريكا (ناسا) به نام‌هاي باب كيوربيم و كريستر فوگلسنگ اين ماموريت را در نخستين راهپيمايي از سه راهپيمايي فضايي برنامه‌ريزي شده به انجام رساندند.

اين دو فضانورد از يك بازوي روبوتيك در ايستگاه مانند يك جرثقيل ساختمان سازي براي جابجايي و استقرار اين شاه تير استفاده كردند.

آنها همچنين يك دوربين سالم را جايگزين يك دوربين از كار افتاده كردند.

ناسا اعلام كرد كه دو راهپيمايي ديگر براي طراحي مجدد و توزيع مجدد برق در ايستگاه برنامه‌ريزي شده است.

به گفته ناسا تعميرات و اصلاحات ايستگاه فضايي تحت ماموريت شاتل STS-116 يكي از سختترين و پيچيده‌ترين ماموريت‌هاي آژانس فضانوردي آمريكا (ناسا) محسوب مي‌شود.

http://www.nasa.gov/images/content/164695main_p6saw.jpg

[مهدی زین الدین]

دنباله دار 15P Finlay و سیارک وستا

دنباله دار دیگری در آسمان شب انتظار شما رصدگران را می کشد. این بار دنباله دار به همراه سیارک وستا میهمان آسمان شب شما هستند. این دنباه دار و سیارک در مرز صورت فلکی حوت و قیطس قرار دارند رصد آنها خالی از لطف نیست. برای یافتن و رصد Uدنباله داربه ابزار مناسب مانند تلسکوپ های بالای 6 اینچ و آسمان تاریک نیاز است.
دنباله دار 15P Finlayجزو دنباله دارهایی است که دارای دوره تناوب هستد و در بین مدار مشتری و خورشید قرار دارند. این دانباله دار در سال 1886 توسط کشف شد. دنباله دار 15P Finlay دارای دور تناوب 6.735 سال است و در 2 تیرماه 1387 به حضیض مداریش با خورشید خواهد رسید. به دلیل موقعیت مناسب رصدی این دنباله دار را در زمان حضیض می توانید در صورت فلکی بز ( حمل ) مشاهده کنید ولی قدر آن حدود 12.6 خواهد بود.
در این بین سیارک وستا در نزدیکی این دنباله دار قرار دارد و سوژه مناسبی برای رصد می باشد. سیارک وستا در مرز صورت فلکی قیطس و ماهی جای دارد و قدر آن 8.2 است. شما رصدگران تیز بین می توانید آن را به آسانی و حتی با دوربین دوچشمی در بین ستاره ها تشخیص دهید.

http://www.nightsky.ir/images/stories/1387/10024.gifhttp://www.nightsky.ir/images/stories/1387/10024.gif

[مهدی زین الدین]

تصویر جدید تلسکوپ فضایی سوئیفت از کهکشان مثلث به دانشمندان این امکان را می دهد تا تاریخچه تولد ستارگان در کل یک کهکشان را تعقیب کنند.

ماهواره سوئیفت(Swift ) ناسا به تازگی تبدیل به یک تلسکوپ فضایی پرکار شده ؛ سوئیفت باید صبر کند تا انفجارات اشعه گاما را آشکار کند و سپس بلافاصله به رصد آن بپردازد . این وظیفه ی اصلی سوئیفت است که برای آن طراحی شده است.
اما این ماهواره به وسایل حساس دیگری نیز مجهز است از جمله یک تلسکوپ فوق العاده برای رصد در طول موج ماورای بنفش .سوئیفت در فاصله میان جستوجو برای انفجارات اشعه گاما (ایام بیکاری !!) این فرصت را پیدا می کند تا کامل ترین تصاویر از کهکشان ها را در طول موج ماورای بنفش تهیه کند.

طول موج ماورای بنفش خارج از محدوده بینایی ما قرار دارد ، با وجود این ما می توانیم تاثیرات آن را حس کنیم مثلا اگر مدت زمان زیادی را در زیر نور شدید آفتاب سپری کنید پوستتان دچار آفتاب سوختگی می شود که دقیقا به خاطر اشعه ماورای بنفش خورشید است .
ستارگان داغ ، ستارگان جوان و ستارگان در حال شکل گیری نیز میزان چشمگیری اشعه ماورای بنفش ساطع می کنند ؛ و با نگاه کردن به کهکشانی در طول موج ماورای بنفش می توان نقاط شکل گیری ستارگان را در آن مشاهده کرد .
این کاری است که تلسکوپ فضایی سوئیفت در مورد کهکشان مثلث (M33 ) انجام داده است . اندازه کهکشان مثلث تقریبا نصف کهکشان ماست و در فاصله ی 2.9 میلیون سال نوری از ما قرار گرفته است. این کهکشان هرچند نسبتا کوچک است اما از لحاظ تولد و شکل گیری ستارگان منطقه ی بسیار فعالی محسوب می شود .
Stephen Holland از اعضای تیم هدایت سوئیفت در ناسا در این باره می گوید :"مشاهده ستارگان در نور ماورای بنفش سن و ترکیبات آن ها را برای ما مشخص می کند و تصاویر فوق العاده سوئیفت به ما این امکان را می دهد تا ستارگان و ابرهای گازی را از هم تفکیک کنیم (ابرهای گازی در طول موج مادون قرمز دیده می شوند) و به کمک آن می توانیم تاریخچه تولد ستارگان در کل یک کهکشان را تعقیب کنیم".

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures6/8DE_m33b.jpg

صویر بالا پر جزییات ترین و کامل ترین تصویری است که تاکنون از تمام قسمت های یک کهکشان تهیه شده است . این تصویر از پیوستن 13 تصویر جدا از هم ساخته شده که سوئیفت آن ها را در فاصله 23 دسامبر 2007 تا 4 ژانویه 2008 به زمین ارسال کرده است

منبع universetoday

[مهدی زین الدین]

آژانس فضانوردي آمريكا (ناسا)، اعلام كرد كه در نظر دارد فعاليتها و اقدامات خود را براي استقرار يك پايگاه فعال دائمي در كره ماه آغاز كند.

اين پايگاه احتمالا در يكي از قطب‌هاي كره ماه مستقر خواهد شد و به عنوان يك مركز علمي و يك سكوي پرتاب براي انجام ماموريت‌هاي سرنشين دار به كره مريخ مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

آمريكا اعلام كرده كه در نظر دارد يك فضاپيماي قمري جديد براي از سرگيري برنامه‌هاي كاوش ماه بسازد.

هنوز درباره ساختار اين پايگاه و وظايف دقيق فضانوردان در اين ايستگاه تصميم گيري نشده است.


ناسا همچنين در نظر دارد از ساير كشورها و مردان تجاري و بازرگانان براي شركت در ساخت اين پايگاه كمك بگيرد.

بودجه ساخت اين پايگاه قمري قرار است از برنامه‌هاي شاتل فضايي تامين شود.

[مهدی زین الدین]

دنباله داری که برای مدت 2 ماه همه منجمان را به سوی خود خیره کرده است، هم اکنون در نزدیکی ستاره متغیر دارد. دنباله دار هلمز با قدری در حدود 3 در نزدیکی این ستاره است و البته به دلیل گستردگی گیسوی این دنباله دار، رصد آن کمی سخت خواهد شد اما الغول راهنماس خوبی برای رصد آن است.

http://www.spaceweather.com/comets/holmes/15jan08/Jose-Francisco-Hdez1_strip2.jpg

نمایی از دنباله دار هلمز و ستاره الغول



http://spaceweather.com/images2008/12jan08/skymap_north_holmes.gif

[Enter_The_Love]

پژوهشگرانی که مسئول تجزیه و تحلیل اطلاعات ارسالی توسط ویجر 2 هستند دریافته‌اند بر خلاف تصورات قبلی، خورشیدکره، متقارن و کروی نیست بلکه شکلی کدو مانند دارد.


منظومه‌­ی شمسی به وسیله‌ی حبابی از ذرات حاصل از بادهای خورشیدی احاطه شده است که اصطلاحا خورشیدکره نامیده می‌­شو‌د‌‌.‌‌ ‌هر فضاپیمایی که بخواهد از ‌‌‌‌منظو‌مه‌­ی‌ ‌‌‌شمسی خارج شود باید از مرز بین خورشیدکره با فضای بین‌­ستار‌‌‌‌‌‌‌‌‌ه­� �ا‌‌‌ی‌‌‌‌‌ ‌‌عبور کند. به این مرز اصطلاحا «شوک پایانی» گفته می‌­شود .


http://i35.tinypic.com/bgae0n.jpg


پژوهشگران مسئول ویجر 2 مشاهده کردند که این کاوشگر در فاصله‌­ا‌‌‌ی‌ نزدیک‌­تر ‌ا‌ز‌‌‌‌‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌فاصله‌­ی مورد انتظار از ناحیه‌­ی شوک پایانی عبور کرده است. این رخداد می‌­تواند به این معنی باشد که خورشیدکره نامتقارن است و در محلی که ویجر 2 از آن عبور کرده است، به وسیله‌ی یک میدان مغناطیسی میان­‌ستار‌ه‌­ای به طرف خورشید فشرده شده است. این یافته­‌ها به محققان کمک می‌­کند تا درک بهتری از نحوه‌­ی برهم کنش خورشید با محیط بین‌­ستار‌ه‌­ای داشته باشند.

دو کاوشگر ویجر 1 و 2 در سال 1977 به هدف بررسی مشتری و زحل به فضا پرتاب شدند. مسیر پرواز ویجر 1 به هنگام عبور از زحل به سمت بیرون از صفحه‌­ی مداری منظومه‌­ی شمسی تغییر کرد. اما ویجر 2 در این صفحه به مسیر خود ادامه داد تا علاوه بر مشتری و زحل، با اورانوس و نپتون نیز ملاقات کند. این دو فضاپیما دورترین ساخته­‌ها‌ی‌ ‌بشر در کیهان هستند. ماموریت کنونی ویجرهای 1 و 2 رسیدن به مرز فضای بین‌­ستاره‌­ای است.

منبع : nojumnews

[مهدی زین الدین]

آلفای جبار (ابط الجوزا) پرنورترین ستاره ی متغیر آسمان نیمکره ی شمالی است. این ستاره ی سرخ نشان دهنده ی بازوی راست جبار است و تقریبا 300 سال نوری از ما فاصله دارد. بتای جبار (رجل الجبار) یا پای شکارچی ، هفتمین ستاره ی پر نور آسمان است که در زانوی جبار به رنگ سفید مایل به آبی می درخشد و جرمش 50 برابر خورشید است. بین ابط الجوزا و رجل الجبار، سه ستاره از قدر دوم و به فاصله ی مساوی از هم قرار دارند که کمربند جبار را مشخص می کنند. طول کمربند شبان در آسمان سه درجه است. غربی ترین ستاره ی کمربند "المنطقه" (به معنای کمربند در عربی) نام دارد که نزدیکترین ستاره ی پرنور به ما در صورت فلکی جبار و روی خط فرضی استوای سماوی است.

ین تمام صور فلکی ، شکارچی نورانی‌ترین آنهاست. این صورت فلکی شاید شناخته شده‌ترین و زیباترین صورت فلکی در آسمان است. هیچ یکی از صورتهای فلکی دیگر تا این حد شباهت به نامش ندارد. جبار شامل ستارگان فراوان است. ستاره‌های صورت فلکی جبار شباهت به شکارچی لاف زن دارد که از هزارها سال پیش در سراسر جهان شناخته شده است. زمان رسیدن به نصف النهار: 5 بهمن ماه ، مساحتش 594 درجه مربع می‌باشد.

رصد با چشم غیر مسلح

رصد با دوربین دوچشمی

ز کمربند شبان به طرف جنوب، توده ای از گاز و ستاره قرار دارد که شمشیر شبان را می سازد. اگر به این محل با دوربین دوچشمی نگاه کنید، لکه ی کم نوری را مشاهده می کنید که به سحابی جبار یا M42 معروف است. سحابی جبار یک سحابی نشری است که 1600 سال نوری با ما فاصله دارد. این سحابی را به شکلی خیلی زیباتر در عکسهایی که با نوردهی گرفته می شوند مشاهده کرد. این سحابی با قدر 5 در آسمان شب خودنمایی می کند. محدوده ی پیکر آسمانی شبان پر شده است از اجرام غیر ستاره ای خصوصا سحابیها و ابرهای گازی. جلوه ای دیگر از این صورت فلکی که البته با چشم غیرمسلح و دوربینهای عادی قابل مشاهده نیست، سحابی "کله اسبی" نام دارد. این سحابی از نوع سحابی های تاریک است. جای این سحابی زیبا در اطراف ستاره ی "النطاق" در شرق کمربند جبار است.

[Rahe Kavir]

پس از گذشت 25 روز از ماموریت فونیکس(ققنوس)، این مریخ‌نشین موفق به کشف یخ شد. لکه‌های سفیدی که زیر پای مریخ‌نورد بودند، پس از گذشت چند روز ناپدید شدند. این امر نشان می‌دهد جنس این لکه‌ها که اندازه‌‌ای برابر یک حبه قند داشتند، یخ است. دانشمندان در روزهای گذشته بین گزینه‌های یخ و نمک شک داشتند.

«پیتر اسمیت»، مدیر پروژه‌ی فونیکس می‌گوید:" آن‌ها باید یخ باشند. ناپدید شدن آن‌ها نشان می‌دهد که نمی‌توانند نمک باشند. نمک بخار نمی‌شود."

http://nojumnews.com/images/content/1387-3-30/253082main_dodo_020_024-427.jpg

تصویر: محل حفاری شده که در آن یخ پیدا شده است.

پس از آن‌که فونیکس در روزهای گذشته قسمتی از خاک را حفر کرد، لکه‌های سفیدی در قسمت‌های حفر شده دیده می‌شد اما امروز صبح خبری از آن‌ها نبود!




همچنین امروز صبح، بازوی مکانیکی مریخ‌نشین در حال کندن یک گودال دیگر بود که به سطح سختی برخورد کرد. دانشمندان از این‌که احتمالا یک سطح یخی دیگر پیدا کرده‌اند، هیجان زده شده‌اند.

[Rahe Kavir]

برخورد اجرام عظیم به سطح زمین، آن‌چنان که پیش‌تر تصور می‌شد،‌ نابودگر حیات نیست. دانشمندان با مطالعه یک حفره عظیم برخوردی دریافتند که برخورد، احتمالا زمینه مناسبی برای حیات زیرزمینی فراهم کرده است.

محققان برای مطالعه اثر برخوردهای بزرگ روی حیات، به بررسی فرآیند برخورد و پی‌آمدهای ناشی از آن پرداختند. ساختار برخوردی خلیج «چزاپیک» (Chesapeake) یکی از بزرگ‌ترین و بهترین حفره‌های برخوردی محفوظ مانده است. 35 میلیون سال پیش، در طی برخوردی عظیم، این حفره به قطر 90 کیلومتر در ایالت ویرجینیای آمریکا به وجود آمد. دانشمندان حفره را به عمق 2 کیلومتر مطالعه کرده‌اند.

به عقیده دانشمندان، جرم برخوردی دو کیلومتر قطر داشته و با سرعتی بیش از 10 کیلومتر بر ثانیه در سپر قاره‌ای آمریکای شمالی به زمین اصابت کرده است. محل برخورد لایه‌‌هایی از سنگ سخت و رسوبات نرم پوشیده با 200 تا 300 متر آب بود.

http://nojumnews.com/images/content/1387-4-12/underground%20life.jpg

تصویر: تصور می‌شود يک جرم دو کیلومتری ساختار برخوردی خلیج چزاپیک را حفر کرده است.

بنا بر گزارش تصویری که زمین‌شناسان با کمک کارگردانان ‌هالیوود از این برخورد تهیه کردند، در طی 20 ثانیه پس از برخورد، شوک حاصل از برخورد، موج عظیمی از آوار را به بیرون فرستاد و یک سونامی به وجود آمد. سنگ‌ها در اثر انرژی حاصل از برخورد، ذوب شده و به سرعت به درون شکاف‌های به وجود آمده در کف حفره روان شدند. در طی این فرآیند،‌ بستر حفره حدود پنج کیلومتر عقب‌نشینی کرد. 40 ثانیه بعد از برخورد،‌ با فرو افتادن دیواره‌های ناپایدار حفره و زمین‌لغزش،‌ یک قطعه بسیار بزرگ گرانیتی به ضخامت 275 متر در درون حفره جای گرفت. شش دقیقه بعد از برخورد، آبی که به بیرون پاشیده شده بود،‌ به دورن حفره جاری شد و رسوبات کنده شده از کف دریا و هر آن‌چه را که از حفره به بیرون پخش شده بود، با خود باز آورد. سنگ‌ریزه‌ها و غباری که وارد جو شده بود نیز فرو نشست. 10 دقیقه بعد از برخورد، مخلوط آب و رسوبات با هجوم به حفره 35 کیلومتری، دیواره‌های پایین افتاده را به بیرون راندند و آن را پر کردند. همچنین، حلقه دیگری از رسوبات در 40 کیلومتری مرکز حفره در آب دریا ته‌نشین شد.

برخورد احتمالا با افزایش دما تا حدود 350 درجه سانتیگراد، هر حیاتی را نابود کرده بود. اما محققان در عمق 4/1 کیلومتری، جایی که سنگ‌ها در اثر برخورد یا پی‌آمدهای آن خرد شده بودند، سلول‌های زنده‌ای را یافتند.

قطعه قطعه و خرد شدن سنگ‌ها، فضایی را که موجودات زنده می‌توانستند در آن حرکت کنند بزرگ‌تر کرد. علاوه بر این،‌ برخورد، مواد کربن‌دار به جای مانده از گیاهان یا سایر اشکال حیات را از سطح به اعماق پایین برد و آب اکسیژن‌دار را به آن مناطق تزریق کرد. این فرآیند شبیه مخلوط کردن خاک باغچه با کود است. هرقدر این ترکیب بهتر مخلوط شود محیط مناسب‌تری برای موجودات زنده فراهم می‌شود.

اهمیت این یافته هنگام جستجوی حیات در جاهایی مانند مریخ روشن می‌شود. سطح مریخ با تابش مرگ‌بار پرتوهای فرا بنفش سوخته است. اما،‌ برخورد اجرام به سطح آن می‌تو‌اند پناه‌گاه زیرزمینی امنی برای حیات فراهم کند.

[Sharim]

در دانه‌هاي كوچكي متعلق به كره ماه آب يافت شد

محققان آمريكايي مي‌گويند در دانه‌هاي كوچك شيشه‌اي آتشفشاني كه از دو ماموريت آپولو به ماه به دست آمده، آب كشف كرده اند. به گزارش يونايتدپرس، جيم ون اورمن استاد علوم زمين شناسي در دانشگاه كيس وسترن ريزرو گفت اين يافته‌ها حاكي از آن است كه آب از اعماق ماه و از طريق فوران آتشفشاني به سطح آمده است. اين گروه تحقيقاتي كه شامل دانشمنداني از دانشگاه براون، موسسه علوم كارني و كيس وسترن ريزرو است، اعلام كرد، كشف آب بر روي سطح ماه مي‌تواند تاثير عمده‌اي بر برنامه‌هاي آينده حضور بلند مدت انسان بر روي ماه و يا استفاده از تنها قمر زمين بعنوان نقطه آغازي براي اكتشافات آتي در فضا، داشته باشد. ون ارومن گفت آب حاوي مواد لازمي است كه از آنها براي سوخت موشك استفاده مي شود و مطمئنا اگر در قطب‌هاي ماه، يخ وجود داشته باشد، مي‌توان از آن استفاده كرد. اما اگر در سنگها نيز آب موجود باشد، اين آب منبع تازه اي خواهد بود. يافته‌هاي اين تحقيقات در نشريه نيچر منتشر شده است.



http://www.ngdir.com/Data_Pub/News/Pics/35454_2.jpg

[Sharim]

با برخورد يك ستاره دنباله دار زمين در عصر يخبندان، شاهد باران الماس بوده است

تحقيقات شيميايي جديد نشان مي‌دهد پس از آنكه در آسمان كانادا يك ستاره دنباله دار متلاشي شد و سراسر آمريكاي شمالي امروزي را به آتش كشيد، شرق آمريكا شاهد نابودي دستجمي انسان‌ها و حيوانات و در ضمن باران الماس و فلزات قيمتي بوده است. به گزارش سايت لايو ساينس، تجزيه‌هاي جديد الماس، طلا و نقره‌اي كه در اوهايو و ايندياناي آمريكا يافت شده از اين راز پرده برمي دارد كه اين مواد كاني چند هزار سال قبل از كانادا به آنجا منتقل شده است، اما سوال اين است كه چرا؟ الن وست، كارشناس ژئوفيزيك كه در اين مطالعه نقش داشته است، مي‌گويد در اوهايو كسي از وجود معادن طلا و نقره چيزي نشنيده است، اما اينگونه معادن در كانادا فراوان است. اين كشف فرضيه پيشنهادي وست و همكارانش را تاييد مي‌كند كه بر اساس آن در حدود ‪ ۱۲‬هزار و ‪ ۹۰۰‬سال قبل، يك ستاره دنباله دار در پهنه‌اي به وسعت سه مايل بر روي يخچال‌هاي طبيعي و صفحات يخي شرق كانادا به زمين اصابت كرد و موجب نابودي انسان و حيوان شد. او گفت احتمالا وضعيت شبيه به آن بوده است كه در آن واحد حدود ده هزار تونگوسكا در آسمان رها شود. منظور او انفجاري است كه يك قرن قبل در آسمان سيبري صورت گرفت و احتمالا ناشي از اصابت يك شهاب سنگ بود. طبق فرضيه وست، الماس ها، طلا و نقره احتمالا در اثناي اين انفجارها با شدت در آسمان به هر سو پرتاب شدند و يا رودخانه‌هايي كه با آب حاصل از ذوب يخچالهاي طبيعي تشكيل شده بودند، آنها را با خود منتقل كردند. طبق نظريه پژوهشگران، تا چند ماه بعد از برخورد ستاره دنباله دار، از آسمان سنگها و فلزات گرانبها مي‌باريد و ظرف اين مدت چندين و چند تن الماس به روي زمين پاشيد. وست مي‌گويد برخي اين الماسها مي‌توانند آنقدر ريز و ذرهاي بوده باشند كه انسان مي‌توانسته آنها را استنشاق كند، اما برخي ديگر كاملا قابل رويت بوده و برخي ديگر مي‌توانند آنقدر بزرگ بوده باشند كه با برخورد به جانداران باعث نابودي يا اسيب آنها مي‌شده است. به گفته وست، به نظر مي‌رسد الماسهاي درشت تر به چشم غيرمسلح نيز قابل رويت بوده چند ثانيه بعد از انفجارها مانند تگرگ به زمين باريده است. اما كوچكترين الماسها، به اندازه ويروس سرماخوردگي، هفته‌ها و ماهها در جو باقي مي‌ماندند و در نهايت مانند دانه‌هاي برف بسيار ريز و غيرقابل رويت، بر زمين باريدند. اين كارشناس ژئوفيزيك معتقد است تكه‌هاي شعله ور ستاره دنباله دار كه به زمين اصابت كردند جنگلها را در نقاط مختلف جهان به آتش كشيدند. به نظر او حرارت حاصل از اين انفجارها هواي زمين را نيز آتش زد و مرغزارهاي سبز شمال قاره آمريكا، خز حيوانات، مو و پوشش انسانها همه آتش گرفتند. وست و همكارانش اين نظريه را ارايه داده‌اند كه اصابت ستاره دنباله دار به نابودي نسل چندين گونه زيستي در آمريكاي شمالي كمك كرد كه ماموت و فيل عصر حجر آمريكايي به نام ماستودون از جمله آنها هستند. به عقيده آنها اين رويداد بزرگ به نابودي سريع فرهنگ كلاويس نيز انجاميد. آنها مردماني متعلق به عصر حجر بودند كه به تازگي به قاره آمريكا مهاجرت كرده بودند. از اين گذشته، انفجارهاي هوايي متعدد باعث شد مقادير بسيار زيادي آب شيرين به داخل اقيانوس اطلس بريزد، موقتا جريان رودخانه‌ها را مختل كرد و موجب يك سرماي ناگهاني در كره زمين شد كه آن را دوره درياس جوان ‪ Younger Dryas‬مي‌نامند. كن تانكرزلي، مردم شناسي كه در دانشگاه سين سيناتي مشغول كار است و در انجام اين مطالعه شركت داشته است گفت از شواهد موجود چنين برمي آيد كه تغيير هوا ي كره زمين در اواخر آخرين عصر يخ ( ‪۱۲‬هزار و ‪۹۰۰‬سال قبل) حاصل يك رويداد فوق‌العاده بوده است. البته وست مي‌گويد هرچند كشفيات انجام شده در اوهايو و اينديانا با تئوري اصابت ستاره دنباله دار با زمين در اثناي آخرين عصر يخ سازگاري دارد، اما نمي‌توان آن را يك سند قطعي در اين مورد دانست و اثبات ارتباط مستقيم ميان اين دو رويداد ، نياز به يافتن شواهد و مدارك بيشتري دارد.

[Sharim]

كشف يك ابرماشين ستاره ساز در منظومه‌اي دوردست

منجمان اخيرا به وجود كهكشان در گوشه‌اي بسيار دور در فضا شده‌اند كه همچون يك ابرماشين توليد ستاره، سالانه چهار هزار ستاره توليد مي‌كند و اين در حالي است كه در كهكشان راه شيري سالانه به طور متوسط تنها 10 ستاره متولد مي‌شود. به گزارش ايسنا، اين كشف كه به وسيله تلسكوپ‌هاي متعددي از جمله تلسكوپ فضايي «اسپيتزر» متعلق به سازمان فضايي آمريكا( ناسا) تائيد شده است، رايج ترين تئوري موجود در خصوص شكل‌گيري و به وجود آمدن كهكشان‌ها را زير سوال مي‌برد. در اين مدل كه مدل پلكاني نام دارد كهكشان‌ها به آهستگي تعداد و اندازه ستاره‌هايشان را در طول زمان با جذب تكه‌هاي ريز كهكشاني و نه توسط يك انفجار همانند آنچه در مورد اخير مشاهده شده، ‌افزايش مي‌دهند. پيتر كاباك از مركز علوم «اسپيتزر» در موسسه فن‌آوري كالفيرنيا مي‌گويد: بيشتر ستارگان اين كهكشان براثر يك انفجار كوچك و در يك زمان متولد شده‌اند. اگر جمعيت انسان‌ها در كره زمين هم در رويدادي مشابه به وجود مي‌آمد،‌ بيشتر انسان‌ها امروز هم سن و سال يكديگر بودند. كهكشان اخير كه به يك طبقه از كهكشان‌ها نام «Starbursts» متعلق است ركورد دارجديد پردرخشش‌ترين كهكشان انفجار ستاره‌يي در دنياي بسيار دور دست است كه درخشش آن نمايانگر سرعت بسيار بالاي توليد ستاره در آن است. اين كشف از طريق به كارگيري تعداد زيادي از تلسكوپ‌هاي با طول موجهاي مختلف صورت گرفته است. تلسكوپ «هابل» سازمان فضايي امريكا و هم چنين تلسكوپ «سوبارو» ژاپن، نخست اين كهكشان را از تصاوير نور مرئي كه با توجه به فاصله بسيار زياد آن شبيه يك توده مه و غبار نامشخص و مبهم به نظر مي‌رسيد، كشف كردند. براي پي بردن به نكات بيش‌تري در خصوص درخشش جوان و خاص اين كهكشان، ‌كاپاك و تيمش از تلسكوپ‌هاي بيش‌تري كمك گرفته و از دستگاههاي پيشرفته نوري براي تعيين فاصله دقيق اين كهكشان از زمين استفاده كردند. اين كهكشان 3/12 ميليارد سال نوري از زمين فاصله دارد و به نظر مي‌رسد زماني كه جهان حدود 3/1 ميليارد سال سن داشته، به وجود آمده است. اين در حالي است كه هم اكنون حدود 7/13 ميليون سال از عمر عالم هستي مي‌گذرد. منجمان پس از بررسي و اندازه‌گيري‌هاي دقيق در طول موج‌هاي راديويي دريافتند كهكشان مذكور سالانه هزار تا چهار هزار ستاره توليد مي‌كند.
اين منجمان در رسيدن به اين كشف از مشاهدات و اطلاعات بدست آمده از تلسكوپ «VLA» مركز ملي علوم در نيومكزيكو و اطلاعات اسپيترز و جيمز كلرك ماكسول بهره جستند. با چنين سرعتي تنها 50 ميليون سال در مقياس زماني كيهاني طول مي‌كشد تا كهكشاني مشابه عظيم‌ترين كهكشان موجود در جهان به وجود آيد.



http://www.ngdir.com/Data_Pub/News/Pics/35464_2.jpg

[mahdiak48]

مريخ نشين ققنوس ناسا اولين آزمايش شيميايي رطوبتي خود بر روي خاك نمناك مريخ ديروز بدون مشكل خاصي كه داراي اطلاعاتي ارزشمند كه براي دانشمندان همچون بردن يك بخت آزمايي بود را انجام داد.
مايكل هچ از آزمايشگاه رانش جت ناسا، دانشمند مسئول دستگاه تجزيه گر ميكروسكوپي، الكتروشيميايي و رسانايي ققنوس يا به اختصار "مكا" اظهار داشت: "ما از اطلاعات شيميايي بدست آمده سرگردانيم." وي افزود: "ما در ت************م تا بكمك نتايجي كه از ققنوس دريافت كرديم ، دريابيم شيمي خاك نمناك مريخ چيست؟! چه محلول هايي در آن است؟! چه مقدار آن ها اسيدي يا بازي است؟! ما مي توانيم بگوييم چه صورت هايي از خاك ممكن است به شرايط زندگي كمك كند.
سم كانيوز دستيار تحقيقاتي از دانشگاه تاف ز،پيشرو در زمينه ي شيمي رطوبت گفت: "اين اولين تجزيه و تحليل شيميايي رطوبتي انجام شده برروي مريخ يا هر سياره ي ديگري بجز زمين است."
حدود هشتاد درصد از آزمايش شيميايي رطوبتي دو روزه ي ققنوس هم اكنون پايان يافته است. ققنوس سه ظرف نمونه ديگر براي استفاده ي آزمايش هاي شيميايي رطوبتي در ادامه ي ماموريت دارد.
"اين خاك به نظر ميرسد بسيار شبيه خاك هاي سطحي يافت شده در دره هاي خشك بالايي قطب جنوب است. ميزان قليايي بودن خاك اين منطقه بسيار قابل توجه است. در اين ناحيه ي پي.اچ بين 8 و 9 بسيار ساده است. ما همچنين منحصر بفرد، در عمق يك اينچي سطح خاك با تركيبات نمكي گوناگوني يافته ايم كه هنوز فرصتي براي تجزيه و شناسايي آنها نداشته ايم. اما آنها در بردارنده ي منيزيم، سديم، پتاسيم و كلر هستند."
او افزود: "اين گواه و نشانه اي است بر وجود آب به دليل اينكه تركيبات نمكي در آنجا نيز موجود هستند. ما همچنين مقداري نيترات معقول و قابل پيش بيني يا تركيبات شيميايي لازم براي زندگي آن طور كه مي دانيم را نيز يافته ايم. به علاوه من به اين نتيجه رسيده ام كه آنچه در مورد مريخ شگفت انگيز است آن است كه آنجا دنياي ناشناخته و بيگانه اي نيست. بلكه از بسياري جهات، همچون كانه شناسي، بسيار شبيه زمين است."
(TEGA) ديگر دستگاه تجزيه اي ققنوس است، تجزيه گر حرارتي گاز توليد شده يا به اختصار كه اولين نمونه ي خاكش را تا دماي 1000 درجه ي سلسيوس (1800 درجه ي فارنهايت) حرارت داده است. تاكنون هيجگونه نمونه ي خاكي از دنيايي ديگر تا اين حد حرارت داده نشده بود.
دانشمندان تگا تجزيه و تحليل گاز هاي آزاد شده را در محدوده اي از دما براي شناسايي تركيبات شيميايي خاك و يخ را شروع كرده اند. اين تجزيه و تحليل فرآيندي پيچيده است كه هفته ها به طول خواهد انجاميد.
ويليام بوينتون همكار تحقيقاتي ققنوس از دانشگاه آريزونا كه مسوول "تگا" است، گفت: "اطلاعات علمي بدست آمده توسط اين دستگاه تماشايي است."
"در اين مرحله ما مي توانيم بگوييم كه خاك مريخ در گذشته كاملا با آب واكنش داشته است. ما نمي دانيم كه آيا اين واكنش در اين ناحيه ي خاص در منطقه ي قطب شمال رخ داده است يا جايي ديگر بوقوع پيوسته و در اين منطقه همچون غبار گسترش يافته است."
آنچه ققنوس در 30 روز اول ماموريتش انجام داده JPLلسلي تمپري دانشمند پروژه ي ققنوس از را برشمرد و به برنامه هاي آينده نيز اشاره اي كرد.
"تصويرساز سه بعدي تاكنون در حدود 55 درصد از سه دورنماي 360 درجه از محل فرود ققنوس را و آزمايشگاه TEGAكامل كرده است." او افزود: " ققنوس دو نمونه را همانند نمونه هاي اوليه در شيميايي رطوبتي را در ميكروسكوپ نوري خود مورد تجزيه وتحليل قرار داده است. ققنوس در كنار اندازه گيري هاي شبانه ي آتمسفر در حال جمع آوري اطلاعات روزانه از ابرها، گردو غبار، باد و دم و فشار موجود در جو نيز مي باشد."
دوربين هاي مريخ نشين تاييد كرده اند كه خرده هاي سفيد رنگي كه به هنگام كندن گودال آشكار شده بودند، آب يخ زده بودند زيرا آن ها پس از چند روز، تصعيد يا تبخير شدند. بازوي خودكار مكانيكي ققنوس حفاري و نمونه برداري كرده و به اين عمل در گودال "سفيد برفي" در مركز يك ناهمواري در ناحيه ي ناهموار ادامه خواهد داد.
تمپري ادامه داد: "اين بهترين مكان براي ايجاد برش نمايي از سطح سياره، از بالا به پايين تا لايه ي يخ پيش بيني شده است. اين نقشه اي است كه ما به هنگام آماده سازي ماموريت در سال ها پيش مي خواستيم انجام دهيم. ما به مكاني همانند همين جا (گودال سفيد برفي) احتياج داشتيم تا بتوانيم از خاك تا لايه ي يخ احتمالي نمونه برداري كنيم."
منبع اصلي: ناسا

* منبع مقاله: http://www.physorg.com/news133794246.html (http://www.physorg.com/news133794246.html)
____________

[mahdiak48]

نخستين صدايي كه يك قوم بيگانه (فضايي) از زمين مي شنود احتمالا صداي جيرجيركردن و سوت- يك خرده شبيه R2-D2 ،روبات جنگ ستاره ها – خواهد بود. در حقيقت آنها صداهايي هستند كه با فجر (روشنايي هنگام طلوع خورشيد) توام هستند. اكنون ماموريت كلاستر سازمان فضايي اروپا – اسا - (Cluster mission ESA's) نشان مي دهد دانشمندان چگونه اين نشر (امواج) را دريافت كرده و در آينده ، درباره ي جهان هاي بيگانه بوسيله ي گوش دادن به صداهايشان تحقيق مي كنند .
دانشمندان اين نشر راديويي را تابش طلوعي كيلومتري (Auroral Kilometric Radiation (AKR)) ناميده اند. اين پديده برفراز زمين بوسيله ي همان دسته از ذرات خورشيدي كه در آن هنگام موجب شفق براي روشن كردن بخش پاييني آسمان مي شوند، توليد مي شود. در طول دهه ها، منجمان مي پنداشتند كه اين امواج راديويي بيرون فضا در يك مخروط همواره گسترده سفر كرده اند، تا اندازه اي شبيه نور ساتع شده از يك مشعل! منجمان اكنون به خاطر كلاستر بر اين نظرند كه اين موضوع صحت ندارد.
بوسيله ي تحليل 12000 پاشيدگي جداگانه AKR، گروهي از منجمان تعيين كرده اند كه AKRدر يك سطح محدود در داخل فضا نشر مي شود. اين كار شبيه قرار دادن يك ماسك روي مشعل به همراه تنها يك شكاف كوچك در ميان آن براي گريز نور است.
http://www.sciencedaily.com/images/2008/06/080627163048.jpg
رابرت ميوتل (Robert Mutel) - دانشگاه آيووا ، وي كه به مدت سه سال تحقيق را به همراه همكارانش هدايت مي كرد - مي گويد : "ما اكنون مي توانيم به درستي محل نشر را تعيين كنيم." براي هر پاشيدگي AKR ، آنها مورد تحليل و بررسي قرار گرفته اند؛ منجمان هرنقطه اصل را نسبت به مناطق ميدان مغناطيسي زمين دقيقا تا دهها كيلومتر در اندازه معين كرده اند. اين نقاط چند تا هزار كيلومتر برفراز جايي كه نور شفق شكل مي گيرد، معين شده بودند .
ميوتل مي گويد : "اين نتيجه فقط به دليل ماموريت چهار فضاپيماي كلاستر ممكن شد." شامل چهار فضاپيماي تقريبا يكسان در شكل پرواز، كلاستر به دانشمندان اجازه مي دهد تا دقيقا زماني را كه AKR سرتاسرهر يك از ماهواره ها را فرا مي گيرد، معين كنند. با كاربرد اين اطلاعات، دانشمندان نقاط اصلي را به صورت مثلث درآوردند ، كه در شيوه اي مشابه شيوه ي هدايتي GPS كار مي كند.
AKR بوسيله ي ماهواره ها در اوايل دهه 1970 كشف شده بود. اين امواج از رسيدن به سطح زمين بوسيله ي يونسفر، فواصل بالايي اتمسفر زمين ، بازداشته مي شد.
اين (مانع شدن) خيلي خوب است به اين دليل كه به ديگر بيان آن (امواج) مخابرات از كليه ايستگاههاي راديويي ما را درمانده خواهد كرد. اين (امواج) 10000 بار قويتر نسبت به سيگنال قويترين رادار جنگي است. ميوتل مي گويد : "هرزمان كه شما شفق داريد، شماAKR را بدست مي آوريد ." كه شامل شفق در ساير سيارات نيز مي شود. فضاپيماي ناظر در مشتري و زحل - دو سياره بزرگ گازي شكل عظيم در منظومه شمسي ما- شفق را مشاهده كرده اند و AKR را نمايان ساخته اند.
نه تنها اين درك نوين از اينكه چگونه AKR در داخل فضا نشر شده است به منجمان كمك خواهد كرد تا محيط مغناطيسي آن دنياهاي گازي (مشتري-زحل) را بفهمند، بلكه به تحقيق منجمان براي سيارات مشابه پيرامون ديگر ستاره ها كمك خواهد نمود .
اگرچه جستجو براي امواج AKR از سيارات ماوراي خورشيدي به راديوتلسكوپهاي خيلي بزرگتر از آنچه كه اخيرا در دسترس هستند، نياز خواهد داشت؛ اين ابزارها روي تابلوهاي طراحي هستند. وقتي كه اين سيارات شناخته شده باشند، AKR مي تواند به منظور اينكه چگونه رابطه اش قطع و وصل مي شود كنترل شود كه به منجمان اجازه مي دهد زماني كه طول مي كشد تا سياره بر حول محور خود بچرخد را محاسبه كنند.
همچنين راههاي جديد بررسي در ميان ميدان مغناطيسي ديگر ستاره ها را فراهم مي كند كه خيلي از آنها ميدان مغناطيسي هزاران بار قويتر از خورشيد دارند. بعلاوه آنها تابشي شبيه AKR توليد خواهند كرد و اينها نيز مي توانند تحت كنترل قرار گيرند.
نتيجه عبوري از يك مانع علمي بزرگ است كه به منجمان ابزاري جديد براي بررسي سيارات و ستاره ها مي دهد .
"گروه چند فضاپيمايي تعيين پرتو افكني زاويه اي AKR" ، نوشته شده توسط ميوتل (R.Mutel) ، كريستوفر (I.Christopher) و پيكت (J.Pickett) در مطبوعات پژوهشي ژئوفيزك منتشر شده است.
داده هاي استفاده شده در تحقيق توسط (NASA Wide Band(WBD)) ابزار پرواز روي سطحي گروه چهار فضاپيما جمع آوري شده است.

