«««تـازه های نـــجـوم و اخـترشـنــاسـی»»»

[Renjer Babi]

متخصصین ناسا در صبح روز سی ام ژوئن (نه تیر) اعلام کردند که موفق به راه اندازی مجدد دوربین پیشرفته نقشه برداری تلسکوپ فضایی هابل شده اند.این دوربین که در 19 جولای(29 خرداد) سال جاری به دلیل وجود خللی در منبع تولید ولتاژ، از کار افتاده بود برای انجام یک سری معاینات فنی و تعمیرات از تلسکوپ مادر جدا شد، این در حالی بود که
سایر ابزار های اپتیک هابل به فعالیت خود همچنان ادامه می دادند.


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/Z1D_hubble1.jpg

جالب اینجاست که بر طبق پیش بینی متخصصین، مراحل تعمیر و راه اندازی مجدد این دوربین تا پیش از سوم جولای (سیزدهم تیر) امکان پذیر نبود ،در حالیکه دو روز پیش از زمان تعیین شده این عملیات با موفقیت به اتمام رسید.همچنین سایر پروژه هایی که با این تلسکوپ در ارتباط است فردا مجددا شروع به فعالیت خواهند کرد.

اد رویتبرگ نماینده مدیر بخش اخترفیزیک مرکز پروازهای فضایی ناسا که با این پروژه در ارتباط است، می افزاید: این موفقیت بهترین خبر ممکن است،ما کاملا اطمینان داریم که تمامی پژوهش های تحقیقاتی دوباره پیگیری خواهد شد و از این پس می توانیم شاهد در یافت داده های با ارزش بیشتری از این دوربین نسبت به قبل باشیم.

در طی روز های گذشته ، مهندسین سازمان تلسکوپ فضایی هابل ، مشغول ارسال فرمان هایی به این دوربین بوده اند که طی ارسال یکی از این فرامین، وضعیت عملیاتی آن مجددا به حالت اولیه بازگردانده شد.

این ابزار پیشرفته نقشه‌برداری که سومین نسل از تجهیزات تلسکوپ فضایی هابل است،در مارس (اسفند) سال 2002 میلادی در سومین ماموریت هابل روی این آن نصب شد. این دوربین به سه دوربین الکترونیکی با وضوحی بسیار بالا مجهز است که توان در یافت و بررسی پرتوهای نور در طول موج فرابنفش تا نزدیک به فروسرخ را دارا می باشد.





برای اطلاعات بیشتر پیرامون تلسکوپ فضایی هابل و سایر ابزرار های همراه آن به سایت زیر مراجعه نمایید:

http://www.nasa.gov/hubble

[Renjer Babi]

دانشمندان با استفاده از رصد خانه پرتو ايکس چاندرا , مدرکي از دو ستاره ريزنقش سفيد يافتند که در حال گردش به دور يکديگر در چنگ مرگ ,عازم ترکيب شدن هستند.


http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/waves-876trf.jpg


اطلاعات نشان مي دهند که امواج گرانشي , انرژي را به خارج از سيستم ستاره اي با سرعتي حيرت آور حمل مي کنند, که يک موضوع عمده براي طراحي ماموريتهاي آينده به کشف مستقيم اين حرکت موجي در فضا -زمان را سبب مي شود.


طبق نظریه نسبیت عام انشتین ستاره های دوتایی باید امواج گرانشی را با سرعت نور منتشر کنند و این امر باعث میشود که این دو ستاره به هم نزدیک تر شوند .



در حاليکه دو ستاره به يکديگر نزديکتر مي شوند, دوره زماني مدار کاهش يافته و اين مي تواند بوسيله رصد خانه چاندرا اندازه گيري شود.دوره زماني مداري اين سيستم کاهشي به اندازه 1.2 ميلي ثانيه در هر سال دارد.اين نرخ با تلفات انرژي ناشي از امواج گرانشي در تئوري که پيشگويي شده بود سازگار است.سيستمي شناخته شده مانند
RX J0806.3+1527 يا J0806 است.جفت ريزنقش سفيد در سيستم J0806 ميتواند کوچکترين مدار از هر سيستم دوتايي شناخته شده اي را دارا باشد.ستاره ها فقط در حدود 50.000 مايل دورتر از يکديگر , يک پنجم زمين تا ماه فاصله دارند.تاد استروماير از مرکز فضايي گدارد در نشست انجمن اخترشتاسي اطلاعاتي ارائه کرد:"اگر تائيد شود.
J0806 مي تواند يکي از درخشانترين منابع امواج گرانشي در کهکشان ما باشد."ريز نقشهاي سفيد بقايايي از ستاره هايي هستند که تمام سوختشان استفاده شده ,که همراه با ستاره هاي نوتروني و سياهچاله ها ,اجرام متراکم خوانده مي شوند, زيرا آنها مقدار زيادي از جرم را در حجمي کوچک جاي مي دهند.جرم هر کدام از ريزنقشهاي سفيد در سيستم J0806 يک و نيم برابر خورشيد تخمين زده مي شود.با اينحال فقط در حدود اندازه زمين هستند.رصذخانه هاي اشعه ايکس و نوري تغييرات و دگرگونيهاي دوره اي 321.5 ثانيه اي يا بطور دقيقتر بيش از 5 دقيقه از اين سيستم نشان داده اند.مشاهدات در اين سيستم بیشتر احتمالا بر دوره زماني مداري سيستم ريزنقش سفيد است

[Renjer Babi]

فضاپيماي آژانس فضايي اوروپا، Mars Express تصاويري را از كانال هاي جرياني كه شبيه به كانال هاي آبي است، گرفته است.


http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/2005-0601mars-lg.jpg




فضاپيماي آژانس فضايي اوروپا، Mars Express تصاويري را از كانال هاي جرياني كه شبيه به كانال هاي آبي است، گرفته است. اين كانال ها كه واقع بر درّه اي مي باشند، وسعتشان حدود 1400 كيلومتر مي باشد. در اين ناحيه برآمدگي هايي وجود دارد كه شبيه به جزاير اقيانوس ها مي باشد؛ با اين تفاوت كه اين ناحيه خالي از آب است.

اين عكس مي تواند به ما در مورد تاريخ و ساختار پيچيده كره مريخ كمك كند. اين دره يكي از بزرگترين دره هاي مريخ است كه كانال هاي آن هزاران سال و يا ميليون ها سال پيش تشكيل شده اند. دانشمندان در اين مورد چنين اظهار نظر مي كنند كه اين كانال ها از باقيمانده هاي يك منظره خاكي و طبيعي كه از قبل بر روي سطح مريخ وجود داشته است، مي باشد. كه پس از فروريختن اين چشم انداز خاكي، گودالي تشكيل شده كه در اين گودال بزرگ اين كانال ها بر روي سطح خاكي ايجاد مي شوند. البته اگر وجود آب در گذشته در اين كره خاكي اثبات شود، مي توان احتمال داد كه اين كانال ها بر اثر فرسايش توسط جريان هاي آبي صورت گرفته است.

[Renjer Babi]

تلسکوپ فضایی چاندرا تصویر یک شراره از ستاره ای جوان را در پرتو ایکس آشکار کرد.


http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/superflares-5fgde.jpg


تصاویر تهیه شده توسط این تلسکوپپ از ستارگان سحابی جبار نشان میدهد که شراره های بزرگی در اشعه ایکس از ستارگانی شبیه به گذشته خورشید جدا میشوند.

تلسکوپ چندرا در یک کار بی سابقه برای تهییه عمیق ترین رصد اشعه ایکس 13 روز 1400ستاره سحابی بزرگ جبار را بررسی کرد که 30 ستاره شبیه به خورشید جوان کشف شد که این شراره ها را از خود ساطع می کردند .



این کشف منجر به ارائه نظریه جدیدی شد.

طبق این نظریه این شراره ها میتوانند آشفتگی هایی را ایجاد کنند که در شکل گیری سیارات تاثیر دارد و در مکان قرار قرار گیری پیش سیاره ها اثر میگذارد.

همچنین این آشفتگی ها از حرکت سریع پیش سیاره ها به سمت ستاره مادر خود و نابودی صخره ها قبل از تبدیل به سیارات جلوگیری میکند.احتمالا این شراره ها در زمان شکل گیری منظومه شمسی از خورشید جوان ساطع میشده و احتمال بقای زمین و قرار گیری آن در کمربند حیاط را افزایش داده است.


http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/cluster-65rtdfgdf.jpg
سحابی جبار زادگاه ستارگان

[Renjer Babi]

قمر آشفته و زمین گونه کیوان بنام "هیپریون" در این تصویر بوسیله کاسینی شکار شده است .


http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/PIA06645-br500.jpg


در بالای تصویر دهانه 130 کیلومتری که در برخی از تصاویر ارسالی از کاوشگر ویجر نیز دیده شده بود نمایش داده شده است . نمایان ساختن طرح خاص , اولین پله برای پی بردن به چرخش کنونی هیپریون (با قطری 266 کیلومتری) است . این دومین تصویر از نمای نزدیک هیپریون تهیه شده بوسیله کاوشگر کاسینی است . نزدیکترین تصویر تاکنون از فاصله بسیار دوری و از به هم پیوستن چندین تصویر جدا از هم تهیه شده است .

این تصویر بوسیله دوربین narrow-angle کاسینی در نور مرئی در 19 مارس 2005 با فاصله 1.3 میلیون کیلومتری نسبت به هیپریون گرفته شده است .کیفیت این عکس 8 کیلومتر بر هر پیکسل است .این تصویر بوسیله یک عامل از سه کمک دهنده مرئی دچار افزایش کنتراست شده است .دو کاوشگر کاسینی و هویگنس تاکنون اطلاعات بسیار جالبی را از کیوان ,اقمار آن و نیز قمر زمین نمای تیتان در اختیار دانشمندان قرار داده است .

[Renjer Babi]

تلسکوپ فضایی هابل ساختارهایی پنهان از یک کهکشان و همدمش را آشکار کرد.



بازوها و ساختارهای مارپیچی بزرگ کهکشان مارپیچی M 51 به صورت یک پلکان حلزونی شکل در فضا توسط هابل آشکار شد. این ساختار در واقع یک مسیر باریک از ستارگان و گاز هستند که با غبار پیوند خورده اند. این تصویری از یک کهکشان گردابی است که در ماه ژانویه 2005 میلادی با پیشرفته ترین دوربین های تلسکوپ فضایی هابل پیمایش و پدیدار شدند. اسم این کهکشان "گرداب" نام گرفته، زیرا ساختمان و ترکیب آن همانند یک گرداب واقعی است. سیمای قابل توجه این کهکشان گردابی دو بازوی آن است. بسیاری از کهکشانهای مارپیچی دارای بیشمار بازوهای بی قائده اند که ساختمان مارپیچی مشخص این کهکشان ها توسط این بازوها از دست میرود.

این بازوها یک هدف مهم و یکپارچه را در کهکشانهای مارپیچی خود دنبال میکنند , کارخانه هایی که کار آنها تولید ستارگان است، از هیدروژن فشرده و گاز و خوشه هایی از ستاره ها هستند. دانشمندان معتقدند که بازوهای این کهکشان برجسته است زیرا در اثر رویارویی و برخورد مداوم با کهکشان NGC 5195 است. این کهکشان زرد فام در دورترین نقطه خارج یکی از این بازوهاست.


http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/whirlpool-098uytgfhjk.jpg
عکس از Nasa, Esa. برای دیدن عکس بزرگتر اینجا کلیک کنید (http://imgsrc.hubblesite.org/hu/db/2005/12/images/a/formats/1024_wallpaper.jpg)

[Renjer Babi]

فضا پیمای مسنجر سایبان های خود را مقابل خورشید گرفت


با نزدیک شدن فضا پیمای مسنجر به سیاره عطارد و متعاقب آن خورشید دما نیز افزایش می یابد، بر این اساس در روز بیست و یک ژوئن(سی و یک خرداد) سال جاری این فضا پیما با چرخشی 180 درجه ای سایبان های خورشیدی را به منظور حفاظت از خود و تجهیز اتی که حمل می نماید،فعال کرده است.



نتیجه این فرایند که باعث ایجاد سایه ای بر روی فضا پیما و ثابت نگه داشتن دما در حد مجاز است، در تداوم ماموریت نقشی بسیار مهمی را ایفا می کند ،پیش از این هم از ماه مارس(اسفند) کاوشگر به خورشید پشت کرده و به سوی مقصد پیش می رود.

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/828_messenger.jpg




این عملیات شانزده دقیقه ای که از لابراتوار دانشگاه فیزیک کاربردی جان هاپکینز هدایت می شد،با ارسال سیگنال هایی از پایگاه مجهز به آنتن فضایی(وابسته به سیستم ارتباط ژرف فضایی ناسا) واقع در گلداستون کالیفرنیا به کاوشگر مخابره شده و توسط آنتن گیرنده مخابراتی کاوشگر که در قسمت پیشران آن قرار دارد دریافت و عملیات با موفقیت انجام شد.

مارک هالدریج مدیر بخش اجرایی این ماموریت می افزاید:همه چیز آن طور که ما می خواستیم و از قبل پیش بینی می شد ،صورت گرفت.هم اکنون دمای فضا پیما در حال کاهش است، و تمامی ابزار های آن در حالت نرمال به سر می برند.این کاوشگر هم اکنون در فاصله 5/196 میلیون کیلومتری از زمین و 6/144 میلیون کیلو متری از خورشید همچنان به راه خود ادامه می دهد.