* منبع مقاله: http://www.sciencedaily.com/releases/2008/06/080627163048.htm (http://www.sciencedaily.com/releases/2008/06/080627163048.htm)

[ghazal_ak]

تحلیل جدید مریخ نشین فونیکس نشان داد بعضی از نواحی خاک مریخ از لحاظ شیمیایی به مانند خاک باغچه های زمین است. بعضی از نواحی خاک مریخ از لحاظ شیمیایی به مانند خاک باغچه های زمین است. تحلیل جدید مریخ نشین فونیکس این موضوع را تایید کرد. یافت مناطقی بزرگتر و وسیعتر از این ساختارها می تواند شرایط حیات در مریخ را محیا کند.
گرچه این تحقیقات هنوز کامل نشده است ولی فونیکس پیش ازاین ماده ای دارای ارزش غذایی یافته بود که ساختار آن شبیه منیزیوم، سدیم، پتاسیم و کلر بود. با اینکه عناصر ذکر شده در خاک مریخ موجود است ولی دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که این عناصر تمایلی به انحلال در آب و مهیا کردن حیات داشته باشند
نتیجه دلپذیر از آزمایش خاک مریخ در منطقه ای به نام "سرزمین عجایب" بدست آمد که حاکی از آن بود، این ماده غنی قابلیت انحلال در آب را دارد. این منطقه که در شمال مریخ نشین قرار گرفته، چند سانتی متری از آن حفر شده است. این نمونه برداری چهارشنبه هفته پیش به آزمایشگاه رطوب سنج و الکتروشیمی و تحلیل گر ضریب هدایت MECA فونیکس فرستاده داده شد.

http://nojumnews.com/images/content/1387-4-20/Soil.jpg
آزمایشگاه مکای فونیکس، در نمونه های خود ماده ای قلیایی با pH بین 8 و 9 یافت. این ماده قلیایی در خیلی از موارد با خاک زمین اشتراک دارد. ازجمله این تشابهات می توان به خاکی که شلغم و مارچوبه سمی در آن رشد می کند اشاره کرد. دانشمندان همگی از این داده های دریافتی شگفت زده بودند!

دانشمندان گمان می کنند که اگر خاک شرایطی مناسب و مساعد داشته باشد به این معناست که محدوده ای عریضتر و بزرگتر از سازواره ها وجود دارد که توانایی رشد گیاه در خاک را داراست؛ چیزی درباره از بین بردن حیات وجود ندارد و در حقیقت این گونه به نظر می رسد که طبیعت خیلی دوستانه رفتار کند.
کاوش و حفاری عمیق تر می تواند پرده از خاک نمک آلود یا خاکی با pH متمایز بردارد.[/

منبع :وبسایت نجوم

[مهدی زین الدین]

سياره احتمالا در مدار ستاره اي "ناكام" موسوم به يك كوتوله قهوه اي مي گردد
منجمان كوچكترين سياره تا امروز را كه در مدار ستاره اي معمولي مي گردد رديابي كرده اند؛ كره اي كه تنها سه برابر زمين است.
كشف سياره اي با جرم مشابه زمين هدف نهايي منجماني است كه سيارات را در منظومه هاي ديگر جستجو مي كنند.
چنين كشفي مهم خواهد بود زيرا دانشمندان به دنبال يافتن كرات ديگري هستند كه زمينه وجود حيات در آنها مهيا باشد.
اين سياره حول ستاره اي مي گردد كه جرم آن چنان كم است كه ممكن است يك ستاره به اصطلاح "ناكام" يا يك كوتوله قهوه اي باشد.
اخترشناسان اين كره تازه را با استفاده از تكنيكي موسوم به "مايكرولنزينگ گرانشي" كشف كردند.
اين شيوه از اين خاصيت استفاده مي كند كه نور هنگام گذر از نزديكي يك شيء سنگين مانند يك ستاره خم مي شود.
سياره تازه حدود 3/3 برابر زمين است. برخي محققان مي گويند اين سياره ممكن است داراي جوي غليظ باشد و احتمال دارد اقيانوسي مايع بر سطح آن وجود داشته باشد.
تلسكوپ فضايي جيمز وب كه قرار است در سال 2013 پرتاب شود مي تواند نشانه هاي حيات را روي سياراتي به اندازه زمين كه حول ستاره هاي كم جرم در همسايگي ما در جهان مي گردند جستجو كند.
قبلا يك سياره كوچكتر از اين كشف شده بود اما در اطراف يك تپ اختر (پالسار) كشف شده بود. اما سياره جديد در اطراف يك ستاره معمولي پيدا شده است.
ديويد بنت محقق اصلي اين پروژه از دانشگاه نوتردام گفت: "مايكرولنزينگ راهي است كه به يافتن سيارات كوچكتر منجر مي شود، از جمله سياراتي به اندازه زمين."
وي افزود: "اين يافته همچنين منجماني را كه در جستجوي سياراتي هستند كه در فاصله لازم براي پيدايش حيات از ستاره هاي كم جرم مي گردند دلگرم خواهد كرد."
جهاني پرآب؟
اين سياره با شعاعي شبيه به زهره - فاصله زهره از خورشيد - حول كوتوله قهوه اي مي گردد. اما تصور مي شود كه ستاره مركزي سه هزار تا يك ميليون بار محوتر از خورشيد باشد بنابراين انتظار مي رود سطح فوقاني اتمسفر اين سياره از پلوتون سردتر باشد.
نيكلاس راتنبري از دانشگاه منچستر كه از ديگر محققان اين پروژه است به بي بي سي گفت: "براساس محكم ترين ايده هاي ما از چگونگي شكل گيري سيارات، اين سياره مي تواند اتمسفر خيلي غليظي داشته باشد. اين اتمسفر احتمالا مثل يك پتو عمل مي كند و سياره را گرم نگاه مي دارد."
"بنابراين حتي اگر مقداري انرژي وارد شده از خورشيد منظومه ناچيز باشد.... حرارت داخلي كه از داخل سياره متصاعد مي شود مي تواند سطح را گرم كند."
"اين باعث گمانه زني هايي شده است داير بر اينكه امكان وجود اقيانوسي مايع بر سطح آن هست. اين مهيج است چون يكي از خواصي كه مايليم روي يك سياره قابل سكونت ببينيم وجود آب مايع روي سطح است."
اين سياره توسط تلسكوپ MOA-II در كوه "مانت جان" در زلاندنو كشف شد و MOA-2007-BLG-192Lb نامگذاري شده است.
http://www.iran-eng.com/images/statusicon/user_offline.gif

[مهدی زین الدین]

ستاره شناساني كه 28 سياره جديد در حال گردش به دور ستاره ها را كشف كرده اند مي گويند زمين تنها

http://www.qudsdaily.com/archive/1386/html/3/1386-03-10/picture/20-5.jpg










سياره منحصر به فرد نيست، زيرا آنها به وجود بيليونها سياره قابل سكونت پي برده اند.
پژوهشگران در همايش اين هفته انجمن نجوم آمريكا ادعا كردند كه بيشتر سياره هايي كه اخيراً كشف شده اند سياره هايي خارج از منظومه شمسي ما مي باشند.
پروفسور «جفري ماركي» از دانشگاه كاليفرنيا گفت: اين يافته ها نشان مي دهد بر خلاف آنچه تصور مي كرديم اقامتگاه ما يعني زمين، مكاني ناياب و نادر درجهان نيست. در سال گذشته ميلادي با همكاري بين المللي پژوهشگراني از كشورهاي آمريكا، انگليس و استراليا از ميان 37 اجرام جديد آسماني 28 سياره كشف شد كه هر يك حول ستاره اي بزرگتر از خود مي چرخند. اين 37 شيء مشاهده شده را 7 كوتوله قهوه اي رنگ (ستاره هاي ناقصي كه بزرگتر از ژوپيتر هستند)، 2 توده غول پيكر گاز يا شايد كوتوله هاي قهوه اي كوچكتر و 28 سياره تشكيل مي دهند. بيشتر اين ستاره ها مانند خورشيد در منظومه شمسي چندين سياره دارند كه همگي به دور مدار ستاره شان مي گردند. در اين بين سياره اي شبيه نپتون كه حول ستاره «جليس 436» مي چرخد، نظر دانشمندان را به خود جلب كرده است، زيرا به نظر مي رسد صخره هاي آن پوشيده از آب مي باشد. آب داغي كه در سطوح شيميايي غير خاكي آن است به دليل فشار شديد حاكم بر اين سياره مي باشد. پژوهشگران سوئيسي و بلژيكي براي تحقيق بيشتر، ستاره اي را بين اين سياره و زمين در نظر گرفتند و سپس با تغييرات اندك نور اين ستاره توانستند به ميزان قطر و چگالي اين سياره پي ببرند. بنا بر اظهارات «ماركي» با توجه به چگالي 2 گرم بر سانتي متر مكعب اين سياره كه دو برابر چگالي آب است بايستي 50 درصد اين سياره صخره و حدود 50 درصد ديگر آن آب و ميزان كمي هيدروژن و هليم باشد. «ماركي» مي گويد: در مورد اين سياره مطمئن هستيم كه صخره هاي آن را پوششهاي ضخيم و عظيم الجثه اي از آب فرا گرفته است. آنچه بيش از حد ما را هيجان زده مي سازد آن است كه اين سياره مانند زمين پرصخره و داراي ميزان زيادي آب كه جز و لاينفك حيات است، مي باشد. كهكشان راه شيري 200 بيليون ستاره دارد كه تخمين زده مي شود شايد قريب به 10 درصد آنها سياراتي قابل سكونت داشته باشند.

[مهدی زین الدین]

عكس 20


http://www.qudsdaily.com/archive/1386/html/2/1386-02-31/picture/20-3.jpg


ناسا مرحله آماده سازي افراد اعزامي به سفر ماه را آغاز كرده است.«اشميد» و «هرناندز» در عمق 18متري آب هاي اقيانوس در حال كار بوده و براي ماموريت هاي آتي به مقصد ماه آماده مي شوند.

[مهدی زین الدین]

كشف سياره اي با آبهاي منجمد

در حوالي امروز- ترجمه: ستاره شناسان موفق شدند سياره اي را در خارج از منظومه شمسي به اندازه نپتون كشف كنند كه بخش عمده آن از آب، آن هم آب منجمد شده، تشكيل شده است.با وجود سطح سوزان و 600 كلويني اين سياره، نمي توان وجود حيات در آن را تأييد كرد، اما همين مسأله مي تواند مويد نشانه هاي خوبي براي كشف سيارات آبي كه خود وجود حيات را تأييد مي كند، باشد. اين نخستين باري است كه پژوهشگران مصمم اند اندازه، حجم و تركيب چنين سياره هاي كوچكي را بررسي كنند.پژوهشگران پيش از اين محاسبه كرده بودند كه حجم و اندازه دقيق گازهاي سياراتي مثل مشتري 300 بار سنگين تر از زمين است.

[مهدی زین الدین]

منجمان سیاره ای را در خارج از منظومه شمسی ردیابی کرده اند که بیش از هر سیاره خارجی دیگری که تا به امروز کشف شده به زمین شباهت دارد؛ کره ای که امکان دارد آب بر سطح آن جاری باشد.


اين سياره در مدار ستاره كم فروغي به نام "Gliese 581" كه فقط 20 سال و شش ماه نوري از زمين فاصله دارد در صورت فلكي "ميزان" (Libra) كشف شده است.
دانشمندان اين كشف را با كمك تلسكوپ 6/3 متري "اسو" (رصدخانه جنوبي اروپايي) انجام داده اند.
آنها مي گويند دماي ملايم سطح سياره بدان معني است كه هرگونه آبي در آن احتمالا در حالت مايع وجود دارد و اين موضوع شانس وجود حيات در آن را افزايش مي دهد.
استفان اودري از رصدخانه ژنو كه نويسنده اصلي مقاله اي علمي در اين باره است مي گويد: "ما تخمين زده ايم كه ميانگين دماي اين 'ابرزمين' چيزي ميان صفر و 40 درجه سانتيگراد باشد، و بنابراين آب در آن در حالت مايع خواهد بود."
"به علاوه، شعاع آن تنها بايد يك و نيم برابر شعاع زمين باشد، و مدل ها پيش بيني مي كند كه اين كره يا سنگي است - مثل زمين - يا پوشيده از اقيانوس ها."
خاوير دلفوسه، از اعضاي تيم محققان دانشگاه گرنوبل، افزود: "همانطور كه مي دانيم آب براي وجود حيات اهميت اساسي دارد."
به اعتقاد وي اين سياره ممكن است به هدف خيلي مهمي براي ماموريت هاي آينده فضايي جهت يافتن زندگي فرازميني بدل شود.
در اينگونه ماموريت ها تلسكوپ هايي در فضا قرار داده خواهد شد كه مي توانند "نشانه هاي" نوري گوياي وجود فرآيندهاي بيولوژيكي را رديابي كنند.
اين رصدخانه هاي فضايي در پي رديابي آثار گازهاي جوي مانند متان و حتي نشانگرهاي كلوروفيل، رنگدانه هاي گياهان زميني كه نقشي حياتي در فتوسنتر بازي مي كنند، برخواهند آمد.
رديابي 'غيرمستقيم'
اين سياره خارجي كوچكترين سياره يافت شده تا به امروز است و ظرف تنها 13 روز يك دور كامل حول ستاره مركزي مي گردد.
در اصطلاح منجمان به سياراتي كه حول ساير ستاره ها غير از خورشيد مي گردند سياره خارجي گفته مي شود.
فاصله اين سياره از ستاره مركزي چهارده بار كمتر از فاصله زمين از خورشيد است.
با اين حال با توجه به اينكه اين ستاره مركزي كوچكتر و سردتر - و در نتيجه كم فروغ تر - از خورشيد است، سياره مورد نظر در "ناحيه قابل سكونت" اطراف آن، يعني ناحيه اي كه آب مي تواند در آن به صورت مايع باشد قرار دارد.
http://arefi.ir/ashkan/pr3/index.php?q=aHR0cDovL3d3dy5iYmMuY28udWsvZi90LmdpZg %3D%3Dhttp://i17.tinypic.com/2gtth8m.jpg
گليسه 581 خيلي كم فروغ تر و خنك تر از خورشيد است
منظومه گليس 581 توسط رصدخانه جنوبي اروپايي (European Southern Observatory) در لا سيلا واقع در كوير آتاكاما شناسايي شد.
پژوهشگران براي اين اكتشاف، از يك ابزار بسيار حساس كه مي تواند تغييرات بي نهايت كوچك در شتاب يك ستاره هنگام كشيده شدن توسط نيروي گرانش سياره اي در آن اطراف را اندازه گيري كند استفاده كردند.
منجمان هنوز مجبور به توسل به اين شيوه ها هستند زيرا تلسكوپ هاي فعلي قادر به عكس گرفتن از اجرام آسماني خيلي دوردست و كم فروغ مانند سيارات خارجي نيستند، به ويژه اگر در نزديكي ستاره اي درخشان قرار داشته باشند.
تاكنون وجود سه سياره در منظومه گليس 581 استنباط شده است. به غير از "اَبَر زمين" دو سياره ديگر يكي 15 برابر زمين و ديگري 8 برابر زمين در اين منظومه وجود دارد.
كشف تازه باعث هيجان زيادي ميان دانشمندان شده است.
از ميان 200 سياره خارجي كه تاكنون كشف شده، شمار بسيار زيادي از آنها غول هاي گازي از نوع مشتري هستند كه دماي آنها به علت نزديكي به خورشيدهاي داغ، بسيار بالاست.
اليسون بويل، مسئول بخش نجوم در موزه علوم لندن در مورد اين اكتشاف گفت: "از همه سياراتي كه تاكنون در اطراف ساير ستاره ها پيدا كرده ايم، اين يكي طوري به نظر مي رسد كه گويي حاوي مخلفات لازم براي حيات باشد."
"فاصله اش از ما 20 سال نوري است يعني به اين زودي ها به آن پا نخواهيم گذاشت و بايد منتظر انوع تازه فناوري هاي رانشي كه مي تواند در آينده تغيير كند باشيم. و واضح است كه تلسكوپ هاي قدرتمندي را بر آن متمركز خواهيم كرد تا ببينيم چه مي توانيم رؤيت كنيم."
"اينكه آيا جاي ديگري (غير از زمين) زندگي وجود دارد يا نه سوالي اساسي است كه همه ما

[مهدی زین الدین]

ناسا: فضا نوردان آتلانتيس سومين پياده روي فضايي را انجام مي‌دهند
http://www.hupaa.com/upload/thumb/thumb_535978.JPGمدیران سازمان فضایی آمریکا "ناسا" اعلام کردند دومین پیاده روی فضایی از سوی سرنشینان فضا پیمای آتلانتیس انجام شد و سومین پیاده‌روی فضایی روز جمعه در ایستگاه بین‌المللی فضایی صورت می‌گیرد.

[مهدی زین الدین]

اینگونه دره ها در سطح مریخ چگونه بوجود آمده اند ؟ ممکن است بارش باران هایی در گذشته ی مریخ آن ها را بوجود آورده باشد یا جوشیدن چشمه ی آبهای زیر زمینی و یا شاید جاری شدن ماگما بر روی سطح این سیاره .
این سوال در مورد بسیاری از دره های مریخ مطرح است . بسیاری از زمین شناسان سیاره ای این احتمال را می دهند که این دره ها به خاطر جاری بودن آب بر روی سطح مریخ بوجود آمده اند. تصویری که مشاهده می کنید(تصویر زیر) بوسیله ی دوربین HRSC مدارگرد اروپایی مارس اکسپرس از دره ی Echus Chasma تهیه شده است . این دره بسیار شبیه به نمونه های شبکه های بوجود آمده در اثر آب بر روی زمین است ، شاید Echus Chasma در گذشته ی مریخ ، یکی از بزگترین ناحیه های دارای منابع آب بوده باشد.
توان تفکیک این تصویر زیبا تقریبا 17 متر در هر پیکسل است و به طور شگفت انگیزی واضح و شفاف است .

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures7/F14_1echuschasma.jpg

دره Echus Chasma حدود 100 کیلومتر طول و 10 کیلومتر عرض دارد . دانشمندان گمان می کند در گذشته منابع آبی موجود در این دره ، باعث بوجود آمدن ناحیه ی Kasei Valles شده باشد . Kasei Valles دره بزرگی است که هزاران کیلومتر به سمت شمال مریخ توسعه پیدا کرده است . تصویر زیر این ناحیه را نشان می دهد که توسط دوربین HRSC مارس اکسپرس تهیه شده است .

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures7/C53_2echuschasma_4.jpg

پرتگاه عظیمی که مشاهده می کنید در قسمت شرقی Echus Chasma واقع شده است و 4000 متر ارتفاع دارد . احتمالا در گذشته آب از بالای این پرتگاه به پایین می ریخته و آبشار بسیار بزرگی را بوجود می آورده ، سطح دره در پایین پرتگاه به طور قابل ملاحظه ای صاف و صیقلی است و این فرضیه را تا حدودی تایید می کند

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures7/481_3echuschasma-mosaic.jpg

[مهدی زین الدین]

اگر ما انسان های زمینی خوش شانسي نباشیم، پس سیارک 390 متری اپوفیس (Apophis) که به سوی زمین در حرکت است، در سال 2036 با زمین برخورد می کند.



اما اگر خوش شانس باشیم، این سیارک که اکنون لقب تروریست فضایی به آن داده شده، در سال 2029 در فاصله 40 هزار کیلومتري ( مدار ماهواره های مخابراتی) از کنار زمین عبور می کند.
ورد گفتن و به آینده بهتر دل بستن، بهترین راه اجتناب از خطر برخورد حتمی یک سنگ بزرگ آسمانی با زمین، و کار درست و منطقی نیست. این برخورد اقلیم کره زمین را تغییر خواهد داد اگر اين سيارك در دريا سقوط کند، یک سونامی بسیار بزرگی را بوجود آورده و میلیون ها تن آب را بخار می سازد که در نتیجه به مدت طولانی مانع رسیدن نور خورشید به زمین می گردد. به بيان ديگر اين يعني پایان حيات در زمين !

بدبختانه، روش های محافظت از سیاره زمین در برابر بمباران احتمالي سیارک ها و دیگر اجرام آسمانی هنوز نوپا و تازه اند و باید در یک سیستم موثر جهانی مبارزه با سیارک ها، بررسي شوند. یکی از راه های ممکن برای مبارزه با اپوفیس تغییر مدار آن بوسیله کشش گرانشی می باشد ( یک سفینه بدون سرنشین که بتواند سیارک را از مدار فعلی آن خارج سازد). سیارک را می توان توسط چاشنی هسته ایی بمباران کرد. با اینکه این روش از نظر تكنیکی قابل اجرا است اما از نظر سیاسی فعلأ غیر ممکن می باشد: زیرا استفاده از سلاح هسته ای در فضا ممنوع می باشد!

اما روسیه گام های را در جهت بهبود و اصلاح رصد و بررسی خطرات متجاوزین فضایی برداشته است. نمایندگی فضایی روسیه همراه با وزارت دفاع و اکادمی علوم آن کشور یک برنامه مبارزه با سیارک ها را آغاز نموده و اولین گام در جهت تحقق این برنامه نصب یک رادار مخصوص در تلسکوپ 70 متری در اوسیریسک (Ussurisk) می باشد. این رادار سيگنال های منعکس شده از اجرام فضایی را جمع آوری می کند. انجمن تولید و تحقیق لاووچکین روی یک برنامه فضایی برای سالهای 2012 تا 2014 که طبق آن هر قدر اطلاعات بیشتر در مورد اپوفیس جمع آوری شود، کار می کند. همچنين یک سلسله تجربیات بخاطر بررسی اینکه آیا می توان مدار سیارک را بوسیله فشار پایدار انرژی تغییر داد، نیز در حال برنامه ریزی می باشد. با این هدف یک سفینه بدون سرنشین در حال ساخت می باشد و چندین سناریوی مختلف پرواز نیز در نظر گرفته شده است.

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures7/A34_apophis-2029.jpg

اگر برنامه مبارزه با سیارک ها با موفقيت همراه باشد، در آنصورت دانشمندان سراسر جهان می توانند سیارک را با دقت بیشتر نظارت و احتمال خطر آن را ارزیابی و راه های منحرف ساختن آن از مسیر را در نظر بگیرند. یک پایگاه اطلاعاتی بین المللی در مورد مدار اجرام سماوی، پیش بینی می کند که در 120 سال آینده 6 سیارک بزرگ زمین را تهدید می کند. اما امروز تنها سه کشور (روسیه، ژاپن و امریکا)، اجرام بزرگ سماوی در حال گردش در منظومه شمسی ما را بررسی و نظارت می کنند. روسیه و امریکا می توانند در مبارزه علیه سیارک ها که امریکا بصورت خاص به آن علاقمند است، همکاری نمایند.

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures7/2B1_apophis.jpgدر نیمه خرداد ماه زمان بررسی بودجه سال آینده ناسا، نمایندگان امریکا از نماینده ناسا درخواست همكاري بيشتر را با سازمان فضايي روسيه داشتند. امریکایی ها باور دارند که اجرام سماوی مانند اپوفیس تمام بشریت را تهدید می کند. به عقیده یکی از نمایندگان دموکرات کنگره امریکا که بر افزایش منابع برای همکاری بین المللی سیارک ها در بودجه ناسا تأکید می کرد، امریکا باید مسئولیت ها را با دیگران تقسیم کند. البته روسیه هم کنار نمی ماند، بلکه علاقمند است تا سیستم رادار یا آنتن 70 متری خود را برای ارتباطات عمیق فضایی با دیگران شریک سازد. این دستگاه که در دورترین قسمت شرقي روسيه - کریمه (Crimea) قرار دارد، می تواند تجهیزات امریکا در پورتریکو و کالیفورنیا را تکمیل سازد.

دو قدرت فضایی جهان با تشریک مساعی می توانند مهمانان ناخوانده خطرناک را از مسیر زمین به جانب دیگري هدایت نموده و خطرات تروریزم فضایی را خنثی سازند.

[Enter_The_Love]

مدعی عنوان درخشان‌ترین ستاره در کهکشان راه ‌شیری در انبوهی از غبار در هسته کهکشان کشف شد.

به تازگی یک حباب ستاره‌ای درخشان به‌نام «ستاره‌ی سحابی پیونی» به وسیله‌ی تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا و سایر تلسکوپ‌های زمینی کشف شده ‌است که نوری معادل 3.2 میلیون برابر نور خورشید از خود ساطع می‌کند.

عنوان درخشان‌ترین ستاره، متعلق به ستاره اتا کارینا (Eta Carina) است که توان تابشی آن 4.7 میلیون برابر خورشید است. اما به اعتقاد منجمان، بسیار مشکل است که بخواهیم یک مقدار عددی دقیق از روشنایی یا درخشندگی را به چنین ستارگان داغی نسبت دهیم.



http://i34.tinypic.com/fveou9.jpg
تصویر:ستاره‌ی بزرگی که از میان لایه‌های غبار تشخیص داده شد


به گفته‌ی «لیدیا اسکینووا»(Lidia Oskinova) محقق اصلی این پژوهش، ستاره‌ی تازه کشف شده که در قلب کهکشان راه شیری واقع شده است واقعا افسون کننده‌ و دلرباست و به نظر می‌رسد این ستاره دومین ستاره درخشان شناخته شده در کهکشان ما باشد.

دانشمندان قبلا نیز اطلاعاتی در مورد ستاره‌ی سحابی پیونی داشتند اما بخاطر مخفی بودن آن در توده‌ا‌ی از غبار در هسته کهکشان، درخشندگی فوق‌العاده زیاد این ستاره تاکنون آشکار نشده بود. چشمان مادون قرمز اسپیتزر با قابلیت نفوذ در غبار می‌توانند مستقیما به قلب کهکشان راه‌شیری و به درون نواحی که با نور مرئی قابل مشاهده نیستد نگاه کنند. علاوه بر اسپیتزر، داده‌های مادون‌ قرمز تلسکوپ رصدخانه اروپای جنوبی واقع در شیلی نیز نقش عمده‌ای در محاسبه میزان درخشندگی این ستاره داشت.

درخشان‌ترین ستارگان، اغلب بزرگ‌ترین ستارگان نیز به شمار می‌روند. اختر‌شناسان تخمین می‌زنند که این ستاره زندگی خود را با جرم بسیار زیادی در حدود 150 تا 200 برابر جرم خورشید آغاز کرده باشد. چنین ستارگان پرجرمی بسیار نادر بوده و باعث تحیر و سردرگمی منجمین می‌شوند. زیرا با محدودیت‌ها و شرایط اولیه‌ای که برای تشکیل یک ستاره لازم است همخوانی ندارند. نظریه‌های فعلی پیش‌بینی می‌کنند چنانچه ستاره‌ای زندگی خود را با جرم بسیار زیادی آغاز کند نمی‌تواند خود را در همان وضعیت ثابت نگه دارد و بایستی به دو یا چند ستاره دیگر تجزیه شود.

با این حال ستاره تازه کشف شده نه تنها بسیار سنگین است، که ابعاد گسترده‌ای نیز دارد. این ستاره غول‌پیکر آبی از نوع ستارگان ولف-رایت (Wolf-Rayet Star) است که قطری بیش از 100 برابر قطر خورشید دارد. یعنی چنان‌چه آن را جایگزین خورشید در منظومه‌ی شمسی کنیم، تا نزدیکی مدار عطار پیش خواهد آمد.

ستارگان ولف-رایت، دسته‌ای از ستارگان هستند که دمای سطحی‌ آنها بین 20000 تا 50000 درجه کلوین بوده و به خاطر قرار گرفتن در ابرهای وسیعی از گاز در طیف آنها خطوط طیف گسیلی مشاهده می‌شود. چنینی ستارگانی گاهی در مرکز سحابی‌های سیاره‌ای که هنوز در حال شکل‌گیری هستند یافت می‌شوند.

منبع : nojumnews

[seymour]

جالب بود ...
[SIZE=2][COLOR=green]
عنوان درخشان‌ترین ستاره، متعلق به ستاره اتا کارینا (Eta Carina) است که توان تابشی آن 4.7 میلیون برابر خورشید است. اما به اعتقاد منجمان...
این ستاره از اون ستاره هایی هستش که بخاطر جرم وحشتناکش و مقطع عمر فعلی اش ، انتظار میره که در آینده نزدیک سوپرنوا (ابرنواختر) بشه ... (آینده نزدیک یعنی مثلا یه میلیون سال دیگه ! ... که با مقیاس نجومی یعنی مثلا فردا!!)


این ستاره بخاطر این معروفه که در قرن 19 یه بار فوران کرد یا احتمالا انفجاری در حد ابرنواختر داشت ... اما همچنان به زندگی اش ادامه داد ... اصطلاحا به این ستاره ها میگن : supernova impostor (وانمودکنندگان ابرنواختر)

[مهدی زین الدین]

کشف Dna در یک شهاب سنگ:

به گزارش مهر، در سال 1969 شهاب سنگی با عنوان "مرچسن" در استرالیا سقوط کرد. اکنون محققان دانشگاه کالج امپریال لندن موفق شدند پس از 40 سال از زمان این سقوط در اجزای این شهاب سنگ دو حرف از الفبای حیات یعنی DNA و RNA را شناسایی کنند. این کشف می تواند منشاء فرازمینی حیات روی زمین را تائید کند.

به گفته این محققان بین 3.8 تا 5 میلیارد سال قبل روی زمین شهاب سنگهای زیادی که مشابه شهاب سنگ "مرچسن" بودند سقوط کرده اند و بنابراین این سنگهای آسمانی می توانسته اند مواد آلی زیادی را در زمین آزاد کرده باشند.

این دانشمندان توضیح دادند: "اولین اشکال حیات روی سیاره زمین یک کد ژنتیکی را ایجاد کرده و سپس این کد را به نسلهای بعدی منتقل کرده است."

براساس گزارش خبرگزاری فرانسه، این محققان که نتایج این کشف را در مجله Earth and Planetary Science منتشر کرده اند دو مولکول "اوراسیل" و "زانتین" که در DNA و RNA وجود دارند را در این شهاب سنگ شنایایی کردند.

RNA یا اسید ربیونوکلئیک بخش کلیدی دیگر رمزگذاری ژنتیکی است که بدن ارگانیسم را می سازد.

[مهدی زین الدین]

فونیکس مطالعه بر روی نمونه‌های خاک مریخ را آغاز کرد (http://www.isa.ir/components1.php?rQV==wHQxgDQ6QWStVGdp9lZ8BUM4ATMAp DZJ52bpR3Yh9lZ)


سرانجام پس از 7 روز تلاش برای انتقال نمونه‌های خاک مریخ به تجهیزات آزمایشگاهی فونیکس، این مریخ‌نشین در روز 24 خرداد 1387 و در نوزدهمین روز پس از فرود بر سیاره سرخ، مطالعه بر روی ذرات خاک را آغاز کرد. این نخستین بار در طی سه دهه گذشته و پس از ماموریت مریخ‌نشین‌های وایکینگ است که نمونه‌ای از خاک مریخ به داخل یکی از ابزارهای دست‌ساز بشر بر روی این سیاره منتقل شده و مورد تحلیل و بررسی قرار می‌گیرد.

طي روزهاي گذشته، چسبندگي خاك مريخ موجب بروز مشكلاتي در انتقال نمونه‌ها به درون تجهيزات آزمايشگاهي فونيكس شده بود. بنابر گفته مسئولان بخش تحقيقاتي ماموريت مريخ‌نشين فونيكس ناسا، تحليل و مطالعه خاك مريخ هدف اصلي اين ماموريت است، اما بررسي‌هاي اوليه خاك اين سياره نشان مي‌دهد كه تركيبات آن با آنچه پيشتر در مورد خاك مريخ تصور مي‌شد، متفاوت باشد.

http://www.isa.ir/library/upload/image/3.28.n11.jpghttp://www.isa.ir/library/upload/image/3.28.n11.jpg

[eMer@lD]

پدیده ‌همنوع ‌خواری ‌کهکشانی کشف شد
http://www.aftab.ir/news/2008/jun/26/images/435b5cac600109dfaf39e2673d88c403.jpg


تصاویر رادیوتلسکوپی جدید از هیدروژن موجود در گروهی از کهکشانها نوعی پدیده همنوع خواری کهکشانی را نشان می دهد که تاکنون رصد نشده بود.کهکشانهای "سیفرتس" (Seyfert galaxies) گروهی از کهکشانهای دارای هسته هستند که طیف وسیعی از گازهای یونیزه شده را ساطع می کنند.http://www.aftab.ir/images/news/break.gifتصاویر رادیوتلسکوپی جدید از هیدروژن موجود در گروهی از کهکشانها نوعی پدیده همنوع خواری کهکشانی را نشان می دهد که تاکنون رصد نشده بود.کهکشانهای "سیفرتس" (Seyfert galaxies) گروهی از کهکشانهای دارای هسته هستند که طیف وسیعی از گازهای یونیزه شده را ساطع می کنند. عنوان این کهکشانها از نام "کارل کینان سیفرتس" گرفته شده است. این ستاره شناس در سال ۱۹۴۳ طبقه بندی این کهکشانها را انجام داد.