در حال حاضر دانشمندان مشغول آماده کردن طرح های ویژه ای برای گذر این فضا پیما از کناره سیاره زهره در 24 اکتبر (دوم آبان) هستند،البته این عملیات جنبه آزمایشی خواهد داشت و به منظور تست ابزارها و تجهیزات کاوشگر به خصوص دوربین تعبیه شده در آن که مجهز به سیستم تصویر برداری دوگانه می باشد صورت می پذیرد.

[Renjer Babi]

مدارگرد اسمارت 1 که توسط سازمان فضایی اروپا جهت کاوش پیرامون یگانه قمر زمین در سال 2003 میلادی به فضا پرتاب شده بود در کمتر از سه ماه دیگر به فعالیت خود که نزدیک به 16 ماه ادامه داشت پایان خواهد داد.



http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/DEC_image001.jpg



مهمترین دلیل این فرایند اتمام سوخت مدارگرد است. با توجه به پیشبینی متخصصان، این مدارگرد در سوم سپتامبر (12 شهریور) امسال در طی سقوطی ، با سطح ماه برخورد کرده و منهدم می شود.اگر این فرایند به روال طبیعی انجام گیرد ،مدارگرد رفته رفته با کاهش گستره مدار خود به سطح ما نزدیک تر شده و پس از مدتی در 17 جولای (26 تیر) در نقطه ای با آن برخورد می کند ،این محل از دید ناظران زمینی پنهان خواهد ماند،اما دانشمندان قصد دارند تا با اجرای یک برنامه استراتژیک ،نقطه ای را برای برخورد تعیین کنند که از دید ناظر زمینی و یا رصد خانه ها، قابل مشاهده باشد.یکی از مهمترین ویژگی های این برنامه، مشاهد مستقیم و نزدیک تر سطح ماه است که می تواند در افزایش و بهبود داده ها نسبت به این قمر موثر باشد.
مدارگرد اسمارت 1 نخستین پروژه موفق سازمان فضایی اروپا در طی تحقیق و بررسی دقیق از ساختار ماه است.

[Renjer Babi]

ابرهای طوفانی برای دومین روز متوالی، آسمان مرکز فضایی کندی را در فلوریدا پوشاندند و پرواز شاتل دیسکاوری را به سوی ایستگاه فضایی بین‌المللی به تعویق انداختند. مقامات ناسا زمان پرتاب بعدی را ساعت 14:38 دقیقه روز چهارم جولای به وقت محلی (22:08 به وقت ایران)اعلام کردند


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/4ED_lightning.jpg
شرح عکس: یکی از چندین صاعقه و رعدوبرقی که در محوطه مرکز فضایی کندی روی داد. برخورد این صاعقه‌ها با شاتل در حال پرواز می‌تواند در بهترین حالت، آن را از مسیر خود منحرف کند.



فرمانده استیو لیندسی و شش فضانورد همراهش امیدوار بودند امروز راهی فضا شوند، اما گویی آسمان سر ناسازگاری دارد و دو ساعت مانده به زمان برنامه‌ریزی شده پرتاب، تعویق پرتاب دومین ماموریت بعد از انفجار کلمبیا اعلام شد. البته این تعویق برای سرنشینان شاتل چندان ناراحت‌کننده نبود، زیرا مهندسان 48 ساعت تا پرتاب بعدی فرصت دارند تا سوخت هیدروژن و اکسیژن پیل‌های سوختی درون شاتل را تجدید کنند و شرایط لازم را برای حداکثر تمدید ماموریت شاتل آماده کنند. پیش‌از این، هیدروژن ذخیره‌شده در شاتل تنها برای یک‌روز حضور بیشتر در فضا کافی بود و پس از آن، توان تولید الکتریسیته شاتل به صفر می‌رسید.
مسوولان هواشناسی ناسا اعلام کرده‌اند 60درصد احتمال دارد آب‌وهوا در بعدازظهر سه‌شنبه مناسب باشد، اما خبرنگارانی که در مرکز فضایی کندی مستقر شده‌اند، گزارش می‌دهند آب‌وهوا لحظه به لحظه بدتر می‌شود. پنجره پرواز روز سه‌شنبه ساعت 14:33 بعدازظهر آغاز می‌شود و ده دقیقه بعد پایان می‌یابد. بهترین زمان پرتاب ساعت 14:37:51 است، اما ممکن است بر اساس تازه‌ترین موقعیت‌سنجی ایستگاه فضایی بین‌المللی چند ثانیه‌ای جابجا شود. فضانوردان امیدوارند دیسکاوری در روز چهارم جولای پرواز خود را آغاز کند و مردم ایالات متحده، روز استقلال خود را با خبر خوش بازگشت به فضا جشن بگیرند.

[Renjer Babi]

آشکارساز مشترک آلمانی- بریتانیایی امواج گرانشی، GEO600، دوره جدید فعالیت خود را با جستجوی هجده ماهه‌ امواج گرانشی آغاز کرده است و پژوهشگران امیدوارند این‌بار، بزرگ‌ترین پیش‌بینی نظریه نسبیت عام را تایید کنند. آشکارسازی مستقیم امواج گرانشی سال‌ها است به یکی از مشکل‌ترین مسایل فیزیک جدید تبدیل شده است و دانشمندان امیدوارند با دست‌یابی به فناوری مشاهده این امواج، توانایی مشاهده بخش اعظم جهان را بدست آورند. 96درصد جهان از موادی مرموز تشکیل شده است که تنها با گرانش برهمکنش می‌کنند



http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/geo600_optics.jpg
شرح عکس: مجموعه‌ای از قطعات اپتیکی دقیق به‌کار رفته در آشکارساز ژئوششصد





آلبرت اینشتین در نظریه نسبیت عام، چهره جدید از گرانش را معرفی کرد؛ این‌که گرانش آن‌طور که نیوتون می‌گفت یک نیرو نیست، بلکه نتیجه هندسه فضازمان است. نسبیت عام، جهان را به‌جای هندسه مسطحه با هندسه غیراقلیدسی توضیح می‌دهد و این هندسه را تحت تاثیر توزیع ماده و انرژی در جهان تحلیل می‌کند. در نسبیت عام، این ماده است که انحنای فضازمان را تعیین می‌کند و انحنای فضازمان هم به نوبه خود، حرکت ماده را هدایت می‌کند. بنابراین مسیر حرکت یک جسم تحت تاثیر پیچ‌وتاب‌ها و ارتعاش‌های فضازمان است که ناشی از تاثیر جرم‌های دیگر است و این همان پدیده جاذبه گرانشی است که نیوتون آن را نیروی گرانشی نامید. اجرام متحرک، این ارتعاش‌های فضایی را افزایش می‌دهند و آنها را در تمام جهات پخش می‌کنند. این ارتعاش‌ها هم به‌شکل امواج گرانشی با سرعت نور در فضازمان حرکت می‌کنند و فضازمان را تغییر می‌دهند.
هرچه اجرام متحرک، جرم و سرعت بیشتری داشته باشند، شدت امواج گرانشی هم بیشتر می‌شود. بهترین منبع‌های تولید امواج گرانشی، گردش اجرام بسیار سنگین با سرعت بسیار زیاد به دور یکدیگر است، مانند یک منظومه دوتایی از ستارگان نوترونی یا سیاه‌چاله‌ها. انفجارهای ابرنواختری هم امواج قدرتمندی را تولید می‌کنند، اما تمام این منبع‌ها یک ضعف بزرگ دارند: هرچه فاصله‌شان از ما دورتر شود، امواج گرانشی به‌شدت ضعیف می‌شوند.
کارستن دانزمن، رییس مرکز بین‌المللی فیزیک گرانشی که اداره‌کننده ژئوششصد است، می‌گوید:« اگر در چندماه آینده ابرنواختری در همسایگی ما منفجر شود، شانس آشکارسازی و اندازه‌گیری امواج گرانشی آن بسیار بالا است. ما اولین گام را برای دست‌یابی به نجوم امواج گرانشی برداشته‌ایم و امیدواریم بتوانیم در آینده نزدیک، 96درصد از عالم را که در پرتوهای الکترومغناطیسی نامریی است، ببینیم».
بخش‌های وسیعی از جهان را ابرهای تاریک پوشانده‌اند و نمی‌توان آن مناطق را با پرتوهای الکترومغناطیسی و روش‌های معمولی اخترشناسی بررسی کرد. اما امواج گرانشی به راحتی از این ابرها عبور می‌کنند و به ما می‌رسند. از سوی دیگر، 96درصد جهان از ماده تاریک و انرژی تاریک تشکیل شده است که ماهیت نامشخصی دارند، اما با گرانش برهمکنش می‌دهند. نجوم امواج گرانشی می‌تواند توزیع دقیق ستارگان نوترونی و سیاه‌چاله‌ها را در جهان نشان دهد و اطلاعات دقیقی از ابرنواخترها و سیاه‌چاله‌های برخوردی فراهم کند. کیهان‌شناسان حتی معتقدند امواج گرانشی تولیدشده در مهبانگ هنوز در حال عبور از جهان است و می‌توان آنها را آشکار کرد. هم‌چنین بررسی امواج گرانشی تولیدشده در منظومه‌های ستارگان دوتایی می‌تواند آهنگ انبساط عالم را با دقت بسیار زیادی مشخص کند و تمام این‌ها در درک چگونگی خلق، ترکیب، تحول و سرنوشت عالم مفید خواهد بود.
بهترین منبع تولید امواج گرانشی، ابرنواختری است که در کهکشان خودمان، راه‌شیری، منفجر شود؛ اما این امواج فاصله زمین تا خورشید را تنها به اندازه قطر یک اتم تغییر می‌دهند که آن‌هم بیش از چندهزارم ثانیه دوام نمی‌آورد. اگر بخواهیم امواج گرانشی رسیده از کهکشان‌های همسایه را هم آشکار کنیم، حساسیت ابزارهایمان باید هزار برابر بیشتر باشد. بدین ترتیب حساسیت نسبی یک آشکارساز امواج گرانشی حدود 1021 است. دانزمن در مورد حساسیت ژئوششصد می‌گوید:« در اوایل کار، ما فقط می‌توانستیم بخش کوچکی از کهکشان خودمان را تحت پوشش داشته باشیم. اما امروز، حساسیت ابزارهایمان سه‌هزار بار بیشتر شده است و می‌توانیم رویدادهایی را که چندین بار دورتر از فاصله همسایگان کهکشانیمان است نیز تشخیص دهیم».



http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/GEO600_schematics.gif



حساسیت بالای یک آشکارساز امواج گرانشی را تنها می‌توان با یک تداخل‌سنج لیزری بدست آورد. تداخل‌سنج، از دو بازوی هم‌اندازه و عمود بر هم تشکیل شده است که دو پرتو نور با اختلاف فاز 180 درجه در آن حرکت می‌کنند. در انتهای مسیر، آینه‌ای قرار دارد که پرتوهای نور از آن بازتاب می‌شوند و پس از عبور از یک مجموعه اپتیکی، به یک آشکارساز هدایت می‌شوند. اگر طول مسیر پرتوهای نور در دو بازوی تداخل‌سنج برابر باشد، پرتوهای رسیده به آشکارساز همان اختلاف فاز اولیه را خواهند داشت و یکدیگر را خنثی خواهند کرد؛ اما اگر دو مسیر اختلاف داشته باشند، پرتوها یکدیگر را خنثی نخواهند کرد و درخشی از نور در آشکارساز ثبت می‌شود. این ابزار را نخستین بار آلبرت مایکلسون برای آزمایش نظریه اتر استفاده کرد و نشان داد چیزی به نام اتر وجود ندارد.



امروزه پیشرفته‌ترین تداخل‌سنج مایکلسون در آزمایشگاه ژئوششصد ساخته شده است. بازوهای این تداخل‌سنج در دو تونل زیرزمینی به طول ششصد متر قرار گرفته است. پایدارترین پرتوهای لیزر زمین به لوله‌ای خلأ (با فشار کم‌تر از یک میکرو پاسکال یا 11-10 برابر فشار جو) و فاقد هرگونه جذب نوری تابیده می‌شوند و یک مجموعه بسیار پیشرفته ضدارتعاش، از انتقال هر نوع ارتعاش خارجی به مجموعه تداخل‌سنج جلوگیری می‌کند. اگر امواج گرانشی به این تداخل‌سنج برسد، طول دو بازو تغییر می‌کند، فاز مخرب پرتوهای لیزر جابجا می‌شود و درخشی از نور در آشکارساز ثبت می‌شود. دانشمندان سال‌ها است درخش‌های ناشی از منبع‌های مختلف امواج گرانشی را شبیه‌سازی کرده‌اند تا با مقایسه آنها با درخش ثبت‌شده، بتوانند نوع و محل منبع را مشخص کنند.
اما کار به همین سادگی نیست. اختلال‌های بسیاری وجود دارد که احتمال آشکارسازی اشتباه امواج گرانشی را بالا می‌برد. نویزهای کوانتومی نور که به ماهیت موج‌ذره‌ای نور برمی‌گردد، نویز گرمایی ناشی از حرکت‌های براونی مولکول‌های آینه‌ها و زمین‌لرزه‌های شدیدتر از 6 درجه ریشتر در هر جای زمین می‌توانند اختلال‌هایی را در تداخل‌سنج ایجاد کنند و پیام اشتباهی را مخابره کنند. از سوی دیگر، برای تعیین دقیق محل منبع موج گرانشی به حداقل چهار آشکارساز نیاز است که همزمان این پدیده را رصد کنند. به همین دلیل ژئوششصد و دیگر آشکارسازهای امواج گرانشی باهم قرار گذاشته‌اند تا داده‌های بدست آمده را با یکدیگر مبادله کنند. دیگر آشکارسازهای امواج گرانشی عبارتند از دوقلوهای لایگو در ایالات متحده (با بازوهای 4 کیلومتری)، ویرگو در ایتالیا ( راه‌اندازی در پاییز امسال) و تاما در ژاپن (با بازوی سیصدمتری).
ژئوششصد از سوی ایالت فدرال ساکسون جنوبی، بنیاد فولکس‌واگن، موسسات ماکس‌پلانک، وزارت فدرال آموزش و تحقیقات آلمان و انجمن تحقیقات اخترشناسی و فیزیک ذرات انگلستان تاسیس شده است و موسسه فیزیک گرانشی ماکس پلانک همراه با دانشگاه‌های هانوفر، گلاسکو و کاردیف مسوولیت علمی آن را برعهده دارد

[Renjer Babi]

کهکشان های دوردست که احتمالا پرورش دهنده بزرگترین سیاهچاله های عالم اند توسط رصد خانه فضایی چاندرا ناسا کشف شدند .


برخورد های میان کهکشانی در جهان آغازین ممکن است باعث رشد سریع چنین سیاهچاله هایی شده باشد. یک تیم جهانی از دانشمند به سرپرستی دیوید الکساندر از دانشگاه کمبریج دریافته اند که کهکشان های جوان بسیار درخشان و سیاهچاله مرکزیشان در حدو 10 بیلیون سال پیش جهشی ناگهانی در رشد داشته اند این رشد ناگهانی سیاهچاله ها و کهکشان ها تنها در کهکشان های دوردستی که دارای فعال ترین سیاهچاله های جهان هستند مشاهده شده که ممکن است یکی از مراحل تولد کوازار (اخترنما ) باشد.


http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/galaxies-987tfaa.jpg



این تصویر نمایانگر دو کهکشان جوان در حال برخورد است این برخورد باعث تغییر بزرگ در شکل ستاره ها و ایجاد منبع سوخت برای سیاهچاله های فوق پرجرم است. تصویر پایین –چپ که توسط رصدخانه فضایی چاندرا گرفته شده سیاهچاله های مرکزی دو کهکشان در حال برخورد را نشان میدهد .

[Renjer Babi]

تلسکوپ فضایی اسپیتزر یک کمبربند سیارکی را در فاصله 41 سال نوری از زمین رصد کرد .



این کمربند سیارکی جدید اولین کمربند سیارکی است که به دور ستاره ای با جرم تقریبا برابر خورشید میگردد ( قبل از این کشف تنها دو کمربند مشابه کشف شده بودند که به دور ستاره گان پرجرم تر از خورشید میگشتند)

این کمربند که به دور ستاره ای به نام HD69830 در فاصله 41 سال نوری از ما میگردد HD69830 جرمی تقریبا برابر با خورشید دارد. کمربند کشف شده چند تفاوت با کمربند سیارکهای ما در منظومه شمسی دارد کمربند سیارکهای منظومه شمسی در فاصله بین مریخ و مشتری قرار دارد در صورتی که کمربند سیارکی کشف شده فاصله ای کمتر از 0/7 واحد نجومی از ستاره خود دارد ( فاصله کمربند سیارکی جدید تا ستاره مادرش از فاصله سیاره زهره تا خورشید کمتر است ) کمربند کشف شده بسیار زخیم تر از کمربند سیارکی ماست به طوری که اگر کمربند سیارکی ما چنین ضخامتی داشت باعث روشن شدن غبار در نظومه شمسی میشد و نواری نورانی شبها در آسمان قابل رویت بود.
http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/spitzer-042005-browse-l.jpg

[Renjer Babi]

در پی لغو پرتاب شاتل دیسکاوری در بعدازظهر روز یک‌شنبه و به‌تعویق افتادن آن تا روز سه‌شنبه، مهندسان پرواز به بازرسی مجدد مخزن سوخت پرداختند و ترکی را در یکی از عایق‌های آن یافتند. این پوشش عایق نزدیک به بالاترین قلابی است که لوله 43 سانتی‌متری انتقال اکسیژن مایع را به مخزن متصل کرده است. برخی از مهندسان معتقدند این ترک باید تعمیر شود، اما مدیران برنامه پرتاب شاتل گفته‌اند راه‌حل‌های دیگری نیز وجود دارد


مهندسان هم‌چنین توانسته‌اند قطعه کوچکی از عایق کف‌آلود را روی سکوی متحرک پرتاب دیسکاوری پیدا کنند که احتمالا با این ترک مرتبط است. هنوز مشخص نیست چه عاملی این ترک را ایجاد کرده، اما قطعا اختلاف دمای شدید بین سوخت هیدروژن مایع و هوای بیرون بی‌تاثیر نبوده است. سخنگوی ناسا با تایید وجود این ترک افزوده است:« طول این ترک بین 10 تا 12 سانتی‌متر است، اما نمی‌دانم چطور کسی چنین ترک بزرگی را ندیده است. لوله انتقال اکسیژن مایع باید در جاهایی خم شود و در بعضی مناطق، بخشی از فلز به اجبار باید لخت بماند. اختلاف شدید دما در این مناطق می‌تواند خطرساز باشد».
تا زمان نگارش این خبر هنوز تصمیمی قطعی اعلام نشده است و مشخص نیست آیا این وجود این ترک، سومین پرتاب شاتل را که برای روز سه‌شنبه برنامه‌ریزی شده است، به‌تعویق خواهد انداخت یا خیر. پیش‌از این قرار بود شاتل دیسکاوری در روز شنبه به فضا پرتاب شود که به دلیل آب‌وهوای طوفانی، این پرواز دو بار به تعویق افتاد. قرار است دیسکاوری ساعت 14:38 روز سه‌شنبه 13 تیرماه (به وقت محلی) از مرکز فضایی کندی در فلوریدا رهسپار ایستگاه فضایی بین‌المللی شود

[Renjer Babi]

آزمایش تصویربرداری پیشرفته ماه، AMIE، مستقر در فضاپیمای اسمارت1، توانسته است تصاویر دقیقی از گودال کپلر تهیه کند.

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/kepler_crater.jpg

تصاویر اسمارت1 از فاصله 1613 تا 1702 کیلومتری سطح ماه گرفته شده است و وضوح تصویر، 146 تا 154 متر در هر نقطه است. گودال کپلر، گودال برخوردی کوچک و جوانی است که بین اقیانوس طوفان‌ها و دریای جزیره‌ها (Mare Insularum) قرار گرفته است. این گودال با قطر 32 کیلومتر و ژرفای 2.6کیلومتر، از زمین با یک ابزار اپتیکی ساده نیز دیده می‌شود و همان‌طور که از اسمش برمی‌آید، به افتخار یوهانس کپلر (1571 – 1630)، منجم بزرگ آلمانی نام‌گذاری شده است


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/kepler_crater_3D.jpg
تصویری سه بعدی که گودال کپلر و نواحی اطراف آن را نشان می دهد.


گودال کپلر، ساختاری شعاعی را در خارج خود نشان می‌دهد که پس از ترکیب با ساختارهای شعاعی دیگر گودال‌ها، تا سیصد کیلومتر گسترده می‌شوند. دیواره خارجی شبیه به کثیرالاضلاع است، اما دیواره درونی ریزش کرده و فضای تخت ناهمواری را درون گودال ایجاد کرده است.این تصویر به کمک قابلیت پیگردی فضاپیمای اسمارت1 گرفته شده است. مهندسان اروپایی از این قابلیت برای ره‌گیری اهداف ثابت به هنگام عبور از فراز آنها استفاده می‌کنند، بدین شکل که فیلتر وضوح دوربین تصویربردار بر روی هدف ثابت می‌ماند

[Renjer Babi]

دوربین مدارگرد مریخ (MOC)، مهم‌ترین ابزار تصویربرداری نقشه‌بردار سراسری مریخ (MGS)است که ماموریت دارد سطح سیاره سرخ را با دقت بررسی کند. بیش‌از هشت سال است این فضاپیما گرد مریخ می‌چرخد، اما کیفیت ابزارهای آن تغییری پیدا نکرده است.


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/malea_patera.jpg


تصویر اول، سطح غبارآلود نزدیک به دیواره مالیا پترا (Malea Patera) را نشان می‌دهدکه در جنوب غربی هلاس پلانیتیا واقع شده است. عارضه مدوری که در بالای تصویر دیده می‌شود، یک گودال برخوردی است که از غبار پوشیده شده و شکلش تقریبا معکوس شده است؛ اما هنوز دیواره‌های برافراشته خوش‌تعریفی را نشان می‌دهد. رگه‌های تیره متعددی که در تصویر دیده می‌شود، ردهای برجامانده از چشمه‌های زودگذر و گردبادهای غبارآلود تابستانی است که در این ناحیه به وفور روی می‌دهد. مرکز تصویر در 63.4 جنوبی و 312.5 غربی مریخ قرار دارد و پهنای تصویر تقریبا 3 کیلومتر است.


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/mars_north_pole1.jpg



نمای دوم که بخشی از ناحیه 77.3 شمالی و 95.4 غربی را به عرض 3 کیلومتر نشان می‌دهد، شن‌های روان قطب شمال مریخ را به تصویر کشیده است. سرمای زمستان در نیمکره شمالی مریخ موجب یخ‌زدن دی‌اکسید کربن و رسوب یخ خشک بر این تپه‌ها شده است. تصویر در بهار مریخ گرفته شده و نقاط تیره‌ای که در اطراف تپه‌ها دیده می‌شوند، مربوط به شبنم‌های یخ‌زده‌ای است که یا در حال تصعیدند، یا ساختاری زبر را تشکیل داده‌اند و یا این ساختار را در حال تصعیدشدن تشکیل داده‌اند




http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/mars_3.jpg



تصویر سوم نیز بخشی از دشت غباری لبیتیس فوسائی (Labeatis Fossae) را نشان می‌دهد که بریدگی بزرگی آن را قطع کرده است. سنگ‌هایی که از بالای دیواره جدا شده‌اند، به پایین غلتیده‌اند و در بستر بریدگی ساکن مانده‌اند. البته بعضی از این سنگ‌ها نیز در شیب‌های دیواره گیر کرده‌اند. لبیتیس فوسایی در موقعیت 22.1 شمالی و 95.4 غربی مریخ واقع شده است.

[Renjer Babi]

اگر سطح ماه را با تلسکوپ دیده باشید، حتما عوارض پیچ‌خورده‌ای را روی سطح آبله‌گون قمر زمین دیده‌اید که شبیه به خامه روی قهوه است. این عوارض مسطح که لونارسویرل (پیچ‌وتاب‌های روی ماه) نام دارند، توده‌های غبار رنگ‌پریده‌ای هستند که در الگوهایی پیچ‌خورده روی سطح تاریک‌تر ماه پخش شده‌اند. جالب این‌جا است که میدان مغناطیسی این مناطق با محیط اطرافشان تفاوت دارد. برخی دانشمندان حدس زده‌اند که میدان مغناطیسی این نواحی از برنزه‌شدن خاک ماه بر اثر باد‌های خورشیدی جلوگیری می‌کند و الگویی غیرعادی را پدید می‌آورد


ک فنجان قهوه داغ را تصور کنید که رنگ کاملا تیره‌ای دارد. حال یک قطره شیر روی آن بریزید و فنجان را آرام تکان دهید. قطره آرام آرام در مسیرهایی مارپیچ بر سطح قهوه پخش می‌شود. اگر این تصویر را یک میلیون بار بزرگ کنید، به الگویی می‌رسید که در پیچ‌خوردگی‌های روی ماه دیده می‌شود! به‌نظر می‌رسد لونارسویرل‌ها جلگه‌هایی پیچ‌وتاب خورده از غبار رنگ‌پریده سطح ماه باشند که ده‌ها کیلومتر بر سطح این قمر پیچ خورده‌اند. آنها کاملا مسطحند و میدانی مغناطیسی از آنها محافظت می‌کند. باب لین، استاد دانشگاه کالیفرنیا، برکلی که چهل سال است این پدیده را مطالعه می‌کند در مورد آنها می‌گوید:« ما هنوز نمی‌دانیم این پیچ‌خوردگی‌ها چیستند، فقط فهمیده‌ایم که بسیار عجیبند