اکنون گروهی از ستاره شناسان دانشگاه ویرجینا با استفاده از رادیوتلسکوپ VLA بنیاد ملی علوم آمریکا به تصاویر جدیدی از محتویات هیدروژن این گروه از کهکشانها دست یافتند که نشان می دهد بیشتر این کهکشانها به وسیله فعل و انفعالاتی که زمانی با دیگر کهکشانهای نزدیک خود داشته اند فروپاشیده اند.

در حقیقت این تصاویر رادیوتلسکوپی یک پدیده همنوع خواری کهکشانی را نشان می دهد که تاکنون هرگز مشاهده نشده بود.

در این پدیده همنوع خواری، ذرات متلاشی شده به داخل سیاه چاله های غول پیکری که در مرکز کهکشان ها حضور دارند فرو می افتند.

سیاه چاله توده ای متراکم با گرانش بسیار بالا است که این نیروی جاذبه به طور کامل می تواند نور را جذب کند. سیاه چاله ها اغلب در مرکز کهکشانها قرار دارند.

این محققان که نتایج کشف خود را در مجله Astrophysical Journal منتشر کرده اند در این تصاویر نشان دادند که این کهکشانها با کهکشانهای نزدیک خود فعل و انفعالات شدیدی دارند و بسیاری از آنها در اثر این واکنش ها همانند نوعی همنوع خواری از هم فرو می پاشند.

مهر

[مهدی زین الدین]

مطالعات جدید نشان می‌دهد هسته بزرگ و سرد شونده عطارد مسئول ميدان مغناطيسی و زمین‌شناسی سطحی سياره است.

30 سال است که منبع میدان مغناطیسی عطارد و منشا دشت‌های هموار آن ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده است. داده‌های جمع آوری شده به وسیله‌ی «مسنجر» (MESSENGER)،‌ فضاپیمایی که ژانویه 2008 از ارتفاع کمی بر فراز عطارد گذر کرد، نشان می‌دهد که آتشفشان‌ها در ساخته شدن دشت‌های مسطح عطارد موثرند و هسته بیرونی منشا میدان مغناطیسی سیاره است.
بحث بر سر منشا دشت‌های هموار عطارد به ماموریت آپولو 16 در سال 1972 باز می‌گردد.‌ در توجیه دشت‌های مسطح ماه،‌ این عقیده مطرح شد که برخوردهای بزرگ باعث پس زدن مواد می‌شوند و این مواد دشت‌های صاف را به وجود می‌آورند. هنگامی که «مارینر 10» (Mariner 10) در 1975 از ساختارهای مشابهی در سطح عطارد عکس‌برداری کرد،‌ گروهی از دانشمندان به این نتیجه رسیدند که در سطح عطارد هم فرآیند مشابهی این دشت‌ها را به وجود می‌آورد. در مقابل،‌ گروهی نیز معتقد بودند که فوران گدازه‌ها مواد سازنده این دشت‌ها را تامین می‌کند. اما،‌ فقدان دهانه‌های آتشفشانی یا سایر عارضه‌های مرتبط با آتشفشان در عکس‌های مارینر، مانع موفقیت این فرضیه شد.

مسنجر در ماموریت خود اطلاعاتی درباره تغییرات رنگ و بازتابندگی، شیمی سطح و تصاویر پر کیفیتی در طول موج‌های مختلف و اندازه گیری‌های ارتفاع‌سنجی گرد‌آوری کرده است. با تحلیل این داده‌ها،‌ دانشمندان در مرزهای حوزه‌ی «کالوریس» (Caloris)، یکی از جوان‌ترین دهانه‌های برخوردی در منظومه‌ شمسی، شواهدی از وجود دهانه‌های آتشفشانی یافتند. نخستین ارتفاع‌سنجی‌ها نشان می‌دهد که دهانه‌ها در سطح عطارد حدود دو برابر کم‌عمق‌تر از دهانه‌های سطح ماه هستند.
میدان مغناطیسی، مسبب واکنش‌های دینامیکی پیچیده‌ای در درون سیاره،‌ سطح، جو بیرونی و مغناطیس‌کره آن است. میدان مغناطیسی عطارد در هسته بیرونی تولید می‌شود و سرد شدن هسته آن را تقویت می‌کند. حداقل 60% مواد سازنده عطارد در هسته آن جمع شده‌اند، دو برابر بیشتر از هر سیاره زمین‌مانند دیگر.
زمین‌شناسی عطارد پیچیده‌تر از آن است که تا کنون تصور می‌شد. عارضه تکتونیکی غالب در سطح عطارد صخره‌های چند قسمتی است. این صخره‌ها علامت گسل‌های سطحی هستند که در اثر انقباض نواحی اطراف به وجود می‌آیند. این پدیده نشان می‌دهد که سرد شدن هسته چقدر در تغییر شکل سطح موثر است. سرد شدن هسته نه تنها دینام مغناطیسی سیاره را فعال کرده بلکه باعث انقباض و در هم فشردگی کل سیاره شده است. داده‌های جدید نشان می‌دهند که مقدار این انقباض حداقل 3/1 (یک سوم) بزرگ‌تر از مقداری است که تاکنون تصور می‌شد.

[مهدی زین الدین]

چند روز پیش سایت هابل اعلام کرد که در جو مشتری لکه جدیدی دیده شده
اما دیروز اتفاق جالب تری افتاده هر سه لکه با هم مخلوط شدن

http://imgsrc.hubblesite.org/hu/db/2008/27/images/a/formats/web_print.jpg


http://imgsrc.hubblesite.org/hu/db/2008/27/images/e/formats/web.jpg

[مهدی زین الدین]

خاک مریخ توانایی رشد شلغم را دارد خاک مریخ توانایی رشد شلغم را دارد

تحلیل جدید مریخ نشین فونیکس نشان داد بعضی از نواحی خاک مریخ از لحاظ شیمیایی به مانند خاک باغچه های زمین است.


بعضی از نواحی خاک مریخ از لحاظ شیمیایی به مانند خاک باغچه های زمین است. تحلیل جدید مریخ نشین فونیکس این موضوع را تایید کرد. یافت مناطقی بزرگتر و وسیعتر از این ساختارها می تواند شرایط حیات در مریخ را محیا کند.

گرچه این تحقیقات هنوز کامل نشده است ولی فونیکس پیش ازاین ماده ای دارای ارزش غذایی یافته بود که ساختار آن شبیه منیزیوم، سدیم، پتاسیم و کلر بود. با اینکه عناصر ذکر شده در خاک مریخ موجود است ولی دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که این عناصر تمایلی به انحلال در آب و مهیا کردن حیات داشته باشند.

نتیجه دلپذیر از آزمایش خاک مریخ در منطقه ای به نام "سرزمین عجایب بدست آمد که حاکی از آن بود، این ماده غنی قابلیت انحلال در آب را دارد. این منطقه که در شمال مریخ نشین قرار گرفته، چند سانتی متری از آن حفر شده است. این نمونه برداری چهارشنبه هفته پیش به آزمایشگاه رطوب سنج و الکتروشیمی و تحلیل گر ضریب هدایت فونیکس فرستاده داده شد.

[farbod123]

آرواره و انبرک یک نوع کرم حفار دریائی با نام علمی Nereis virens الهام بخش نوع جدیدی از مواد بسیار محکم و سبک شده است.

تصویر خیره کننده ای که مشاهده می کنید مسلما برنده جایزه زیبائی نخواهد شد. اما ممکن است بخشهای دهانی بسیار محکم این کرم بتوانند کلید ساخت و توسعه نوع جدیدی از مواد برای فضاپیماها و هواپیماها باشند.

این کرم که کرم ماسه نامیده می شود با استفاده از آرواره ها و اندام انبر مانند خود در رسوبات آبهای کم عمق آتلانتیک شمالی حفاری می کند.

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures7/634_dn14365-1_525.jpg


آروارهای این کرم از نود درصد پروتئین تشکیل شده اند که برای نفوذ به درون رسوبات و خم شدگی مقاومتر از انگشتان انسانها نیستند. اما این پروتئین با فلز مسلح و محکم شده که بدین ترتیب ماده ای ایجاد می کند که سه برابر محکم تر و سخت تر از پلیمرهای ساخت بشر است.

کریس برومل که زیست شناس مولکولی از دانشگاه سانتا باربارا کالیفرنیا است زمانیکه دانشجوی دوره دکترا بود ماهیت انبرکهای این کرم را کشف کرد.

وی و همکارانش دریافتند که آرواره این کرم دارای مقدار بسیار بالائی از یک نوع آمینو اسید بنام هیستیدین است. این ماده با مقدار کمی روی در آن می تواند مانند یک چسب عمل کند و مولکولهای هیستیدین پروتئینهای مجاور را به هم محکم کند. این اتصالات بین پروتئینی یک شبکه مشبک را ایجاد می کنند که باعث استحکام آرواره کرم می شود.

برومل عنوان می کند که مواد ساخت انسان را می توان با الهام گیری از فرایند موجود در آرواره این کرم تقویت و محکم کرد.

تغییر در مقدار فلز باعث تغییر استحکام ماده می شود. برومل می گوید" با تعدیل ، کم کردن و یا افزایش مقدار فلز می توان خواص ماده را تغییر داد. بدین معنی که ما می توانیم خواص ماده را بر اساس روشهای ارزان و ساده تنظیم کنیم بدون آنکه مشتقات سمی زیادی ایجاد شوند."

از نظر تئوریک ، می توان معماری مواد آرواره را تقلید کرد. بدین صورت که پلیمرها را با مولکولهای ارگانیک که می توانند به یونهای فلزی متصل شوند بارگذاری کرد. به این ترتیب پلیمرهائی با خواص مشابه بسیار محکم تولید می شوند.

آنتونی واز از دانشگاه میشیگان که بر روی تقویت پلیمرها با استفاده از نانو ذرات فعالیت می کند می گوید تقلید از معماری آرواره کرم روشی جدید برای استحکام بخشیدن به مواد است. اما وی می گوید هنوز زود است که در مورد کاربردهای آن صحبت کرد زیرا هنوز در مورد خواص مواد آرواره این کرم اطلاعات کافی در دسترس نیست.

تا کنون ، برومل و همکارانش فقط توانسته اند استحکام آرواره کرم را با استفاده از مقاومت آن در مقابل فشار اندازه گیری کنند. آنها هنوز نمی دانند که چه مقدار فشار می باید بر روی دندانها وارد شود تا شکسته شوند و یا بعد از چه مقدار فشار از حالت طبیعی خارج می شوند.

مشکل اینجاست که آروارهای نیش مانند فقط چند میلیمتر طول دارند و حالت هندسی آنها اجازه این اندازه گیری ها را نمی دهد. برومل می گوید " ما علاقه داریم که این اطلاعات را بدست بیاوریم اما فعلا به آن دسترسی نداریم."

این گروه امیدوار است تا با ساخت نمونه مصنوعی دندانها خواص دیگر آرواره ها را مورد آزمایش قرار دهند تا کاربردهای بالقوه آنها را مشخص کنند. برومل می گوید این ماده ممکن است برخی خواص خود ترمیمی داشته باشد. وی می گوید هر چند این رفتار بطور مستقیم مشاهده نشده است اما اتصالات مشبک آرواره کرم مشابه مواد بیولوژیکی است که بعد از ترک خوردن دوباره ترمیم می شوند.

[farbod123]

اینگونه دره ها در سطح مریخ چگونه بوجود آمده اند ؟ ممکن است بارش باران هایی در گذشته ی مریخ آن ها را بوجود آورده باشد یا جوشیدن چشمه ی آبهای زیر زمینی و یا شاید جاری شدن ماگما بر روی سطح این سیاره .
این سوال در مورد بسیاری از دره های مریخ مطرح است . بسیاری از زمین شناسان سیاره ای این احتمال را می دهند که این دره ها به خاطر جاری بودن آب بر روی سطح مریخ بوجود آمده اند. تصویری که مشاهده می کنید(تصویر زیر) بوسیله ی دوربین HRSC مدارگرد اروپایی مارس اکسپرس از دره ی Echus Chasma تهیه شده است . این دره بسیار شبیه به نمونه های شبکه های بوجود آمده در اثر آب بر روی زمین است ، شاید Echus Chasma در گذشته ی مریخ ، یکی از بزگترین ناحیه های دارای منابع آب بوده باشد.
توان تفکیک این تصویر زیبا تقریبا 17 متر در هر پیکسل است و به طور شگفت انگیزی واضح و شفاف است .


http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures7/F14_1echuschasma.jpg
دره Echus Chasma حدود 100 کیلومتر طول و 10 کیلومتر عرض دارد . دانشمندان گمان می کند در گذشته منابع آبی موجود در این دره ، باعث بوجود آمدن ناحیه ی Kasei Valles شده باشد . Kasei Valles دره بزرگی است که هزاران کیلومتر به سمت شمال مریخ توسعه پیدا کرده است . تصویر زیر این ناحیه را نشان می دهد که توسط دوربین HRSC مارس اکسپرس تهیه شده است .

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures7/C53_2echuschasma_4.jpg
پرتگاه عظیمی که مشاهده می کنید در قسمت شرقی Echus Chasma واقع شده است و 4000 متر ارتفاع دارد . احتمالا در گذشته آب از بالای این پرتگاه به پایین می ریخته و آبشار بسیار بزرگی را بوجود می آورده ، سطح دره در پایین پرتگاه به طور قابل ملاحظه ای صاف و صیقلی است و این فرضیه را تا حدودی تایید می کند .

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures7/481_3echuschasma-mosaic.jpg

[مهدی زین الدین]

منشاء شیمیایی منظومه شمسی کشف شد:

محققان آمریکایی با بررسی مواد سازنده شهاب سنگی که در سال 1940 در هند سقوط کرده است موفق شدند منشاء شیمیایی منظومه شمسی در چهار میلیارد سال قبل را شناسایی کنند.
به گزارش خبرگزاری مهر، شهاب سنگ "سمارکونا" در سال 1940 در هند سقوط کرد. اجزای سازنده این شهاب سنگ به طرز شگفت انگیزی از گرما و عوامل شیمیایی در مدت چهار میلیارد سال بدون تغییر باقی مانده اند. به همین علت گروهی از دانشمندان موسسه کارنگی، موزه تاریخ طبیعی آمریکا و سازمان زمین شناسی آمریکا با بررسی این شهاب نشان دادند که سطوح سدیم بالاتر از حد طبیعی پیدا شده در این شهاب سنگ قدیمی از 6/4 میلیارد سال قبل بی تغییر باقی مانده اند و بنابراین می توانند نشان دهند که توده های گرد و غباری که منشاء سیارات نزدیک به هم هستند چگال تر و متراکم تر از آن چیزی بوده اند که تاکنون تصور می شد.
این محققان که نتایج یافته های خود را در مجله علمی "ساینس" منتشر کرده اند انواعی از خرده سنگهایی از ماده ای با عنوان "پیروکسین" را تجزیه کردند. شهاب سنگ "سمارکونا" همانند تمام شهابهای غنی از پیروکسین در اولین مراحل شکل گیری منظومه شمسی ایجاد شده اند اما برخلاف سایر شهابها اجزای سازنده این شهاب سنگ در اثر گرما و عوامل شیمیایی از چهار میلیارد سال قبل بدون تغییر باقی مانده است و بنابراین این شهاب می تواند پنجره ای به سوی دوره شکل گیری منظومه شمسی بگشاید.
تجمعات پیروکسین در اثر گرمای ناگهانی ذرات گرد و غبار بین کهکشانی شکل می گیرند. ترکیبات این مواد در دمای حدود دو هزار درجه سانتیگراد تشکیل می شوند اما منشاء این گرما ناشناخته باقی مانده است. تجزیه ترکیبات این شهاب نشان می دهد که مواد سازنده آن به طرز شگفت انگیزی غنی از سدیم است که منشاء شکل گیری پیروکسین است. بنابراین در فاز اولیه شکل گیری منظومه شمسی سدیم حضور داشته است.

[مهدی زین الدین]

اكتشاف سياره هاي قابل سكونت

ستاره شناساني كه 28 سياره جديد در حال گردش به دور ستاره ها را كشف كرده اند مي گويند زمين تنهاسياره منحصر به فرد نيست، زيرا آنها به وجود بيليونها سياره قابل سكونت پي برده اند.
پژوهشگران در همايش اين هفته انجمن نجوم آمريكا ادعا كردند كه بيشتر سياره هايي كه اخيراً كشف شده اند سياره هايي خارج از منظومه شمسي ما مي باشند.
پروفسور «جفري ماركي» از دانشگاه كاليفرنيا گفت: اين يافته ها نشان مي دهد بر خلاف آنچه تصور مي كرديم اقامتگاه ما يعني زمين، مكاني ناياب و نادر درجهان نيست. در سال گذشته ميلادي با همكاري بين المللي پژوهشگراني از كشورهاي آمريكا، انگليس و استراليا از ميان 37 اجرام جديد آسماني 28 سياره كشف شد كه هر يك حول ستاره اي بزرگتر از خود مي چرخند. اين 37 شيء مشاهده شده را 7 كوتوله قهوه اي رنگ (ستاره هاي ناقصي كه بزرگتر از ژوپيتر هستند)، 2 توده غول پيكر گاز يا شايد كوتوله هاي قهوه اي كوچكتر و 28 سياره تشكيل مي دهند. بيشتر اين ستاره ها مانند خورشيد در منظومه شمسي چندين سياره دارند كه همگي به دور مدار ستاره شان مي گردند. در اين بين سياره اي شبيه نپتون كه حول ستاره «جليس 436» مي چرخد، نظر دانشمندان را به خود جلب كرده است، زيرا به نظر مي رسد صخره هاي آن پوشيده از آب مي باشد. آب داغي كه در سطوح شيميايي غير خاكي آن است به دليل فشار شديد حاكم بر اين سياره مي باشد. پژوهشگران سوئيسي و بلژيكي براي تحقيق بيشتر، ستاره اي را بين اين سياره و زمين در نظر گرفتند و سپس با تغييرات اندك نور اين ستاره توانستند به ميزان قطر و چگالي اين سياره پي ببرند. بنا بر اظهارات «ماركي» با توجه به چگالي 2 گرم بر سانتي متر مكعب اين سياره كه دو برابر چگالي آب است بايستي 50 درصد اين سياره صخره و حدود 50 درصد ديگر آن آب و ميزان كمي هيدروژن و هليم باشد. «ماركي» مي گويد: در مورد اين سياره مطمئن هستيم كه صخره هاي آن را پوششهاي ضخيم و عظيم الجثه اي از آب فرا گرفته است. آنچه بيش از حد ما را هيجان زده مي سازد آن است كه اين سياره مانند زمين پرصخره و داراي ميزان زيادي آب كه جز و لاينفك حيات است، مي باشد. كهكشان راه شيري 200 بيليون ستاره دارد كه تخمين زده مي شود شايد قريب به 10 درصد آنها سياراتي قابل سكونت داشته باشند.

[مهدی زین الدین]

رصد يك سياهچاله عظيم ويرانگر


آژانس فضایی آمریکا ، ناسا می گوید، ذرات متصاعد از يك سياهچاله عظيم در يك كهكشان را رصد كرده اند كه به اندازه اي پر قدرت است كه مي تواند كهكشان هاي نزديكش را نابود كند.
به گزارش شبكه BBC ، آژانس فضایی آمریکا ، ناسا گفته است، ستاره شناسان ناسا برخورد بی نهایت شدید یک کهکشان كه دارای سیاه چاله اي عظیم است را با يك کهکشان کوچکتر دیگری رصد کرده اند.
با اينكه برخورد کهکشان ها در فضا حادثه تازه ای نیست، این نخستين بار است که ستاره شناسان در آژانس فضایی آمریکا ، ناسا چنین رخداد کیهانی شدید و پر تلاطمی را رصد می کنند.
رشته ذرات متصاعد از سیاه چاله کهکشان بزرگتر به اندازه اي پرقدرت است که به گفته کارشناسان ناسا، می تواند هرگونه حیات را در سیارات کهکشان کوچکتر نابود کند و حتی ستارگان جدیدی را بوجود آورد.
جزئیات این رخداد در نشریه (Astrophysical Journal) منتشر خواهد شد.
ناسا تصاویر این حادثه کیهانی را از طریق تلسکوپ های متعددی از جمله تلسکوپ های فضایی چاندرا ، اسپیتزر و هابل ثبت کرده است.
این حادثه در منظومه ای به نام (۳C۳۲۱) رخ داده است.
این منظومه حدود ۱.۴ میلیارد سال نوری از کره زمین فاصله دارد و کهکشان های آن نسبتا به هم نزدیک هستند. به گفته ناسا اين دو کهکشان در حال ادغام شدن هستند.
در این حادثه، دانشمندان ناسا کهكشان بزرگتر را « ستارگان مرده كهكشان » ناميده اند.
این کهکشان رشته ذرات با انرژی بالایی که حاوی اشعه ایکس و گاما هستند را به سمت کهکشان مجاور خود فرستاده است.
برخی از دانشمندان ناسا معتقدند که تصادم کهکشان « ستارگان مرده كهكشان» می تواند منشا حیات در کهكشان های مجاور آن باشد.
اما در عین حال، گفته می شود که جریان ذرات « سیاه چاله » این کهکشان که با سرعت نور حرکت می کند، می تواند اثر فاجعه باری برای سیاره های دیگر داشته باشد.

[مرتضی nvcd]

وجود درياچه هايي سرشار از مايعات بر روي تيتان تاييد شد




در روزهاي پاياني زمستان 1383 زمانی که کاوشگر اروپایی هویگنس قدم بر سرزمین عجایب گذاشت، انسان شاهد یکی از مهمترین کاوشهای بزرگ خود بود. مأموریت یک و نیم ساعته هویگنس اگرچه به بسیاری از پرسشها پاسخ گفت اما دهها پرسش جدید ایجاد کرد. وجود دریاچه‌هایی از متان مایع بر سطح این قمر بزرگ یکی از این سؤالها بود. به تازگي فضاپيماي كاسيني درياچه اي از هيدروكربن هاي مايع را در نزديكي قطب جنوب تيتان يافته است. قبل از اينكه ماموريت كاسيني آغاز شود دانشمندان وجود اقيانوس هايي از متان، اتان و ديگر هيدروكربن هاي سبك را بر روي تيتان پيش بيني مي كردند. اما بعد از 40 بار گردش كاسيني در ارتفاع كم به دور تيتان، اطلاعات به دست آمده امكان وجود چنين اقيانوس هايي را رد كرد. ولي وجود هزاران شبه درياچه بر روي اين قمر شگفت انگيز را هيچ گاه نمي توان انكار كرد. كاسيني با استفاده از طيف سنج نقشه بردار مرئي و مادون قرمز خود(VIMS) توانست درياچه اي از اتان مايع را كشف كند. اين كاوشگر همچنين توانست درياچه ديگري را كه 235 كيلومتر درازا و 7800 كيلومتر مربع مساحت دارد، كشف كند. اين درياچه Ontario Lacus نام دارد. تنها كمي بزرگتر از درياچه Ontario (واقع در آمريكاي شمالي) است و همين امر علت نامگذاري آن را مي رساند. كشف چنين درياچه هايي سبب مي شود كه تيتان بعد از زمين، دومين جرمي در منظومه شمسي باشد كه بر روي سطح خود مايع دارد. تیتان همیشه یکی از نقاط شگفت‌انگیز منظومه شمسی بوده است. قمري که به تنهایی از پلوتو بزرگ‌تر است و داری جوی غلیظ با تشابهات بسیاری با جو سیاره ماست.(هم اكنون نيتروژن و متان موجود در جو تيتان سدي را براي مطالعه بيشتر سطح اين قمر ايجاد كرده است). از آن مهمتر، بررسی‌هاي رادیویی و طیف‌سنجی از سالهای دور نشان داده اند كه محیط داخلی این سیاره بسیار مشابه دوران زمین در شرایطی است که بذر حیات را در دل خود می‌پروراند. این قمر همیشه در پرده‌ای از ابرهای غلیظ پوشیده است و عملاً به رصد‌خانه های بزرگ زمینی و فضایی ما اجازه نمی‌دهد تا نگاهی دقیق به سطح آن بیاندازند.

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures7/874_59.jpg

چهار سال پیش که فضا‌پیمای هویگنس از مدارگرد همراه خود (کاسینی) جدا شد و راه فرود بر تيتان را در پیش گرفت، همه نگاه‌ها متوجه این بخش از منظومه شمسی شده بود. نخستین عکس‌ها نشان از سطحی شبیه به دریایی بزرگ داشت که جریانهایی مانند رودخانه به آن وارد می‌شود. اما مطالعات بعدی در این نظر ترديد ایجاد کرد و نشان داد احتمالاً در این منطقه زمانی جریان مایعی وجود داشته است اما به مرور زمان این مایع تبخیر شده و فضای حاصل در حال حاضر کاملا خشک است. از سوی دیگر در حالی که بسیاری انتظار داشتند تا هویگنس در حال فرود بتواند تصاویری از ریزش باران هم تهیه کند اما هیچ خبری از باران نبود . بررسی‌ها نشان می‌داد که ممکن است شرایط جوی تیتان اجازه بارش را ندهد. گذشت زمان و اطلاعاتی که فضاپیمای کاسینی در طی گردش‌های مداری بعدی خود از این قمر به زمین می‌فرستاد باعث شد تا شواهد متعددي مبني بر وجود درياچه هايي از متان و اتان مايع بر روي تيتان يافت شود. BoB Brown (سرپرست ابزار VIMS فضاپيماي كاسيني) از دانشگاه آريزونا درباره كشف اخير كاسيني مي گويد: اين اولين مشاهده اي بود كه ما را به وجود درياچه هايي سرشار از مايع بر روي تيتان مطمئن كرد. ما وجود چنين درياچه هايي را از قبل پيش بيني مي كرديم ولي هيچ نشانه اي مبني بر وجود قطعي آنها در دست نبود. مدارگرد كاسيني متعلق به ناسا و تيتان‌نشين هويگنس متعلق به ايسا، يكي از بزرگترين مأموريتهاي فضايي بشر تا به امروز بوده‌اند. اين مجموعه پس از پرتاب در 15 اكتبر 1997 و پرواز از كنار زهره، زمين و مشتري سرانجام در 30‌ ژانويه 2004 ميلادي وارد مدار زحل شد. به اين ترتيب مأموريت چهار ساله كاسيني به منظور مطالعه منظومه كيواني كه شامل سياره كيوان و بالغ بر 50 قمر گوناگون آن مي‌باشد، آغاز شد. در 25 دسامبر همان سال هويگنس از سفينه مادر جدا شد و با چتر وارد اتمسفر غليظ تيتان گرديد. اندازه‌گيري دما، فشار، تركيب شيميايي، سرعت و جهت باد، تغييرات شرايط در لايه‌هاي مختلف جو و همچنين صداي تيتان از جمله داده‌هاي عجيبي بود كه براي اولين بار در تاريخ بشريت از جو و سطح يك قمر واقع در دوردست‌ها دريافت مي‌شد.

منبع: parssky

[مرتضی nvcd]

آزمایشات جدید فینیکس ، وجود آب بر روی این سیاره را تایید کرد ، همچنین ماموریت فینیکس به مدت 5 هفته تمدید شد .

مریخ نشین فینیکس سرانجام در 4 شنبه گذشته (30 جولای) موفق شد ، نمونه ی خوب و تازه ای از خاک مریخ را به سلامت به آنالیزر حرارتی(TEGA,) خود برساند . این ابزار طراحی شده تا نمونه های خاک مریخ را در اجاق های کوچک خود بسوزاند و با فرایندی شبیه به استشمام ، عناصر کلیدی موجود در آن را شناسایی کند .
William Boynton از دانشگاه آریزونا و از سرپرستان این پروژه می گوید "دانشمندان پیش از این شواهدی از وجود آب یخ بر روی مریخ را مشاهده کرده بودند از طریق رصد های مدارگرد Mars Odyssey و همچنین مشاهدات فینیکس ، اما این اولین بار است که ما آب مریخ را لمس کردیم و طعم آن را چشیدیم!! ".

این نمونه ی جدید خاک از گودالی به عمق حدودا 2 اینچ تهیه شده است . هنگامی که بازوی رباتیک فینیکس برای اولین بار به این عمق رسید ، با یک لایه ی سخت از خاک یخ زده برخورد کرد . فینیکس برای اینکه بتواند نمونه را قبل از اینکه در معرض هوا قرار بگیرند به TEGA برساند با مشکلات زیادی روبرو شد و راه های مختلفی را امتحان کرد اما در نهایت موفق شد این نمونه از خاک مریخ را به سلامت به آنالیزر حرارتی خود تحویل دهد . آزمایش این نمونه وجود آب در مریخ را به طور قطعی تایید کرده است .

همچنین در کنفراس خبری فینیکس ، ناسا اعلام کرد که ماموریت این مریخ نشین را تا 30 سپتامبر تمدید کرده است . مدت زمان پیش بینی شده برای ماموریت فینیکس 3 ماه بود که در همین ماه میلادی(آگوست) پایان می یابد اما ناسا 5 هفته به 90 روز ماموریت مریخ نشین اضافه کرده است . به نظر می رسد ناسا با توجه به وضعیت خوب فینیکس و دریافت مناسب انرژی خورشیدی ، در نظر دارد از موقعیت منحصر به فرد این مریخ نشین در شمالگان مریخ ، نهایت استفاده را ببرد .

در طول این 5 هفته ی اضافه تیم تحقیقاتی فینیکس به بررسی این پرسش خواهند پرداخت که در صورت وجود مواد شیمیایی کربن دارد و دیگر مواد عالی ، آیا یخ مریخ به اندازه ای آب خواهد شد که فعالیت های بیولوژیکی در آن شکل بگیرد یا نه .

فینیکس طی روزهای گذشته یم پانارومای کامل و رنگی از محیط اطرافش را به زمین ارسال کرد که تصاویر آن را مشاهده می کنید .

http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures7/4A9_panorama-from-mars.jpg
محیط اطراف مریخ نشین
http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures7/EFC_phoenix-workspace.jpg
میز کار فینیکس بر روی مریخ

[Parnyan]

رصد سیاهچاله ها...


هم اکنون ستاره شناسان با بهره گیری از یک ----- قطبنده مادون قرمز ،روشی را برای رفع این اختلال و آلودگی نوری در منظره ی دیسک های اطراف سیاه چاله ها یافته اند. عملکرد این تکنیک ویژه ی زمانی است که ناحیه اطراف سیاه چاله فورا یک مقدار جزئی از نور پراکنده شده را از خود ساطع کند. از آنجاییکه نور پراکنده شده قطبی است ، ستاره شناسان می توانند با استفاده از یک ----- که عملکرد آن مشابه یک عینک آفتابی پولاریزه در تلسکوپ های بزرگ است ، این مقدار کوچک نور پراکنده شده را آشکار سازی کرده و با دقت بی سابقه ای اندازه گیری کنند . دانشمندان این دیسک های درخشان را بطور نظری در اطراف سیاه چاله پیش بینی کرده اند اما تا کنون نتوانسته اند آنها را مشاهده کنند.

تلسکوپ مادون قرمز United Kingdom (UKIRT) در موناکی هاوایی دارای ----- مادون قرمزی است که قطبسنج(IRPOL) نام دارد . چندین سال است که ستاره شناسان با استفاده از UKIRT و IRPOL و دیگر تلسکوپ ها در جستجوی مدارکی هستند که اثبات کند که یک چنین سیاهچاله ی ابرسنگین درخشان ، مواد را در یک ساختار مخصوص دیسک مانند متحد می کنند، و این دیسک با استفاده از انرژی بستگی گرانشی سیاهچاله مستقیما شروع به تابش می کند. نظریه پردازان مدتها تصور می کردند که چنین دیسک هایی می بایست وجود داشته باشند و در این مورد نیز نظریات قوی وجود دارد ، اما تا کنون این نظریات و مشاهدات با یکدیگر متناقض بوده اند.

http://www.universetoday.com/wp-content/uploads/2008/07/pr_irpol_2008.jpg


دکتر Makoto Kishimoto از موسسه ی ماکس پلانک و محقق اصلی این پروژ می گوید : پس از سال ها جدال ، سرانجام ما مدارک قانع کننده ای را بدست آورده ایم که وجود این دیسک را در اطراف سیاه چاله اثبات می کند.

این نظریه هم اکنون با موفقیت در ناحیه ی خارجی دیسک در حال بررسی و آزمایش است و این به فهم بهتر نواحی خارجی دیسک که به سیاهچاله نزدیکتر هستند کمک خواهد کرد.

ناحیه ی خارجی دیسک از خود آن مهم تر است . روش هایی را که ما از آنها در اثبات این نظریه بکار می گیریم می توانند به برخی از پرسشهایی که در مورد مرز خارجی دیسک مطرح هستند پاسخ گوید.

دکتر Robert Antonucci از دانشگاه کالیفرنیا در سانتاباربارا و از محققین این پروژه در این باره می گوید : فهم ما از فرایندهای فیزیکی در دیسک هنوز قدری کم هست اما همین دانش کم حداقل ما را از تصاویر مطمئن می کند .

ستاره شناسان امیدوارند این روش جدید اطلاعات بیشتری را در مورد دیسک های اطراف سیاهچاله ها در آینده ی نزدیک فراهم کنند .

منبع:Nightsky.ir

[Parnyan]

ابرنواختری بنام Simeis 147
http://www.nightsky.ir/images/stories/topics/supernuva.jpgبقایای یک ابرنواختر بنام Simeis 147 بقدری در فضا گسترش یافته که تنها توسط تلسکوپ های بزرگ قابل مشاهده است. ولی چرا با تلسکوپی بزرگ؟ علت آنست که این سحابی وسعت بسیار زیادی دارد و قطر آن چیزی در حدود 3.5 درجه و یا در حدود 7 برابر قطر ماه می باشد. در واقع یکی از سحابی های بسیار کم نور در آسمان شب است. به همین دلیل ما نمی توانیم این سحابی را بطور کامل مشاهده کنیم، مگر بوسیله ی عکاسی و استفاده از فیلترهای مناسب.
در عکسی که Davide De Martin در این هفته تهیه کرد، ما می توانیم این سحابی را از نمایی نزدیک مشاهده کنیم. رشته های پیچیده ی بقایای این ابرنواختر کم نور در حدود 160 سال نوری در فضا گسترده شده اند و تقریبا در فاصله ی 3900 سال نوری از ما واقع شده است. سن ظاهری این ابرنو اختر نیز در حدود 100000 سال است. در دل آن یک ستاره نوترونی چرخنده نیز وجود. این پالسار تنها چیزی است که از هسته ستاره اصلی برجای مانده.
در بررسی های جدید سن Semeis 147' حدود 30000 سال تخمین زده شد. همچنین پالسار تازه کشف شده ی آن در کاتالوگبا نام PSR J0538+2817 ثبت شد. شئی را تصور کنید که در هر ثانیه 7 بار به دور مدارش بچرخد ! چه اتفاقی ممکن است برای آن بیافتد ؟

http://www.nightsky.ir/images/stories/1387/10030.jpg

در این حالت لایه های بیرونی ستاره ی منفجر شونده با سرعتی در حدود 10000 الی 20000 کیلومتر بر ثانیه به فضا پرتاب می شوند و امواج ضربه ایی با انرژی بسیار بالا از حود ساطع می کند. ابر نواخترها بر اساس طیفی که از خود ساطع می کنند، رده بندی می شوند. اگر در طیف، دارای خطوط برجسته هیدروژن باشند، در رده ی سوپرنوا های نوع II و اگر فاقد این خطوط باشند در رده ی سوپرنوا های نوع Ia قرار خواهند گرفت.
این رده بندی به سادگی مشخص می کند که لایه های بیرونی ستاره ( که اکنون به ابرنواختر مبدل گشته ) در گذشته دارای هیدروژن بوده است یا خیر؟ ابرنواختر نوع II در قلمرو ستارگان پرجرم قرار دارد در حالی که ابرنواختر نوع Ia بطورمشابه، بیشتر بوسیله ی سیستم های ستاره ای دوتایی کوتوله های سفید تولید می شوند. هنگانی که کوتوله سفید به حد چاندراسخار رسید رمبش یافته و منفجر می شود.
اما برای ابرنواختر نوع Simeis 147 چه رخ داده است؟ به گفته ی Rudolph Minkowski : با توجه به فرکانس دریافتی، دو نوع ابرنواختر وجود دارد . ابرنواختر نو I تقریبا هر 400 یا 500 سال و ابرنواختر نوع II هر 50 سال کهکشان ظاهر می شوند (البته با تقریب ) . اما ابرنواختر نوع II بسیار بیشتر از ابرنواختر نوع I رخ می دهد. در بررسی های اخیری که Dickel و McKinley بر روی فرکانس MHz 610.5 در نقشه ی مرئی ابرنواختر Simeis 147 انجام دادند، به این نتیجه رسیدند که مجموع چگالی های جریان نشان می دهند که تشعشعات ساطع شده احتمالا غیر حرارتی بوده و بطور باور نکردنی کهن هستند.