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/LUNAR_swirl.jpg


یکی از بزرگ‌ترین این پیچ‌خوردگی‌ها را می‌توان با یک تلسکوپ آماتوری هم دید. این عارضه که رینرگاما نام دارد، نزدیک ساحل غربی اقیانوس طوفان‌ها (Oceanus Procellarum) واقع شده و در نگاه اول همانند گودالی برخوردی به‌نظر می‌رسد که به شکل غریبی نامنظم است. راستش را بخواهید، سیاره‌شناسان هم تا سال‌ها فکر می‌کردند که این عارضه یک گودال عجیب است، اما در سال 1966، لونار اوربیتر2 با پرواز بر فراز این منطقه توانست تصاویری از رینرگاما تهیه کند. این تصاویر سیاه‌وسفید و کم کیفیت نشان داد این پدیده هرچه باشد، یک گودال نیست.
چندی بعد، دو پیچ‌خوردگی دیگر نیز پیدا شد. این دو دقیقا در آن سوی ماه، مقابل بسترهای برخوردی بین دریای باران‌ها (Mare Imbrium) و دریای شرقی (Mare Orientale) واقع شده‌اند. به‌نظر می‌رسید برخوردی در یک سوی ماه منجر به پدید آمدن پیچ‌خوردگی‌هایی در سوی دیگر ماه می‌شود، اما کسی نتوانست این پدیده را توضیح دهد.
در سال 1972، لین و همکارانش به‌طور اتفاقی کشف کردند که این پیچ‌خوردگی‌ها خواص مغناطیسی دارند. این کشف هم مانند بسیاری دیگر از کشفیات علمی، زمانی اتفاق افتاد که این گروه بر روی موضوع کاملا متفاوتی مطالعه می‌کردند؛ دنباله مغناطیسی زمین، ادامه میدان مغناطیسی زمین که بر اثر برهمکنش بادهای خورشیدی با این میدان بیش‌از یک‌ونیم میلیون کیلومتر در فضا کشیده شده است. لین و همکارانش برای بررسی این دنباله دو ماهواره کوچک ساختند و از ناسا خواستند آن‌ها را در مدار ماه قرار دهد. ماه ، جای بسیار مناسبی برای آزمایش این دنباله مغناطیسی است، زیرا در هر گردش ماهیانه خود به دور زمین از میان این دنباله عبور می‌کند.
این ماهواره‌ها را سرنشینان آپولو15 در سال 1971 و آپولو16 در سال 1972 در مدار ماه قرار دادند و چندی بعد، آشکارسازهای الکترون و مغناطیس‌سنج‌های نصب‌شده روی ماهواره‌ها، جمع‌آوری اطلاعات را آغاز کردند. نتایج ارسالی این ماهواره‌ها اطلاعات ارزشمندی را از دنباله مغناطیسی زمین فراهم کرد، اما دانشمندان توانستند به اطلاعات مهم‌تری از ماه نیز دست پیدا کنند.


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/lunar_swrils_magnetic_field.jpg




هنگامی‌که ماهواره‌ها از فاصله صد کیلومتری سطح ماه عبور می‌کردند، میدان مغناطیسی عجیبی را ثبت می‌کردند. این میدان مغناطیسی از سطح ماه خارج می‌شد، تا ارتفاع بالایی صعود می‌کرد و حسگرهای ماهواره‌ها را تحت تاثیر قرار می‌داد. دانشمندان نتیجه گرفتند که ماه دارای میدان مغناطیسی است، اما این میدان برخلاف میدان سراسری زمین، شبیه به لحافی بزرگ بود که جای‌جای آن را سوراخ کرده باشند.
قوی‌ترین میدان مغناطیسی برفراز پیچ‌خوردگی‌های ماه ثبت شده بود. میدان مغناطیسی در سطح این پیچ‌خوردگی‌ها چند صد نانوتسلا (میدان مغناطیسی زمین سی‌هزار نانو تسلا است) اندازه‌گیری شد و جالب این بود که جهت‌گیری میدان مرتب تغییر می‌کرد.
لین هنوز هم معتقد است که این میدان‌های مغناطیسی عجیب، نقش مهمی در منشا این پیچ‌خوردگی‌ها برعهده دارند. او حدس می‌زند حدود چهار میلیارد سال پیش، ماه هسته‌ای از آهن مایع داشت و بالتبع یک میدان مغناطیسی سراسری هم در اطراف این قمر وجود داشت. اگر سیارکی به ماه برخورد می‌کرد، ابری از گاز رسانای الکتریکی (یک محیط پلاسمایی) تشکیل می‌شد که اطراف ماه را دربر می‌گرفت و میدان مغناطیسی ماه را به عقب می‌راند. این ابر می‌توانست در نقطه‌ای کاملا مقابل محل برخورد سیارک بسته شود و میدان مغناطیسی را در آنجا متمرکز کند. میلیون‌ها سال بعد، هسته ماه سرد ‌شد و میدان مغناطیسی سراسری ماه از بین رفت، اما قوی‌ترین بخش‌های میدان مغناطیسی باقی ‌ماندند و همان پیچ‌وتاب‌‌هایی را تشکیل دادند که امروز می‌بینیم.
این نظریه می‌تواند ظاهر روشن و خامه‌مانند (!) این پیچ‌وتاب‌ها را توضیح دهد. برخی از پژوهشگران نشان داده‌اند که برخورد بادهای خورشیدی به سطح ماه، آن را در درازمدت تیره می‌کند. اما میدان مغناطیسی این پیچ‌وتاب‌ها سبب می‌شود بادهای خورشدی بازتاب شوند و آنها روشن باقی بمانند. اگر این نظر درست باشد، این پیچ‌خوردگی‌ها، سایه‌ای سفید از پیچ‌وتاب‌های میدان مغناطیسی بر فراز این نواحی است.
این نظریه بسیاری از مشکلات را پاسخ می‌دهد، اما یک مشکل بزرگ وجود دارد: دو پیچ‌خوردگی ماه دقیقا در مقابل یک گودال برخوردی قرار دارند، اما رینرگاما چنین خاصیتی ندارد. بنابراین نظریه برخورد سیارک و ایجاد ابر پلاسمایی برای این پیچ‌خوردگی مناسب نیست. چه باید کرد؟
خوشبختانه ناسا قصد دارد به ماه بازگردد و شواهد بیشتری جمع‌آوری کند. مدارگرد بازاکتشافی ماه، LRO، نخستین ابزاری است که در سال 2008 رهسپار قمر زمین خواهد شد و با دوربین بسیار پیشرفته خود که به پرتوهای لیزر مجهز است، نقشه‌هایی سه‌بعدی از تمام سطح ماه تهیه خواهد کرد. دانشمندان از هم‌اکنون منتظر تصاویر هیجان‌انگیز این مدارگرد از پیچ‌خوردگی‌های ماه هستند.
یکی دیگر از ابزارهای ناسا به نام نقشه‌بردار کانی‌شناسی ماه، قرار است در سال 2008 سوار بر فضاپیمای هندی چاندرایان1 رهسپار ماه شود. این ابزار به یک طیف‌نگار فروسرخ مجهز است که می‌تواند پوسته ماه را بررسی کند و جزئیات دقیقی از ترکیبات شیمیایی موجود در سطح ماه را آشکار کند. این ابزار نیز تمام سطح ماه را بررسی خواهد کرد.
سا‌ل‌ها است سیاره‌شناسان در جستجوی پاسخ این پرسشند که این پیچ‌وتاب‌ها از چه ساخته شده‌اند؟ آیا آنها واقعا مسطحند؟ چرا این پیچ‌وتاب‌های خامه‌ای با پوسته قهوه‌مانند متفاوتند؟ اما شاید پاسخ این‌ها در یک فنجان قهوه نهفته باشد!

[Renjer Babi]

فضاپیمای کاسینی در ادامه ماموریت خود، تصویری زیبا از چگونگی پراکندگی نور خورشید در جو تایتان، بزرگ‌ترین قمر سیاره زحل تهیه کرده است. کاسینی برای تهیه این تصویر مجبور شد به پشت تایتان برود و حوالی خط واصل خورشید- تایتان قرار بگیرد.


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/titan_light_ring.jpg


تایتان، تنها قمر منظومه شمسی است که جو غلیظی دارد و از آن‌جا که گرانش این قمر بسیار ضعیف‌تر از گرانش زمین است، جو این قمر تا ارتفاع بیشتری نسبت به زمین گسترده شده است. کاسینی این تصویر را از فاصله 2.3 میلیون کیلومتری تایتان گرفته است و همان‌طور که در تصویر می‌بینید، ساختارهایی را در جو شمالی این قمر آشکار کرده است. هر نقطه تصویر تایتان متناظر با جزئیاتی به ابعاد 14 کیلومتر است و عدم تقارن حلقه به این دلیل است که کاسینی بالاتر از خط واصل تایتان و خورشید قرار گرفته است.
در سمت چپ تایتان و بالاتر از حلقه‌های زحل، قمر کوچک ژانوس دیده می‌شود که 181 کیلومتر قطر دارد و در برابر تایتان 5150 کیلومتری، خرده سنگی بیش به‌نظر نمی‌رسد. ژانوس که در فاصله 3.7 میلیون کیلومتری کاسینی است، در آن سوی حلقه‌های زحل قرار گرفته است. حلقه‌های زحل هم مانند ژانوس و تایتان، چهره تاریک خود را به نمایش گذاشته‌اند.
کاسینی پس از پشت‌سر گذاشتن نیمی از ماموریت چهارساله خود، در آخر تیرماه به نزدیک‌ترین فاصله از این قمر خواهد رسید. سیاره‌شناسان بی‌صبرانه منتظرند تا کاسینی تصاویر خود را از ارتفاع 950 کیلومتری سطح این قمر ارسال کند. تایتان شباهت‌های زیادی به زمین دارد و از این رو، مدیران ماموریت کاسینی مدار این فضاپیما را به نحوی طراحی کرده‌اند که تا خردادماه سال آینده، این فضاپیما هفده بار از نزدیکی این قمر عبور کند و اطلاعات بیشتری را از سطح آن که زیر پوشش غلیظ جو آن پنهان مانده است، جمع‌آوری کند

[Renjer Babi]

اخترشناسان دانشگاه ساوثمپتون به شواهدی دست یافته‌اند که نشان می‌دهد سیاه‌چاله‌ها تنها اجرامی نیستند که از جت‌های نسبیتی ماده، پرتوهای فروسرخ تولید می‌کنند. جت نسبیتی، باریکه‌ای از ذرات است که با سرعت نزدیک به سرعت نور به فضا پرتاب می‌شوند
این جت‌های نسبیتی پایدار تاکنون فقط در سیاه‌چاله‌هایی پیدا شده است که عضوی از یک منظومه دوتایی تابنده پرتوهای ایکس هستند. چنین منظومه‌ای از یک سیاه‌چاله تشکیل شده که ستاره‌ای معمولی در فاصله‌ای نزدیک برگرد آن می‌چرخد. گرانش شدید سیاه‌چاله لایه‌های خارجی ستاره را به سوی خود می‌کشد و مواد گازی ستاره را در قرص برافزایشی اطرافش جمع می‌کند. دوران سریع مواد در قرص برافزایشی، دمای آنها را به‌شدت افزایش می‌دهد و این مواد داغ پرتوی ایکس می‌تابانند.
اما اخترشناسان با استفاده از ابزارهای بسیار حساس فروسرخ مستقر در تلسکوپ فضایی اسپیتزر توانسته‌اند یکی از این جت‌های پایدار را کشف کنند که از ستاره‌ای نوترونی واقع در یک منظومه دوتایی تابش ایکس خارج می‌شود. سال‌ها بود اخترشناسان شک داشتند که آیا سیاه‌چاله‌ها خاصیتی یکتا دارند که جت‌های نسبیتی را تولید می‌کند یا خیر؛ اما با کشف این منظومه ستاره نوترونی مشخص شد عامل تشکیل این جت‌های ماده، یکی از خواص مشترک ستارگان نوترونی و سیاه‌چاله‌ها است.
ستارگان نوترونی و سیاه‌چاله‌ها در مرگ ستارگان سنگین تولید می‌شوند. اگر سنگینی ستاره‌ای 1.4 تا 2.5 برابر جرم خورشید باشد، ستاره در انفجاری عظیم منفجر می‌شود و فشار بسیار زیادی در مرکز ستاره تولید می‌شود که الکترون و پروتون (ماده معمولی) را باهم ترکیب می‌کند. موجود جدیدی تشکیل می‌شود که تقریبا از نوترون ساخته شده است، حدود بیست کیلومتر قطر دارد و با سرعت بسیار زیادی دوران می‌کند. چگالی این موجود که ستاره نوترونی نام دارد، تقریبا به اندازه چگالی هسته یک اتم است. اما اگر ستاره سنگین‌تر از 2.5 برابر جرم خورشید باشد، فشار گرانشی به قدری شدید است که حتی نوترون‌ها هم نمی‌توانند در برابر آن مقاومت کنند و ستاره به جسمی با گرانش بسیار قوی تبدیل می‌شود. شدت این میدان گرانشی به‌قدری است که حتی پرتوهای نور هم که سریع‌ترین موجودات این عالمند، نمی‌توانند از آن بگریزند. در نتیجه جسمی تاریک تشکیل می‌شود که همه چیز را می‌بلعد، همانند یک حفره سیاه و از این رو این موجود را سیاه‌چاله نام نهاده‌اند.
دکتر توماس مکارونه، اخترشناس دانشگاه ساوثمپتون و از کاشفان این ستاره نوترونی می‌گوید:« اخترشناسان برای دیدن جت‌های سیاه‌چاله‌ای معمولا از تلسکوپ‌های رادیویی استفاده می‌کنند، زیار با بررسی امواج رادیویی می‌توان این جت‌ها را از دیگر اجزای منظومه دوتایی تفکیک کرد. اما امواج رادیویی جت‌های یک ستاره نوترونی خیلی ضعیف است و اگر بخواهیم از تلسکوپ رادیویی استفاده کنیم، باید زمان زیادی را صرف جمع‌آوری اطلاعات بکنیم».
ستاره نوترونی تازه کشف شده، 4U 0614+091 نام دارد و در فاصله ده‌هزار سال نوری زمین در صورت فلکی جبار واقع شده است. حداقل یک روز طول می‌کشد تا قوی‌ترین تلسکوپ‌های رادیویی زمین علایم رادیویی این جت ماده را آشکار کنند، اما اسپیتزر توانسته است با چند ساعت خیره ماندن به موقعیت این ستاره نوترونی، جت‌های کم‌نور ماده را آشکار کند و اطلاعات جالبی از هندسه این جت را فراهم کند.به‌نظر می‌رسد حضور یک قرص برافزایشی در کنار یک میدان گرانشی شدید، تمام آن چیزی است که برای تولید چنین جت‌های نسبیتی لازم است.
در 25 سال گذشته، اخترشناسان در اهمیت سیاه‌چاله در تولید جت‌های ماده شک کرده بودند و حدس می‌زدند این جت‌ها در اطراف اجرام غیر معمول دیگری هم وجود داشته باشد. آنها سال‌ها است تلاش می‌کنند با مقایسه رفتار جت‌های نسبیتی در دوتایی‌های تابش ایکس ستاره نوترونی‌ و دوتایی‌های تابش ایکس سیاه‌چاله‌ای، ستارگان نوترونی و سیاه‌چاله‌ها را مستقیما باهم مقایسه کنند و بررسی کنند آیا این جت‌های ماده انرژی دورانی سیاه‌چاله را کاهش می‌دهند یا خیر. دکتر مکارونه می‌گوید:« امیدواریم با کشف این ستاره نوترونی بتوانیم ساختار جت‌های نسبیتی را درک کنیم و به اطلاعات جالبی از ستارگان نوترونی و سیاه‌چاله‌ها دست پیدا کنیم

[Renjer Babi]

ناسا در تلاش است شاتل را برای پرتاب امشب آماده کند. مدیران ارشد ناشا در جلسه شب گذشته خود که دو ساعت به طول انجامید، به این نتیجه رسیدند که نیازی به تعمیر ترک ایجاد شده در مخزن خارجی سوخت نیست و شاتل دیسکاوری می‌تواند در ساعت 14:37 امروز ( 18:37 به وقت جهانی) از مرکز فضایی کندی پرتاب شود.


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/Foam_place_EFT.jpg

روز گذشته، مهندسان ناسا قطعه‌ای از عایق کف‌آلود مخزن خارجی سوخت را روی سکوی پرتاب پیدا کردند که مربوط به پوشش محافظ لوله 43سانتی‌متری انتقال اکسیژن مایع بود. تحقیقات نشان داده است بارانی که در روز شنبه بر روی مخزن خارجی سوخت بارید، به مفصل متحرک لوله سرایت کرد و در مجاورت سوخت اکسیژن مایع یخ زد. دو بار تزریق و تخلیه سوخت اکسیژن و هیدروژن مایع (در روزهای شنبه و یک‌شنبه) سبب انبساط موضعی و تنش‌های حرارتی ناهماهنگ یخ شد و این عامل به نوبه خود، قطعه مثلثی شکل عایق را سست و در نهایت آن را از بدنه مخزن جدا کرد. به‌نظر بسیاری از مهندسان، تنش‌هایی که در دوبار تزریق و تخلیه سوخت بسیار سرد به مخزن ایجاد شده است، بیشتر از تنش‌های واردشده در پرتاب شاتل است

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/A8F_foamdebris.jpg


پیش‌از این مهندسان ناسا تخمین زده‌ بودند اگر قطعه‌ای از این بخش جدا شود، حداقل باید 5.9 گرم وزن داشته باشد تا به شاتل آسیب جدی وارد کند، اما این قطعه مثلثی شکل 7 سانتی‌متری تنها 2.6 گرم وزن دارد که خوش‌بختانه نصف آن چیزی است که بتواند خطر یک‌درصدی برخورد فاجعه‌بار را ایجاد کند. اگر این قطعه در حین پرتاب شاتل جدا می‌شد، تنها می‌توانست به یکی از سفال‌های عایق حرارتی آسیب وارد کند که آن‌هم در فضا قابل ترمیم بود و خطر بزرگی محسوب نمی‌شد.
در جلسه دیشب مدیران ارشد ناسا سه موضوع مهم مطرح شده است، آیا حرارت تولید شده در این ترک غیر آیرودینامیک برای مخزن سوخت خطرنام نیست، آیا احتمال دارد توده‌های دیگری هم از این عایق جدا شود و آیا قلاب نگاه‌دارنده لوله اکسیژن مایع که بخشی از عایقش را از دست داده، می‌تواند آن‌قدر سرد شود که در طول پرواز در هوای مرطوب فلوریدا، بخار آب را به یخ تبدیل کند و دوباره بخشی از عایق جدا شود؟ مدیران ناسا به این نتیجه رسیده‌اند که هیچ‌یک از این سه موضوع برای این پرواز دردسرساز نیست.


دیشب، مهندسان ناسا با ابزاری دست‌ساز، دوربینی را تا 15 سانتی‌متری ترک ایجادشده رساندند و آن منطقه را به‌دقت بازرسی کردند. نشانه‌ای از عایق‌های سست دیده نشد. مهندسان هم‌چنین پیش‌بینی کرده‌اند که در این ترک بیش‌از 2.27 گرم یخ تشکیل نخواهد شد و این مقدار، بسیار کم‌تر از چیزی است که برای مسافران شاتل دردسرساز باشد.



http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/discovery_crack_position.jpg


ترک مورد بحث در بالاترین قلاب نگاه‌دارنده لوله انتقال سوخت اکسیژن مایع ایجاد شده است که در نزدیکی دماغه شاتل واقع شده و فاصله نسبتا نزدیکی با محدوده دوپایه‌ای بال چپ دارد. در حادثه انفجار شاتل کلمبیا، برخورد یک قطعه عایق 750 گرمی به محدوده دوپایه‌ای بال چپ، پوشش عایق این بخش را سوراخ کرد. در بازگشت به زمین، پلاسمای داغ از این روزنه به داخل شاتل راه یافت و شاتل را متلاشی کرد.
اگر شرایط پرواز برای امروز مناسب باشد، اولین بار است که شاتل در روز استقلال ایالات متحده به فضا پرتاب می‌شود، از این رو مهندسان ناسا تمام تلاش خود را به‌کار گرفته‌اند تا این پرواز سرنوشت‌ساز شاتل را با موفقیت انجام دهند. پیش‌بینی وضع هوا نشان می‌دهد چهل درصد احتمال آب‌وهوای نامناسب وجود دارد که بهترین پیش‌بینی برای این هفته است. ماموران ناسا هم‌چنین سی لاشخور را در تله‌های زنده به دام انداخته‌اند تا در زمان پرتاب شاتل، پرنده‌ای در آن نزدیکی نباشد. برخورد یک لاشخور چند ده کیلویی با شاتل، بدترین حادثه‌ای است که می‌تواند برای این فضاپیمای رفت‌وبرگشت پیش بیاید، حتی بدتر از جداشدن تمام پوشش عایق مخزن سوخت!

[Renjer Babi]

بامداد امروز، مخزن خارجی سوخت شاتل فضایی دیسکاوری برای سومین بار در چهار روز گذشته پر شد تا در صورت مناسب بودن شرایط آب‌وهوایی، این شاتل در ساعت 14:38 امروز (23:08 به وقت تهران) از مرکز فضایی کندی به فضا پرتاب شود.

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/FCZ_151472main_shuttlepad.jpg


در ساعت 4:36 بامداد امروز به وقت محلی (12:06 ظهر به وقت تهران)، عملیات سوخت‌رسانی به مخزن خارجی سوخت آغاز شد و در طول سه ساعت، 542 مترمکعب اکسیژن مایع و 1540 متر مکعب هیدروژن مایع به درون مخزن نارنجی‌رنگ منتقل شد. (هر متر مکعب، حجم مکعبی به ضلع یک متر است و معادل هزار لیتر است).
پیش از این قرار بود دیسکاوری پرواز خود را در روزهای شنبه و یک‌شنبه آغاز کند که به دلیل آب‌وهوای طوفانی و رعدوبرق در مرکز فضایی کندی، این پروازها به تعویق افتاد. در روز یک‌شنبه (بامداد دوشنبه در ایران)، بازرسان شاتل متوجه قطعه‌ای کوچک از عایق کف‌آلودی شدند که از مخزن خارجی سوخت جدا شده و بر روی سکوی پرتاب افتاده بود. اما مدیران ناسا در جلسه دیشب خود به این نتیجه رسیدند که خطر قابل قبولی پرواز شاتل را تهدید نمی‌کند

هم‌چنین گرم‌کن یکی از موتورهای پیشران فرعی انتهای دیسکاوری نیز از کار افتاده است. این بخش فقط برای کار در فضا طراحی شده است، اما مهندسان ناسا اعلام کرده‌اند که این خرابی تاثیری بر ماموریت و فعالیت‌های فضانوردان نخواهد داشت. تازه‌ترین پیش‌بینی‌های هواشناسی ناسا احتمال آب‌وهوای نامناسب را برای پرواز امروز شاتل تنها 20 درصد تعیین کرده است. به‌نظر می‌رسد همه چیز برای پرواز شاتل در روز استقلال ایالات متحده آماده است.
این ماموریت شاتل دیسکاوری، STS-121 نام دارد و با هفت سرنشین، به منظور تعمیر و ارتقای ایستگاه فضایی بین‌المللی انجام می‌شود. قرار است در این ماموریت، مسافر سومی از آژانس فضایی اروپا به دو سرنشین ایستگاه فضایی بین‌المللی ملحق شود و برای اولین بار پس از انفجار شاتل کلمبیا، تعداد سرنشینان این ایستگاه را به سه نفر افزایش دهد. پایگاه خبری پارس‌اسکای، شما را در جریان آخرین اخبار پرواز شاتل فضایی دیسکاوری قرار خواهد داد

[Renjer Babi]

درحالي که کمتر از يک ساعت به پرتاب شاتل فضايي ديسکاوري باقي مانده است، تلاش ناسا براي فراهم کردن بهترين شرايط پرتاب همچنان ادامه دارد.


مهندسان در طول سوختگيري سه ساعته شاتل که در ساعت 7:28 بامداد به وقت محلي (14:58 به وقت ايران) پايان يافت، به آزمايش موتور اصلي شاتل پرداختند و روزنه هاي احتمالي نشت سوخت را بررسي کردند تا از ايمن بودن شرايط پرواز اطمينان حاصل کنند. از آنجايي که سوخت پيشران شاتل، هيدروژن و اکسيژن مايع است و اين دو به سرعت به جوش مي آيند، سوخت به شکل مداوم بين مخزن و منبع اصلی جريان دارد تا دقايق نهايي پرتاب فرا رسد؛ در آن زمان لوله هاي منبع اصلي از مخزن خارجي جدا مي شوند و دقايقي بعد، شاتل به پرواز در مي آيد.
صبح زود، باران کوتاهي بر سکوي پرتاب 39ب باريد و سطح شاتل و مخزن خارجي را خيس کرد، اما بازرسي از بخش هاي مختلف شاتل و مخزن، بخصوص محلی که يک تکه عايق مثلثي شکلي در روز يکشنبه جدا شده بود، نشان داد هيچ بلور يخ يا شبنمي تشکيل نشده است. بنابراين خطر خاصي در اين محل، شاتل را تهديد نمي کند. مشکل کوچکي نيز در سيستم کنترل گرمايش موشکهاي سوخت جامد ايجاد شده است که يک گروه متخصص مشغول رفع آن هستند.
آخرين بازرسی سراسری از شاتل، مخزن سوخت و موشک های سوخت جامد را مهندسان و بازرسان باتجربه ناسا و کارشناسان شرکت لاکهيدمارتين، سازنده مخزن خارجی سوخت به مدت دو ساعت انجام دادند. آنها با استفاده از يک اسکنر فروسرخ، دمای سراسر مجموعه شاتل و موشک ها را اندازه گيری کردند تا تغييرات دما را در تمام اين مجموعه بزرگ بررسی کنند. اين ابزار همچنين می توانست نشت سوخت بسيار سرد را نيز آشکار کند. اين گروه بازرسی، لباس هايی ضدآتش و ضد الکتريسيته ساکن پوشيده بودند که رنگ نارنجی تندی داشت و هر يک از آنها برای شرايط اضطراری، به يک کيف امداد اوليه و مخزن اکسيژن مجهز بود. ساعت 10 صبح (17:27 تهران)، گروه بازرسی گزارش داد ديسکاوری در بهترين شرايط پروازی به سر می برد.
سرنشيان شاتل در ساعت 11:54 وارد شاتل شدند و نيم ساعت بعد، درب وروی شاتل از بيرون قفل شد. اداره هواشناسي مرکز فضايي کندي در فلوريدا پيش بيني کرده است شرايط آب و هوايي براي پرتاب امروز 80 درصد مناسب است. اگر شرايط به همين شکل پيش رود، شاتل در ساعت در ساعت 14:37:55 به وقت محلی (22:07:55 به وقت تهران) رهسپار ايستگاه فضايي بين المللی خواهد شد.