!!!! برای مشاهده محتوا ، لطفا ثبت نام کنید / وارد شوید !!!!

[مرتضی nvcd]

اولین سیاره مسکوني کشف شده، احتمالأ یک ابر زمین خواهد بود. ابر زمین ها در مقایسه با زمینک های کوچک و ریز در مناطق پرستاره نزدیک یا همجوار به وفور پیدا می شوند.

مجله اختر فیزیک یک "گدانکین –Gedanken" یا تجربه فکری دیگر را که در واقع تفکری بر اسرار علمی از سلسله سناریو های " چطور - اگر" است، معرفی كرد. تجربه های گدانکین که بخاطر تعمق بر مشکلات جدی توسط دانشمندان و فیلسوفان استفاده می گردد، برای طرح این سناریو ها و رساندن آن به یک فرجام منطقی، متکی به قوه تخیل اسنان است.

این تجربیات معمولأ از تجهیزات آزمایشگاهی یا حتی اطلاعات تجربی استفاده نمی کنند، بلکه می توان فقط بصورت خیالات باطل مورد توجه قرار داد. اما قضیه مشهور گدانکین انشتین که گفته بود، "چه اتفاق می افتد اگر مانعی را در برابر یک موج نور قرار دهیم" به کشف علمی مهمي منجر گردید.

آقای ری ویلارد به مدت 35 سال نویسنده مشهور نجومی بود و فعلأ مدیر بخش خبر تلسکوپ فضایی هابل می باشد. وی در یکی از مقاله های خود گفته، اگر اولین سیاره خاکی خارج از منظومه شمسی را که احتمالأ موجدات زنده یا حیات بیگانه در آن باشد، کشف کنیم، چگونه مورد مطالعه قرار خواهیم داد؟ ( بخش دوم این مقاله در هفته آینده منتشر می شود)http://www.parssky.com/news/my_documents/pictures7/5FF_seti-cook.jpg

اولین تماس: مأموریت بین ستاره ای به سوی یک سیاره مسکوني
کشف سیارات در اطراف ستاره های دور دست، در " عصر تورم" دانش جدیدی که به سرعت گسترش می یابد، جریان دارد. با آغاز در سال 1995، اولین دهه کشف سیارات دور دست فقط به فهرست نمودن محدود می شد. در دهه دوم ما توانستیم به سرعت خواص فیزیکی این دنیا های دور را مشخص کنیم و در دهه سوم قادر خواهیم بود تا سیارات مسکوني یا آباد مانند زمین را فهرست کنیم.

اولین سیاره مسکوني کشف شده، احتمالأ یک ابر زمین (چندین برابر حجم زمین) خواهد بود. ابر زمین ها در مقایسه با زمینک های کوچک و ریز احتمالأ در مناطق پرستاره نزدیک یا همجوار به وفور پیدا می شوند. البته تا كنون چندین ابر زمین کشف شده. یک ابر زمین می تواند اقیانوس های بسیار عمیق ( اگر کاملأ پوشیده از آب نباشد) و همواری های بسیار فعال خشک داشته باشد.

اما به احتمال قوی ترکیب اتموسفری این سیارات شبیه اتمسفر زمین نخواهد بود. یک اتمسفر سیاره ایی در حالت عدم تعادل؛ جائی است که گاز ها در آنجا با هم تعامل نموده و نیروی مصرفی در آن برای حفظ حالت فعلی اتمسفر، می تواند نشانه زندگی باشد، زیرا فرایند زندگی نقش مهمی را در حفظ ترکیب اتمسفری بازی می کند.

بعضی اوقات مراحل تدریجی زمین شناختی و یا عوامل غیر حیاتی دیگر ترکیبات لازمی اتمسفر را نیز فراهم می سازد. قبل از اینکه کارشناسان به این نتیجه برسند که یک سیاره بیگانه حاوی اتمسفر با حالت عدم تعادل، به علت فرایند تدریجی زندگی به این حال رسیده، چندین سال گفتگو و بررسی را در بر می گیرد.

نورسنجی ها توسط تلسکوپ های فضایی تنوع رنگ و نور ابر زمین ها را اندازه گیری می کند و اگر سطح یک سیاره به علت حضور اقیانوس و قاره ها مختلف باشد، برای ما مشخص می شود. زمانیکه دانشمندان یک تلسکوپ بزرگتر فضایی تداخل سنج نوری را بسازند، می توانند ساختار جغرافیایی سیارات و اتمسفر آن ها را در تصاویر درشت و آن هم فقط با وسعت چند ده پیکسل ترسیم کنند.

این طرح به ترکیب یا یکجا ساختن نور پنج شاخه چهار تلسکوپ هشت متری که در شکل دقیق با یک اساس یا پایه به اندازه 4430 کیلومتر با هم پرواز می کنند، نیازمند است.اما هرگز تلسکوپ بسیار بزرگی که بتواند نشانه های حیات در سیارات دور را جمع آوری کند، وجود نخواهد داشت.

ولی رصد ها بخاطر جستجوی موجودات هوشمند فرا زمینی (Search for Extraterrestrial Intelligence) و بخصوص با هدف نظارت سیارات جهت دریافت نشانه ها و امواج الکترو مقناطیسی مصنوعی؛ یعنی امواج رادیوئی و تلویزیونی که به معنی فاش شدن اسرار جهان است، ادامه خواهد داشت. احتمال اینکه اولین سیاره مسکوني کشف شده دارای تمدن مشابه یا سطح تکامل علمی و تكنیکی مشابه با ما باشد، بسیار کم است. با توجه به عمر 12 میلیارد ساله کهکشان، اینگونه رشد همزمانی میان تمدن های دور افتاده و پراکنده از هم امر غیر محتمل است.

کشف یا جستجوی یک زمین دیگر مهمترین دلیل وادار کننده برای شناخت و در نهایت کشف سیارات بیرونی نزدیک می باشد. جدا از چالش های گیج کننده تكنیکی پرواز های بین ستاره ای، این گونه کاوش ها در نهایت می تواند به یکی از بنیادی ترین پرسش های زیست شناسی فضایی یا اختربیولوژی ( زندگی در یک سیاره دیگر با شرایط ابتدائی کاملأ متفاوت چگونه آغاز و تکامل کرد؟) پاسخ دهد.یک سیاره چند میلیارد ساله با فضای زیستی پیچیده می تواند مجموع اطلاعات شگفت آوری را در مورد مناسب بودن حیات در جهان بیگانه برای ما فراهم سازد.

بدون پرواز به سیارات دور و اجرای آزمایشات بر موجودات زنده بزرگ مانند گیاهان، حیوانات و حتی هر نوع شکل زندگی ناشناخته قابل دید و فقط با دریافت پیام های رادیوئی یا تلویزیونی از یک تمدن تکنولوژیکی، هرگز چیزی در مورد زیست شناسی بیگانه ها نخواهیم دانست.

پیش بینی این که در سده بعدی می توانیم در عرصه فنی و فیزیک به چنان پیشرفتی برسیم تا کاوشگر های مان را به سوی ستاره ها بفرستیم، معقولانه و قابل قبول است. امروزه، مقالات و گمانه زنی های زیادی در مورد طرح ها برای سفرهای میان ستاره ای، از طریق تحت کنترل درآوردن انرژی خلاء های فضا، تغییر یا اصلاح نیروی لختی و گرانشی و یا با فشار دادن یا وا پیچاندن ساختار فضا - زمان منتشر شده است.

اگر از روی محافظه کاری بپذیریم که پیشرانه متداول راکت ها یگانه گزینه قابل پیش بینی برای مأموریت های بین ستاره ای است، در آنصورت این گواه سعی و تلاش باعث محدودیت چندین نسل می گردد. دانشمندانی که اطلاعات را دریافت می کنند، نوه نوه نوه نوه نوه بزرگ طراحان مأموریت ها می باشند. این طولانی ترین پروژه علمی – مهندسی است که بشر حامل آن بوده و ساختن احرام مصر در مقایسه با آن ساختن یک انبار کوچک در روز جمعه یا تعطیلی می باشد.

بخاطر اطمینان از اینکه این پروژه طی چند سده ادامه خواهد داشت، باید یک مرکز مستقل پیگیری ایجاد شود. این مرکز باید از همه بخش ها منزوی گردد و خود کفا باشد تا بتواند در برابر حوادث طبیعی، جنگ، تغییرات سیاسی و تحولات اجتماعی زمین پایدار بماند.اما مکان مناسب برای این مرکز، نقطه لاگرانژی 2؛ یعنی توقفگاه مناسب و متوازن از نظر گرانش برای سفینه های فضایی میان زمین و خورشید می باشد.

دستگاه مراقبت کننده از این مرکز یک ابرکامپیوتر هوشمند خواهد بود که توانائی ترمیم و برنامه نویسی مجدد خود را خواهد داشت. این دستگاه با مکیدن انرژی از نور همیشگی خورشید می تواند برای ادامه مأموریت باقی بماند و مانند یک موجود مطیع اطلاعات را به زمین بفرستد.

حتی اگر انسان ها مأموریت بین ستاره ای را قبل از تکمیل شدن آن رها کنند، وظیفه اساسی این هوشمند مصنوعی بایگانی ( ذخیره) نمودن تمامی اطلاعات مأموریت ها است تا در آینده در اختیار بشریت قرار گیرد.

این ایده بطور ظاهری شبیه فيلم علمی- تخیلی غول پیکر (Colossus)دهه 1970 می باشد که در آن بر اساس پروژه فوربین، یک ابرکامپیوتر مستقل دفاع ملی در دل یک کوه و بدور از هرگونه مداخله انسان مدفون می شود. اما بدبختانه در این افسانه، این ابرکامپیوتر نقش خدا را به خود می گیرد.

جدا از سناریو های پس از آخرزمان، بیایید این را بپذیریم که یک اجتماع بشری آینده، به قدر کافی پایدار خواهد بود تا بتواند یک مأموریت چند نسلی را به یک سیاره بیرونی نزدیک اجرا کند. به گونه دیگر، هیچ ارگان یا اداره حاکمی وجود ندارد تا مسئول بازبینی و رأی گیری بر سر حاكميت چند ساله پروژه باشد.

حجم تمام بار قابل حمل شامل هر چیز لازم برای یک سفر میان ستاره ای است که از پیش رانه متداول فعل- انفعال (کنش- واکنش) استفاده می کند. هر قدر کاوشگر مان سنگین باشد، به همان اندازه باید سوخت حمل گردد تا سرعت آن را به کسری از سرعت نور برسانیم و حتی بد تر از آن باید سوخت بیشتری حمل گردد تا کاوشگر بتواند سرعت خود را کاسته و وارد مدار منظومه شمسی مورد هدف خود گردد.

اگر در سده 18 میلادی پیشگام می بودید و می خواستید یک درخت بلوط را از سواحل غربی امریکا به آن سوی کشور ببرید، تمام درخت را در درشکه ( گاری) سرپوشیده خود حمل نمی کردید، بلکه حتمأ یک شاخه یا نهال بسیار کوچک را می بردید. مانند اینکه حجم و وزن را کم کنید و بدین معنی که برای یک سفر میان ستاره ای به بار بسیار کمی نیاز دارید. مدیر اسبق ناسا آقای دان گولدین حتی به فکر فرستادن بار بسیار کم به اندازه یک قوطی رب در مأموریت بین ستاره ای است.

یک کاوشگر بسیار کوچک بصورت یک ابر کامپیوتر هوشمند سبک می تواند یک مأموریت را هدایت کند. در صورت نبود کنترل یا هدایت کننده از زمین، لازم است تا شبکه عصبی آن به یک سیستم هدایت کننده اساسی برای کاوش وصل باشد. ایده اساسی این است که این " سفینه مادر" کوچک باید طوری برنامه ریزی شود تا از منابع منظومه شمسی مورد هدف بخاطر ساخت و فرستادن کاوشگر های کوچک جهت شناسایی سیارات این منظومه استفاده کند.

نظریه یک ماشین هوشمند خود کپی کننده (Self-replicating) به آقای جان ون نیومان - ریاضیدان و فیزیک دانی که در اوایل سده 20 در مجارستان متولد شده، متعلق است. این مرد نظریه ای را که بنام " گردآورنده های جهانی Universal Assemblers" یاد می شود، با دقت زیاد مطالعه نموده بود و اکنون اکثرأ به عنوان "میکانیزم وان نیومان" به آن اشاره می شود.

هر قدر این موضوع عجیب و غریب بنظر آید، اما در مقایسه با تمامی سفینه های حمل کننده مورد نیاز از زمین بسیار ارزان و موثر است و می تواند سرعت این حجم را حد اکثر به یک دهم سرعت نور برساند و در زمان لازم از سرعت آن بکاهد و آهسته کند

منبع: parssky

[روشا]

ساخت سياهچاله مصنوعي

در اصل، نظريه پرداران زماني مطالعات خودشان را بر روي سياه چاله ها متمركز كردند كه مي خواستند نظريه نسبيت عام انيشتين (كه بيان مي كرد كه چگونه جرم ناشي از اشيا از خميدگي فضا-زمان ناشي مي شود) را قبول كنند. پس از آن در سال 1974 فيزيكدان دانشكاه كمبريج، استفن هاوكينگ بر پايه كار ياكوب بكنشتينJacob Bekenstein نشان داد كه مكانيك كوانتومي را بايد با نسبيت عام پيوند دهيم.



هاوكينگ پيشنهاد داد كه لبه ي منطقه اي كه ديگر نور هم نمي تواند از آن بگذرد-افق رويداد- خودش مي بايستي ذراتي مانند نوترينو يا فوتون را منتشر كند. در مكانيك كوانتومي، اصل عدم قطعيت هايزنبرگ به ذرات اجازه مي دهد كه از مناطق خلا در هر زماني خارج شوند، اگر چه معمولا خيلي سريع بعد از آن از بين مي روند. ولي اگر دو ذره يكي در منطقه افق رويداد و ديگري بيرون از آن باشد آن گاه ذره اي كه در داخل محدوده ي افق رويداد باشد توسط سياه چاله جذب خواهد شد و ديگري كه بيرون از محدوده است مي تواند به راحتي حركت كند. براي ناظر در اين حالت سياه چاله همانند يك جسم حرارتي و اين ذرات "تابش هاوكينگ" سياه چاله خواهند بود.



اين در نظريه و تئوري خوب عمل مي كند ولي در واقعيت و عملي، تابش هاي هاوكينگ خيلي ضعيف تر از آن هستند كه بتوان بر روي تابش هاي دراي نويز پس زمينه اي كيهانيCMB كه از زمان بيگ بنگ تا به حال به جا مانده اند آن ها را مشخص كرد.سياه چاله ها بسيار سرد هستند. حتي كوچك ترين سياه چاله ها، كه با توجه به هاوكينگ مي بايست گرم ترين دما را داشته باشند باز هم 8 برابر از CMB سردتر است.



به خاطر مواجه شدن با اين مشكلات فيزيكدانان اين تصميم را گرفتند تا يك سياه چاله ي گرم تر را در آزمايشگاه ها بسازند. مشخصا جمع آوري يك مقدار بسيار بزرگ گرانش در يك جا بسيار خطرناك است و غيرممكن است كه بتوان به آن نزديك شد.سياه چاله هاي مصنوعي را مي توانيم بر پايه سيستمي شبيه به حالتي كه خميدگي فضا-زمان توسط پارامتري ديگر كه از انتقال موج متاثر مي شود، بسازيم.
"ما نمي توانيم قوانين گرانشي را در محيط خودمان عوض كنيم."اين را Ulf Leonhardt در دانشگاه سنت آنريوز University of St Andrews در انگلستان به physicsworld.com گفت. "ولي ما مي توانيم پارامتر هاي متشابه در يك سيستم منقبض شده را عوض كنيم." گروه لئونارد در سنت آندريوز اولين گروهي هستند كه مي خواهند يك سياه چاله اي مصنوعي بسازند تا تابش هاوكينگ را بتوان به وسيله ي آن مشخص كرد.

فيزيك ماهي شكل !



ايده ي استفاده از سيستم هاي مشابه اولين بار توسط ويليام آنروWilliam Unruh در دانشگاه بريتيش كلمبيا در سال1981 مطرح شد. او تصور كرد كه يك ماهي بر خلاف جهت جريان آب قصد گريز از آبشاري را دارد كه ما در اين حالت آبشار را به عنوان سياه چاله فرض كرده ايم.و در يك منطقه نزديك به آبشار جريان آب آن قدر شدت مي يابد كه ديگر ماهي قدرت گريز را نخواهد داشت مانند يك افق رويداد. آنرو همچنين تصور كرد كه چه اتفاقي خواهد افتاد اگر موج هايي از طرف دريا به طرف دهانه ي رود روانه شوند.چون جريان در بالادست رود قوي تر مي شود، امواج فقط مي توانند تا يك جاي معيني بالا بيايند(برخلاف جهت جريان آب) و بعد برگشت مي خورند(در جهت جريان آب). در اين حالت رود به يك سفيدچاله تبديل مي شود و هيچ چيز نمي تواند به آن واردشود.

در آزمايش سنت آندريوز، كه از ضريب شكست يك فيبر نوري به عنوان ميدان گرانشي استفاده شد هم سياه و هم سفيد چاله را در بر مي گيرد. در اين جا ما به اين نكته بايد توجه كنيم كه سرعت نور در حالت عادي فقط به طول موج بستگي ندارد بلكه به ضريب شكست محيط هم بستگي دارد.



گروه كار خودشان را اين گونه آغاز كردند كه با فرستادن يك پالس نوري در فيبر نوري با استفاده از نتيجه اثر كر ضريب شكست محيط را اصلاح كردند. كم تر از يك ثانيه بعد آن ها يك نور آزمايشي را مي فرستند كه داراي طول موجي بلند است تا پالس نور را بگيرد. ولي با توجه به ضريب شكست اصلاح شده ي محيط اطراف پالس نوري، نور آزمايشي ما هميشه به اندازه ي كافي دچار كاهش سرعت مي شود تا مانع پيشي گرفتن از پالس نوري بشود-بنابراين پالس مانند يك سفيدچاله مي ماند. حال اگر گروه نور آزمايشي را از طرف مخالف بفرستد آن گاه نور آزمايشي به پالس نوري مي رسد ولي نمي تواند از آن عبور كند-بنابراين پالس نوري مانند يك سياه چاله مي شود.



در حالي كه ما معتقديم كه تابش هاوكينگ توسط سياه چاله هاي گرانشي ايجاد مي شوند حداقل خواصي كه ما براي ايجاد آن در آزمايشگاهمان بدان نيازمنديم چيست؟
ريناد پارنتاني، دانشگاه پاريس-سودRenaud Parentani, University Paris-Sud



پشت افق رويداد



لئونارد و هم گروهانش ثابت كردند كه افق رويداد سياه و سفيد چاله هايمان را مي توانيم با مشخص كردن سرعت نور آزمايشيمان كه هيچ گاه بيش تر از سرعت پالس نوري نمي شود، تعيين كنيم. مهمم تر از آن، آن ها اين را هم محاسبه كردند كه بايد ممكن باشد كه ذرات تابش هاوكينگ ايجاد شده در دو طرف افق رويداد را با ----- كردن نور هاي باقي مانده در دو طرف فيبر، مشخص كنيم.
مشخص كردن تابش هاوكينگ به فيزيكدانان كمك خواهد كرد تا پلي ميان شكاف موجود بين نسبيت عام و مكانيك كوانتمي ايجاد كنند، دو نظريه اي كه هنوز كامل نشده است. همچنين اين آزمايش مي تواند به فيزيكدانان كمك كند تا راز هاي موجود در طول موج فوتون هاي تابشي از افق رويداد را بررسي كنند كه تصور مي شود كه از صفر شروع شود قبل از اين كه تقريبا بينهايت فشرده شود توسط گرانش.
با اين وجود، ريناد پارنتاني معتقد است كه ممكن است در مدل هاي آينده ي سيستم هاي گروهي ممكن است ما تابش يك افق رويداد را ببينيم. تابش ممكن نيست كه تمام ويژگي هايي را كه ما از يك تابش هاوكينگي كه توسط يك سياه چاله ي اخترفيزيكي انتظار داريم داشته باشد را دارا باشد. براي مثال فيبر نوري به خاطر تجزيه ي نور و پراكندگي داراي محدوديت هايي است يعني طول موج فوتون هاي توليد شده در افق رويداد خيلي فشرده نخواهند بود. پارنتي پرسيد "در حالي كه ما معتقديم كه تابش هاوكينگ توسط سياه چاله هاي گرانشي ايجاد مي شوند حداقل خواصي كه ما براي ايجاد آن در آزمايشگاهمان بدان نيازمنديم چيست؟". "جواب حتي در تئوري هم مشخص نيست. ولي اين آزمايشات به ما جسارت اين را مي دهد تا بر روي مسئله عميق تر توجه كنيم."

جان كارترايت Jon Cartwright خبرنگار physicsworld.com

* منبع مقاله: http://physicsworld.com/cws/article/news/33256 (http://physicsworld.com/cws/article/news/33256)

** ترجمه و ارسال: "محمد نيك" - از اعضاي تيم علمي - تخصصي مترجمين هوپا

منبع مقاله:سایت علمی هوپا
!!!! برای مشاهده محتوا ، لطفا ثبت نام کنید / وارد شوید !!!!

[روشا]

چگونگي تركيب سياهچاله هاي پر جرم با يكديگر

تصوير كهكشان راه شيري بدين گونه است:
يك بشقاب از ستاره، گاز، يك كره ي ستاره اي و مقدار زيادي ماده تاريك.
اين به دور يك سياهچاله اي پر جرم- تقريبا سه ميليون برابر خورشيد- مي چرخد.



جرم كهشكان راه شيري حدود 100 تريليون برابر جرم خورشيد است كه براي ما خيلي پرجرم به نظر مي رسد ولي در مقابل ديگر كهكشان ها چيزي عادي است.
حال فرض كنيد كه كهكشاني با همچين دوقلويي برخورد كند. هر دو كهكشان با يكديگر تركيب مي شوند و يك كهكشان جديد و بسيار بزرگ تري را مي سازند. كيهان شناسان روي اين فكر مي كنند كه كهكشان ها چگونه رشد مي كنند- در طول تركيب شدن اين عمل تركيبي.
درحال حاضر با استفاده از ابررايانه ها براي شبيه سازي برخورد كهكشان ها، دانشمندان دانشگاه استنفورد وديگر دانشگاه ها نوعي جديد از اين اتحاد را ديده اند- يك بشقاب مركزي از گاز كه مي تواند صدها يا چند هزار سال نوري عرض داشته باشد و ميليون ها يا چند هزار برابر جرم خورشيد باشد.
آن ها گزارش اولين شكل شبيه سازي شده جفت ابرسياهچاله (SMBH) را در Science Express كه نسخه الكترونيكي مجله ساينس است منتشر كردند.
"نظريه نسبيت عام آينشتين كه رفتار گرانش را توصيف مي كند 90 سال پيش منتشر شد و دفعات متعددي مورد صحت قرار گرفته است." اين را استليوس كازانتزيدي در انستيتوي كاولي گفت. "هرچند كه يك نتيجه ي بزرگ اين نظريه از اين تاييد و صحت خارج بوده است كه آن وجود امواج گرانشي است. با توجه به اين كه SMBH بزرگ ترين منبع امواج گرانشي در جهان را ايجاد مي كند، اين را در اولويت قرار مي دهد تا شرايط اجباري براي اين تركيب را به وجود بياوريم."
كازانتزيدي و لوسيو ماير از انستيتيوي فن آوري فدرال سوئيس(ETH) در زوريخ و دانشگاه زوريخ، نويسنده ي اصلي، اين طرح را تصور كردند و شبيه سازي هاي عددي را طراحي و هدايت كردند. مونيكا كولپي از دانشگاه ميلانو - بيكوسا و پيرو مادائو از دانشگاه كاليفرنيا - سانتا كروز براي ترجمه و تفسير نتايج كمك كردند. توماس كوئين از دانشگاه واشنگتن و جيمز وادسلي از دانشگاه مك مستر كدهاي لازم براي اين شبيه سازي را نوشت.
يك سيستم SMBH از دو SMBH تشكيل شده است كه به دور مركز جرمشان در حال چرخش اند. تركيب سياهچاله ها ممكن است و يا ممكن نيست كه به مكانيزمي بستگي داشته باشد كه مي توان انرژي جنبشي زاويه اي را از مدارشان استخراج كنيم و فاصله ي آن ها را كاهش دهيم، كازانتزيدي اين را گفت.
"يك جفت SMBH ممكن است با ستاره هاي اطراف خودشان يا با گازها كنش داشته باشد.ولي گاز و ستاره ها هر دو يك نيروي اصطكاكي را بر سياهچاله ها اعمال مي كنند. نيروي اصطحكاك انرژي را از حركت مداري SMBH ها استخراج مي كند.در نتيجه فاصله ي بين آن ها منقبض مي شود." معلوم نيست كه اين از اصطكاك ستاره ها هست و يا گاز كه اين جريان را تحت تاثير قرار مي دهد.


براي مدلي كه كهكشان ها با يكديگر پيوند مي خورند، دانشمندان ابتدا از يك برنامه ي رايانه اي استفاده كردند كه كهكشان هايي را با توجه به رصدها و پيش بيني هايِ تئوري ساختند. براي مثال، تمام كهكشان ها توسط هاله اي وسيع و پرجرم از ماده تاريك پوشيده شده اند.
كهكشان هاي دايره اي داراي يك بشقاب از ستاره ها است. در تمام مدل هاي كهكشان هاي ايجاد شده اين دو مورد بايد به همراه آن ها باشد.
اول كه كهكشان را ساختيم مي بايستي مدار آن ها را به گونه اي تنظيم كنيم كه كهكشان ها را گرفتار كنند و به يك تصادف ختم شوند.
دانشمندان فهميدند وقتي كه كهكشان هاي تركيب شونده داراي مقداري گاز باشد، در بسياري از حالت ها SMBH آن ها به يك مجموعه ي دوتايي تبديل خواهد شد. زماني كه جفت شدند، سياهچاله ها ممكن است اختلاف فاصله ي بين خودشان را كاهش دهند تا اين كه اين فاصله به اندازه ي عرض منظومه ي شمسي شود.
در اين جا ما حدس مي زنيم آن ها مي بايستي شروع به انتشار امواج گرانشي كنند.از زماني كه انتشار امواج شروع مي شود، اين ،انرژي را از سياه چاله ي دوتايي استخراج مي كند و سرانجام كم تر از چند تريليون سال بعد از تشكيل اين منظومه ي دوتايي هر دو سياهچاله با هم تركيب مي شوند."
از مدت ها پيش محققان ساختار SMBH ها را با استفاده از شبيه سازي برخورد كهكشان ها در ابررايانه ها بررسي كرده اند و كازانتزيدي و همكارانش اين روش را در مقياس ها فضايي بسيار بزرگ تر دنبال كردند.
با چندين استثناي كم، آخرين مطالعات در تكامل SMBH ها هيچ رلي از گازها مشاهده نشده است. شواهد نظريه اي و رصدي پيشنهاد مي كنند كه در مركز تركيب باقي مانده مقدار قابل توجهي از گاز باقي مي ماند. شبيه سازي هاي ما بينش هاي جديدي را در مورد جفت ها و تركيب SMBHها را براي ما به ارمغان آورد و بر وجود رول هايي از تركيبات گازي براي تعيين سرنوشت SMBHها تاكيد دارد.
كهكشان هاي معمولي مانند كهكشان راه شيري داراي گازهاي تاثير گذار نيستند و تركيب شدن براي تشكيل اين ساختارها بسيار مهم است. شبيه سازي هاي ما ابتدا ساختارهايي از بشقاب هايي هسته اي در كهكشان هاي تركيبي را گزارش دادند. اين طبيعي است كه فرض كنيم كه اين انبار گاز، سوخت لازم براي تغذيه ي سياهچاله هاي مركزي و قدرت هاي هسته هاي كهكشاني را تامين مي كند.
نتايج براي (LISA (Laser Interferometer Space Antenna خبرهاي خوبي است، يك رصد خانه ي بنا شده در فضا و بنا شده براي مشخص كردن امواج گرانشي با استفاده از ليزر هاي تداخل سنجي در فواصل نجومي. آشكارساز هاي LISA براي آزمايش كردن ابرسياهچاله هاي تركيب شده مانند آن هايي كه كازانتزيدي و همكارانش شبيه سازي كرده بودند بسيار ايده آل هستند. با يك سرمايه گذاري مشترك ناسا و سازمان فضايي اروپا ، پيش بيني مي شود كه LISA تا 2015 شروع به رصد كند.
مشخص كردن امواج گرانشي از ابرسياه چاله ها نه تنها موجب درك درست ما از يكي از مباني مهم فيزيك (نسبيت عام) مي شود بلكه به نوعي يك تاييد براي براي سناريوي كنوني ما در مورد ساختار و تكامل كهكشان هاي خواهد بود." كازانتزيدي گفت. "اين يكي از زيبا ترين تركيب هاي بين فيزيك و اخترفيزيك مي باشد."
شبيه سازي ها بر روي ابررايانه هاي مركز ابررايانه اي پيتزبورگ در دانشگاه زوريخ و ETH زوريخ انجام مي شود. اعداد مورد نياز براي محاسبه،اعدادي نجومي مي باشند.اين به همان دليل است كه ما به ابررايانه هايي متوسل شده ايم كه قابليت انجام مقدراي بسيار زيادي محاسبه را در يك ثانيه باشد. شبيه سازي ابررايانه ها به ما اين اجازه را مي دهد تا به طور كامل مدت زمان كيهاني را فشرده كنيم تا اين مدت زمان هاي بسيار طولاني را به چند هفته ي مجازي تبديل كنيم. اين به ما يك ديدگاه كاملي را از جهانمان مي دهد كه چه چيز به تنهايي با رصد كردن در دسترس است.
ابر رايانه ها چيزي شبيه به آزمايشگاه فيزيك را به وجود آورده اند كه قابل دسترس اخترفيزيكدانان است. "شبيه سازي هاي عددي ما با گرفتن وقت چند ماهه ي ابررايانه هاي موجود در جهان، بزرگترين محاسبات عددي در اين زمينه را به وجود آورده است."كازانتزيدي گفت.
تركيب هاي شبيه سازي شده براي كهكشان هاي هم جرم است و احتمال اين كه همين اتفاق براي كهكشان هاي غير هم جرم اتفاق بيفتد كم تر است ولي غير ممكن نيست. در واقع اين سرنوشت كهكشان خودمان يعني كهكشان راه شيري است.
كهكشان خودمان براي تصادف با كهكشان بزرگ تر همسايه اش ،آنرومدا، تقريبا 3تريليون سال نياز دارد. نتايج اين خرابي، نتايج خرابي بشقاب ها و ساختار كهكشان بيضوي خواهد بود.
حمايت روي اين كار از طرف دپارتمان انرژي ايالات متحده و ناسا و بنياد الكساندر ون هامبولت صورت مي گيرد.

در مورد نويسنده مقاله:
Dawn Levy, News Service: (650) 725-1944, dawnlevy@stanford.edu (dawnlevy@stanford.edu)

* منبع مقاله:
http://news-service.stanford.edu/pr/2007/pr-hole-061307.html (http://news-service.stanford.edu/pr/2007/pr-hole-061307.html)

* ترجمه و ارسال: "محمد نيك" - از اعضاي تيم علمي - تخصصي مترجمين هوپا

[Parnyan]

بارش شهابی برساوشی در سال 1387:40::40:


http://apod.nasa.gov/apod/image/perseids_movie_orig.jpgمردادماه برای بسیاری از رصدگران بارشهای شهابی یادآور بارش بسیار زیبای برساوشی است. بار شهابی برساووشی امسال روز سه شنبه 22 مردادماه به اوج خواهد رسید. بر طبق محاسبات انجام شده این بارش در بین ساعت های 11 و 30 دقیقه به وقت جهانی برابر با ساعت 16 به وقت ایران و 14 به وقت جهانی برابر با 18 و 30 دقیقه به وقت ایران به اوج خواهد رسید. در این زمان هنوز برای ایران روز است و می بایست تا بامداد روز بعد، چهارشنبه 23 مرداد به انتظار بنشینید. تعداد شهاب در بارش برساووشی در زمانی که کانون بارش در بالاترین ارتفاع از افق قرار دارد 100 عدد ثبت شده است. به عبارت دیگر ZHR برابر 100است.
بارش شهابی برساووشی از بازمانده های گرد و غبار دنباله داری به نام 109 سوئیف تاتل Swift-Tuttle است. دنباله دار Swift-Tuttle در 16 جولای 1862 توسط دو منجم به نام های Lewis Swift و Horace Parnell Tuttle کشف شد. این دنباله دار دارای دوره تناوب بالایی است و آخرین ملاقات آن در سال 1992 بوده و تا جولای 2126 به ملاقات خورشید نخواهد آمد و مدار دنباله دار نیز تا 51 واحد نجومی از خورشید کشیده می شود.

http://apod.nasa.gov/apod/image/perseids_movie_orig.jpg
تصویری از بارش شهابی برساووشی در سال 1837 میلادی

اما برای ایران وضعیت رصدی این بارش را می توان به دو بخش تقسیم کرد. قبل از اوج بارش و پس از اوج بارش. اگر در بامداد روز سه شنبه 22 مردادماه به ملاقات این بارش بروید تا صبح روز 22 مردادماه ساعت 5 و 30 دقیقه فرصت دارید که این بارش را مشاهده کنید. تا این زمان بین 11 الی 16 ساعت مانده به اوج بارش است.
اگر در شامگاه روز سه شنبه 22 مردادماه برنامه رصدی خود را تنظیم کنید اقبال بیشتری برای رصد این بارش خواهید داشت. صورت فلکی برساووش در ساعت 23 در ارتفاع 15 درجه ای از افق شمال شرقی خواهد بود و البته ماه نیز در ساعت 2 و 24 دقیقه غروب خواهد کرد. اما به دلیل اینکه ماه در نزدیکی افق جنوب غربی قرار دارد موقعیت این بارش در شامگاه 22 مرداد و بامداد 23 مرداد وضعیت مناسبی خواهد داشت.

http://www.nightsky.ir/images/stories/1387/10064.gif
اما در این بین مهتاب تابان کمی مزاحم کار خواهد شد. فاز ماه در بامداد روز سه شنبه 22 مردادماه برابر با 77 درصد و زمان غروب آن ساعت 1 و 40 دقیقه می باشد. در بامداد روز 23 مردادماه فاز ماه 84.4 درصد و زمان غروب ماه 2 و 24 دقیقه خواهد بود. درباره بارشهای شهابی باید بگویم که هیچگاه به طور دقیق نمی توان زمان اوج را محاسبه کرد. به عنوان مثال در سال 1377 شمسی بارش شهابی اسدی یک روز زودتر به اوج رسید و باعث حیرت بسیاری از رصدگران آسمان شب شد.