[Renjer Babi]

شاتل دیسکاوری، ساعت 14:37:55 امروز به وقت محلی (22:07:55 به وقت ایران) پرواز خود را آغاز کرد و اولین مرحله از ماموریت 13 روزه خود را با موفقیت به انجام رساند.


تصاویر ارسالی دوربین های نصب شده روی شاتل نشاندهنده این است که هیچ مشکلی برای قطعات خطرناک شاتل پیش نیامده است و شاتل و مسافرانش در سلامت کامل به سر می برند. گزارش های ارسالی حاکی است تمامی برنامه های از پیش تعیین شده با موفقیت انجام شده است.
8 دقیقه و 53 ثانیه پس از پرتاب، مخزن خارجی سوخت که سوختش به پایان رسیده بود، از شاتل جدا شد و بدین ترتیب، پرتاب شاتل با موفقیت صددرصد به انجام رسید.
مسافران شاتل روز اول ماموریت خود را به تعقیب ایستگاه فضایی خواهند پرداخت و در روز دوم، عملیات به ایستگاه فضایی بین المللی متصل خواهند شد. برنامه مفصل ماموریت STS-121 در گزارش های آینده به اطلاع شما خواهد رسید.

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/CAC_discovery_launch_26jul05_03b.jpg

[Renjer Babi]

اخترشناسان بوسيله آشکارساز متعلق به تلسکوپ فضایی جستجوگر فرابنفش سیر تکامل کهکشان های ناسا فوران عظيم یک غول ستاره ای را ثبت کرده اند.


همه چیز برای همدم ستاره GJ 3685A به کلی آرام پیش می رفت تا اینکه به ناگاه در ساعت 2 بعدازظهر به وقت pacific در 24 آوریل 2004 منفجر شد و نور خیره کننده ای ایجاد کرد .آشکارساز متعلق به تلسکوپ فضایی جستجوگر فرابنفش سیر تکامل کهکشان های ناسا به محض مشتعل شدن ستاره شروع به کار کرد .پس از پایان برانگیختگی اخترشناسان تازه دریافتند که تنها فوران یک غول ستاره ای یا یک شراره که تقریبا یک میلیون بار پرانرژی تر از نوع خورشیدی آن است را ثبت کرده اند ! یافته ها در مورد این رویداد فریب دهنده در دویست و ششمین نشست انجمن نجوم آمریکا مطرح شد . در حالیکه تلسکوپ بسوی کهکشان های لکه ای متوجه بود مکرراً شاهد یک آسمان پریشان با شراره های فرابنفشی و انفجارها و نوار های سریع السیر بود . زمانیکه شراره ها و انفجارها از دونوع ستاره متفاوت هستند نوارها و رگه هاسیارک ها یا اقمار مصنوعی و یا شاید ذرات شناوری باشند که از مقابل تلسکوپ می گذرند .

این فوران تنها یکی از بسیار مواردی است که کاوشگر ناسا از زمان پرتاب در سال 2003 تاکنون کشف کرده است . از طرفی این یافته ها به اخترشناسان کمک کرد تا بتوانند آسمان فرابنفشی که سابقاً یک پرده ساکن برای نشان دادن کهکشان ها پنداشته می شد را بهتر استنتاج کنند . اما اکنون بر آنها پوشیده نیست که این پرده بسیار لرزان است .

دکتر Barry Welsh از دانشگاه برکلی در کالیفرنیا گفت : " ما فکر نمیکردیم که آسمان فرابنفش انبوه از اشیای بسیاری است که در شب به سرعت می لرزند . او افزود : همه این اشیا تا وقتیکه رصدها و مشاهدات آزاد صورت گیرد ، یک امتیاز مهم برای منجمان و اختر شناسان است .یک تحلیل ابتدایی از این شراره های غول پیکر که بوسیله کاوشگر ناسا در اطراف GJ 3685A که بزرگترین نور فرابنفش تاکنون از آن ثبت شده است ، نشان می دهد ساختار اساسی این انفجارها و فوران های شبه اختری به احتمال زیاد از باورهای قبلی پیچیده تر است . شراره ها انفجارهای کلان و عظیمی از انرژی در مناطق یگانه سطح ستاره هستند . این پدیده بطور منظم در بسیاری از انواع ستارگان رخ می دهد.


http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/galexflare.jpg

[Renjer Babi]

كاسيني تصويري را از يك لكه داغ واقع بر روي تيتان گرفته است.


كاسيني تصويري را از يك لكه داغ واقع بر روي تيتان گرفته است. اين لكه، دانشمندان را سخت متحير كرده و آن ها تاكنون نتوانسته اند توجيهي براي اين لكه ارائه كنند. پهناي مساحت اين لكه حدود 300 مايل است كه توسط نور مرئي و نور فرو سرخ قابل مشاهده است.

احتمال است كه اين لكه داغ ناشي از سقوط و ضربه شديد يك سيارك و فرايند هاي جوي تيتان باشد. و يا ممكن است در آن قسمت از سطح تيتان دهانه فعال آتشفشان وجود دارد كه ابرهايي را در آن ناحيه ايجاد كرده است.كاسيني اين لكه را يك بار با نور مرئي و بار ديگر با استفاده از نور فرو سرخ به وجود چنين لكه داغي پي برده است.

http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/2005-0526titan-lg.jpg

[Renjer Babi]

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/1_crews.jpg
سرنشینان شاتل دیسکاوری ، فرمانده استیون لیندسی، کمک‌خلبان مارک کلی، و دانشمندان پرواز مایکل فوسیوم، لیزا نواک، استفانی ویلسون و پیرس سلرس به همراه توماس ریتر (سرنشین سوم ایستگاه فضایی بینالمللی) به سوی شاتل میروند.
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/328_3_ignition.jpg
لحظاتی به پرتاب، بخشی از عایق بوستر موشک های سوخت جامد جدا شد که تاثیری در ادامه ماموریت نداشت.
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/4_discovery_launch_2.jpg
و پرواز شاتل دیسکاوری آغاز شد
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/5_discovery_count_down.jpg
مردم زیادی برای جشن گرفتن بازگشت به فضا به مرکز فضایی کندی در فلوریدا آمده بودند
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/6_lift_off.jpg
این نخستین بار است که یک ماموریت فضایی در روز استقلال ایالات متحده آغاز میشود
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/7_safe_view.jpg
همه کارکنان مرکز فضایی کندی منتظر پرتاب شاتل دیسکاوری بودند
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/8_among_antenna.jpg
حتی مسوول سرکشی آنتنهای مخابراتی هم از محل کار خود به تماشای پرتاب دیسکاوری پرداخت
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/9_best_view.jpg
تصویری هنری از بازگشت به فضا.
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/10_congradulation.jpg
مدیران برنامه پرتاب شاتل از شادی در پوست خود نمی گنجیدند
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/11_EFT.jpg
با جداشدن مخزن خارجی سوخت از شاتل در 8:53 پس از پرتاب، تمامی مراحل پرتاب شاتل با موفقیت به انجام رسید و شاتل در مدار زمین جای گرفت.

[Renjer Babi]

روز گذشته، ناسا بزرگ‌ترین آتش‌بازی جشن‌های روز استقلال ایالات متحده را به‌راه انداخت و با پرتاب موفقیت‌آمیز شاتل فضایی دیسکاوری، موجی از شادی را در میان علاقه‌مندان برنامه‌های فضایی به‌وجود آورد. این نخستین پرواز در تاریخ ماموریت‌های فضایی ناسا است که در روز استقلال ایالات متحده انجام می‌شود و دومین پروازی است که پس‌از انفجار غمبار شاتل کلمبیا در زمستان 1381 صورت می‌گیرد

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/discovery_launch_2.jpg
سرنشینان پرواز دیسکاوری امروز را در تعقیب ایستگاه فضایی بین‌المللی استراحت خواهند کرد و فردا پنج‌شنبه به این ایستگاه ملحق خواهند شد. شش فضانورد دیسکاوری، ماموریت دارند در برنامه‌ای دوازده روزه، همسفر آلمانی خود را برای برای اقامتی شش ماهه در ایستگاه فضایی بدرقه کنند و 2300 کیلوگرم تجهیزات جدید روی ایستگاه فضایی بین‌المللی نصب کنند. در میان این تجهیزات می‌توان به یک فریزر آزمایشگاهی، گلخانه اروپایی پرورش گیاهان و یک مولد اکسیژن جدید اشاره کرد که شرایط اقامت شش نفر را در ایستگاه فضایی آماده می‌کند.
شاتل دیسکاوری ساعت 14:38 بعدازظهر دیروز به وقت محلی (22:08 به وقت تهران) از مرکز فضایی کندی در فلوریدا به فضا پرتاب شد و 8 دقیقه و چهل ثانیه بعد در مدار زمین قرار گرفت. پیش از این، ابرهای طوفان‌زا مانع از انجام دو پرتاب قبلی در روزهای شنبه و یک‌شنبه گذشته شده بود. از سوی دیگر، بروز مشکلات مهمی همانند جداشدن قطعه‌ای از عایق مخزن خارجی سوخت نگرانی‌ها را در مورد پرتاب شاتل افزایش داده بود، اما مدیران ناسا اطمینان داده بودند که خطری پرواز شاتل دیسکاوری را تهدید نمی‌کند
و اما عایق‌های جداشده...
در طول پرتاب، دوازده دوربین شامل سه دوربین روی هر یک از موشک‌های سوخت جامد، یک دوربین روی مخزن خارجی سوخت و دوربینی دیگر روی کف شاتل، جایی که لوله‌های انتقال سوخت از مخزن خارجی وارد موتورهای شاتل می‌شوند، همراه با سه رادار پیشرفته نیروی هوایی ایالات متحده، شاتل و مخزن خارجی سوخت را تعقیب کردند. هدف این تصویربرداری‌ها، جستجوی کوچک‌ترین شکستگی در عایق‌های مخزن سوخت و نشانه‌هایی از برخورد احتمالی این قطعات با بدنه شاتل بود. مهندسان پرواز برای کاهش تنش‌های آیرودینامیک در بدنه شاتل و مخزن، قدرت موتورهای شاتل را در بخشی از جو که بیشترین فشار آیرودینامیکی را اعمال می‌کند، به دو سوم حالت معمول کاهش دادند تا شاتل با سرعت کمتر و نیروی مقاوم کمتری از این منطقه عبور کند. در همین حین، مسیر پرتاب شاتل نیز به شکلی تغییر کرد که شاتل در سریع‌ترین زمان ممکن از جو تحتانی زمین خارج شود.
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/discovery_debris2.jpg
مدیران برنامه شاتل پیش‌ از پرتاب اعلام کرده بودند احتمال دارد قطعاتی از عایق‌های کف‌آلود مخزن خارجی سوخت جدا شوند، اما این قطعات بزرگ و خطرساز نخواهند بود. دوربین نصب‌شده روی مخزن خارجی سوخت جداشدن حداقل پنج قطعه عایق را نشان داده‌ است که همگی کوچکند. اگر قطعه‌ای بخواهد برای شاتل خطرناک باشد، باید وزن زیادی داشته باشد یا با سرعت نسبی بالایی به بدنه شاتل برخورد کند. این حالت زمانی حاصل می‌شود که نیروی مقاومت هوا بسیار زیاد باشد و در فاصله زمانی اندک، سرعت نسبی بدنه شاتل و قطعه جداشده را افزایش دهد. محاسبات نشان می‌دهد چنین شرایطی تنها در 135 دقیقه نخستین پرتاب شاتل وجود دارد، اما پنج قطعه جداشده در فاصله زمانی 167 ثانیه تا 340 ثانیه پس از پرتاب جدا شده‌اند، زمانی که شاتل به بخش‌های رقیق جو رسیده بود و نیروی مقاومت هوا به‌قدری کاهش یافته بود که نمی‌توانست سرعت قطعات را به‌شدت کاهش دهد.
البته بررسی کامل تصاویر ارسالی دوربین‌ها، فیلم ها، تصاویر ویدیویی، داده‌های راداری و اطلاعات ارسالی حسگرهای نصب‌شده بر لبه هدایت‌گر بال‌های شاتل چندین روز طول می‌کشد، اما به‌نظر نمی‌رسد خطری سرنشینان شاتل را تهدید کند. وین هیل، مدیر برنامه شاتل در گفتگوی مطبوعاتی اعلام کرد:« به‌نظر من مخزن خارجی سوخت امتحان خود را به‌خوبی پس داد. در مقایسه با پرواز سال گذشته، اتفاق نگران‌کننده‌ای نداشته‌ایم و از بابت سلامت سرنشینان و شاتل فضایی اطمینان دارد

[Renjer Babi]

سلام
دوستانبرای تماشای پرواز شاتل دیسکاوری، اینجا را کلیک کنید (http://mediaarchive.ksc.nasa.gov/detail.cfm?mediaid=29275)

[Renjer Babi]

تصویری شگفت انگیز از خمیدگی حلقه های زحل در آخرین تصویر ارسالی از فضاپیمای کاسینی

دراین تصویر که از میان اتمسفر فوقانی زحل گرفته شده است حلقه ها بطور شگفت انگیزی خمیده به نظر می رسند .
حرکات اتمسفر همچون یک عدسی عمل می کند و نور بازتابی از حلقه ها را دچار شکست می کند .
http://www.parssky.com/News/Archive/images/83/s/PIA06656-br500-l.jpg
این تصویر با گذشتن از میان یک فیلتر نسبتا حساس به طول موج مادون قرمز تهیه شده است . در واقع مشخصه این فیلتر در طول موجی است که متان در آن نور را جذب نمی کند بدین سان حلقه ها به خوبی از اتمسفر بالایی قابل رویت می شوند . از مقایسه این نما با تصویر دیگری که در آن متان جاذب نور است،دانشمندان براحتی توانسته اند با برشی عمودی به وفور متان را مورد رویت وبررسی قرار دهند .