* بیشتر بدانیم :
اگر بیش از 5 شهاب از یک نقطه در آسمان پدیدار شوند ( یعنی امتداد برعکس حرکت آنها به یک نقطه برسد ) این مکان در آسمان را کانون بارش شهابی گویند. بارش شهابی بر اساس نام صورت فلکی که در آن قرار دارد یا ستاره ای که در نزدیکی ان است نام گذاری می شود. مانند بارش شهابی اسدی ( شیری ) که کانونی آن در صورت فلکی شیر قرار درد. بار شهابی اتا دلوی که کانون بارش در کنار ستاره اتا در صورت فلکی دلو قرار دارد.

http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/image/0108/perseids97_rickjoe_lab.jpg

بدست آوردن کانونی بارش شهابی


عکاسی از بارش شهابی

عکاسی از بارش شهابی بیشتر به داشتن مواردی مانند ابزار مانسب و داشتن صبر، پشتکار و زیرکی خاصی دارد. در یک بارش شهابی تمامی شهاب ها در نزدیکی کانونی بوجود نخواهند آمد. ممکن است که در منطقه ای بسیار دورتر پدیدار شوند. به طور مثال 50 الی 100 درجه دورتر از کانون بارش دیده شوند.
برای این منظور استفاده از لنز های واید که دارای میدان دید باز هستند را توصیه می کنیم. لنز هایی مانند 8 میلیمتری، 14 میلیمتری، 20 میلیمتری، 28 میلیمتری و 38 میلیمتری و لنز نرمال 50 میلیمتری برای ثبت بارش های شهابی بسیار مناسب هستند. داشتن آسمان تاریک در عکاسی بسیار اهمیت دارد. آسمانی که دارای حد قدری 5.5 الی 6.5 باشد و کاملاً صاف و بدون گرد و غبار و رطوبت شانش شما را در ثبت تعداد بیشتری شهاب و رصد آن بیشتر خواهد کرد. اگر از دوربین های آنالوگ و مکانیکی استفاده می کنید، حساسیت فیلم را بالاتر از 400 انتخاب کنید. دوربین های دیجیتال با تنظیم حساسیت آن بر روی ISO800 گزینه مناسبی برای ثبت شهاب ها است.


دوربین عکاسی و پایه برای عکاسی از بارش شهابی

http://myweb.tiscali.co.uk/astrophotography/Equip/99122314a.jpg
عدد F دوربین یا تنظیم دریچه ورود نور نیز بستگی به تاریکی محیط اطراف دارد. اگر آسمان و محیط اطراف دارای تاریکی مناسبی است، می توایند عدد F را بر روی 1.8 و یا 2 تنظیم کنید که بیشترین مقدار نور به فیلم شما برسد. البته با بیشتر شدن مدت نوردهی نیز این عدد تغییر خواهد کرد. به طور مثال در مکانی قرار داردید که دارای آسمانی کاملاً صاف و ایدآل برای رصد است. لنز شما از نوع واید 28 میلیمتری با میدان دید 49 درجه در 74 درجه و نوع فیلم عکاسی شما ASA800 است. برای نوردهی از آسمان در این حالت دوربین را به سمتی از آسمان که احتمال پدیدار شدن شهاب باشد، تنظیم کنید. عدد f را بر روی 2 انتخاب نموده و سرعت شاتر را در حات دستی ( B یا T ) قرار دهید. انتخاب زمان نوردهی بستگی به خودتان دارد.


http://photos-d.ak.facebook.com/photos-ak-sf2p/v236/33/37/644851201/n644851201_861691_8506.jpg

دوربین عکاسی با لنز واید

[Parnyan]

ویرایش شد !

[Parnyan]

نظام "کینان" و پلی از ماده در سرتاسر فضا

http://www.nightsky.ir/images/stories/1387/10060.jpgبه این تصویر از NGC5216 و کهکشان همدم آن NGC5218 به دقت نگاه کنید تا پلی از مواد کهکشانی که این دو کهکشان را به یکدیگر پیوند می دهند ، ببینید.این دو در صورت فلکی دب اکبر (بعد:12.30.30 و میل:62.59+) قرار گرفته اند و با عنوان نظام کینان به درستی مطالعه شده اند اما شاید شما به ندرت تصاویری از آنها را دیده باشید.

http://www.nightsky.ir/images/stories/1387/10060.jpg

تصویر 1: NGC5216 نظام کینان.


این دو کهکشان برای اولین بار در سال 1790 توسط ویلیام هرشل کشف شده و سپس در سال 1926 توسط ادوین هابل با عنوان سحابی های میان کهکشانی مطالعه شدند. تا اینکه در سال 1935 شخصی با نام کینان بیان کرد که به نظر می رسد راز درون این کهکشان دوتایی به آثار درخشندگی آنها مربوط می شود – ارتباطی که تا 22000 سال نوری ادامه می یابد.وی در مقاله خود در مورد ساختار عجیب این کهکشان ها نوشت اما این پیش از زمانی بود که پلی از مواد توسط رصدگران رصدخانه های پالومار و لیک دوباره کشف شد که در مورد واکنش های متقابل کهکشانها و طبیعت بازوها و رشته های آنها بود.

http://www.nightsky.ir/images/stories/1387/10061.jpg
در سال 1966 نوع مارپیچی عجیب NGC5216 و کهکشان کروی NGC5218 در کاتالوگ هالتون آرپ با عنوان Arp 104 در رده "کهکشانهای عجیب "به شمار می رفتند و این دو کهکشان با فاصله 17.3 میلیون سال نوری مورد توجه قرار گرفتند.مطالعات انجام شده ، پیرامون هسته های کهکشانی فعال به همراه کهکشانهای تاثیرگذار و کهکشانهایی با افت و خیزهای شدید بودند.تنها اندکی پس از آن علم پی برد که این دو کهکشان با یکدیگر برخورد کرده اند-تصرف ستارگان ، گاز و غبار از یکدیگر است که آنها را مانند هاله های نورانی جلوه می دهد.هنگامی که این دو بر یکدیگر تاثیر می گذارند ، پل بین آنها با مدارهای آشفته و جدیدی از ستارگان ، پر می شود.
در مطالعات فروسرخی انجام شده توسط Bushhouse حتی جزییات هیجان انگیز دیگری آشکار شده اند مانند اینکه ما می آموزیم ، برخوردهای کهکشانی می توانند انتشارات فروسرخی بسیار شدیدی تولید کنند."تنها سیستم های تاثیرگذار بسیار قوی می توانند ازدیاد انتشارات فروسرخ را نشان دهند و هرچه برخوردها شدیدترباشند ، این انتشارات نیز برجسته تر خواهند بود.مقایسه پیرامون شاخص های اپتیکی از ساختار ستارگان نشان می دهد که دما و قرمزگرایی با میزان فعالیت ساختاری ستارگان در کهکشانهای تاثیرگذار در ارتباط می باشند.در نمونه های به دست آمده نیز این امر صادق می باشد."
هر آنچه بین این جفت کهکشانی در حال وقوع است ، موجب فعالیت های انفجاری می شود و شاید بنابر گفته Casaola این به دلیل تقسیم گازها باشد:"از داده های به دست آمده اینطور می توان نتیجه گرفت که این کهکشانها ، ظرفیت گازی بیشتری نسبت به کهکشانهای معمولی دارند. ظرفیت گازی و غباری کهکشانهای بیضوی یک مرتبه بیشتر از کهکشانهای معمولی است. همچنین کهکشانهای مارپیچی دارای ظرفیت غباری و HI (نواحی با ابرهای بین ستاره ای متشکل از گاز ئیدروژن خنثی) معمولی هستند اما جرم گاز مولکولی آنها بیشتر می باشد.ما احتمالاتی را در نظر گرفته ایم که ممکن است ازدیاد گاز مولکولی از وجود نواحی افت و خیزی که موجب تولید گاز می شود ، سرچشمه گرفته باشد.چنان به نظر می سد که کهکشانهای تاثیرگذار دارای جرم مولکولی بیشتر از کهکشانهای معمولی هستند اما کارکرد ساختاری آنها یکسان است."
با وجود این ، جالب ترین مسئله پل ایجاد شده از مواد بین دو کهکشان NGC5216 و NGC5218 است.یک ساختار ریسمانی شکل متراکم ، این دو سیستم را به یکدیگر متصل می کند.این مطالعه اخیرBeverly Smith و همکارانش پیرامون ریسمانی از مواد کهکشانی بوده است که با استفاده ازتلسکوپ فروسرخ اسپیتزر ، کاوشگر تحول کهکشانی فرابنفش و تصویربردار دیجیتال آسمان اسلوان صورت گرفته.مطالعات و یافته های آنها به آشکارسازی مهره های روی ریسمان که زنجیره ای از ساختار ستاره ای پیچیده می باشند ، کمک می کند.

اطلاعات بیشتر : !!!! برای مشاهده محتوا ، لطفا ثبت نام کنید / وارد شوید !!!!

[ghazal_ak]

آیا در آینده یک سلاح منفجر کننده هسته ای باید سیارک ها را منهدم کند؟ هنگامی که کسی می پرسد :"چگونه می توان سیارکی در نزدیکی زمین را منهدم کرد؟" اولین پاسخی که به ذهن می رسد این است: "پرتاب تعدادی گلوله هسته ای به آن!" اما این ممکن است بهترین راه نباشد...





http://www.universetoday.com/wp-content/uploads/2008/07/tempel_1_impact1-250x250.jpg

تصویر1:در 4 جولای 2005 ، DeepImpact با دنباله دار Tempel1 برخورد کرد.

مانند شکستن و باز کردن یک گردو با چکش ، ممکن است راه بهتری نیز وجود داشته باشد.این همان چیزی است که فضانورد سابق آپولو Rusty Schweickart به آن فکر می کند.سال گذشته ، ناسا مقاله ای منتشر کرد مبنی بر اینکه شاید بتوان با استفاده از نیروی هسته ای ، سیارک های تهدید کننده زمین را از پای در آورد.

هنگامی که فضانوردان سابق آپولو ایده ای بیان می کنند ، همه تمایل دارند به پای صحبت های آنان نشسته و گوش فرا دهند.چرا که آنها در اواخر قرن 20 (از ایالات متحده امریکا و روسیه) با سفر به فضا و آن سوی آنچه در حیطه وظایفشان بود و به میان گذاشتن جانشان از جمله دلایلی هستند که از آنها کاوشگرانی غایی ساخته است.چندین فضانورد بازنشسته آپولو در طول سال ها با تدابیری پیرامون ناسا و مدرن سازی آن پیش آمده اند و نگرانی هایی برای آینده موقغیت امریکا در کاوش فضا دارند.روز چهارشنبه 23 جولای(2 مرداد) ، طی یک سخنرانی عمومی در سانفرانسیسکو فضانورد افسانه ای Rusty Schweickart نظر خود را در مورد تصمیم ناسا برای استفاده از فن آوری هسته ای برای مقابله با تهدید سیارک ها بیان کرد.
Schweickart نگرانی خود در خصوص استفاده از سلاح های هسته ای برای تخریب سیارکها را بیان کرده و خاطر نشان کرد که راه هایی با زیان های کمتر برای مقابله با تهدید سیارکها وجود دارند و سپس به این نکته اشاره کرد که ما برای انجام چنین کاری آماده نیستیم اما تا سال 2015 باید معنای ملایم تری از انهدام را رواج دهیم.یکی از مسائل موجود این است که منهدم کردن یک تکه سنگ بزرگ و آفریدن خرده سنگ های کوچکتر نه تنها نیروی تخریب کننده یک سیارک را خاموش نمی کند ، بلکه در واقع به آن می افزاید.
سازمان B612 (http://www.b612foundation.org/)که متعلق به Schweickart است در حال بررسی روش های دقیق تر دیگری برای انجام چنین کاری می باشد.تصمیم گیری هایی چون زمان اقدام ، چگونگی بهتر به دام انداختن سیارکها و... باید در قالب یک تلاش بین المللی صورت گیرد و نه تصمیم یک ملت برای انفجار بمبی هسته ای در فضا...

منبع : آسمان شب ایران

[eMer@lD]

اسطوره پرومته در فضا به تحقق پيوست


زماني كه ستاره شناسان از سر اتفاق يكي از قمرهاي سياره كيوان (زحل، به يوناني: ساتورن) را پرومته ناميدند، باور نداشتند كه روزي اسطوره پرومته در فضا به تحقق بپيوندد و باز هم پرومته از خدايان آسمان دزدي ‌كند.


زماني كه ستاره شناسان از سر اتفاق يكي از قمرهاي سياره زحل را پرومته ناميدند، باور نداشتند كه روزي اسطوره پرومته در فضا به تحقق بپيوندد و باز هم پرومته از خدايان آسمان دزدي ‌كند.
هفته پيش در روز 8 آبان، كاوشگر كاسيني كه زمستان گذشته به طور مشترك از طرف امريكا و اروپا به فضا فرستاده شده بود، موفق شد از فاصله 791 هزار كيلومتري تصاويري از سياره زحل و يكي از اقمار آن به نام پرومته تهيه و ارسال كند كه در آن نشان مي دهد، پرومته در حال جذب بخشي از خاك و يخي است كه در حلقه هاي رنگارنگ دور زحل قرار دارد. تاكنون تصور ستاره شناسان بر اين بود كه قمر سيب زميني شكل پرومته كه قطر آن 150 كيلومتر است، به همراه قمر ديگر اين سياره به نام پاندورا نقش شباني حلقه هاي زحل را بر عهده دارند و اين حلقه ها را در مدار نگه مي دارند. اما تصاوير جديد نشان مي دهند كه پرومته _ كه در مدار بيضي شكلي هر 14 ساعت يا كمي بيشتر به دور زحل گردش مي كند _ وقتي به نزديك ترين نقطه به حلقه F (از حلقه هاي پيرامون سياره زحل) مي رسد، موادي از اين حلقه را به سوي خود مي كشد. اما هنوز معلوم نيست، اجرامي كه در رشته هاي اصلي درخشان نزديك پرومته است، آيا به اين قمر پيوسته اند يا خير؟
در اساطير يونان، پرومته يكي از خدايان، از دسته تيتان ها، پسر لاپتوس و كليمنه، برادر اطلس و اپيمته بوده كه خيرخواه انسان ها بود و آتش را از خدايان دزديد و آن را در ساقه توخالي گياهي پنهان كرد و براي انسان ها آورد. ساتورن نامي كه غربيان بر سياره زحل گذاشته‌اند، نيز نام يكي از خدايان رومي است كه موكل بر كشاورزي، خصوصا كشت انگور بوده است و معادل خداي يونان كرونوس است.
قمر پرومته نيز همانند اين شخصيت اسطوره اي به دزدي از خدايان مي پردازد، اما اين بار دزدي خاك و يخ. جالب اين كه در اسطوره پرومته، پرومته با خاك نيز پيوندي عميق دارد. اوست كه انسان فاني را از خاك رس شكل داد و آفريد. و عجب اين كه در اكثر اسطوره ها شايد به قياس با كارهاي كوزه گري كه از زمان هاي دور و دراز شناخته شده بود، آدميان از گل ساخته مي شوند. در اساطير ايران، كيومرث، پيش نمونه انسان و گاو يكتا آفريده، پيش نمونه گياهان و جانوران، از خاك درست شدند. در متون ديني زردشتي، كيومرث لقب «گِلشاه» دارد. در اساطير مصر نيز خنون (Chnun) آدميان را از گل مي سازد و در ميان بابليان، اين ايزد نام اَرورو (Aruru) را مي يابد.
در اساطير يونان، پرومته قهرمان بسيار مشهوري است كه خدمات ديگري نيز براي نوع بشر انجام داده است. او مجموعه دانش هايي را كه زيربناي تمدن است، به انسان آموخت. هنر ساختن خانه ها، اهلي كردن حيوانات،‌ پرداختن فلزات، درمان بيماري ها، نوشتن و خواندن.
او به دليل عمل شجاعانه اي كه براي انسان ها انجام داد (ربودن آتش)، در قله قفقاز به زنجير كشيده شد و پيوسته عقابي جگر او را مي جويد و او فرياد بر مي آورد. تا آن كه سرانجام هركول به نجات او آمد. عقاب را كشت و پرومته را رها ساخت.
اين قهرمان اسطوره اي و عمل او كه نمادي از طغيان عليه استبداد و تمايل به رسيدن به حقيقت و كمال مطلوب بوده است، همواره از چنان محبوبيتي برخوردار بوده كه دامنه اين محبوبيت نه تنها به فضا كشيده شده و نام يكي از اقمار سياره زحل را به خود اختصاص داده است، بلكه در ادبيات غرب نيز آثار زيادي از او الهام گرفته اند. آثاري چون: «الهيات؛ اعمال و روزها» اثر هزيود، «پرومته در زنجير» اثر اِشيل، «پرومته» اثر ا.و. شِلگِل (1797)، «پرومته» اثر بايرون (1816)، «پرومته رها شده» اثر شِلي (1820)، «پرومته در زنجير» اثر آندره ژيد (1899).


منبع خبرگزاری میراث فرهنگی
نویسنده آرزو رسولي

[ghazal_ak]

اخترشناسان اعلام کردند که یک سیاره خرد به مداری غیر معمولی در فاصله 2 بیلیون مایلی زمین پیدا شده است. با استفاده از دوربین دیجیتال اسلوان ، اخترشناسان یک جرم کوچک دنباله دار مانند با نام 2006SQ372 را که احتمالا از جنس یخ و سنگ می باشد آشکار ساختند.با وجود این، مدار این جرم هرگز آنقدر به خورشید نزدیک نمی شود تا بتواند دنباله ای ایجاد کند.

اندرو بکر ، اخترشناس دانشگاه واشینگتن گفت:"تنها جرم شناخته شده با مدار قابل مقایسه ، سیاره کوتوله سدنا می باشد که در سال 2003 کشف شد.تیم بکر در واقع با استفاده از اسلوان برای مشاهده انفجارات ابر نواختری در بیلیون ها سال نوری برای اندازه گیری انبساط عالم استفاده می کرده است.تنها اجرامی که به اندازه کافی به ما نزدیک هستند و تغییرات آنها قابل توجه است ، در منظومه شمسی ما هستند.


http://www.universetoday.com/wp-content/uploads/2008/08/sq372_orbit.jpg


SQ372 برای اولین بار در تصاویری که توسط اسلوان در سال 2006 گرفته شد ، کشف شد.تیم محققان سعی دارند علت ایجاد مداری غیر معمولی در این جرم را بدانند.ناثان کایب ، دانشجوی فارغ التحصیل از دانشگاه واشینگتن در این باره گفت:" این جرم می تواند مانند پلوتو شکل گرفته باشد ، سپس در اثر برخوردهای گرانشی با نپتون یا اورانوس به مکانی بسیار دور پرت شده باشد.هرچند ما تصور می کنیم SQ372 از لبه داخلی ابر اورت می آید.

حتی در دورترین نقطه ، SQ372 نسبت به ابر اورت 10 بار به خورشید نزدیکتر است.کایب گفت:"حضور یک ابر اورت داخلی از نظر تئوری ، سال هاست که پیش بینی شده اما SQ372 و شاید سدنا اولین اجرامی هستند که به نظر متعلق به آنجا می آیند.این بسیار هیجان انگیز است که ما در حال اثبات این پیش بینی ها هستیم"

همچنین بکر در ادامه گفت:" این جرم برای شناسایی توسط اسلوان به اندازه کافیدرخشان بود و در نزدیکی خورشید قرار داشته به طوری که پس از پیمایش چیزی کمتر از 1 درصد آسمان ، کشف می شود.یکی از اهداف ما یافتن منشا دنباله دارهاست که یکی از تماشایی ترین پدیده های آسمانی هستند و هدف مهم تر ما بازگشت به تاریخ اولیه منظومه شمسی است"

منبع آسمان شب

[farbod123]

خبرگزاري‌هاي چيني از شمارش معكوس اين كشور براي انجام سومين ماموريت فضايي سرنشين‌دار خود در اواخر ماه جاري ميلادي (سپتامبر) خبر دادند.
به گزارش واحد خبر مركز مطالعات و پژوهش هاى فلكى ـ نجومى به نقل از سايت "www.space.com" ، در اين ماموريت نخستين پياده روي فضايي چين انجام و تصاوير آن به طور زنده با دوربين‌هاي داخل و خارج فضاپيما گرفته و پخش خواهد شد.
سه فضانورد سوار بر اين سفينه توسط يك راكت لانگ مارچ II-F بين 25 تا 30 سپتامبر به فضا پرتاب خواهند شد.
در آخرين گزارش‌ها اعلام شده بود كه زمان پرتاب شنزو 7 در ماه اكتبر و در روز ملي تعطيلات خواهد بود، اما ظاهرا اين زمان‌بندي تغيير كرده است.
چين در سال 2003 سومين كشور جهان بود كه انساني را به مدار فرستاد و بعد اين روند را با انجام يك ماموريت دو نفره در سال 2005 ادامه داد.
هم اكنون قرار است شنزو 7 از مركز پرتاب ماهواره جيوكو آن در استان شمال غرب گانسو پرتاب شود.

[farbod123]

دانشمندان امريکايي مي گويند ابزار رايانه اي ابداع کرده اند که ممکن است به برداشت هاي جديدي از چگونگي آغاز حيات بر روي زمين منجر شود.
به گزارش واحد خبر مركز مطالعات و پژوهش هاى فلكى ـ نجومى به نقل از سايت "www.unitedpress.com" ، محققان "دانشگاه ايالتي پنسيلوانيا" مي گويند روش جديد آنها بالقوه مي تواند سوابق تکامل پروتئين ها و تبديل آنها به سلول ها يا ويروس ها را رديابي کند و به اين بحث که ابتدا کدام يک از اين اشکال زندگي روي زمين پديدار شدند، پايان دهد.
"رندن پاترسون" استاديار و يکي از افرادي که رهبري اين طرح را بر عهده داشت گفت، آنها تازه به توان بالقوه اين شيوه پي برده اند. آنها معتقدند که اگر اساسا چنين امکاني وجود داشته باشد، به زودي خواهند فهميد که آيا ويروس ها از سلول ها تکامل يافته اند يا بر عکس.
قرار است اين روش رايانه اي در "گزارش هاي آکادمي ملي علوم" منتشر شود و اين تحقيق در تازه ترين شماره اينترنتي اين مجله در دسترس قرار خواهد گرفت.

[farbod123]

تیمی از منجمان اروپایی ادعا می کند که نخستین عکس مستقیم از سیاره ای در خارج از منظومه شمسی را تهیه کرده است.
http://www.bbc.co.uk/worldservice/images/2005/04/20050406170924_gqlupi_eso_203.jpg
‘سیاره’ تازه (راست) در نزدیکی یک ستاره نسبتا جوان مشاهده می شود
به گفته اخترشناسان این “سیاره خارجی” در اطراف سیاره ای به نام “جی کیو لوپ” (GQ Lup)، که نوع جوانتر خورشید است، می گردد.
سایر پژوهشگران در گذشته ادعاهای مشابهی را مطرح کرده اند اما برخی دانشمندان به این ادعاها بدبین هستند و می گویند که این عکس ها تنها نشان دهنده اشیایی است که از نقطه نظر زمینی ها با ستاره مورد نظر در یک امتداد قرار گرفته است، نه اینکه دور آن بگردد.
اما تیم تحت سرپرستی رالف نوهاسر طی مقاله ای در نشریه “نجوم و اخترفیزیک” می گویند اطمینان زیادی دارند شیئی که در مجاورت “جی کیو لوپ” مشاهده کرده اند یک سیاره است.
“جی کیو لوپ” در فاصله ۴۰۰ سال نوری زمین، در ناحیه ای که ستارگان تازه در آن متولد می شوند، قرار دارد.
منجمان می گویند از سال ۱۹۹۹ تاکنون سرگرم رصد و بررسی این “سیاره” بوده اند.
تیم محققان برای مطالعات خود از عکس های رصدخانه جنوبی اروپایی موسوم به “وی ال تی” در شیلی، تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ ژاپنی سوبارو در هاوایی استفاده کرده اند.
جوان بودن این منظومه باعث شده است سیاره نسبتا داغ باشد. این مساله به تیم محققان کمک کرد سیاره را در نور خیره کننده ستاره ردیابی کنند.
این سیاره از ستاره مرکزی فاصله زیادی دارد که تقریبا ۱۰۰ برابر فاصله زمین از خورشید است. این مساله نیز به محققان کمک کرد بتوانند نور دو شیء را از یکدیگر تفکیک کنند.
منجمان طی یک دهه گذشته در حدود ۱۳۰ سیاره خارجی را ردیابی کرده اند، که وجود آنها نه به طور مستقیم، بلکه از “تکان هایی” که با اعمال جاذبه در ستاره مرکزی ایجاد می کنند استنباط شده است.
محدودیت های فنی و ضعف تکنولوژی، رویت سیارات خارجی به صورت مستقیم را بسیار دشوار می سازد.
اما انتظار می رود با پرتاب نسل بعدی تلسکوپ های فضایی در دهه آینده امکان مشاهده مستقیم آنها فراهم شود.
برخی از دانشمندان این مساله را که شیء مجاور “جی کیو لوپ” یک سیاره است زیر سوال برده اند.
پرفسور مارک مک کاگرین از دانشگاه اکستر در بریتانیا گفت او در مورد جرم این شیء، که به اقرار تیم محققان ممکن است تا ۴۲ برابر مشتری باشد، نگرانی هایی دارد.
وی گفت: “تقریبا کلیه مدل های نظری جرم این شیء را چیزی میان ۱۵ تا ۴۰ برابر مشتری رقم می زند. بنابراین احتمال غالب این است که یک کوتوله قهوه ای (یک ستاره سوخته) باشد نه یک سیاره.”
منجمان اروپایی درحالی خبر از تهیه عکس مستقیم از یک سیاره خارجی می دهند که در حدود دو هفته قبل دو تیم از ستاره شناسان گفتند برای نخستین بار نور اشیایی را در خارج از منظومه شمسی ردیابی کرده اند که به اعتقاد بسیاری متعلق به سیاراتی است که حول سایر ستارگان می گردند.
آن دستاورد جامعه علمی را شدیدا به هیجان آورده و در مطبوعات علمی انعکاس گسترده یافت.

[farbod123]

محققان بخش تکنولوژی ناسا بر این باورند که در ۱۰ سال آینده دانشمندان قادر به مطالعه سیارات ناشناخته ای به اندازه زمین خواهند بود که در برخی از آنها حیات گیاهی نیز وجود دارد که بسته به رنگ خود سیاره، زرد، نارنجی و یا قرمز است.
«ن. کیانگ»(N. Kiang) از ناسا می گوید؛ تشخیص محدوده این رنگ ها مهم است. رنگ فتوسنتز معمولا در ناحیه زرد، نارنجی و قرمز قرار دارد. برای مثال غیر ممکن است سیاره ای آبی رنگ پیدا کرد. ولی رنگ سبز نیز محتمل به نظر می رسد. «و. میدوز» می گوید؛ آنچه در مورد این تحقیق اهمیت دارد این است که رشته های مختلف علمی را در برمی گیرد تا بهترین مدل ممکن برای پیدا کردن طیف سیاراتی که شبیه زمین هستند را ارائه کند. این تحقیق به تمامی اطلاعات از قبیل فوتونی که یک سیاره در زمان حیات خود ساطع می کند تا عمق آب مورد نیاز یک گیاه، نیاز دارد و هیچ محققی از یک گروه خاص و به تنهایی قادر به حل این مسئله نخواهد بود.
مرکز توجه محققان روی راه هایی است که گیاهان نور را جذب می کنند و از آن ماده قندی می سازند. منبع این نور از ستاره مرجع یا در نتیجه تاثیر فیلترهای گازی موجود در جو است. برای مثال، ازن پرتو فرابنفش را جذب می کند و به همین خاطر این پرتو به زمین نمی رسد. کیانگ توضیح می دهد؛ آنچه که مهم است، طیف تعداد ذرات نور است، روی زمین این ذرات در ناحیه قرمز قرار می گیرند و به همین خاطر گیاهان سبز هستند.
روی زمین گیاهان نور آبی را به علت انرژی بالای آن و نور قرمز را به دلیل تعداد زیاد ذرات آن جذب می کنند. در نور خورشید نورهای قرمز و آبی بیش از حد نیاز انرژی ایجاد می کنند؛ به همین دلیل گیاهان روی زمین به انرژی بیشتر نیاز ندارند. بنابراین بیشتر نور سبز را منعکس می کنند و به همین خاطر سبز به نظر می آیند. سیاره ای مانند زمین که به دور ستاره ای به بزرگی و دمای خورشید می گردد، بیشتر تمایل به جذب نورهای آبی و قرمز و کمتر تمایل به جذب نور سبز را دارد. اما ممکن است در سیاره های دیگر طیف های نوری دیگری غالب باشند.
در این صورت رنگی مانند قرمز ممکن است مورد نیاز نباشد و در این صورت این رنگ بیشتر بازتاب شده و در نتیجه سیاره قرمز به نظر می آید.عوامل موثر دیگر عبارت هستند از نقش لایه ازن، دی اکسید کربن، بخار آب، چگونگی واکنش های شیمیایی توسط پرتوهای ستاره ای، آمادگی ستاره برای تشعشع ناگهانی نیروی خورشید، میزان آب موجود در سیاره، میزان نوری که به سطح می رسد، گازهایی که توسط خود گیاهان ایجاد می شوند و … . به همین دلیل مدل کامپیوتری پیشرفته ای مورد نیاز است.
مدوز می گوید؛در سیاره ای که تنها توسط قسمت کوچکی از ازن محافظت می شود، باعث شگفتی است که حیات به هر شکلی وجود داشته باشد. تنها احتمال دارد که حیات در قسمتی که «مکان مناسب» باشد و در حدود ۳ متری زیر سطح قرار دارد، محافظت شود. برای سیاره ای که به دور ستاره ای خنک تر از خورشید ما می گردد، این مکان مناسب در ۹ متری زیر آب قرار دارد. در گذشته تصور بر این بود که اندک سیاره ای است که به دور ستاره ای بگردد. ولی امروزه با پیشرفت تلسکوپ ها تعداد زیادی از سیاره های بزرگ و هم اندازه مشتری کشف شده است. احتمال می رود که حیات به شکل باکتری روی این سیاره های عظیم وجود داشته باشد.
تفسیر: روزنامه کارگزاران

[Parnyan]

دانشمندان خبر دادند:
وجود ماده تاريك در كهكشان راه شيري
جام جم آنلاين: دانشمندان بين‌المللي پيش‌بيني كردند كه در كهكشان راه شيري هم ماده تاريك وجود دارد.
به گزارش ايسنا ، دكتر «جوستين ريد» از دانشگاه «زوريخ» و دستيارانش از چندين كشور ديگر با استفاده از شبيه سازي‌هاي ابر رايانه‌يي به اين پيش‌بيني ها دست يافته‌اند.

اين پژوهشگران مي‌گويند كه كهكشان راه شيري داراي صفحه‌اي از ماده تاريك است.

http://www.jamejamonline.ir/Media/images/1387/06/27/100949341023.jpg
آنها مي‌گويند اين كشف به فيزيكدانان امكان خواهد داد كه براي نخستين بار به طور مستقيم طبيعت ماده تاريك را شناسايي كنند.

بر خلاف ماده عادي كه ستاره‌ها، گاز و غبار كيهاني را تشكيل مي‌دهد، ماده تاريك نامرئي است، اما حضور آن از تاثيرش روي اطرافش درك مي‌شود .

فيزيكدانان معتقدند كه اين ماده 22 درصد چگالي كائنات را تشكيل مي‌دهد. ماده معمولي 4 درصد و انرژي تاريك اسرار آميز نيز 74 درصد آن را تسخير كرده است.

دانشمندان معتقدند به رغم نفوذ قابل ملاحظه در كائنات هنوز كسي نمي‌داند كه ماده تاريك چه ماهيتي دارد و از چه چيزي تشكيل شده است.

پيش از اين تصور مي‌شد كه ماده تاريك فضاهايي را تشكيل مي‌دهد كه كهكشان راه شيري را در بر مي‌گيرد اما اين فرضيه استاندارد اخير بر اساس شبيه سازي‌هاي رايانه‌يي طراحي شده كه مدل نفوذ جاذبه‌يي روي ماده تاريك به تنهايي را نشان مي‌دهد .

براساس اين گزارش ، تحقيق جديد شامل بررسي تاثير جاذبه‌يي ستاره‌ها و گازهايي است كه كهكشان ما را نيز تشكيل مي‌دهند.

[farbod123]

دولت چين روز سه شنبه اعلام کرد،يک خلبان 42 ساله هواپيماي جنگنده بعنوان نخستين فرد چيني که در ماموريت تاريخي روز 25 سپتامبر (4 مهر) راهپيمايي فضايي انجام خواهد داد، انتخاب شده است.
به گزارش واحد خبر مركز مطالعات و پژوهش هاى فلكى ـ نجومى به نقل از سايت "www.reuters.com" ، کابينه دولت چين اعلام کرد، "ژاي ژيگانگ " سرهنگ "ارتش آزاديبخش خلق" چين و دو فضانورد ديگر در سومين ماموريت فضايي سرنشين دار چين که 68 ساعت بطول خواهد انجاميد در فضاپيماي شنژو 7 Shenzhou VII عازم فضا خواهند شد.
سپس به نوشته يک اعلاميه که در وب سايت کابينه دولت چين منتشر شده است، ژاي بعد از ظهر روز 26 يا 27 سپتامبر (5 يا 6 مهر) يک مانور 40 دقيقه اي در خارج از اين فضاپيما انجام خواهد داد.
در اين بيانيه آمده است که ژاي ماهواره کوچکي را در فضا رها خواهد کرد تا تصاوير ويديويي از راهپيمايي فضايي وي را در خارج اين فضاپيما پخش کند.
لباس فضايي وي که داراي فشار هواي تنظيم شده است و بيش از 100 ميليون يوان (15 ميليون دلار) ارزش دارد، تا حد زيادي بر اساس طرح هاي روسي ساخته ميشود.
اين لباس دو رشته حياتي خواهد داشت که انتقال اکسيژن و ارتباطات را ميسر خواهد کرد.
طبق اعلام کابينه دولت چين، قرار است فضاپيماي " شنژو ي 7" عصر روز 25 سپتامبر (4 مهر) از "مرکز پرتاب ماهواره جيوکوان" (Jiuquan ) واقع در بيابان استان "گانسو" در شمال غرب چين پرتاب شود.
همچنين طبق برنامه زمانبندي شده قرار است اين کپسول روز 28 سپتامبر (7 مهر) به مرغزارهاي مغولستان داخلي به زمين بازگردد.
"ليو بامينگ" و "جينگ هايپنگ" که هر دوي آنها نيز 42 ساله و خلبان جنگنده نيروي هوايي چين هستند، در اين سفر فضايي ژاي را همراهي خواهند کرد.

[farbod123]

فضاپيماي "آتلانتيس" آماده مي‌شود كه تا حدود بيست روز ديگر آخرين پرواز شاتل‌ها را به سوي تلسکوپ فضايي "هابل" انجام دهد.
اين پرواز تحت تدابير شديد امنيت پرواز صورت خواهد گرفت.
به گزارش واحد خبر مركز مطالعات و پژوهش هاى فلكى ـ نجومى به نقل از سايت "www.nasa.gov" ، سکوي پرتاب LC-39A پس از چند روز تاخير ناشي از طوفان حاره‌يي گوستاو پذيراي شاتل فضايي آتلانتيس شد تا در ساعت 4:33 دقيقه بامداد به وقت جهاني روز 13 مهرماه اين شاتل را به همراه پنج خدمه آن روانه آخرين ملاقات انسان با قوي ترين چشم دست ساز خود در کيهان يعني تلسکوپ فضايي هابل كند.
در اين ماموريت که 11 روز به طول خواهد انجاميد براي پنجمين و آخرين بار هابل تعمير خواهد شد و عمر آن حداقل تا سال 2013 تمديد مي شود.
با اين حال مقامات ناسا اخيرا هشدار دادند شاتل آتلانتيس، اين بار بيشتر از معمول با خطر رويارويي با يك انفجار فاجعه آميز ناشي از برخورد با زباله‌هاي فضايي مواجه است.
جان شانون، مدير برنامه شاتل در اين زمينه اظهار داشت: مايكل گريفين، رييس ناسا، در جلسه تصميم‌گيري نهايي براي پرتاب كه براي روز دهم اكتبر برنامه‌ريزي شده حضور خواهد داشت.
ماموريت هابل نيازمند آن است كه شاتل به مداري بالاتر از مدار سفر به ايستگاه فضايي بين‌المللي برود كه در آن ارتفاع زباله‌هاي فضايي بيشتري وجود دارد.
در اين ماموريت قرار است دو ابزار جديد بر تلسکوپ فايي هابل نصب شود و همچنين باتري‌ها و حسگرها و شش ژيروسکوپ آن تعويض شوند تا هابل بار ديگر با حداکثر توان خود و براي آخرين بار به خدمت علم در آيد.
اين ماموريت پيش از حادثه سقوط شاتل فضايي کلمبيا در برنامه پروازهاي شاتل هاي فضايي قرار داشت اما پس از آن حادثه به دليل توصيه کميسون بررسي سقوط کلمبيا و به دليل مسايل امنيتي از دستور کار شاتل ها خارج شد. همين موضوع سبب اعتراض هاي بسياري در ميان جامعه علمي شد و سرانجام کميسيون ديگري شروع به بررسي موضوع کرد و در پايان اعلام شد با حفظ تمامي تدابير ايمني ممکن آتلانتيس به ديدار هابل خواهد رفت.
به نوشته نجوم، اين ماموريت تنها ماموريت شاتل ها پس از سقوط کلمبيا خواهد بود که به مقصدي غير از ايستگاه بين المللي فضايي انجام خواهد شد. البته پس از پيشنهاد سناتور اوباما (نامزد حزب دموکرات براي رياست جمهوري ايالات متحده ) مبني بر تمديد مدت خدمت شاتل هاي فضايي پس از سال 2010 و تا زمان اطمينان از کارآمدي اوريون که قرار است جانشين شاتل‌ها شود و اعلام ناسا مبني بر بررسي اين موضوع ممن است ماموريت‌هاي ديگري به مجموعه ماموريت‌هاي شاتل‌ها و به مقصد مدار زمين بدون ملاقات با ايستگاه، افزوده شود.
در اين ماموريت غير از تعمير هابل، دو ابزار جديد به آن افزوده خواهد شد يکي از آنها ابزاري به نام مکانيزم گرفت نرم يا Soft-Capture Mechanism است که کمک خواهد کرد تلسکوپ پس از سپري شدن عمرش به مداري امن منتقل شود و ديگري دوربين ميدان ديد باز شماره 3 يا WFC3 است.
اين دوربين به هابل امکان مي دهد تا بازه وسيعتري از طول موج‌ها را در يک ميدان ديد ثبت کند.
اين ماموريت را از نظر دشواري و پيچيدگي عمليات دشوار ترين ماموريت ناسا پس از فتح ماه ارزيابي مي کنند و به همين دليل تدابير شديدي براي تضمين امنيت آن و فضانوردان آن اتخاذ شده است.
از جمله اينکه براي اولين بار در تمام مدت عمليت شاتل فضايي انديور بر سکوي 39B آماده پرواز خواهد ماند تا در صورت نياز به ياري شاتل آتلانتيس رود.
اين ماموريت با کدSTS400(LON) شناخته مي شود که تنها در صورت نياز انجام خواد شد.
سکات آلتمن (فرمانده)، گرگوري جانسون (خلبان)، مايکل گود، مگان مک آرتور، ميشاييل ماسيمينو و اندرو فستل (تکنسين هاي ماموريت) وظيفه دارند در اين ماموريت هابل را احياء کنند تا اين ابزار ارزشمند علمي بتواند تا زمان آماده شدن تلسکوپ فضايي جيمز وب چشمان انسان به روي عالم را باز نگاه دارد.