این تصویر با دوربین narrow-angle کاسینی و در طول موج نور مرئی و نیز با گذشت از میان فیلتری حساس به مادون قرمز (فروسرخ) در 14 آوریل 2005 در فاصله ای 197000 کیلومتری از زحل بدست آمده است . مقیاس کیفی این عکس نیز 820 متر بر پیکسل است .

[Renjer Babi]

تیمی از ستاره شناسان حرفه ای وآماتور سیاره ی فراخورشیدی جدیدی را با تکنیک میکرو لنزینگ گرانشی کشف کردند

http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/exoplanett4445ddd.jpg

این سیاره بوسیله اثرات گرانشی اش برروی پس زمینه ای تاریک از ستارگان دورتر کشف شده که به آن اثر میکرو لنزینگ گرانشی می گویند .این دومین بار است که از این روش برای کشف سیارات فراخورشیدی استفاده میشود .

به گفته پروفسور آندره گولد اگر سیاره ای فراخورشیدی حتی با جرم زمین وجود داشته باشد با این روش قابل کشف است .میکرولنزینگ گرانشی که سال پیش اولین کشف خود را انجام داده بود با کشف امسال خود به جهانیان نشان داد که در آینده کشف فراخورشیدی ها یک کار عادی خواهد بود.این سیاره ی جدید که جرمی تقریبا برابر مشتری دارد در مداری به اندازه مدار زمین به دور ستاره مادر خود میچرخد .(این ((مشتری داغ)) ! بیش از حد به ستاره مادر خود نزدیک است و یک پارادوکس را ایجاد میکند.)این سیاره و ستاره مادرش در فاصله ی 15000 سال نوری از زمین قرار دارند که دورترین فراخورشیدی شناخته شده است .

ستاره شناسان پیش بینی میکنند به کمک میکرو لنزینگ گرانشی سیارات بسیار دورتری را شناسایی کنند .

[Renjer Babi]

کاوشگر روح در چند هفته اخیر موفق به تهیه چندین تصویر از بادهای غباری موسوم به بادهای شیطانی در سطح مریخ شده است ،

کاوشگر اکتشافی مریخ ، روح ، که در دهانه آتشفشانی Gusev به سر می برد نتنها سرگذشت کهن این سیاره سرخ را بازگو می کند بلکه تجسمی از وضعیت کنونی آنرا نیز در اختیار دانشمندان و ما قرار می دهد .
این کاوشگر در چند هفته اخیر موفق به تهیه چندین تصویر از بادهای موسوم به غبار شیطانی شده است ، مانند آنهایی که در اوایل مارس از روی کاوشگر عبور کرده و صفحات خورشیدی آنرا کاملا تمیز نمود . در پانزدهم و هجدهم آوریل هم دو باد غباری متفاوت سوژه عکاسی این کاوشگر پیر شدند . این تصویر نیز به انیمیشن کوتاهی مرتبط می شود که حاصل گذشتن آنها از این صحنه است . بادهای غباری شیطانی دردهانه Gusev پدیده هایی فصلی و موسمی هستند و این دلیل مناسبی برای چرایی رویت چندباره آنها در فصول اخیر بوسیله کاوشگر روح است .
مناظری از این دسته به دانشمندان برای ایجاد ایده هایی بهتر در مورد چگونگی شکل گیری بادهای مریخی کمک شایانی خواهد کرد .در نیمه دیگر سیاره سرخ کاوشگر فرصت در حالیکه هر شش چرخ آن عمیقا در گودالی شنی فرو رفته است در دهانه یک شکاف بی حرکت مانده است وتا زمانیکه پای خطری جدی در میان نباشد اعضای تیم کاوشگرها به بررسی موقعیت آن برای یافتن حیله ای در راه گریز از این مخمصه خواهند بود .
قابل ذکر است که چندی پیش ماموریت این دو کاوشگر مریخی از سوی ناسا تا هجده ماه دیگر تمدید شد .

[Renjer Babi]

فضاپیمای رفت و برگشت دیسکاوری، ساعت 14:53 به وقت جهانی پنج‌شنبه 15 تیرماه (18:23 به وقت مرکزی ایران) به ایستگاه فضایی بین‌المللی متصل شد
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/ISS_by_Discovery.jpg
شرح عکس: نمای ایستگاه فضایی بین‌المللی از دید فضانوردان شاتل دیسکاور
پس از این اتصال موفقیت‌آمیز، پاول وینوگرادوف و جف ویلیامز، سرنشینان ایستگاه فضایی دو ساعت منتظر ماندند تا تمام اقدامات احتیاطی باز شدن دریچه‌های ورود انجام شود و سپس، با خوشحالی از مسافران شاتل استقبال کردند. فضانوردان دیسکاوری نخستین انسانهایی هستند که وینوگرادوف و ویلیامز از سه ماه پیش تا کنون ملاقات کرده‌اند. امشب، توماس ریتر آلمانی هم به ایستگاه فضایی نقل مکان خواهد کرد تا برای اولین بار، آژانس فضایی اروپا اقامتی طولانی‌مدت را در ایستگاه فضایی بین‌المللی تجربه کند. وی تا شش ماه دیگر در ایستگاه خواهد ماند.
پیش از این، شاتل غلتی 360 درجه‌ای را در فاصله 183 متری ایستگاه فضایی انجام داد، البته اگر بتوان اسمش را غلت‌زدن گذاشت! این مانور که از این پس جزو ماموریت‌های استاندارد شاتل تعیین شده است، شکم شاتل را به سرنشینان ایستگاه فضایی می‌نمایاند تا آنها با تصویربرداری از آن، هر گونه آسیب‌های احتمالی را شناسایی کنند
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/shuttle_small.jpg
این دومین بار است که شاتل چنین مانوری را انجام می‌دهد. سال گذشته شاتل دیسکاوری مانور مشابهی را در فضا و به‌دور از هر ماهواره دیگری انجام داد. اما این بار، سرنشینان ایستگاه فضایی با لنزهای 400 و 800 میلی‌متری از شاتل عکس گرفتند. یکی از مهم‌ترین اهداف این تصاویر، شکاف‌پرکن‌های بین قطعات عایق ضد حرارتی بود. این شکاف‌پرکن‌ها که از الیاف لایه‌نشانی‌شده با سرامیک ساخته شده‌اند، همانند سپری از لغزیدن سفال‌های ضدحرارتی در طول پرواز جلوگیری می‌کنند. در پرواز سال گذشته دیسکاوری، دوربین نصب‌شده روی بازوی روباتیک کانادا نشان داد دو شکاف‌پرکن از جای خود درآمده‌اند، اما فضانورد استیو رابینسون در یک راه‌پیمایی فضایی موفق شد آنها ‌را تعمیر کند، در غیر این‌صورت امکان داشت اغتشاش‌های جوی شدیدی در زیر شاتل ایجاد شود و در نهایت سوراخی در بدنه شاتل پدید آید و حادثه‌ای همانند کلمبیا به وقوع بپیوندد.
ماموریت امشب سرنشینان شاتل و ایستگاه فضایی، آماده کردن بازوهای روباتیک شاتل و ایستگاه برای تخلیه بار و راه‌پیمایی‌های فضایی است. در روز جمعه، بازوی روباتیک ایستگاه به درون محفظه بار شاتل هدایت می‌شود تا مدول بار لئوناردو را بگیرد. با اتصال این مدول دو منظوره به ایستگاه، تجهیزات جدید همگی تخلیه می‌شوند، وسایل اضافی و جاگیر درون ایستگاه به مدول لئوناردو منتقل می‌شوند و برای بازگشت به زمین دوباره در مخزن باز شاتل قرار خواهد گرفت

[Renjer Babi]

اخترشناسان با کشف ستاره‌ای نوترونی جوانی که خودش را ستاره‌ای پیر جا زده است، شگفت‌زده شده‌اند. اندازه‌گیری‌ها نشان می‌دهد این ستاره نوترونی دوهزار سال بیشتر عمر ندارد، اما علایمی شبیه به ستارگان نوترونی چند میلیون ساله از خود نشان می دهد
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/neutron_star.jpg
شرح عکس: ستاره نوترونی 1E161348-5055، بقایای انفجار ابرنواختری ستاره مادر را در این تصویر تابش ایکس که با رنگ‌های کاذب به نمایش درآمده، روشن کرده است.
ستارگان نوترونی، کره‌هایی از مواد فراچگال هستند که پس از مرگ ستارگان سنگین در انفجار ابرنواختری تشکیل می‌شوند. وزن آنها حدود 1.5 برابر جرم خورشید است، اما قطرشان از سی کیلومتر بیشتر نیست و هر قاشق چای‌خوری از ماده آنها، میلیاردها تن وزن دارد! از آنجا که قطر این اجرام نسبت به قطر ستاره اولیه بسیار کم‌تر است، قانون پایستگی تکانه زاویه‌ای الزام می‌کند که این ستارگان مرده با سرعت بسیار بسیار زیادی به دور خود گردش کنند. از این رو است که ستارگان نوترونی با آهنگ صدها دور در ثانیه بر گرد محور خود می‌گردند، یا حداقل قرار است با چنین سرعتی بگردند.
این همان مشکلی است که اخترشناسان با ستاره نوترونی 1E161348-5055 پیدا کرده‌اند. آندره‌آ ده‌لوکا، اخترشناس موسسه تخصصی اخترفیزیک و فیزیک کیهانی در میلان ایتالیا و همکارانش، این ستاره نوترونی را به تازگی تلسکوپ فضایی اروپایی نیوتون رصد کرده‌اند و به خصوصیات عجیبی از آن برخورد کرده‌اند. این ستاره ده‌هزار سال نوری با زمین فاصله دارد و یکی از جوان‌ترین ستارگان نوترونی شناخته شده است. اندازه‌گیری شعاع سحابی مواد اطراف این ستاره که در انفجار ابرنواختری شروع به منبسط شدن کرده است، نشان می‌دهد تنها دوهزار سال از آغاز تشکیل سحابی که RCW103 نام دارد، می‌گذرد. اما اندازه‌گیری تغییرات درخشندگی تابش ایکس این ستاره نشان می‌دهد این جسم آسمانی هر 6.7 ساعت یک‌بار به دور خود گردش می‌کند. چنین حالتی معمولا زمانی روی می‌دهد که میلیون‌ها سال از انفجار ابرنواختری و تولد ستاره نوترونی گذشته باشد و ستاره آرام آرام کند شده باشد.
مدل‌های زیادی برای توضیح این پدیده وجود ندارد. یکی از آنها این است که ستاره نوترونی به نحوی توانسته است بخشی از مواد برجای‌مانده از ابرنواختر را برای خود نگاه دارد و آنها را در قرص برافزایشی اطراف خود جمع کند. با گردش ستاره به دور محورش، میدان مغناطیسی ستاره نوترونی تکانه زاویه‌ای را به قرص برافزایشی مواد منتقل کرده و آهنگ دوران این ستاره جوان به سرعت کاهش پیدا کرده است.
اما احتمال دیگری هم وجود دارد، این که دوره 6.4 ساعتی که در تغییرات تابش ایکس دیده شده است، هیچ ربطی به این ستاره نوترونی نداشته باشد. شاید این تغییرات مربوط به ستاره‌ای همدم باشد که در مداری به تناوب 6.4 ساعت بر گرد ستاره نوترونی می‌گردد و جریانی از مواد خام ستاره‌ای را به سوی ستاره نوترونی سرازیر کرده است. این مدل به شرطی مشکل را حل می‌کند که میدان مغناطیسی این ستاره نوترونی ضعیف‌تر از حد معمول خود باشد.
پژوهشگران امیدوارند با رصدهای آینده این ستاره نوترونی بتوانند این معمای عجیب را حل کنند.

[Renjer Babi]

شاتل فضایی دیسکاوری طبق برنامه به ایستگاه فضایی بین المللی متصل شد. این اتصال در ساعت 14:53 به وقت جهانی (18:23 به وقت تهران ) و بر فراز شیلی انجام شد.
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/shuttle_3.jpg
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/165_shuttle4.jpg

[Renjer Babi]

سرنشینان شاتل دیسکاوری پس از استراحتی دل‌چسب در شامگاه سه‌شنبه و رهایی از استرس پرتاب، دیروز را به بررسی عایق‌‌های حرارتی بدنه فضاپیما پرداختند. آنها ماموریت داشتند در روز اول پرواز در مدار زمین، عملکرد تجهیزات شاتل را بیازمایند و مهم‌ترین بخش این ماموریت، سرکشی تمام بدنه شاتل با استفاده از بازوی روباتیک کانادا بود.
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/F14_dn9491-1_330.jpg
دوربین‌های نصب‌شده بر شاتل و مخزن خارجی سوخت، جدا شدن پنج قطعه کوچک از عایق کف‌آلود مخزن را در زمان پرواز شاتل ثبت کرده بودند، اما کارشناسان ناسا معتقدند این قطعات آسیبی به بدنه شاتل وارد نکرده‌اند، زیرا هم کوچک بوده‌اند و هم در زمانی جدا شده‌اند که شاتل از بخش رقیق جو زمین عبور می‌کرده است و نیروی مقاومت هوا بسیار کم بوده است.