[farbod123]

اهمیت اقیانوس های کهن زهره


http://aftab.ir/articles/science_education/astronomic/images/a7c423176005a32a694efcb7ddde6a53.jpg


آیا اقیانوس های کهن روی زهره به قدر کافی دوام یافتند تا حیات احتمالی در آنها پدید آید؟ پاسخ شاید در کانی سختی به نام ترمولیت نهفته باشد که ماموریت های روباتی آینده در سیاره همسایه می توانند آن را بیابند و بررسی کنند. سطح زهره در حال حاضر به قدری خشک و داغ است که سرب را ذوب می کند. اما شواهدی وجود دارد که نشان می دهد این سیاره در گذشته پیش از آنکه اثر گلخانه یی عنان گسیخته احتمالاً تمام اقیانوس های سیاره را بخار کند، بسیار سردتر و مرطوب تر بوده است. در واقع تحقیق پیشین نشان داد که تشکیل ابرها می توانسته این اثر گلخانه یی را کند کند و امکان دوام اقیانوس ها را به مدت دو میلیارد سال یا بیشتر فراهم سازد. «دیوید گرینسپون» دانشمند سیاره یی از موزه علم و طبیعت دنور در کلرادو می گوید؛ «زهره در نیمی از عمرش یک سیاره زیست پذیر با اقیانوس های آب مایع بوده است.» به گفته او در چنین شرایطی، قطعات بزرگ سنگی که در نتیجه برخورد سیارک یا شهاب سنگ جدا شده بودند، می توانستند ارگانیسم های زنده را بین زمین و زهره انتقال دهند.
● ساعت شیمیایی
به نظر می رسد اکثر سطح این سیاره از گدازه پوشیده شده است که پیشینه های تاریخ زهره را پنهان می کند و تعیین اینکه اقیانوس ها احتمالاً چه مدت دوام آورده اند را دشوار می سازد. مدت دوام اقیانوس ها عامل مهمی است که تعیین می کند آیا حیات در آنجا پدید آمده است یا خیر، اما «گرینسپون» و همکارش «مارک بولاک» دانشمند سیاره یی از موسسه پژوهشی سوت وست در کلرادو عقیده دارند دلیلی برای امیدواری وجود دارد. یک کانی سخت و حاوی آب به نام ترمولیت می تواند کلیدی برای گشودن رازهای گذشته زهره باشد. آزمایش های «ناتاشا جانسون» از مرکز پروازهای فضایی گودارد ناسا در مریلند و «بروس فًگلی» از دانشگاه واشنگتن در میسوری پیش از این نشان دادند که ترمولیت، که در حضور آب شکل می گیرد، به قدر کافی سخت است که می تواند روی سطح زهره تا امروز هم دوام بیاورد. به باور «گرینسپون» و «بولاک» ترمولیت را می توان به عنوان نوعی ساعت شیمیایی به کار برد. از آنجا که محققان می دانند چه مدت طول می کشد تا ترمولیت در دماهای شدید روی زهره به دیگر کانی ها تجزیه شود، می توان از فراوانی ترمولیت برای تعیین اینکه چه مدت پیش از این سنگ های حاوی این ماده شکل گرفته اند و بنابراین آب تا چه مدت پیش بر سطح زهره وجود داشته است، استفاده کرد.
● زمین مرتفع
به گفته «گرینسپون» سطح نشین های روباتی آینده ممکن است به دنبال ترمولیت بگردند. هرچند روبات ها روی سطح سوزان و داغ چندان دوام نمی آورند، اما برای اندازه گیری آن با استفاده از ابزارهای مدرن چند ساعت هم کافی است. به باور او هرچند چنین ماموریتی در آینده نزدیک بعید است اما در ۱۰ تا ۲۰ سال آینده بسیار محتمل است. «الن استوفان» از یونیورسیتی کالج لندن می گوید به رغم جریان های گدازه یی که اکثر سطح را پوشانده اند، نسبت به دورنمایی برای یافتن شواهدی از یک زهره کهن تر و مرطوب تر خوش بین است. به گفته او «ما حداقل از نظر موضعی و منطقه یی، محلی را می شناسیم که تکه های قدیمی تر زمین از میان دشت های آتشفشانی بیرون زده است. شاید یکدفعه زهره از جایی که فکر می کردیم حیات هرگز شانس پاگرفتن در آن را ندارد، به بازیگری واقعی در داستان حیات در منظومه شمسی ما و تکامل سیارات زیست پذیر تبدیل شود.» «گرینسپون» می گوید احتمال وجود اقیانوس های ماندگار روی زهره به خصوص در پرتو تحقیقات اخیر اهمیت دارد که نشان می دهند مریخ در گذشته آن گونه که برخی دانشمندان می گفتند احتمالاً گرم و مرطوب نبوده است.
● گرم و مرطوب
به گفته «گرینسپون»، «اگر این موضوع حقیقت داشته باشد، آن گاه زمین و زهره دو جرم گرم و مرطوب در سرآغاز منظومه شمسی بوده اند و زهره هم به اندازه زمین به عنوان مکان مناسبی برای تشکیل حیات بود. شاید زهره همتای نزدیک تری به زمین ابتدایی باشد.» اگر اقیانوس های زهره به اندازه کافی دوام آورده باشند، آن گاه حتی شاید اشکال پیچیده تر حیات هم پدید آمده اند. «اگر در مقیاس زمانی، یک بازه دو میلیارد ساله را در نظر بگیریم، می توان تصور کرد تکامل پیچیده تری هم رخ داده باشد؛ نه تنها یک منشاء حیات که فرصتی برای گسترش تکاملی جالب توجه.»

[farbod123]

http://i25.tinypic.com/2u77tj4.jpg
مجله «گرین دیلی» در مقاله ای با ارائه گزینه هایی به بررسی ۵ فرضیه ای پرداخته است که هر یک از آنها می توانند علت پایان دنیا باشند.
● ماشینها و هوش مصنوعی
این مقاله با بررسی فرضیه ای آغاز می شود که براساس آن ماشینها و هوش مصنوعی که امروزه دانشمندان نوروساینس با علاقه آن را دنبال می کنند، بر انسان برتری جویند و انسان و دنیا را به نابودی بکشانند.
دماسنج «گرین دیلی» در مورد احتمال وقوع این رویداد درجه یک به ۱۰ را نشان می دهد. در حقیقت احتمال بسیار کمی برای غلبه روباتها بر انسان در اثر فعل و انفعال بیشتر میان انسان و ماشین وجود دارد.
● سقوط یک شهاب سنگ غول پیکر
دومین فرضیه نشان می دهد که زمین در اثر سقوط یک شهاب سنگ غول پیکر، دچار یک حادثه بزرگ می شود و به این ترتیب همانگونه که دایناسورها با برخورد شهاب سنگ به زمین منقرض شدند، انسان نیز نابود می شود و دنیا پایان می یابد. دماسنج "گرین دیلی"، احتمال وقوع این پدیده را ۴ به ۱۰ نشان می دهد.
● بیماری فراگیر
سومین فرضیه پیشنهادی این سایت، احتمال خطر همه گیری یک بیماری کشنده را مطرح می کند که می تواند آنفولانزای پرندگان و یا ویروس جدیدی باشد که ممکن است از فردا به سرعت گسترش یابد و میلیونها نفر را در کوتاهترین زمان نابود کند. دماسنج رقم وقوع این پدیده را ۵ به ۱۰ نشان می دهد.
● تقاضای فراتر از عرضه نفت
فرضیه چهارم پیشنهاد می کند که وجود انسان می تواند به سبب پدیده «قله نفت» (Peak Oil) نابود شود. براساس این فرضیه تقاضای نفت سوختی از عرضه آن فراتر می رود. احتمال وقوع این پدیده ۶ به ۱۰ است.
● تغییرات آب و هوا
پنجمین فرضیه که از بالاترین رقم احتمال وقوع برخوردار است، برپایه تغییرات آب و هوایی استوار شده است. به طوری که دماسنج گرین دیلی در این مورد رقم ۸ به ۱۰ را نشان می دهد. براساس این فرضیه، گرم شدن بیش از حد زمین در آینده ای نه چندان دور می تواند خطرات بسیار جدی را به وجود آورد و انسان و تمام جانداران زمین را به ورطه نابودی بکشاند.

[farbod123]

دانشمندان وجود دسته‌اي جديد از سياهچاله‌ها را پيش بيني كرده‌اند كه به دليل سرعت بسيار زياد چرخش به دور خود افق رويداد ندارند.


به گزارش سرويس علمي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، سياهچاله‌ها هم پيش از اين در دسته اجرامي بسيار ناشناخته و رازآميز قرار داشتند. تصوري كه از اين اجرام وجود دارد، اين گونه است كه جسمي بسيار كوچك جرمي معادل جرم چندين خورشيد را در نقطه‌اي فشرده كرده است.

اما موضوع اين خبر كشف جرمي شگفت انگيزتر از سياهچاله‌ها است.

نظريه «تكينگي بدون پوشش» (naked singularity) حاكي از آن است كه سياهچاله آنقدر سريع به دور خود مي‌گردد كه در نهايت با فقدان افق رويداد مواجه مي‌شود.

سياهچاله‌ها زماني شكل مي‌گيرند كه ماده‌ ستاره‌اي بزرگ بر روي خود فرو بريزد و در اين حين، فشار لازم به طرف خارج براي خنثي كردن نيروي گرانشي كه به طرف داخل وارد مي‌شود، وجود نداشته باشد. از اين رو فشار گرانش به ساير نيروهاي داخلي غلبه مي‌كند و سياهچاله تا بينهايت در خود فرو مي‌ريزد.

در اين صورت نيروي گرانشي به قدري زياد مي‌شود كه حتي نور نيز نمي‌تواند از آن بگريزد. در نهايت سياهچاله در پوششي تاريك از خودش احاطه مي‌شود كه ما آن را افق رويداد مي‌ناميم. اجرام و تابش‌ها هنگام رد شدن از افق رويداد ناگزير به سمت سياهچاله كشيده مي‌شوند. به همين دليل ما آن ها را نمي‌بينيم و سياه مي‌ناميم.

به نوشته نجوم، تمام سياهچاله‌هاي كشف شده تا‌كنون، داراي چرخش به دور خود بوده‌اند. گاهي آنقدر زياد كه به بيش از هزار دور در ثانيه مي‌رسيد؛ اما در اين نظريه جديد، اگر سياهچاله‌اي را بيابيد كه سرعت گردش به دور خودش بسيار زياد باشد، در آن صورت مقدار حركت زاويه‌يي چرخشش بر نيروي گرانش حاصل از جرمش غلبه مي‌كند و مي تواند افق رويداد را كاهش دهد و يا از بين ببرد و سياهچاله را بدون پوشش كند؛ اما سياهچاله‌اي با 10 برابر جرم خورشيد، به سرعت چرخشي بيش از چند هزار دور بر ثانيه نياز دارد.

مطابق با نتايج تحقيقات دانشگاه‌هاي «دوك»(Duke) و «كمبريج»(Cambridge)، جرمي با چنين مشخصاتي را مي‌توان در لنزهاي گرانشي كشف كرد.

به گزارش ايسنا، لنز گرانشي قسمتي از فضا است كه در آن جسمي با جرم زياد مانند سياهچاله وجود دارد و با توجه به نيروي گرانشي كه دارد مانند يك عدسي طبيعي عمل مي‌كند و نورهاي رسيده از فواصل دور را خميده و در نهايت كانوني مي‌كند.

اگر نتايج اين تحقيقات درست باشد، اخترشناسان مي‌توانند چنين اجرامي را كه در نظريه جديد پيش بيني شده ثبت و شناسايي كنند.
منبع : ISNA

[farbod123]

دانشمندان تکنیک لیزری جدیدی ارائه کرده اند که می تواند سیارات مشابه زمین را شناسایی کند.
به گزارش خبرگزاری مهر، محققان مرکز اخترشناسی هاروارد - اسمیتسون فناوری لیزری نسبتا جوانی را مهندسی سازی کرده تا آن را برای شناسایی تاثیرات جاذبه ای غیرقابل ردیاب خفیف نظیر تاثیراتی که سیارات بر ستارگان مادر خود دارند منطبق سازند.
در این فناوری نوین ضریب دقت طیف نگارهای اپتیکی که برای تجزیه و تحلیل نور ستارگان دوردست به کار گرفته می شود تا صد برابر افزایش یافته است.
اخترشناسان امیدوارند تا با استفاده از این فناوری نوین سیارات مشابه زمین را در گوشه و کنار عالم شناسایی کنند.
قرار است در ماه مه سال جاری میلادی رونالد والسوورد از اخترشناسان دانشگاه هاروارد این فناوری نوین را برای بهره برداری در تلسکوپ چند آینه ای آریزونا نصب کند.
بر اساس گزارش تکنولوژی ریویو، کارشناسان معتقدند درصورتی که این فناوری نوین قابلیت استفاده در تلسکوپهای واقعی را داشته باشند، آنگاه باید شاهد تحولی نوین در تحقیقات مربوط به جستجوی سیارات مشابه زمین بود.
منبع: خبرگزاری مهر

[farbod123]

سالها پس از اینکه دانشمندان موفق شدند به پوشش مه و غبار تایتان (Titan)، قمر اسرارآمیز سیاره زحل نفوذ کنند، هنوز هم در آن با حقایق غافلگیر کننده ای روبرو میشوند. تصویری که اکنون از بزرگترین قمر زحل به دست آمده است، با تلماسه های عظیم و سطح بدون اقیانوسش، میتواند تصویری از آینده بیابانهای زمین باشد.
جوناتان لونین (Jonathan Lunine)، دانشمند چند رشته ای پروژه کاسینی- هویگنز (Cassini-Huygens) (پروژه روباتیک مشترک ناسا، آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی ایتالیا برای تحقیق در زحل و اقمار این سیاره) میگوید:” ممکن است تایتان با زمین امروز بسیار متفاوت باشد، اما ممکن است با زمین فردا چندان تفاوتی نداشته باشد.”
سطح تایتان تا قبل از ورود ردیاب هویگنز به داخل جو متراکم آن در سال ۲۰۰۵، معمایی بزرگ بود. ردیاب هویگنز پس از یک سفر ۷ ساله با فضاپیمای کاسینی و پس از حدود دو ساعت و نیم فرود با چتر، به ارسال پیام از سطح تایتان پرداخت و تا ۷۰ دقیقه بعد که کاسینی از تیررس آن خارج شد، به مخابره ادامه داد.
فرانسواز رولن (François Rauli) یکی دیگر از دانشمندان چند رشته ای پروژه میگوید:” هرچند ما تنها ۴ ساعت اطلاعات دریافت کرده ایم، اما این داده ها به قدری غنی هستند که ما پس از گذشت دو سال هنوز نتوانسته ایم تمام اطلاعات موجود در آن را استخراج کنیم.”

بارانهای موسمی

اکنون تصاویر برجسته ارسال شده توسط هویگنز سرزمینی بسیار ناهموار را در ناحیه کوهستانی شمال محل فرود ردیاب نشان میدهد. علاوه بر اینها شیارهای عمیقی که با تپه ماهورهایی به ارتفاع حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ متر هم با شیب ۳۰ درجه وجود دارند. از شکل خاص این شیارها چنین به نظر میرسد که آنها کانالهایی بوده اند که توسط بارش بارانی از متان مایع ایجاد شده اند.
به گفته لونین: ” فاصله زمانی بارش باران در بیابانهای زمین از چند ماه تا چند سال است، اما در تایتان، فاصله میان بارش اساسی بارانی که به احتمال زیاد بسیار شدید هم میبارد، چند صد یا چند هزار سال است. زیرا از آنجایی که فاصله تایتان از خورشید بسیار بیشتر از فاصله زمین تا این ستاره است، تبخیر متان توسط انرژی خورشید و جمع شدن مقدار کافی از آن در جو این قمر برای ایجاد بارش، نیاز به مقدار زمان بسیار بیشتری دارد.”
او اضافه میکند در مقایسه با مریخ که جوی بسیار رقیق دارد و زهره که جوی بسیار غلیظ دارد، این امر که متان مانند آب بر روی زمین، از جو به سطح سیاره و مجددا از سطح به جو باز میگردد، “تایتان را از بعضی جهات به بهترین نمونه سیاره شناخته شده مشابه زمین تبدیل کرده است.
” اصولا تا جایی که ما مشاهده کرده ایم، روند تمام اتفاقات موجود در تایتان به نحوی به متان مربوط میشود، درست مانند زمین که تقریبا تمام وقایع آن به نحوی به آب مربوط است.”

جهانی خشک و کویری

دانشمندان با توجه به بخار غلیظ مه/دود مانند در جو این قمر، قبل از رخنه در جو تایتان احتمال میدادند که در این قمر، اقیانوسهایی از متان مایع وجود داشته و سطح آن از اتان پوشیده شده باشد.
در عوض آنها با تلماسه های غول آسایی روبرو شدند که از دانه های هیدروکربن به اندازه شکر ساخته شده که علایم روی آن نشانی از سیلهای اتفاقی و شدید است.
هرگونه دریاچه و دریا احتمالا محدود به نواحی قطبی تایتان است.
لونین میگوید:” در اینجا ما با تعریف دیگری از جهان کویری روبرو میشویم. نه به معنای داغ بودن، برعکس تایتان بسیار سرد است، بلکه به معنای خشکی بسیار، تایتان فاقد اقیانوس است، اما با افزایش درخشش خورشید و بخار کردن اقیانوسها، زمانی زمین هم چنین وضعیتی خواهد داشت و به سیاره ای کویری مبدل خواهد شد.”

مایع پنهان

معمای باقی مانده این است که مایعی که موجب حک کردن دره ها، کانالها و راه آبهای متعدد بر سطح این سیاره شده، کجا پنهان شده است. امواج رادیویی مرموزی که توسط هویگنز ردیابی شده اند میتوانند در کشف این مایع که احتمالا در لایه های زیرین تایتان پنهان شده و شاید با فوران از زیر زمین یا بروز حالات آتشفشانی خارج میشوند، کمک بزرگی باشند.
البته عقیده کلی دانشمندان این است که این امواج رادیویی ضعیف که هنگام فرود هویگنز ردیابی شده اند، از خود این دستگاه ساتع شده باشد. یا به دلیل فعل و انفعالات مگنتوسفر (magnetosphere) زحل ایجاد شده باشد.
در هر صورت، دانشمندان در یک نظر شریکند و آن این است:” تایتان برای تحقیق و مطالعه بدون شک محیطی بسیار فریبنده و کنجکاوی برانگیز است”.
!!!! برای مشاهده محتوا ، لطفا ثبت نام کنید / وارد شوید !!!!

[farbod123]

این پدیده یک معمای واقعی و یک کشف بسیار غیرمترقبه بوده است.
بخش کامل و تازه ای از سیاره عطارد با عکسهای تهیه شده توسط کاوشگر مسنجر (Messenger) ناسا پدیدار شده است. این کاوشگر که دو هفته پبش در نزدیکی سطح این سیاره کوجک پرواز خود را آغاز کرده بود، اولین ماموریت اکتشافی در عطارد را پس از بیش از سه دهه به انجام رسانده است.
این کاوشگر در ۱۴ ژانویه و در اولین بخش سفر اکتشافی خود که شامل سه بخش بوده و در ۱۸ مارس ۲۰۱۱ و با وارد شدن این کاوشگر به مدار سیاره پایان میابد، تنها ۱۲۴ مایل سطح عطارد را مورد بررسی قرار داده است.
عکسهای ارسال شده که در روز جهارشنبه منتشر شدند، شامل یک عارضه زمین شناسی هستند که دانشمندان آنرا به طور غیر رسمی “عنکبوت” نامیده اند و ظاهرا حفره ای است که با بیش از ۵۰ ترک خوردگی روی سطح سیاره که از مرکز این حفره منشعب شده اند، احاطه شده است.
این عارضه موجب سرگردانی و حیرت دانشمندان شده است زیرا تا کنون در هیچ جای منظومه شمسی چنین موردی مشاهده نشده بوده است.
لوئیز پروکتر (Louise Prockter) دانشمند متخصص ساخت وسایل علمی در آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جانز هاپکینز (Johns Hopkins)، که این کاوشگر ۴۴۶ میلیون دلاری را برای ناسا ساخته است، میگوید :” این پدیده یک معمای واقعی و یک کشف بسیار غیرمترقبه بوده است.” او افزود هر کس درباره حادثه ای که این “عنکبوت” را ایجاد کرده، حدثی میزند. او شخصا دلیل بروز این عارضه را نفوذ مواد آتشفشانی در زیر سطح سیاره میداند که در نهایت به شکل این حفره کاسه مانند درآمده است.
آخرین مرتبه ای که ناسا کاوشگری را به عطارد فرستاده بود، به سالهای ۱۹۴۴ و ۷۵ برمیگردد، زمانی که فضاپیمای مارینر Mariner ۱۰ سه مرتبه از نزدیک سطح آن عبور کرد. اما کاوشگر جدید، در اولین پرواز اکتشافی خود توانست اولین مناظر از بخشهای پنهانی عطارد را که شامل ۵۵ درصد از مساحت اکتشاف نشده مارینر ۱۰ نیز هست، در مقابل دید دانشمندان قرار دهد.
کاوشگر مسنجر، که نام آن خلاصه عملیات این کاوشگر بوده و نماد سطح عطارد (مرکوری) (Mercury Surface)، شناخت محیط فضا (Space Environment)، زمین شیمی (Geochemistry) و تجسس (Ranging) است، علاوه بر ماموریتهای فوق، کار اندازه گیری یک ویژگی غریب دیگر عطارد را نیز بر عهده دارد که میدان مغناطیسی این سیاره است. کره زمین دارای یک میدان مغناطیسی است که آنرا احاطه کرده و مانند یک حباب زرهی از زمین در برابر پرتوهای کیهانی و طوفانهای خورشیدی محافظت میکند. دانشمندان هنگامی که مارینر ۱۰ چنین میدان مغناطیسیی را در عطارد نیز کشف کرد، به شدت شگفت زده شدند.
شون سولومون (Sean Solomon) دانشمند ارشد و سرپرست ماموریت اکتشافی مسنجر از انستیتوی کارنگی (Carnegie) واشنگتن میگوید:” تنها نمونه دیگر در منظومه شمسی ما که دارای مگنتوسفر (مغناطیس-کره) مشابه زمین باشد، همین عطارد کوچک است.”
کاوشگر مسنجر میتواند در میان میدان مغناطیسی پرواز کرده و اندازه گیریهای دقیقی را انجام دهد که دانشمندان امیدوارند برای کشف منشاء مگنتوسفر کارگشا باشد.
دانشمندان ۱۲۰۰ تصویر جدید ارسالی که توسط ۷ ابزار نصب شده در کاوشگر تهیه شده است را با ریزبینی بسیار مورد بررسی قرار داده اند و از به دست آوردن بینشی جدید از چگونگی ترکیب و شکل گیری سطح عطارد، گذشته آن و همچنین منشاء پیدایش جو آن بسیار هیجان زده اند.
رابرت استروم (Robert Strom) یکی از اعضای تیم تحقیقاتی مسنجر میگوید :” در شب رسیدن کاوشگر به عطارد، اصلا نتوانستم بخوابم، منوبرای رسیدن این لحظه ۳۰ سال منتظر مانده بودم. نتیجه به هیچ وجه مایوس کننده نبود. من با دیدن کیفیت تصاویر مبهوت شده بودم. در آن زمان متوجه شدم که انگار به سیاره ای کاملا جدید نگاه میکنیم.”
این ماهواره در گردش دوم خود در ماه اکتبر و سومین گردش که در سپتامبر ۲۰۰۹ انجام میگیرد، اسرار بیشتری از عطارد را بر ملا خواهد کرد.
این کاوشگر از زمان پرتاب شدن به فضا در ماه اگوست سال ۲۰۰۴، ۴.۹ میلیارد مایل پیموده است و در مسیر خود یک بار بر فراز زمین و دو مرتبه بر فراز ونوس (زهره) پرواز کرده و تصاویری بسیار زیبا از این دو نیز ارسال کرده است. در سال ۲۰۱۱ مسنجر اولین فضاپیمایی خواهد بود که در مدار این نزدیکترین سیاره به خورشید قرار خواهد گرفت.
منبع:!!!! برای مشاهده محتوا ، لطفا ثبت نام کنید / وارد شوید !!!!

[farbod123]

ستاره‌شناسان يك سيستم سياره‌اي شبيه منظومه شمسي در كيهان كشف كردند
به گزارش بي‌بي‌سي اين ستاره‌شناسان دو سياره كه شبيه به مشتري و كيوان هستند كشف كرده‌اند كه به دور يك ستاره كه اندازه آن نصف خورشيد است مي‌چرخند. مارتين دومنيك از دانشگاه اندروز انگلستان در اين باره گفت كه اين كشف جديد اين گمان را مطرح مي‌كند كه احتمال وجود سيستم‌هاي سياره‌اي شبيه به منظومه شمسي بيشتر از آن است كه فكر مي‌شود. وي در ادامه گفت دانشمندان بر لبه دنياي جديدي هستند كه در آن سيستم‌هاي سياره‌اي شبيه منظومه شمسي به وفور يافت خواهد شد.
دانشمندان دانشگاه اندروز در باره كشف اين سيستم سياره‌اي اعلام كردند اين سيستم و سيستم‌هاي شبيه آن ممكن است سياره‌هاي خاكي همچون زمين داشته باشند.
دكتر دومنيك در اين باره گفت: ما سيستمي با دو سياره كشف كرده‌ايم كه سياره‌هاي آن نقشي همچون كيوان و مشتري ايفا مي‌كنند. اين دو سياره نسبت حجم، شعاع مداري و دوره مداري مشابهي با كيوان و مشتري دارند.
وي در ادامه گفت: به نظر مي‌رسد كه اين سيستم به روشي مشابه منظومه شمسي تشكيل شده است و اگر اين گونه باشد مي‌توان نتيجه گرفت كه منظومه شمسي سيستمي نادر در كيهان نيست. احتمال سيستم‌هاي ديگر در كيهان وجود دارند كه سياره‌هاي خاكي در آن‌ها وجود دارد.
سيستم فشرده

سيستم سياره‌اي جديد كه به دور ستاره Ogle-2006-blg-109l چيده شده است در مقايسه با منظومه شمسي بسيار فشرده‌تر است و در حدود 5 مليون سال نوري از ما فاصله دارد.
گرچه تا كنون حدود 300 سياره در كيهان شناسايي شده‌اند اما اين اولين بار است كه يك سيستم سياره‌اي همچون منظومه شمسي كشف مي‌شود. دكتر دومنيك در اين باره مي‌گويد كه تنها 10 درصدر سيستم‌هاي سياره‌اي كه تا كنون كشف شده‌اند بيش از يك سياره دارند.
هدف ستاره‌شناسان از رصد كيهان براي شناسايي سيستم‌هاي سياره‌اي كشف سياره‌هايي قابل سكونت همچون زمين يا سياره‌هايي با ويژگي‌هاي نزديك به مريخ است.
شانس شناسايي سياره‌‌اي همچون زمين در اين سيستم جديد بسيار كم است چون تكنيك‌هاي موجود اين اجازه را به ستاره‌شناسان نمي‌دهند.
منبع: همشهري آنلاين

[farbod123]

ناسا اعلام كرد مريخ نورد "آپورچونيتي" راهي يك دهانه آتشفشاني جديد مي‌شود.
به گزارش واحد خبر مركز مطالعات و پژوهش هاى فلكى ـ نجومى به نقل از سايت "jpl.nasa.gov" ، طبق بيانيه مركز JPL ناسا، آپورچونيتي پس از مطالعه روي دهانه آتشفشاني ويكتوريا در مريخ براي ادامه تحقيقات راهي يك دهانه آتشفشاني بزرگتر روي اين سياره مي شود.
ماموريت جديد اين مريخ نورد كشف لايه‌هاي عميق تر سنگ‌ها در دهانه جديد است.
عرض دهانه جديد كه "انديوور" نام دارد حدود 21.9 كيلومتر است در حالي كه عرض دهانه ويكتوريا كوچكتر است.
مدير پروژه آپورچونيتي در اين زمينه خاطر نشان كرد: انديوور بزرگتر و افسار گسيخته تر از دهانه‌هايي است كه تا كنون ديده‌ايم. بسيار شگفت انگيز است و يك علم جديد به حساب مي‌آيد. اين دهانه آتشفشاني چالش بزرگ بعدي براي كاشفان رباتيك ناسا خواهد بود.
سفر آپورچونيتي از ويكتوريا به انديوور با سرعت حركت 101 متر در روز ، دو سال طول خواهد كشيد.

[farbod123]

دانشمندان در ژاپن تلاش مي‌كنند تا روياي ساخت نخستين آسانسور فضايي را به واقعيت تبديل كنند.
ساخت چنين آسانسوري كه بايد قابليت‌هاي منحصر به فرد داشته باشد، تاكنون يك ايده افسانه‌اي و تخيلي بوده است.
به گزارش واحد خبر مركز مطالعات و پژوهش هاى فلكى ـ نجومى به نقل از سايت "www.space.com" ، براي شيميدانان، فيزيكدانان، دانشمندان علوم متالورژي و فضانوردان و رويا پردازان، در سراسر دنيا، آسانسور فضايي نمايانگر وسوسه انگيزترين موضوعات است، اين وسيله حمل و نقل عمومي بايد داراي سيم‌هاي بسيار قويتر و نيرومندتر و در عين حال بسيار سبك تر از ريسمان‌هايي باشد كه تاكنون ساخته شده‌اند.
كابل‌هايي كه در پشت اتمسفر زمين از نظر ناپديد خواهند شد و به يك ايستگاه ماهواره‌يي در مدار ژئوسنيكرون بالاي زمين متصل شود.
جايگاه‌هاي آسانسور كه قرار است دست كم 36 هزار كيلومتر بالا و پايين بروند نيز بايد به لحاظ مهندسي داراي تكنيك‌ها و سيستم‌هاي پيشرفته‌اي باشند. اين ويژگي‌ها منجر شده است كه اخيرا توجه بزرگترين شركت‌ها و دانشگاه‌هاي ژاپني روي اين وسيله انتقالي و خارق العاده فضايي متمركز شود.
دانشمنداني كه پروژه ساخت آسانسور فضايي را در ژاپن دنبال مي‌كنند، خاطر نشان كرده‌اند كه اين جايگاه‌ها بايد بتوانند هر ميزان باري را حمل كنند.
در گزارش يوميوري آمده است، يك آسانسور فضايي بايد بتواند انسان‌ها، ژنراتورهاي عظيم انرژي خورشيد و يا حتي زباله‌هاي راديو اكتيو را حمل كند.
نكته مورد توجه اين است كه در فضاي خارج از جاذبه زمين ديگر نيازي به انرژي زياد نيست و شايد مقدار آن 100 مرتبه كمتر از انرژي مورد نياز براي پرتاب يك شاتل باشد.
دانشمندان مي‌گويند: زماني كه اين وسيله ابداع و تكميل شد، اشخاص مي‌توانند مثل هر وسيله نقليه ديگري سوار آسانسور شده و وارد فضا شوند.
اين ايده توجه دانشمندان سازمان‌ها و كشورهاي مختلف از جمله سازمان فضايي آمريكا (ناسا) را به خود جلب كرده است.

[farbod123]

در حالي که براي اولين بار در تاريخ پرواز شاتل هاي فضايي، دو شاتل به طور همزمان آماده پرتاب بوده و روي سکوها قرار گرفته‌اند، چيني ها خود را براي سومين پرواز سرنشين دار خود آماده مي کنند.
اين روزها کساني که از کناره جاده منتهي به پايگاه كندي در منطقه کيپ كاناورال در ايالت فلوريدا مي گذرند منظره اي کم نظير را مي‌بينند.
به گزارش واحد خبر مركز مطالعات و پژوهش هاى فلكى ـ نجومى به نقل از سايت "www.nasa.gov" ، براي اولين بار دو شاتل فضايي روي به آسمان دارند و بر سکوهاي پرتاب خود آماده فرمان پرتاب هستند.
اينک شاتل فضايي آتلانتيس و اينديور بر سکوهاي پرتاب خود در پايگاه کيپ کندي مستقر شده اند تا شمارش معکوس پنجمين ماموريت تعمير هابل ادامه پيدا کند و مردم به انتظار 10 اکتبر، روز پرتاب آنها بمانند.
اين صحنه بيشتر شبيه فيلم هاي علمي – تخيلي هاليوودي همچون آرماگدون است اما هدف آن اين بار نجات زمين نيست که نجات يکي از تيز بين ترين چشم ها انسان به شمار مي رود.
تلسکوپ فضايي هابل که پيش از اين نقش موثري در رشد دانش بشر ايفا کرده است اينک مدتها است که نيازمند تعميري اساسي است. پيش از آن ‌كه شاتل فضايي كلمبيا هنگام فرود خود به همراه پنج فضانورد در جو زمين نابود شود،‌ قرار بود شاتل‌هاي فضايي براي آخرين بار به ملاقات‌ هابل برود و آن را براي پنجمين بار تعمير كند و اين امكان را فراهم كند تا ‌هابل بتواند تا زمان آغاز به كار نسل بعدي تلسكوپ‌هاي فضايي در مدار زمين باقي بماند؛ اما پس از آن حادثه به توصيه كميسيون بررسي سقوط كلمبيا و به دليل مسائل امنيتي اين پرواز از دستور كار شاتل‌ها خارج شد.
همين موضوع سبب اعتراض‌هاي بسياري در ميان جامعه علمي‌شد به طوري ‌كه دانشمندان اعلام كردند حذف ماموريت تعمير‌هابل به دلايل مختلف به هيچ‌وجه قابل قبول نيست و با توجه به دستاوردهايي كه ‌هابل براي دانش بشري داشته ماموريت آن بايد تمديد شود. سرانجام ناسا كميسيون مستقل ديگري را مامور بررسي موضوع كرد.
اين كميسيون ضمن اين‌كه كل مسائل امنيتي شاتل‌ها را بررسي كرد، سناريو‌هاي ديگري را نيز مدنظر قرار داد كه مهم‌ترين آن انجام ماموريت تعمير با كمك يك ماموريت رباتيك بود، اما پس از آن‌كه مشخص شد ربات فضانورد ناسا تا زمان اين ماموريت آماده نخواهد شد،‌ كميسيون در نظر نهايي خود اعلام كرد با حفظ تمامي‌ تدابير امنيتي ممكن، شاتل فضايي آتلانتيس به ديدار ‌هابل خواهد رفت. اين ماموريت تنها ماموريت شاتل‌ها پس از سقوط كلمبيا خواهد بود كه به مقصدي غير از ايستگاه بين‌المللي فضايي انجام خواهد شد.
اين ماموريت فضايي كاملا پيچيده و در رده دشوارترين ماموريت‌هاي تاريخ بشر ارزيابي مي‌شود.
نصب ابزارهاي جديد بر ‌هابل و باز و بسته كردن پيچ‌هاي محفظه‌هاي بيروني در شرايط بي‌وزني و درعين حال خطرات معمول پرواز شاتل‌ها همه را متوجه امنيت اين پرواز كرده است تا اين پيچيده‌ترين ماموريت فضايي پس از ماموريت فتح ماه با موفقيت انجام شود.
در اين ماموريت، غير از تعمير‌هابل، دو ابزار جديد به آن افزوده خواهد شد. يكي از آنها ابزاري به نام مكانيسم گرفت نرم يا Soft-Capture Mechanism است كه كمك خواهد كرد تلسكوپ پس از سپري شدن عمرش به مداري امن منتقل شود و ديگري دوربين ميدان ديد باز شماره 3 يا 3 WFC است.
اين دوربين به ‌هابل امكان مي‌دهد بازه وسيع‌تري از طول موج‌ها را در يك ميدان ديد ثبت كند.
اسكات آلتمن (فرمانده) ، گرگوري جانسون (خلبان) ، مايكل گود ، مگان مك آرتور ، ميشائيل ماسيمينو و اندرو فستل (تكنسين‌هاي ماموريت) وظيفه دارند در اين ماموريت‌ هابل را احيا كنند تا اين ابزار ارزشمند علمي‌ بتواند تا زمان آماده شدن تلسكوپ فضايي جيمز وب چشمان انسان را به روي عالم باز نگاه دارد.
اما در همان حالي كه اين افراد مشغول تعمير تلسكوپ فضايي‌هابل هستند، در زمين تيمي‌ از فضانوردان بر عرشه شاتل فضايي انديور روي سكوي 39 B آماده پرواز خواهند ماند. اين افراد در كل مدت ماموريت آتلانتيس در آماده‌باش به سر مي‌برند تا در صورتي كه به هر دليل، حادثه‌اي براي آتلانتيس رخ داد و بازگشت آنها به جو زمين خطرناك تشخيص داده شد،‌ انديور زمين را به مقصد مدار تلسكوپ فضايي‌ هابل ترك كند.
اگر ضرورتي براي اين ماموريت ايجاد شود، براي اولين بار دو شاتل فضايي عمليات مشتركي را انجام خواهند داد.
در اين عمليات نجات، خدمه شاتل فضايي آتلانتيس بايد در مراحل مختلف ‌با كمك ابزارهاي راهپيمايي فضايي خود از آتلانتيس به انديور منتقل شوند.
چنين عملياتي تاكنون در تاريخ اكتشافات فضايي رخ نداده است و بر خلاف ظاهر ساده‌اش، فوق‌العاده پيچيده و خطرناك خواهد بود؛ اما اهميت زنده نگاه داشتن‌ هابل به حدي است كه اين ماموريت را توجيه كرده است.
با انجام اين ماموريت‌، هابل دست‌كم تا سال 2013 مي‌تواند به فعاليت علمي ‌خود ادامه دهد و پس از آن براي هميشه بازنشسته خواهد شد. به نوشته نجوم، در آن هنگام جامعه علمي ‌با كمك چشم ديگري به آسمان خواهد نگريست.
اما در همين حال که نيمکره غربي زمين خود را براي يکي از پيچيده ترين ماموريت‌هاي تاريخ خود آماده مي کند اژدهاي سرخ در شرق بار ديگر سر بر آورده است.
براي سومين بار چيني ها با استفاده از دانش و تجربه اي که از روسها کسب کرده اند آماده مي شوند تا به عنوان سومين کشوري در جهان پس ار روسيه و ايالات متحده آمريکا که توانايي اعزام مستقل فضانورد به فراسوي جو زمين را به دست آورده است، سومين ماموريت خود را براي اعزام فضانوردانشان به فضا را انجام دهند.
اين ماموريت که "شنزهو 7" نام خواهد داشت بنا بر اعلام آژانس خبري شين هوا، که يکي از معدود منابع انتشار اخبار درباره اين سفر است روز سه شنبه هفته آينده انجام خواهد شد و پيش از اين نيز اعلام شده بود اين ماموريت بين زمان پايان مسابقات پارالمپيک و روز ملي چين انجام مي شود؛ اما چيني ها با اين سفر گامي به پي خواهند نهاد.
در اين ماموريت براي نخستين بار سه فضانورد چيني به فضا خواهند رفت و براي نخستين بار علاوه بر انجام آزمون‌هاي متعدد، راهپيمايي فضايي از سوي فرمانده سفينه صورت خواهد گرفت.
تاکنون اعضاي تيم اصلي و تيم جانشين معرفي شده اند و Zhai Zhigang ، Liu Boming ، Jing Haipeng اعضاي تيم اصلي و Chen Quan ، Fei Junlong، Nie Haisheng تيم جانشين را تشکيل مي دهند.
بر اساس آخرين گزارش ها، موشک لانگ مارچ که شنزهو را بر دماغه خود حمل خواهد کرد اوايل هفته به سکوي پرتاب منتقل شده و آماده است تا فضانوردان چيني را بار ديگر به فضا ببرد.
ظهور قدرت شرقي فضايي جديد مي تواند فصل جديدي بر ادامه برنامه هاي فضايي ايجاد کند. به هر روي روزهاي پيش روي روزهاي هيجان انگيزي براي سفرهاي فضايي سرنشين دار خواهد بود.

[farbod123]

شاتل فضايي آتلانتيس، تحت شديدترين تدابير ايمني، مراحل نهايي آماده سازي خود را براي انجام ماموريت STS – 125 تاريخي به مقصد تلسكوپ فضايي هابل سپري مي‌كند.
سکوي پرتاب LC-39A پس از چند روز تاخير ناشي از طوفان حاره‌يي گوستاو پذيراي شاتل فضايي آتلانتيس شد تا در ساعت 4:33 دقيقه بامداد به وقت جهاني روز 13 مهرماه اين شاتل را به همراه پنج خدمه آن به آخرين ملاقات انسان با قوي ترين چشم دست ساز خود در کيهان - تلسکوپ فضايي هابل - روانه كند.
به گزارش واحد خبر مركز مطالعات و پژوهش هاى فلكى ـ نجومى به نقل از سايت "www.nasa.gov" ، در اين ماموريت 11 روزه ابزارهاي اين تلسكوپ فضايي نظير باتري ها و ژيروسكوپ ها براي آخرين بار مورد بازنگري قرار مي گيرند. همچنين دو ابزار جديد (طيف نگار كيهاني و دوربين ميدان باز و سياره اي 3) بر روي هابل نصب مي‌شود. با انجام اين ماموريت عمر هابل تا سال 1391 تمديد مي شود.
تلسكوپ فضايي هابل در آن زمان 22 ساله خواهد بود.
به گفته مسوولان ناسا اين ماموريت كه نيمه اول مهرماه آغاز مي شود، يكي از خطرناك ترين ماموريت هاي تاريخ فضانوردي خواهد بود. براي جلوگيري از وقوع هرگونه اتفاق پيش بيني نشده هم اكنون شاتل فضايي اينديور به حالت آماده باش قرار گرفته است.
درست زماني كه خدمه آتلانتيس مشغول تعمير ‌هابل هستند، در زمين گروهي ‌از فضانوردان آماده پرواز خواهند بود. اين افراد در كل مدت ماموريت آتلانتيس در حالت آماده‌باش به سر مي‌برند تا در صورتي كه حادثه‌اي براي آتلانتيس رخ داد و بازگشت آنها به جو زمين خطرناك تشخيص داده شد، ‌انديور زمين را به مقصد ‌هابل ترك كند
اگر ضرورتي براي اين ماموريت ايجاد شود، براي اولين بار دو شاتل فضايي عمليات مشتركي را انجام خواهند داد. در اين عمليات نجات، خدمه شاتل فضايي آتلانتيس بايد در مراحل مختلف ‌با كمك ابزارهاي راهپيمايي فضايي خود از آتلانتيس به انديور منتقل شوند. در اين ماموريت، فرماندهي آتلانتيس 30 ساله را اسكات آلتمن بر عهده دارد.
در پايان سال 1391 شهاب بسيار درخشاني برفراز اقيانوس آرام خواهد درخشيد. تقسيم شدن آن به چند تكه درخشان بيشتر شبيه يك آتش بازي است. به نوشته پارس‌اسكاي، بيننده اي عادي ممكن است فكر كند كه اين چيزي جز آذرگويي درخشان نيست؛ اما براي جامعه نجوم، همچون اسطوره سقوط ايكاروس از آسمان است. اين منظره، مرگ آتشين تلسكوپي است به نام هابل كه تا به حال بيش از 100 هزار بار در مدار خود به دور زمين گرديده است!
پس از اين رويداد، تلسكوپ فضايي جيمز وب جانشين هابل خواهد بود.
جيمز وب شامل يك آينه 65 متري اصلي است كه از 18 تكه تشكيل شده است. اين تلسكوپ 800 ميليون دلاري در نقطه دوم لاگرانژي زمين- خورشيد(حدود 5/1 ميليون كيلومتري زمين) قرار مي گيرد و طي پنج تا 10 سال ماموريتش درك ما را از جهان به نحو شگرفي تغيير مي دهد.

[seymour]

شاتل فضايي آتلانتيس، تحت شديدترين تدابير ايمني، مراحل نهايي آماده سازي خود را براي انجام ماموريت.. به مقصد تلسكوپ هابل سپري مي‌كند.

.... تا در ساعت 4:33 دقيقه بامداد به وقت جهاني روز 13 مهرماه اين شاتل را به همراه پنج خدمه آن به آخرين ملاقات انسان با قوي ترين چشم دست ساز خود در کيهان - تلسکوپ فضايي هابل - روانه كند.

... به گفته مسوولان ناسا اين ماموريت كه نيمه اول مهرماه آغاز مي شود،
این ماموریت تا اطلاع ثانوی کنسل شد ... اعلام کرده ان که یه اختلال جدی در تلسکوپ باعث لغو ماموریت شده ... رفت تا اوایل سال 2009 ... یه علتش اینه که باید دوباره منتظر یه موقعی بشن که یه شاتل دیگه بعنوان پشتیبان عمل کنه ؛ که احتمالا دیسکاوری خواهد بود (= پرتاب فوریه)


http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/06/STS-125_and_STS-400_on_Launch_Pads.jpg/800px-STS-125_and_STS-400_on_Launch_Pads.jpg
عکسی از آتلانتیس آماده پرواز ... اگه دقت کنید در پس زمینه میشه ایندور رو هم دید که بعنوان پشتیبان آماده پرتاب شده بود


مطالعه بیشتر :
!!!! برای مشاهده محتوا ، لطفا ثبت نام کنید / وارد شوید !!!!

!!!! برای مشاهده محتوا ، لطفا ثبت نام کنید / وارد شوید !!!!

[دل تنگم]

نتایج مطالعات، این ایده را تایید می‌کند که میله‌ها نشانه‌ای از حصول بلوغ کهکشان‌ها در اواخر تغییر و تحول آنهاست.

میله ها به احتمال قوی یکی از مهم‌ترین عوامل تغییر و تحول کهکشان‌ها هستند. آنها مقادیر زیادی از گازها را به سوی مرکز کهکشان هدایت کرده و باعث تشکیل ستاره‌ها می‌شوند. آنها عامل بر آمدگی مرکز ستاره‌ها و تغذیه سیاهچاله‌های پرجرم هستند.

میله‌ها به آرامی و به طور پیوسته در 7 میلیارد سال گذشته تشکیل می‌شده‌اند، به طوری که بیش از سه برابر ازدیاد یافته‌اند.

تشکیل یک میله ممکن است مهم ترین اتفاق در روند تکامل یک کهکشان مارپیچی باشد. کهکشان ها می‌خواهند خودشان را از طریق ادغام با سایر کهکشان ها متراکم‌تر کنند. بعد از اتمام این واکنش، تنها راه مهیج برای تغییر و تحول کهکشان ها ، فرایند تشکیل میله‌هاست.

به گزارش آسمان پارس، تیمی از مرکز علمی اسپیتزر موسسه فناوری کالیفرنیا در پاسادنا دریافته است که تنها 20 درصد از کهکشان‌های مارپیچی در فاصله‌های دور (و همچنین گذشته های دور)دارای میله هستند که در مقایسه با 70 درصد مربوط به همتای نزدیکتر آنها بسیار کم است.

نتایج مطالعات این ایده را تایید می کند که میله ها نشانه‌ای از حصول بلوغ کهکشان‌ها در اواخر تغییر و تحول آنهاست. تمامی مشاهدات این پژوهش بخشی از پروژه بررسی تکامل کیهانی (COSMOS) می باشد.

یکی از اعضای تیم به نام Bruce Elmegreen شرح داد: "میله ها زمانی شکل می‌گیرند که مدارهای ستاره‌ای در یک کهکشان مارپیچی بی ثبات شده و از مسیر دایره‌ای منحرف شوند. یک کشیدگی کوچک در مدار ستاره‌ها رشد کرده و آنها در محل می‌مانند و تشکیل یک میله را می‌دهند. زمانی که کشیدگی‌های مداری بیشتر و بیشتری در محل خود می‌مانند ، میله قدرتمند‌تر می‌شود. سرانجام تعداد زيادي از ستاره‌ها در فضای درونی کهکشان به میله می‌پیوندند."

پروژه COSMOS بخشی از آسمان به بزرگی بیش از 9 برابر ماه کامل را می‌پوشاند و 10 برابر بیش از پروژه‌های قبلی کهکشان مارپیچی بررسی می‌کند. در پشتیبانی تصاویر هابل از کهکشان‌ها ، این تیم با استفاده از اطلاعات هابل و دسته‌ای از تلسکوپ‌های مستقر روی زمین ، فاصله کهکشان‌های واقع در منطقه COSMOS را به دست آوردند.

يكي از اعضاي تيم گفت: "ما می‌دانیم که به طور کلی سیر تکامل در کهکشان‌هایی با جرم بیشتر ، سریعتر می‌باشد ؛ کهکشان های پر جرم ستاره‌هایشان را به سرعت شکل می‌دهند و آنها به زودی کم نور می‌شوند، در حالی که کهکشان‌های کم جرم ستاره‌هایشان را با روش کندتری شکل می‌دهند و حالا نیز می‌بینیم که آنها میله هایشان را نیز با سرعت کم‌تری درست می‌کنند. "

کهکشان راه شیری ما, یکی دیگر از کهکشان‌های حلزونی عظیم مسدود، دارای یک میله است که احتمالاً قدری زودتر شکل گرفته است, مانند میله‌های متعلق به کهکشان‌های نمونه گیری شده در هابل.

وي ادامه داد: "دانستن چگونگی شکل گرفتن این میله‌ها در فواصل دور در دیگر کهکشان‌ها سرانجام در روشن شدن چگونگی اتفاق افتادن آن در اینجا کمک خواهد کرد."

این تصاویر نمایان گر 4 کهکشان مارپیچی میله‌ای به همراه برش‌های گازی آنها می‌باشد :


http://hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8707/m0707-md.jpg

[دل تنگم]

شرکت خصوصی آمریکایی «اسپیس ایکس» برای اولین بار یک موشک حامل را به فضا پرتاب کرد.

http://hamshahrionline.ir/images/upload/news/posc/8707/spaceX-0708-km.jpg

پایگاه خبری سوییسی «سوانسیش مینوتن» امروز گزارش داد، فالکون 1 روز یکشنبه پس از پرتاب از پاسیفیک جنوبی یک محموله به وزن 165 کیلوگرم را در مدار قرار داد. این اولین پرتاب موفق پس از سه بار شکست شرکت تاسیس شده از سوی شرکت اینترنتی الون ماسک بود.

این شرکت که در تاسیس سامانه پرداخت اینترنتی پی پال هم سهیم بوده است، اعلام کرد: «این در واقع اهمیت بسیاری دارد. فقط چند کشور در جهان هستند که چنین کاری را انجام داده‌اند. این عموما موضوعی دولتی است و نه خصوصی. ما موفق شده‌ایم.»

اسپیس ایکس قصد دارد از موشک دو مرحله‌ای فالکون 1 به عنوان جایگزینی برای انتقال ماهواره به فضا استفاده کند. 7.9 میلیون دلار صرف ساخت این راکت حامل که 21 متر طول دارد، شده است. سال 2006 پرتاب پیشین این راکت به خاطر معیوب بودن سیستم سوخت‌رسانی آن به شکست منجر شد، اما سال گذشته میلادی فالکون به ارتفاع 209 کیلومتری رسید، سطحی که دومین بخش از آن جدا می‌شود. در ماه گذشته سومین فالکون هم از دست رفت. این راکت سه ماهواره آمریکایی و خاکستر مردگانی از جمله گوردون کوپر، فضانورد و جیمز دوهان، بازیگر سابق را حمل می‌کرد.

[دل تنگم]

تیم بین‌المللی اخترشناسان رصدخانه مدارگرد اسا (ایکس ام ام نیوتون) قسمتی از ماده گمشده عالم را آشکار کردند.

http://hamshahrionline.ir/images/upload/news/posc/8707/dark0706-md.jpg

ده سال پیش دانشمندان پیش بینی کردند که در حدود نیمی از ماده معمولی اتمهای گازهای پراکنده در ناحیه بین کهکشان‌هاست.

ماده به صورت ساختار بافت‌مانندی در سراسر جهان گسترش یافته است. گره‌های این بافت بزرگترین اجرام جهان یا همان خوشه‌های کهکشانی هستند.

اخترشناسان انتظار داشتند که گازهایی با چگالی کم در تارهای این بافت نفوذ کنند. اما تلاش‌های بسیاری در گذشته برای آشکار کردن این گازهای رقیق بی‌نتیجه ماند.

به گزارش ماهنامه نجوم، آنها با استفاده از حساسیت بسیار بالای ایکس ام ام نیوتون قسمتهای داغی را کشف کردند. این کشف آنها را در درک نحوه تکامل بافتهای کهکشانی کمک خواهد کرد. فقط در حدود 5 درصد جهان از ماده معمولی (باریونی) تشکیل شده‌ است.

23 درصد را ماده تاریک و 72 درصد باقیماده را انرژی تاریک تشکیل می‌دهد. با این حال هنوز نیمی از ماده باریونی هنوز شناخته نشده است. تمام ستارگان، کهکشان‌ها و گازهای میان ستاره‌ای قابل رویت در جهان نیمی از ماده باریونی لازم را تشکیل می‌دهد. دانشمندان پیش‌بینی کردند که گاز در آن دمای بالا، پرتو ایکس با انرژی پایین ساطع می‌کند ولی آنقدر فراوانی آن کم است که رصد آن دشوار خواهد بود.

آنها با استفاده از ایکس ام ام نیوتون دو خوشه کهکشانی ابل 222 و ابل 223 را مورد بررسی قرار دادند. این زوج کهکشانی 2300 میلیون سال نوری از ما فاصله دارند. عکسها و طیفهای این دو کهکشان نشان داد که پلی از گازهای بسیار رقیق و داغ بین آن دو جریان دارد.

نوربرت وارنر سرپرست تیم می‌گوید: «گازی که ما توانستیم رصد کنیم به احتمال زیاد داغ‌ترین و پرچگال‌ترین گاز این بافت کهکشانی بوده است که بنا به اعتقاد ما این ماده‌ها می‌تواند نیمی از ماده باریونی جهان باشد.»

این نتایج ارزشمند با استفاده از ایکس ام ام نیوتون در حالی امکان‌پذیر بود که این ناحیه در خط دید آن قرار داشت.

نوربرت وارنر در نهایت افزود: « این ابتدای کار ما بود. برای درک نحوه توزیع ماده در بافت کیهانی باید سیستمهای بیشتری شبیه به این را رصد کنیم و سرانجام بتوانیم رصدخانه فضایی اختصاصی برای رصد بافتهای کیهانی با حساسیت بسیار بالا پرتاب کنیم. این کشف از آن جهت مفید است که پس از تلاش بسیار این گازها آشکار شد و مهم‌تر از آن، از این پس می‌دانیم که در کجای جهان باید به دنبال آن بگردیم.»

[دل تنگم]

فضاپیمای چینی شنژو 7، حامل سه فضانورد روز جمعه 26 سپتامبر (5مهر) از مرکز پرتاب ماهواره Jiuquan پرتاب شد و اکنون در مدار زمین بسر می‌برد.

به گزارش انجمن نجوم آماتوري ايران، در سه روز آتی که این ماموریت فضایی اجرا می‌شود، فضانوردان چینی یک ماهواره کوچک را در مدار قرار خواهند داد، همچنین برای نخستین بار در تاریخ فضایی این کشور، يك راه‌پیمایی فضایی نیز به اجرا در خواهد آمد.

http://hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8707/shenzhou-0706-km.jpg

لازم به ذکر است که شنژو 7 و بدنه موشکی که در این ماموریت پرتاب شد با چشم غیر مسلح در برخی نقاط از کره زمین قابل مشاهده خواهد بود.

[دل تنگم]

سفینه فضایی سویفت ناسا انفجار اشعه گاما را در چنان فاصله دوری ضبط کرد که قبلأ نظیر نداشت.

این انفجار از یک ستاره در حال منفجر شدن در فاصله 12.8 میلیارد سال نوری؛ یعنی در لبه عالم مرئی است.

سفینه سویفت این انفجار را به تاریخ 13 سپتامبر در ساعت 1 و 47 دقیقه به وقت محلی ثبت کرده است. همه می‌دانند که نور با سرعت محدود (300 هزار کیلومتر در ثانیه) حرکت می‌کند، پس نگاه کردن به دور دورها در فضا به معنی نگریستن به گذشته است، بدین معنی که این انفجار در کمتر از 825 میلیون سال بعد از آغاز جهان هستی یا زمانی که کائنات کوچک‌تر از یک هفتم درصد عمر فعلی‌اش بوده، رخ داده است. به گفته نیل جیرالز از مرکز پرواز فضایی گودهارد ناسا " این ستاره احتمالأ از نسل اولین ستاره‌های کائنات است".

اشعه گاما از انفجار خیلی دور، تلسکوپ مراقب انفجار سویفت را بیدار کرد و سفینه هم محل این رویداد را در صورت فلکی نهر یا جوی (Eridanus) مشخص نمود.به گزارش آسمان كابل، تلکسوپ جهت خود را سریعأ چرخاند تا نقطه مورد نظر را بررسی کند و در مدت کمتر از دو دقیقه بعد از هشدار دریافت شده، تلسکوپ اشعه ایکس سویفت رصد نمودن از محل حادثه را آغاز نمود و در نتیجه یک منبع محو شده اشعه ایکس را که قبلأ شناخته نشده بود، کشف کرد. این انفجار را GRB 080913 نام نهادند.

اخترشناسان زمینی هم این هشدار را دریافت کردند و یک گروه از آنان با استفاده از تلسکوپ 2.2 متری ایسو در رصد خانه لاسیلا توانستند تا رصد‌هایشان را یک دقیقه بعد از آغاز رصد‌ها توسط سویفت آغاز کنند. حدود یک و نیم ساعت بعد، تلسکوپ بسیار بزرگ در پارانال پس‌تاب یا مشتعل شدن را هدف قرار داد.

http://hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8707/ex0702-md.jpg

اخترشناسان به جستجوی انتقال به سرخ این جرم افتادند تا فاصله آن را مشخص کنند. به علت تأثیر دوپلری، نوری که از یک جرم آسمانی ساطع می‌شود به سوی سرخ یا انرژی کم طیف الکترومغناطیسی تغییر می‌کند. بنابراين درخشندگی یک جرم دور، افت یا سقوط ویژه را که در نتیجه مداخله ابر گازها به وجود می‌آید، نشان می دهد. هر قدر جرم دور باشد به همان اندازه طول موج هايی که در اثر کم نور شدن این جرم می‌آید، طولانی‌تر می‌شود.

بررسی طیف‌های GRB 080913 انتقال به سرخ انفجار را در میان دورترین اجرام شناخته شده، 6.7 مشخص کرد.

انفجارهای اشعه گاما درخشنده‌ترین انفجار در فضا می‌باشد و اکثرأ زمانی رخ می دهد که ستاره‌های حجیم و بزرگ، مواد سوخت هسته‌شان را تمام کنند. از آنجايی که هسته این ستاره‌ها به یک سیاه چاله یا یک ستاره نوترونی تبدیل می‌شود، فوران گازها که با نفوذ از درون ستاره در فضا منفجر می‌شود تا الان کاملأ شناخته نشده است. در این مرحله با گازهایي که قبلأ توسط ستاره به بیرون پرتاب شده برخورد می کند و آن را حرارت می‌بخشد و در نتیجه پس تاب یا تابش بعدی درخشانی را به وجود می‌آورد.

[دل تنگم]

چینی‌ها شنبه 27 سپتامبر (6 مهر) اولین راهپیمایی فضایی یکی از فضانوردان هم‌وطن‌شان را جشن گرفتند.

به گزارش آسوشیتدپرس چینی‌ها که در برابر صفحه‌های تلویزیونی گردآمده‌ بودند، هنگام مشاهده تصاویر زنده این راهپیمایی فضایی فریاد شادی سردادند.

این راهپیمایی فضایی نقطه عطفی برای برنامه فضایی چین به حساب می‌آید که به دنبال ساختن یک پایگاه فضایی مداری و به مبارزه طلبیدن آمریکا و روسیه در اکتشافات فضایی است.

این راهپیمایی فضایی عمدتا به هدف آزمودن میزان تسلط چین بر تکنولوژی انجام شد.

تنها وظیفه فرمانده این ماموریت ژائی ژیانگ، در راهپیمایی فضایی‌اش این بود یک محفظه متصل به مدول مداری را که حاوی وسائل آزمایشی در مورد گریس‌های جامد بود، بازیابی کند.

http://hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8707/china-space.jpg


ژائی که به قلاب‌های روی سفینه فضایی شن‌ژو متصل بود، پیش از آنکه دوباره به درون سفینه بازگردد، 13 دقیقه در فضا ماند.

فضانورد دیگر چینی، لیو بومینگ نیز برای مدت کوتاهی از کپسول فضایی خارج شد تا پرچم چین را به ژائی بدهد. سومین فضانورد حاضر در سفینه، جینگ هایپینگ از درون مدول بازگشت به زمین، سفینه را تحت نظر داشت.
پس از این راهپیمایی فضایی فضانوردان یک ماهواره 40 کیلوگرمی را در مدار قرار دادند و تصاویری را به مرکز کنترل ماموریت فرستادند.

چین اولین ماموریت سرنشین‌دار فضایی‌اش، شنگ‌ژو 5، را در سال 2003 انجام داد، و به سومین کشوری پس از روسیه و آمریکا بدل شد که انسان را به فضا فرستاد. چین در سال 2005 نیز یک ماموریت دونفره فضایی را انجام داد.

همکاری چین و سایر کشورها در امور فضایی تا به حال محدود بوده است. آمریکا مشارکت چین را در ایستگاه فضایی بین‌المللی که به همراه روسیه اداره آن را اداره می‌کند، نپذیرفت، چرا که می‌ترسید چین به اسرار فنی این ایستگاه را قابل استفاده در صنایع نظامی هستند، دست یابد

[ghazal_ak]

حلقه مفقوده سیاهچاله های پر جرم

مشاهدات اخترشناسانی که در حال مطالعه روی سیاه چاله ها هستند نشان میدهد گاز هایی که در حال مکیده شدن توسط این سیاه چاله ها هستند به شدت داغ شده و پرتو های ایکس از خود ساتع می کنند .این تپش پرتو های ايكس که به طور معمول در سیاه چاله های کوچکتر دیده می شود، تا به حال در سیاه چاله های چنین پرجرمی مشاهده نشده بود .
اما اختر شناسان به تازگی با استفاده از ماهواره پرتوايكس" XMM Newton" سیاهچاله غول پیکری را کشف کرده اند که در حال ساتع کردن یک پالس قوی پرتو ايكس است . گازهای سازنده این کهکشان که در فاصله 500 سال نوری از ما قرار دارد در حال مکیده شدن به وسیله گرانش عظیم این سیاهچاله هستند . دکتر Gierlinski Marek از دانشگاه دورهام می گوید " :دانشمندان در 20 سال گذشته در جستجوی چنین چیزی بوده اند و این کشف کمک بسیاری به ما می کند تا دانسته های خود را در مورد آنچه که در اطراف چنین سیاهچاله های پر جرم در حال رشدی می افتد افزایش دهیم ." دکتر Gierlinski و همکارانش می گویند این یافته جدید در واقع حلقه گمشده بین سیاه چاله های کوچک و سیاه چاله های بسیار پر جرم است.



http://www.universetoday.com/wp-content/uploads/2008/09/blackhole.jpg


دانشمندان درحال بررسي براي يافتن مركزكهكشانREJ1034+396 بودند که متوجه ساتع شدن پرتوهای ايكس از این سیا هچاله بسیار پر جرم شدند .آنهامی گویند بسامد این پالس هابه به اندازه سیاه چاله بستگی دارد .دکتر Gierlinski می افزاید : "چنین سیگنالهایی برای سیاه چاله های کوچک کهکشان ما که در حال بلعیدن گاز های یک ستاره همدم هستند خصوصیتی شناخته شده و بارز است اما نکته جالب توجه تر اینجاست که ما موفق شده ایم حلقه گم شده بین این سیاه چاله های سبک وزن و سیاه چاله هایی که میلیونها بار سنگین تر از خورشید ما هستند را بیابیم "

دانشمندان امیدوارند تحقیقات بعدی آنها مشخص کند که چرا بعضی از سیاهچاله ها ی بسیار پر جرم این چنینی ،این رفتار را از خود نشان میدهند در حالی که بقیه این طور نیستند .

گمان می رود بیشتر کهکشان ها از جمله راه شیری دارای یک سیاهچاله بسیار پرجرم در مرکز خود باشند . این دانشمندان که یافته های آنها در مجله Nature به چاپ خواهد رسید می گویند این کشف می تواند دانسته های ما را در مورد چگونگی رفتار گاز ها قبل از کشیده شدن آنها درون یک سیا هچاله افزایش دهد، سیاهچا له هایی که در حال بلعیدن گاز وبزرگ شدن هستند .

منبع : آسمان شب ایران (http://www.nightsky.ir/)

[ghazal_ak]

این کاوشگر با استفاده از یکی از ابزارهای خود (lidar) سرگرم بررسی ابرهای مریخی بود که ریزش کریستال های بزرگ یخ از آسمان را رؤیت کرد. اما این ابزار که با منعکس کردن لیزر بر ذرات موجود در آسمان کار می کند، به زمین افتادن دانه های برف را ندید.
داده ها حاکیست که برف پیش از رسیدن به سطح بخار شد؛ فینیکس مشغول بررسی این موضوع است.
او افزود: "این یک عامل خیلی مهم در چرخه هیدرولوژیکی مریخ، با جابجایی آب میان سطح و اتمسفر مریخ است."
http://www.parssky.com/images.aspx?image=938942520081002012130_lidar203.j pg



تغییر فصل
فینیکس روز 25 مه سال جاری بر مریخ فرود آمد. این کاوشگر که غیرسیار است حامل یک رشته ابزارها برای مطالعه ترکیب شیمیایی و محیط قطبی مریخ است.
ایستگاه هواشناسی این کاوشگر مرتبا اتمسفر، فشار و باد را در محل استقرار آن اندازه گیری می کند.
http://www.bbc.co.uk/f/t.gif
http://www.bbc.co.uk/worldservice/images/2008/10/20081002012221_marsclouds203.jpg
دانه های برف از ارتفاع 5/4 کیلومتری تا ارتفاع 5/2 کیلومتری می بارید
این ایستگاه پس از فرارسیدن فصل تابستان افزایش دما را ثبت کرده است؛ و بعد شاهد شروع افت دما همزمان با طولانی تر شدن شب ها (ساعاتی که خورشید پایین تر از افق می گذراند) در آغاز زمستان بوده است.
دکتر وایتوی گفت: "در دو ماه اول ماموریت، رطوبت اتمسفر به دلیل تصعید آب [یخ] از سطح و کلاهک یخی قطب درحال افزایش بود؛ و در دومین بخش ماموریت کم کم شاهد تشکیل برفک، مه و ابر بوده ایم. و این اکنون هر شب اتفاق می افتد."
آب مایع؟
نتایج مهم دیگری که این هفته توسط آژانس فضایی آمریکا، ناسا، منتشر شد شامل خبر شناسایی کربنات کلسیم در خاک اطراف فینیکس بود. این ماده در کره زمین از عناصر اصلی تشکیل سنگ آهک است.
فینیکس همچنین موفق به یافتن ذراتی شد که احتمالا دارای خواص نوعی خاک رس هستند.
اهمیت کشف این دو ماده معدنی این است که فقط در حضور آب مایع شکل می گیرند.
مدارگردهای مریخ قبلا چنین موادی را در سایر بخش های مریخ ردیابی کرده بودند اما تنها در قسمت هایی که شواهد آشکاری از جاری شدن آب وجود دارد. تفاوت در مورد محل فرود فینیکس این است که در دشتی باز قرار گرفته که فاقد هر گونه مشخصه ژئولوژیکی است که در اثر جریان آب شکل گرفته باشد.
http://www.bbc.co.uk/f/t.gif
http://www.bbc.co.uk/worldservice/images/2008/10/20081002012522_marshorizon203.jpg
خورشید اکنون ساعات طولانی تری را زیر افق سپری می کند
بیل بوینتون از دانشگاه آریزونا و از دانشمندان ماموریت فینیکس گفت: "با این فرض که ما واقعا برای تشکیل این کربنات ها به آب نیاز داریم - که به نظر فرض درستی می آید - در آن صورت این یافته نشان می دهد که زمانی در گذشته آب ساکن (در این منطقه) وجود داشته است."
او افزود: "ممکن است که یخی که آنجاست [درست در زیر سطح] در همان جای اولیه ذوب شده باشد و درست در همان نقطه باقی مانده باشد و واکنش (تشکیل کربنات) آنجا اتفاق افتاده باشد."

مرگ تدریجی
ماموریت فینیکس قرار بود اصلا تنها 90 روز مریخی به طول انجامد اما این ماموریت اکنون برای مدتی بی پایان تمدید شده است - نه اینکه مهندسان انتظار ادامه حیات کاوشگر برای مدتی طولانی را داشته باشند.
این کاوشگر اکنون انرژی خورشیدی کمتری جذب می کند و باید برای گرم نگاه داشتن سیستم هایش انرژی بیشتری صرف کند.
همچنین انتظار می رود توانایی فینیکس برای جمع آوری نور خورشید نیز به شدت مخدوش شود که ناشی از نشستن دی اکسید کربن بر صفحات خورشیدی است.
با پیش بینی های کنونی این کاوشگر احتمالا در پایان نوامبر یا اوایل دسامبر از کار خواهد افتاد.

منبع : آسمان پارس

[farbod123]

يك چرخه جديد متعلق به چرخه خورشيدي 24 در لبه شمال شرقي خورشيد پديدار شده است.
لكه خورشيدي 1005 داراي دو هسته تاريك نمو كننده سريع است كه اين هسته ها از زمين نيز وسيع تر مي‌باشند.
به گزارش واحد خبر مركز مطالعات و پژوهش هاى فلكى ـ نجومى به نقل از سايت "www.spaceweather.com" ، اين ميدان‌هاي مغنايسي حاصل از فعاليت‌هاي جديد خورشيد خطري را براي سيستم هاي زمين(مخابراتي و الكتريكي) نخواهد داشت.
براي سومين بار در طول هفته هاي متمادي است كه يك چرخه جديد از لكه خورشيدي بعد از دوره قابل توجه از خورشيد كه مدت زيادي بدون لكه بود پديد مي آيد.
آهنگ سرعت فراوري اين چرخه جديد از لكه خورشيدي نشانه‌ دلگرم كننده اي است كه در صورتي كه فعاليت‌هاي خورشيدي در سطح پايين باقي بماند چرخه لكه‌هاي خورشيدي به طور نرمال بيشتر و يا كمتر پديد آيد.

[farbod123]

دانشمندان آمريكايي و انگليسي مفصل‌ترين مطالعاتي را كه تاكنون روي مراحل اوليه شكل‌گيري و رشد يك كهكشان انجام شده، تكميل كردند.
پژوهشگران انستيتو فن‌آوري كاليفرنيا كه مديريت اين پژوهش را بر عهده داشته‌اند با همكاري محققان دانشگاه دورهام و دانشگاه كاردين در انگليس موفق به تكميل اين مطالعات شده‌اند. آنها از تلسكوپ كك (KECK) در هاوايي براي رصد يك كهكشان دور دست استفاده كرده‌اند.
به گزارش واحد خبر مركز مطالعات و پژوهش هاى فلكى ـ نجومى به نقل از سايت "www.space.com" ، براي اين رصد آنها از تكنيكي موسوم به "لنزينگ جاذبه‌يي" بهره گرفتند كه از سوي آلبرت انشتين ارائه شده بود.
اين دانشمندان اظهار داشتند: نور حاصل از يك كهكشان كه در مسافت 11 ميليارد سال نوري از زمين واقع شده توسط تاثير جاذبه‌يي كهكشاني ديگر در فاصله 2.2 ميليارد سال نوري از زمين، تا هشت برابر تشديد شد.
مارك سوئين بانك، محقق انستيتو محاسبات كيهاني در دانشگاه دورهام در اين تحقيق نگاهي اجمالي از نسل آينده تلسكوپ‌ها كه طي 10 سال آينده در اختيار اخترشناسان قرار مي‌گيرند، ارائه كرد.

[مهدی زین الدین]

مدارگرد سریع السیر مریخ سازمان فضایی اروپا عکسی را از دهانه ای در مریخ در فاصله 140 کیلومتر از سطح مریخ با دره ها و دهانه های کوچکتر گرفت.

این دهانه عمری دراز دارد با بسیاری از دهانه های کوچک تر در اطرافش که مورد اثابت شهابها و .. قرار گرفته شده اند که در بعد ها تشکیل یافته اند.
اینها همچنین به سختی فرسایش یافته اند. این کار را با مشخصه مرکز کوه نزدیک رسوبات میتوان فهمید.
دیواره ی این دهانه ها به چندین مکان توسط آب راه ها تقسیم شده اند که شبیه شبکه های میان کوهی و شیار مانند به نظر میرسند

http://www.esa.int/images/163-161104-0511-ctxt-01-Holden_L.jpg

[مهدی زین الدین]

ماموريت آتلانتيس اصلا قرار بود يکشنبه انجام شودپرتاب شاتل فضايی آتلانتيس که قرار بود روز سه شنبه انجام شود به علت نزديک شدن يک توفان استوايی به ايالت فلوريدا فعلا لغو شده است.

مقام های آژانس فضايی آمريکا، ناسا، می گويند در صورتی که توفان بيش از حد به مرکز فضايی کندی - محل پرتاب - نزديک شود ممکن است مجبور شوند شاتل را از روی سکوی پرتاب پياده کرده و به آشيانه منتقل کنند.
انتظار می رود توفان استوايی ارنستو روز چهارشنبه يا پنجشنبه به سواحل ايالت جنوبی فلوريدا برسد و هواشناسان اخطار می دهند که ممکن است به مرکز فضايی کندی بسيار نزديک شود.
اگر ناسا تصميم بگيرد شاتل آتلانتيس را به آشيانه اش بازگرداند، در آن صورت سوار کردن مجدد آن روی سکوی پرتاب پس از بهبود وضعيت آب و هوا بيش از يک هفته زمان خواهد برد.
آتلانتيس اصلا قرار بود يکشنبه رهسپار فضا شود، اما برخورد صاعقه به سکوی پرتاب مقام ها را مجبور کرد کليه تاسيسات پرتاب را بار ديگر معاينه و بررسی کنند.
اکنون که پرتاب روز سه شنبه هم لغو شده است، پنجره زمانی جاری که شاتل طی آن قادر به پرواز خواهد به سرعت تنگتر می شود.
ناسا می گويد که اگر قرار است عمليات احداث ايستگاه بين المللی فضايی، آی اس اس، در موعد مقرر تکميل شود ماموريت آتلانتيس بايد به زودی انجام شود.
مأموريت آتلانتيس، سومين پرتاب سفينه های رفت و برگشت ناسا پس از سانحه انفجار سفينه کلمبيا و مرگ هفت سرنشين آن در سال ۲۰۰۳ خواهد بود.
شش سرنشين اين سفينه قرار است در ماموريت يازده روزه خود در ايستگاه بين المللی فضايی با اضافه کردن باتری های خورشيدی جديد به آی اس اس توليد برق آن را دو برابر کنند.
تاکنون نيمی از اين ايستگاه فضايی يکصد ميليارد دلاری ساخته شده است و قرار است پيش از پايان دوره کاری شاتل ها در سال ۲۰۱۰ ساختن آن کامل شود.
ناسا می گويد شانزده مأموريت ديگر برای کامل کردن ساختمان ايستگاه بين المللی فضايی لازم است.

[مهدی زین الدین]

یک کهکشان مارپیچی و گردابی با بازوهای مارپیچی بزرگ کهکشان مارپیچی مسیه 51 به صورت یک پلکان حلزونی شکل در فضا توسط هابل پدیدار شد.
اینها در واقع یک مسیر باریکی از ستارگان و گازاند که با غبار پیوند خورده اند. این عکس از یک کهکشان گردابی است که در ماه ژانوریه 2005 میلادی با پیشرفته ترین و حرفه ای ترین دوربین های تلسکوپ فضایی هابل پیمایش و پدیدار شدند.
اسم این کهکشان "گرداب" نام گرفته، زیرا ساختمان و ترکیب آن همانند یک گرداب واقعی است. سیمای قابل توجه این کهکشان گردابی دو بازوی آن است. بسیاری از کهکشانهای مارپیچی دارای بیشمار بازوهای بی قائده اند که ساختمان مارپیچی مشخص آنها این کهکشان ها توسط این بازوها از دست میرود.
این بازوها یک هدف مهم و یکپارچه را در کهکشانهای مارپیچی خود دنبال میکنند. آنها به عنوان یک کارخانه تولید کننده ستارگان، که از هیدروژن فشرده و گاز و خوشه هایی از ستارهگان هستند.
در این کهکشان گرداب، اجتماع خطی که شروع میشود با ابرهای تیره از جنس گاز در لبه های اصلی است. سپس در نواحی ستارگان صورتی رنگ حرکت میکنند تا بدخشند و عمرشان با خوشه های ستاره ای آبی رنگ تابان در طول لبه بیرونی پیایان یابد. تعدادی از منجمان اعتقاد بر این دارند که بازوهای این کهکشان گردابی خیلی برجسته است زیرا در اثر رویارویی و برخورد با NGC 5195 اند. این کهکشان زرد فام در دورترین نقطه خارج یکی از این بازوهاست

http://www.spaceflightnow.com/news/n0504/25whirlpool/whirlpool.jpg

در یک نظر اجمالی اولیه، کهکشان بهم پیوسته به عنوان یک چیزی که کار یدک کش را در بازوها انجام میدهد ظاهر میشود. منظره هابل تمیز و کاملا ظاهر است، هرچند، نشان میدهد که NGC 5195 در حال فانی شدن در پشت کهکشان گردابی هست.
راندگی NGC 5194 توسط نیروی کشش و تپش های بالای موجی در داخل قسمت گرد مانند کهکشان گردابی است. این موج ها شبیه آب مواج تولید شده در یک تالاب یا یک دریاچه وقتی یک تکان نوسانی ایجاد میشود هستند. وقتی موجها از میان ابرهای گازی داریره وار در داخل مرکز هسته گرد عبور میکنند، آنها به هم فشرده میشوند و در نتیجه یک ماده ی گازی میشوند در طول هر لبه ی داخلی بازوها. ماده ی گرد و خاک تیره شبیه ابرهای توفانی است.
این ابرهای چگال و غلیظ متلاشی شده، یک درپا و دنباله از تولد ستاره به عنوان اینکه آنها ستارگان صورتی تابان به نظر میرسند میسازند. عاقبت بزرگترین ستاره این است که با پیله های گرد و غباری با یک جریان از تابش و پرتو افشانی دور میشوند. خوشه های ستاره ای آبی خارج میشوند و بازوهای این کهکشان گردابی همانند یک شهر چراغانی پدیدار میشوند. کهکشان گردابی یکی از محبوبترین اجرام آسمانی است. محل این گرداب در 31 میلیون سال نوری از زمین است.

[مهدی زین الدین]

پرتاب ماهواره امید به زودی توسط موشک ماهواره بر امید و قرار گرفتن در مدار

http://persianastronomy.persiangig.com/omid/01.jpg

[seymour]

ملاقات پاپ بندیکت و استیفن هاوکینگ در واتیکان ... در حاشیه سمیناری به نام "نظریات علمی در زمینه تکامل جهان و حیات" در واتیکان .

http://forum.p30world.com/attachment.php?attachmentid=17726&stc=1&d=1225547392

هاوکینگ گفته که "بطور کلی چندان مذهبی نیستم ... من معتقدم که کائنات براساس قوانین علمی نظم یافته اند " ... و اینکه :" شاید خدا این قوانین رو برپا کرده ، اما (معتقدم که) خدا سعی می کنه این قوانین برقرار بمونن و در اونها دخل و تصرف نمی کنه" ..


هاوکینگ جزو سخنرانان این سیمنار هم هست و با موضوع "منشاء جهان" صحبت خواهد کرد ...

[مرتضی nvcd]

روزنامه واشنگتن پست از مجادله رئيس ناسا با مقامات کاخ سفيد خبر داد. اين روزنامه در شماره امروز خود در اينترنت نوشت: مايکل گريفين(رئيس ناسا) در ماههاي اخير به دفعات با کاخ سفيد مجادله داشته است و اين اختلاف نظر زماني شدت يافته که مقامات، تنظيم بودجه بيانيه اي را که او درباره برنامه هاي فضايي چين به کنگره ارائه داده بود به شدت تغيير دادند. اين اختلافات هفته گذشته به واسطه افشاي يک نامه الکترونيکي علني شد که در آن دفتر بودجه امريکا متهم شده بود که به هر شيوه ممکن متوسل مي شود تا از ايستگاه فضايي بين المللي صد ميليارد دلاري طفره رود. گريفين نوشته بود، با وجود اين نگراني فزاينده که آمريکا پس از خاتمه کار شاتل هاي فضايي در سال 2010 هيچ راهي براي اعزام فضانوردانش به ايستگاه فضايي نخواهد داشت،‌دفتر کاخ سفيد براي مديريت و بودجه حاضر است براي اين منظور به روسيه پول بپردازد اما اگر اين قرارداد شکست بخورد مقامات کاخ سفيد اهميت نخواهند داد.
http://www.parssky.com/picture/20081809-39-3.ظ629.jpg
گريفين در پيش نويس اظهاراتش براي کنگره به شدت نگراني هاي معمولش را درباره افول سلطه امريکا در فضا بيان کرده و هشدار داده بود چين به سرعت به يک رقيب تبديل مي شود. وي نوشته بود،‌فرود يک سفينه چيني روي ماه قبل از سفر مجدد ما به ماه اين حس را ايجاد خواهد کرد که آمريکا نه تنها از روسيه بلکه از چين در فضا عقب مانده است. دفتر مديريت و بودجه اين بخش و بخش هاي ديگري از اظهارات گريفين را قبل از ارائه به کنگره حذف کرد. يک مقام رسمي که به منظور حفظ شغلش خواست نامش فاش نشود گفت: " با وجود حمايت مقامات عالي رتبه کاخ سفيد از ماموريت ناسا، ديگران رهبران ناسا را به سکوت واداشته و بودجه برنامه هاي اصلي آن را قطع کرده يا به مقاصد ديگري اختصاص داده اند. " يک مقام عالي رتبه ناسا گفت: " اظهارات حذف شده گريفين درباره برنامه هاي فضايي چين موجب اعمال فشار بيشتر بر دولت آمريکا براي تسريع ساخت سفينه فضايي جديد و اختصاص بودجه بيشتر براي آن مي شد. " چين به تازگي از قصد خود براي اعزام فضانورد به ماه خبر داده است. گريفين و بسياري از ديگر کارشناسان فضايي مي گويند چيني ها احتمالا قادر خواهند بود قبل از آن که آمريکا آماده بازگشت به ماه باشد، بر سطح ماه فرود آيند.

منبع: parssky

[farbod123]

دانشمندان مي‌گويند سپر ميدان مغناطيسي مي‌تواند از فضاپيماها در برابر تشعشعات فضايي محافظت كند.
بر همين اساس، فضانوردان آينده مي‌توانند از يك چتر مغناطيسي بهره‌مند شوند كه قادر است تشعشعات فضايي را در اطراف كپسول حامل خدمه دفع كند.
به گفته دانشمندان، ذرات باردار پر سرعت كه از جانب خورشيد در جريان هستند، تهديد مهمي براي هر نوع ماموريت طولاني‌ مدت در فضا مانند ماموريت‌هاي ماه و مريخ محسوب مي‌شوند؛ اما دانشمندان اخيرا اعلام كردند كه اگر فضاپيمايي مجهز به يك ژانراتور ميدان مغناطيسي باشد مي‌تواند از خدمه خود محافظت كند.
آنها مي‌گويند: اين شيوه به تقليد از ميدان محافظي كه زمين را در بر گرفته و مگنتوسفر نام دارد، ابداع شده است.
خورشيد در منظومه ما يك منبع دائمي از ذرات باردار است و توفان‌هاي خورشيدي كه از سطح اين ستاره عظيم نشات مي‌گيرند، طيف وسيعي از اين ذرات را به سوي فضا جاري مي‌كنند.
علاوه بر اين پلاسما يا باد خورشيدي، ذرات بسيار پر سرعت موسوم به پرتوهاي كيهاني نيز در كهكشان ما جاري هستند.
مگنتسفر زمين بسياري از اين ذرات را كه روي اين سياره خاكي مي‌بارند، دفع و باقي آن را اتمسفر زمين جذب مي‌كند.
محققان درصدد هستند كه با الهام از اين سپر زميني طبيعي از فضانوردان در فضا محافظت كنند.
منبع:
!!!! برای مشاهده محتوا ، لطفا ثبت نام کنید / وارد شوید !!!!
این هزارمین پست من بود...:31:
به خودم تبریک می گم!!!:31:

[مرتضی nvcd]

اولین ماموریت فضانوردان چینی برای قدم زدن در فضا با موفقیت به پایان رسیده است.

فضاپیمای شنژوی هفت به طور کامل ساخت چین بوده و رهبران حکومت کمونیستی چین این ماموریت و قدم زدن یکی از فضانوردان در فضا را موفقیتی بزرگ برای کشورشان توصیف کرده اند.
قدم زدن در فضا به طور زنده از تلویزیون چین پخش شد.
اکنون دستاورد چین در ماموریت های فضایی هم تراز آمریکا و روسیه، اصلی ترین بازیگران عرصه فضانوردی جهان، قرار گرفته است.
گزارشگران می گویند که از نظر مقامات و مردم چین سرنشینان فضاپیمای شنژوی هفت، که از جمله شامل معروف ترین فضانورد این کشور "ژی ژیگنگ" می شد، قهرمان هستند.
آقای ژی وقتی در فضا از فضاپیما خارج شد، پرچم چین را دست داشت. او برای پانزده دقیقه خارج از فضاپیما و در فضا قرار داشت.
فضاپیمای شنژوی هفت، امروز (28 سپتامبر)، در بیابان منطقه خودمختار مغولستان، در شمال چین، فرود آمد. مسئولان اتاق فرمان، هنگام به زمین نشستن این فضاپیما دست زدند.
گفته می شود حال عمومی سه فضانورد چینی که در این ماموریت شرکت داشته اند، خوب است. آنها زمانی که در مدار کره زمین قرار داشتند، آزمایشاتی انجام داده اند که ظاهرا برای برنامه فضایی چین حیاتی است.
چین اولین فضاپیمای حامل سرنشین خود را پنج سال پیش به فضا فرستاد و سفر فضایی اخیر سومین ماموریت فضایی چین با حضور فضانوردان بود.
چین در نظر دارد در چند سال آینده در مدار زمین ایستگاه فضایی مستقر کند و ماموریت اخیر این کشور گامی مهم در این راستا بوده است.
چین همچنین در نظر دارد طی دوازده سال آینده فضانوردی به کره ماه اعزام کند.

منبع : parssky

..........................
فربود جان تبریك می گم

[saeed-d]

فضاپیمای چاندرایان 1 امروز در مدارش به دور ماه قرار خواهد گرفتدر ادامه پنجمین و آخرین مانور مداری که فضاپیمای چاندرایان 1 هند را در نزدیکی ماه قرار می‌دهد، اولین تصویر فضاپیما از ماه گرفته شد، البته تصاویر هنوز قابل مشاهده نیستند اما سرپرستان این مأموریت می گویند:به نظر می رسد تصاویر خوبی توسط فضاپیما به ثبت رسیده باشد ، تصاویری که برای تهیه نقشه ای کامل از سطح ماه که از جمله مأموریت‌های چاندرایان 1 می‌باشد ، مناسب خواهد بود.
کلیه دستگاه‌های سوار بر این فضاپیما ، به سوی آخرین مانور پیش می‌روند و امروز (18 آبان) چاندرایان 1 در مدارش به دور ماه قرار خواهد گرفت.
پس از پرتاب فضاپیما در 1 آبان، چاندرایان 1 ، ابتدا وارد مداری بیضی شکل به دور زمین در ارتفاع 255 كيلومتر (نزدیکترین فاصله) و 22.860 کیلومتر(دورترین فاصله )شد و در مدارهای بیضی شکل بسیار طولانی پیچ خورد تا اینکه در تاریخ 14 آبان به مدار انتقال به ماه رسید.
در مانور نهایی ، مهندسين ، موتور سوخت مایع 440 نیوتنی فضاپیما را به مدت 2 ساعت و 30 دقیقه روشن کردند. فاصله دورترین نقطه مدار انتقال به ماه تا زمین 380000 کیلومتر می‌باشد.
http://www.hamshahrionline.ir/images/upload/news/pose/8708/m0818-md.jpg
در تاریخ 8 نوامبر (18 آبان) با نزدیکتر شدن به ماه ، موتور فضاپیما برای کاهش سرعت آن و همچنین قرار گرفتن در میدان گرانشی ماه دوباره روشن خواهد شد.
سپس چاندرایان 1 وارد مدار اصلی‌اش به دور ماه می‌شود و مشاهداتی انجام خواهد داد. در ادامه این امر، دستگاه برخورد با ماه خارج می‌شود و با سطح ماه برخورد می‌کند و پس از آن مأموریت اصلی فضاپیما برای کاوش ماه به مدت 2 سال، آغاز خواهد شد






همشهري آنلاين

[farbod123]

انجمن حفاظت از محيط زيست چين اعلام كردند: نورافكن‌ها و لامپ‌هاي نئوني كه براي روشنايي معابر، مغازه‌ها و ساختمان‌ها در چين مورد استفاده قرار مي‌گيرند، سبب آلودگي محيط زيست مي‌شوند و به افزايش گرماي زمين كمك مي‌كنند.

مقامات محيط زيست چين طي يك بررسي اعلام كردند هنگ كنگ كه بندر تجاري چين بوده و مرواريد شرق لقب گرفته، به علت استفاده مغازه‌داران و صاحبان آسمان خراش‌ها از لامپ‌هاي نئون يكي از اصلي ترين عوامل در توليد آلودگي نوري در جهان بشمار مي‌رود.

بسياري از آسمان خراش‌ها و ساختمان‌هاي هنگ كنگ براي آنكه جلب توجه كنند از لامپ‌هاي زياد استفاده مي‌كنند اما استفاده از اين لامپ‌ها سبب افزايش گرماي زمين و بروز آلودگي نوري مي‌شود.

هان چو، دبير كل محيط زيست در انجمن دوستداران زمين گفت: اين وضعيت هرلحظه بد و بدتر مي‌شود. هنگ كنگ شهري ساحلي است و مغازه‌داران از وسيله‌اي براي جلب توجه مشتريان استفاده مي‌كنند. انجمن دوستداران زمين در سال 2007 ميلادي انباشت آلودگي نوري را در اين شهر بيش از 40 درصد اعلام كرد. از اين رو ما از دولت چين خواستيم تا تمامي صاحبان آسمان خراش‌ها، ساختمان‌ها و افرادي را كه از اين لامپ‌ها استفاده مي‌كنند جريمه كند.

منبع: سرويس «محيط زيست» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، به نقل از رويترز،

[farbod123]

دانشمندان وسيع‌ترين رصدخانه جهان را با هدف كشف اسرار و رموز كائنات در غرب آرژانتين راه‌اندازي مي‌كنند.
به گزارش واحد خبر مركز مطالعات و پژوهش هاى فلكى ـ نجومى به نقل از سايت "www.space.com" ، اين دانشمندان اميدوارند با استفاده از اين تجهيزات جديد اسرار تشعشعات كيهاني پر انرژي را كه زمين را بمباران مي‌كنند، فاش كنند.
اين رصدخانه عظيم Pierre Auger نام گرفته است و قابليت‌هاي آن طي 20 سال آينده مشخص خواهد شد.
در اين پروژه كه از سال 1999 كليد خورده، 370 دانشمند و مهندس از 17 كشور مختلف حضور و همكاري داشته‌اند.
جيمز كرونين، برنده جايزه نوبل‌ از دانشگاه شيكاگو كه در اين پروژه نقش داشته است، افزود: راه‌اندازي سيستم‌هاي تشخيص رصدخانه جديد، گام بزرگي در جهت حل راز طبيعت و منشاء تشعشعات كيهاني پر انرژي خواهد برداشت.
وي اظهار داشت: هم اكنون عصر نجوم تشعشع كيهاني فرا رسيده است.
نام اين رصدخانه، به احترام پيير اوگر، فيزيكدان فرانسوي انتخاب شده كه كشف مهمي در زمينه ذرات داشته است.
منبع : مرکز مطالعات فلکی نجومی ایران

[seymour]

بالاخره بعد از صدها سال ، محل دقیق قبر کوپرنیک مشخص شد !


ظاهرا محققین با مقایسه dna اسکلت جمجمه با مویی که در یکی از کتابهای این کشیش/اخترشناس قرن 16 پیدا کرده بودند ، تونسته اند محل دقیق گورش رو پیدا کنن ...


اینطوری بوده که اینا یه جمجمه پیدا کردن و بعد از بازسازی دیجیتال چهره ، متوجه شده اند که شباهت بسیاری به نقاشی های موجود از کوپرنیک داره ...


ضمنا جمجمه مال یه مرد 70 ساله بوده ؛ یعنی سن کوپرنیک در هنگام مرگ (1543) ... بعدش هم واسه اطمینان مقایسه dna رو انجام دادن ...


این تحقیق همکاری مشترک لهستانی و سوئدی ها بوده ... (کوپرنیک لهستانیه) ... و حدود 2 سال طول کشید تا قبرش رو پیدا کردن (توی یه کلیسا – زیر آجر فرش های یکی از محراب ها)


کوپرنیک کسی بود که بصورت علمی اعلام کرد که زمین مرکز جهان نیست و خورشید مرکزیت داره ... انقلابی به پا کرد و روی افرادی مثل گالیله ، نیوتن و دکارت تاثیر گذاشت ...

[Mr.Shaibow]

این عکسش :http://www.universetoday.com/wp-content/uploads/2008/11/lost_bag_iss.jpg




اینم فیلمش : http://www.spaceweather.com/swpod2008/23nov08/33442.wmv?PHPSESSID=i15jjpj02bho2ksbqj9pq4psi0
اینم منبع : http://www.universetoday.com

[seymour]

داستان ابرنواختر تیکو !


حدودا 400 سال پیش ، اخترشناس معروف دانمارکی ، تیکو براهه ، نور عجیبی در آسمان دید که نظریه اش در این باره ، برداشت سنتی اون زمان در مورد آسمان ها و افلاک رو به چالش کشید .. و اخیرا دانشمندان موفق شدن ، بعد از این همه قرن بفهمن که اون نور دقیقا چی دیده ...


این داستان در سال 1572 شروع شد : براهه متوجه شد که اون ستاره بسیار درخشانی که در صورت فلکی ذات الکرسی می بینه ، روشن تر و روشن تر میشه ، تا نهایتا به درخشندگی زهره رسید و تا دو هفته حتی در روشنی روز هم قابل مشاهده بود !! ... و بعد از 16 ماه ناپدید شد ! ...


براهه که قبل از دوران اختراع تلسکوپ می زیست ، با دقت روی وضعیت اون ستاره کار می کرد ؛ و دید که جای این نور درخشان ، نسبت به ستاره های دیگه عوض نمیشه ... یعنی که بسیار دورتر از ماه قرار داشت .


این یه شوک واسه دنیای اون موقع بود که آسمانها و افلاک رو ثابت و بی تغییر می دونستند و ضمنا باعث شد که براهه از اون به بعد ، خودش رو وقف مطالعه ستارگان کنه و پایه های اخترشناسی مدرن رو بنا کنه ...


البته از مدتها پیش این حدس زده میشده که یه ابرنواختر دیده .. اما دقیقا چه نوع ابرنواختری ؟ ... یک مطالعه جدید روی غبار بجای مونده در اعماق فضا (که معتقدن بقایای همین واقعه اس) ثابت کرده که ابرنواختر مذکور ، حاصل از انفجار یه کوتوله سفید بوده که یه همراه هم داشته ... (عکس زیر)

http://forum.p30world.com/attachment.php?attachmentid=18506&stc=1&d=1228470327

دانشمندان ژاپنی ، هلندی و آلمانی روی این پروژه کار کرده اند .

[Mr.Shaibow]

ناسا اعلام کرد که فضاپیمای Atlantis' STS-125 در در طی ماموریت خود که در 12 می انجام می شود قصد تامیر کردن تلسکوپ فضایی هابل را دارد !!! سابقا این ماموریت به علت ناموفق بودن داده گردانی از این تلسکوپ فضایی از اکتبر به این ماه به تعویق افتاده بود و هم اکنون در دست اجرا می باشد !!! در طی این ماموریت حدودا 5 روزه قرار است تاسیسات از کار افتاده ی این تلسکوپ تعویض شود
لازم به ذکر است که خدمه ی این مانور عبارتند از :
Scott Altman به عنوان فرمانده
Greg Johnson خلبان
و متخصصان کهنه کار پرواز : John Grunsfeld و Mike Massimino
و فضانوردانی از جمله : Andrew Feustel, Michael Good and Megan McArthur. :10:
http://www.universetoday.com/wp-content/uploads/2008/12/shuttle.jpg

[homa m]

مهاجمان ذره‌بيني در فضا

[http://www.spacescience.ir/images/posts/0000100-1.jpg
ايستگاه فضايي مير


تصور كنيد شما يكي از فضانوردان مأموريت سفر به مريخ هستيد كه پس از سه سال در راه بازگشت به زمين قرار داريد. در ميانه راه، فضاپيماي شما ناگهان با قطع و وصل متناوب جريان برق مواجه مي‌شود. شما با كنترل سيم‌كشي داخلي درصدد جستجوي علت برمي‌آييد و در كمال شگفتي، مشاهده مي‌كنيد توده‌اي لرزان از مايعي سياه‌رنگ به اندازه يك گريپ‌فروت در مجاورت يك دسته سيم كپك‌زده معلق است!
مشابه همين اتفاق در ايستگاه فضايي مير پس از پرتاب آن در سال 1986 روي داد.


مارك اوت، دانشمند بخش پزشكي مركز فضايي جانسون در تگزاس در رابطه با اين جريان هشدار داد كه ايستگاه فضايي مير و ايستگاه فضايي بين‌المللي، از نظر پاكيزگي هنگام پرتاب، شرايط كاملاً مشابهي داشته‌اند. در آن زمان، كيهان‌نوردان مير، فرايند معمول پاكسازي تمام سطوح ايستگاه فضايي را براي جلوگيري از رشد باكتري‌ها و قارچ‌ها، كه مي‌توانند سلامت سرنشينان را به خطر بياندازند، انجام دادند (دقيقاً به همان شيوه‌اي كه امروزه، فضانوردان آمريكايي و ديگر كشورها در ايستگاه فضايي بين‌المللي به عمليات پاكسازي مي‌پردازند).

در اواخر دهه نود ميلادي، ناسا نيز در ارزيابي فعاليت باكتري‌ها در مير با روسيه مشاركت كرد. آنها در راستاي مأموريت‌هاي بلندمدت خود، قصد داشتند تا انواع موجودات ذره‌بيني را كه قادر بودند در شرايط ويژه ايستگاه‌هاي فضايي (كه نياز به بازيابي مكرر هوا و آب است) رشد كنند، بشناسند. به ويژه كه مير طي 15 سال پرواز در مدار پايين‌زميني، چندين بار قطع برق را تجربه كرد كه هر بار دما و رطوبت از حد تعيين شده بيشتر شد و گردش هوا در فضاپيما نيز تا اتصال دوباره برق نامناسب بود.

در سال 1998، فضانوردان آمريكايي با شركت در پروژه‌هاي ناسا 6 و ناسا 7، بارها در بخش‌هاي مختلف مير در شرايط محيطي ويژه‌اي تحت آزمايش قرار گرفتند. تصور كنيد آنها با برداشتن پنل يكي از بخش‌هاي مدول كوانت-2 مير (كه به ندرت نياز به بازبيني آن بود) و در برخورد با توده بزرگ آب شناور، كه به گفته يكي از فضانوردان به بزرگي يك توپ بسكتبال بود، تا چه حد شگفت‌زده شده‌اند.

توده‌هاي بزرگ آب، تنها يكي از موارد پنهان در پس پنل‌هاي ايستگاه فضايي بود. دانشمندان در ادامه به اين نتيجه رسيدند كه آب از ميعان رطوبت انباشته شده در طول زمان بر اثر جاذبه اندك پديد آمده است. الگوي جريان هوا در مير به گونه‌اي بود كه رطوبت را بيشتر به پشت پنل‌ها منتقل مي‌كرد. دماي نسبتاً گرم پشت پنل‌ها (28 درجه سانتيگراد) شرايط مناسبي را براي رشد هرگونه باكتري به وجود آورده بود؛ به طوري كه توده‌هاي آب به وجود آمده، بيرنگ نبودند: دو نمونه به رنگ قهوه‌اي و سومي به رنگ سفيد. آزمايش‌هايي كه بر روي اين نمونه‌ها انجام گرفت حاكي از وجود انواع گوناگون باكتري و قارچ در آب بود.

علاوه بر آنچه در داخل فضاپيما يافت شد، كلوني‌هايي نيز در محل درزگيرهاي لاستيكي دور پنجره‌ها در سطوح داخلي مير، بخش‌هايي از لباس‌هاي فضانوردان، عايق كابل‌ها و لوله‌ها، عايق سيم‌ها و تجهيزات مخابراتي تشكيل شده بود.

موجودات ذره‌بيني جدا از به خطر انداختن سلامتي فضانوردان، به خود فضاپيما نيز آسيب مي‌رسانند. اندرو استيل، كارشناس ارشد موسسه كارنژي واشنگتن كه با مركز پرواز فضايي مارشال همكاري مي‌كند، اظهار كرد كه موجودات ذره‌بيني قادرند موجب تغيير خواص فولاد كربني و حتي فولاد ضدزنگ شوند و در محل تلاقي دو قطعه فلزي، خوردگي گالوانيك ايجاد كنند. اسيد توليد شده از اين موجودات، باعث خوردگي فلزات، شكنندگي قطعات پلاستيكي و پوسانيدن فيلترهاي هوا و آب مي‌شود و به طور كلي سلامت فضاپيما را نيز به خطر بياندازد.

بنا به دلايل فوق است كه مركز پرواز فضايي مارشال تصميم به توسعه سامانه آزمايش قابل حملي به نام لوكاد-پي‌تي‌اس يا آزمايشگاهي روي ريزتراشه گرفته است. اين سامانه ابزاري قابل حمل براي تشخيص وجود باكتري‌ها و قارچ‌ها روي سطوح فضاپيماها تنها در چند دقيقه است؛ كاري كه با روش‌هاي استاندارد در آزمايشگاه‌هاي كشت ميكروب ممكن است در چند روز انجام شود.

استيل در اين رابطه مي‌گويد: "لوكاد-پي‌تي‌اس، نمونه‌اي منحصر به‌فرد از تجهيزاتي است كه فضانوردان در يك سفر طولاني‌مدت به ماه يا مريخ نياز مبرمي به آن خواهند داشت. آنها بايد قادر باشند خود به ارزيابي آلودگي‌ها بپردازند، چرا كه ممكن است نتوانند نمونه‌ها را براي آزمايش دقيق‌تر به زمين بازگردانند. رشد باكتري‌ها در فضاپيما پديده‌اي است كه بايد جدي گرفته شود، اگرچه هيچ‌گونه مشكل مكانيكي يا الكتريكي حادي در ايستگاه فضايي مير مشاهده نشد."

در حال حاضر، يكي از نمونه‌هاي آزمايشي لوكاد-پي‌تي‌اس كه تنها قادر به شناسايي يك دسته از باكتري‌هاست در ايستگاه فضايي بين‌المللي آزمايش مي‌شود. مدل‌هاي جديدتر اين دستگاه كه مي‌تواند انواع اصلي باكتري‌ها و قارچ‌ها را تشخيص دهد، سال 2008 به ايستگاه فضايي پرتاب شد. در ضمن، پاييز 2007 نيز نوع پيشرفته‌تري از لوكاد-پي‌تي‌اس با قدرت شناسايي 130 نوع موجود ذره‌بيني در قطب شمال آزمايش شد.

هدف نهايي از اين پروژه، ساخت ابزاري كوچك و قابل حمل است كه بتواند وجود انواع گوناگون باكتري را تشخيص دهد. با استفاده از نتايج چنين تحقيقاتي، دانشمندان مي‌توانند به بهترين و پيشرفته‌ترين تركيبات و تجهيزات ضدباكتري براي جلوگيري از به خطر افتادن زندگي فضانوردان و فضاپيماها دست پيدا كنند.



منبع:دانش فضایی

[homa m]

اضطراب گاهي مي‌تواند كمك‌كننده باشد. اضطراب به شما هشدار مي‌دهد كه شايد خطري تهديدتان مي‌كند و يا شايد اشتباهي روي داده است. همچنين باعث به راه افتادن سيگنال‌هايي مي‌شود كه بدن را در حالت آماده‌باش قرار مي‌دهد. هر چند كه اين اضطراب‌هاي گاه و بيگاه مي‌توانند زندگي انسانها را نجات دهند، اما اضطراب مداوم آسيب‌هایی جدی به دنبال خواهد داشت. هورمون‌هايي كه بدن شما را به صورت ناگهاني براي مقابله با خطر آماده مي‌سازند، در صورتي كه براي مدت طولاني در بدن جريان داشته باشند مي‌توانند به بسياري از دستگاه‌ها نظير مغز و سيستم ايمني صدمه بزنند.
گياهان مانند انسانها دچار اضطراب نمي‌شوند؛ اما آنها نيز در مقابل استرس آسيب‌پذيرند و به شيوه‌اي مشابه با آن رو در رو مي‌شوند. آنها سيگنال شيميايي ( سوپر اكسيد O2-) توليد مي‌كنند كه به ساير قسمتهاي گياه اعلام خطر مي‌كند. اما سوپراكسيد يك ماده سمي است؛ مقدار زياد از حد آن باعث آسيب ديدن گياه مي‌شود.

اين مسئله مي‌تواند در مريخ مشكل‌ساز باشد. بر اساس چشم‌انداز اكتشاف فضا، انسان‌ها در دهه‌هاي آينده به مريخ خواهند رفت و در آنجا به كاوش خواهند پرداخت. شرايط سفر به مريخ و بعد مسافت دانشمندان مهاجر را ناگزير مي‌نمايد گياهان را نيز با خود ببرند. گياهان غذا و اكسيژن توليد مي‌كنند و همدم و يادگاري سبز از خانه هستند.
شرايط موجود در مريخ، مانند سرماي شديد، خشكي، فشار كم هوا، و خصوصيات متفاوت خاك، گياهان را با استرس زيادي مواجه مي‌كند. اما وندي باس، متخصص فيزيولوژي گياهي، و امي گروندن، ميكروب ‌شناس از دانشگاه كاروليناي شمالي بر اين با