مهندسان ناسا، قطعه جدیدی را به بازوی روباتیک 15 متری متصل کرده‌اند تا این بازو بتواند به سراسر بدنه، از دماغه گرفته تا دم فضاپیما، دسترسی داشته باشد. این قطعه جدید، بازوی بلندی است که در انتهای خود به یک دوربین تصویربرداری و یک حسگر لیزری مجهز است. پس‌از بررسی تصاویر ارسالی دوربین بازوی کانادا، مقامات رسمی ناسا اعلام کرده‌اند که هیچ نشانه‌ای از آسیب‌دیدگی بدنه شاتل در دماغه و بال‌ها دیده نشده است. تونی سکاچی، مدیر برنامه پرواز شاتل با اعلام این خبر افزود:« ما یک فضاپیمای بسیار تمیز داریم! ». به گفته وی، مهندسان و سرنشینان شاتل تمام تلاش خود را به‌کار گرفتند تا در 24 ساعت اول پس‌از پرتاب از سالم بودن فضاپیما اطمینان حاصل کنند و خوشبختانه در این کار موفق بوده‌اند
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/ZAE_birdstuff.jpg
تصاویر ارسالی شاتل رگه‌های سفیدرنگی را در بدنه شاتل نشان داده است، اما سکاچی می‌گوید:« این‌ها فضولات پرندگان است. دو هفته پیش که من به همراه ریک لابرود، مدیر پرواز ایستگاه فضایی از شاتل بازدید می‌کردیم، این فضولات را روی بدنه دیدیم. موقعیت این رگه‌ها در تصویر ارسالی شاتل از فضا همان‌جایی است که ما دیده بودیم». با این حال ناسا گروهی را مامور بررسی این رگه‌ها کرده است.

از سوی دیگر، پاول وینوگرادوف و جف ویلیامز، سرنشینان ایستگاه فضایی بین‌المللی ماموریت دارند زمانی که شاتل به نزدیکی ایستگاه فضایی رسید، تصاویری با دقت یک تا سه اینچ ( 2.5 تا 7.5 سانتی‌متر) از عایق‌های حرارتی شاتل تهیه کنند. فرمانده لیندسی قرار است در فاصله 200 متری پایین ایستگاه، شاتل را به آرامی بچرخاند تا سرنشینان ایستگاه بتوانند شکم فضاپیما را ببینند. این تصاویر مهم‌ترین اطلاعاتی است که می‌تواند سلامت فضاپیما را تایید کند. البته این تصاویر چندان دقیق نیست، اما می‌تواند آسیب‌های مهم را نشان دهد.

با این وجود، گروه مدیریت ماموریت STS-121 اعلام کرده است تنها زمانی می‌تواند از سلامت فضاپیما اطمینان صددرصد حاصل کند که نتایج تحلیل تصاویر یکصد دوربین نصب‌شده روی شاتل، مخزن خارجی سوخت و موشک‌های سوخت جامد، رادارهای پیشرفته نیروی هوایی، تصاویر ویدیویی دوربین‌های زمینی تعقیب‌کننده شاتل و تصاویر ارسالی شاتل و ایستگاه فضایی بین‌المللی آماده شود!

شاتل در ساعت 18:28 امروز، پنج‌شنبه 15 تیرماه به ایستگاه فضایی بین‌المللی متصل خواهد شد. سرنشینان شاتل دوازده تن تجهیزات جدید را به ایستگاه فضایی بین‌المللی منتقل خواهند کرد و در 2 یا 3 راه‌پیمایی فضایی به تعمیر این ایستگاه خواهند پرداخت. توماس ریتر، سرنشین آلمانی دیسکاوری نیز از همسفران خود جدا خواهد شد تا همراه فرمانده وینوگرادوف و ویلیامز، در ایستگاه فضایی بین‌المللی باقی بماند. این نخستین بار پس از انفجار شاتل کلمبیا است که سرنشینان ایستگاه فضایی به سه نفر افزایش می‌یابد و هم‌چنین، نخستین مرتبه است که فضانوردی از آژانس فضایی اروپا برای شش ماه در ایستگاه فضایی بین‌المللی اقامت خواهد کرد. قرار است از سال 2009 به بعد، این ایستگاه شش فضانورد را در خود جای دهد و برای این منظور، ناسا یک مولد اکسیژن جدید را در مخزن شاتل دیسکاوری جای داده است تا روی ایستگاه نصب شود.

[Renjer Babi]

هابل در پانزدهمین سال تولد خود موفق به ثبت تصویر یک ساقه مارپیچی در سحابی عقاب شد .
این برج بلند 9.5 سال نوری یا حدود 57 تریلیون مایل طول دارد یعنی تقریبا دوبرابر فاصله میان خورشید تا نزدیکترین ستاره به آن را داراست . ستارگان موجود در سحابی عقاب در ابرهایی از گازهای هیدروژن سرد متولد میشوند که این امر پیدایش ستارگان جوان متعددی در این ناحیه از فضا را به دنبال دارد . این برج بلند نیز یک محفظه برای این ستارگان نوزاد است .

در واقع طوفانی از امواج فرابنفش که یک دسته از ستارگان بسیار چگال ء داغ و جوان سبب تولید آنها بوده اند در حال فرسودن پایه این ناحیه است . نورهای ستارگان نیز مسئولیت روشن کردن سطح ناهموار برج را بر عهده دارند. ستون های محو و شبه گونه گازی در این سطح مشغول به جوشیدن هستند و این امر باعث ایجاد بخار رقیقی دراطراف ساختار برج می شود که جلوه سه بعدی آن را آشکار می کند . این ستون در برابر زمینه درخشان گازهای دورتر بصورت نیمرخ دیده می شود .
لبه تاریک هیدروژنی در رأس برج در حال مقاومت در برابر فرسایش است .رنگهای غالب در این تصویر گازهایی تحریک شده اند که بوسیله امواج قدرتمند فرابنفش ناشی از خوشه ای ستاره ای بوجود آمده اند . رنگ آبی در بالای تصویر ناشی از اکسیژن برانگیخته است و رنگ قرمز در نواحی پایینتر ناشی ازهیدروژن سوزان می باشد .این تصویر از سحابی عقاب در نوامبر 2004 بوسیله دوربین پیشرفته تلسکوپ فضایی هابل تهیه شده است .
http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/eagle2203301-l.jpg
این تصویر از سحابی عقاب در نوامبر 2004 بوسیله دوربین پیشرفته تلسکوپ فضایی هابل تهیه شده است.


هابل , پانزده سال خدمت

تلسکوپ فضايی هابل از زمان قرار گرفتن در مدار زمين در سال 1990 بی وقفه در حال کاوش عالم کائنات است.
اين تلسکوپ بيش از 700 هزار عکس از سيارات، ستاره ها، کهکشان ها و اجرامی در عميق ترين کرانه های فضا را به زمين ارسال کرده است.
البته نخستين عکس های اين تلسکوپ از وضوح کامل برخوردار نبود، چرا که تجهيزات نوری اوليه (آينه های) تلسکوپ با مشخصات نادرست ساخته شده بود.اما نصب تجهيزات تصحيح کننده نوری در سال 1993 و انجام دو ماموريت ديگر برای تعمير و سرويس آن توسط فضانوردان، موقعيت آن را به عنوان محبوب ترين تلسکوپ اخترشناسان تضمين کرده است.عکس هايی که روز دوشنبه منتشر شد قابليت های هابل را به بهترين وجه به نمايش می گذارد.
اما ادامه بقای هابل به ماموريت های تازه فضايی برای تعمير و نوسازی آن بستگی دارد.مقام های ناسا در پی حادثه انهدام شاتل کلمبيا در سال 2003 گفتند که نمی توانند ايمنی فضانوردان را تضمين کنند و به همين دليل برنامه های آتی برای سرويس هابل را منحل کردند.

http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/hubble-seytghjkse.jpg
تلسکوپ فضايی هابل از زمان قرار گرفتن در مدار زمين در سال 1990 بی وقفه در حال کاوش عالم کائنات است. اين تلسکوپ بيش از 700 هزار عکس از سيارات، ستاره ها، کهکشان ها و اجرامی در عميق ترين کرانه های فضا را به زمين ارسال کرده است.



اين سازمان همچنين گفته است که ترتيب دادن يک ماموريت روبوتيک (خودکار و بدون حضور فضانوردان) برای تعمير هابل، بيش از حد پرهزينه خواهد بود.اما مايکل گريفين، رئيس جديد ناسا، که اوايل ماه جاری به اين مقام رسيد قول داده است آن تصميم را بار ديگر مورد بررسی قرار دهد.
اگر دانشمندان بر آرزوی خود برای نصب تجهيزات و فن آوری های جديد برای بهبود حتی بيشتر عملکرد هابل جامه عمل پوشند، اين تسلکوپ خواهد توانست برای سال های سال سرمنشاء پيشرفت های تازه نجومی باشد.

[Renjer Babi]

در صورت فلکی حوت به فاصله ای در حدود صد میلیون سال نوری ،جرم کم فروغی که از برخورد سهمگین دو کهکشان با یکدیگر در سال های دور حاصل شده دیده می شود.ان جی سی 520 در واقع خبر از برخوردی عظیم تر در آینده ای دور بین دو کهکشان همسایه یعنی راه شیری و کهکشان آندرومدا می دهد.


تصویر حاصل از برخورد دو کهکشان در شب 13 و صبحدم 14 ژولای (تیر )سال 2005 میلادی توسط طیف نگار (جی.ام.او.اس) تلکسوپ 8 متری رصد خانه ژمینی در هاوایی ثبت شد
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/DB5_ngc520.jpg
پروفسور ایین رابسون مدیر مرکز اختر شناسی دانشگاه کنتاکی در ایالت متحده که در ساخت این طیف نگار همکاری داشته است،در این باره می گوید: این موضوع برای من بسیار دلهره آور است.پس از این که در سال 2001 میلادی (1379) این طیف نگار راه اندازی شد،در طی پژوهش های مختلفی که توسط آن انجام گرفت، تصاویر بسیار زیادی از کهکشان های دور دست و محل شکل گیری ستارگان (اجرام کم فروغ در ژرفای آسمان) ثبت شده و داده های علمی ارزشمندی بدست آمده است.اما همانطور که گفتم پس از اینکه تصویر فوق را مشاهده کردم از ترس به خودم لرزیدم
بر طبق داده های امروزی به طور حتم در کمتر از 5 میلیارد سال دیگر کهکشان راه شیری با همسایه خود آندرومدا که هم اکنون در فاصله دو و نیم میلیون سال نوری از ما قرار دارد و رفته رفته به ما نزدیک می شود، برخورد خواهد کارد.اما آنچه که برای من جالب می نماید آینده است،دوست دارم بدانم که تا آن زمان وضع زمین و یا حتی کهکشان ما چگونه خواهد بود؟! البته بسیار خوشحالم که تا زمان عمر نخواهم کرد و شاهد آن لحظات هولناک نیستم
به عقیده دانشمندان این عکس مدت بسیار کوتاهی پس از برخورد را نشان می دهد و در طی مدتی که نور حاصل از آن در راه بوده تا به زمین برسد، تغییراتی چشم گیری در حالت و ابعاد آن ها بو جود آمده است
آقای رابسون می افزاید :نقاط قرمز کم فروغی که در بخش بالایی و پایین کهکشان نمایان شده،محل شکل گیری ستارگان است.شاید هم اکنون یک کهکشان یکپارچه تشکیل شده، ستارگان و حتی سیارات نیز در آن شکل گرفته باشند.کسی چه می داند شاید گونه ای از حیات نیز در حال بو جود آمدن است

این برخورد حاصل گرانش بسیار زیاد دو کهکشان بوده است که در طی گذشت زمان به یکدیگر نزدیک می شدند.

[Renjer Babi]

این تصویر با رنگهای کاذب مرکب از تازه ترین تصاویری است که کاسینی در نزدیکترین پرواز خود نسبت به تیتان در 16 آوریل 2005 تهیه کرده است .
http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/PIA06229_modest-l.jpg
http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/PIA06227_modest-l.jpg


این عکس از به هم پیوستن دو تصویر فروسرخی ( گرفته شده در طول موج 938 و 889 نانومتری ) با یک تصویر مرئی ( در 240 نانومتری ) بدست آمده است .مناطق سبز رنگ در این عکس در واقع نشانگر نواحی است که کاسینی در آنجا قادر به دیدن سطح تیتان است .رنگ قرمز نمایانگر طبقات فوقانی جو تیتان است جایی که متان موجود در اتمسفر در آنجا کاملا نور خورشید را جذب می کند .خطوط آبی رنگ در لبه بیرونی قمر نشاندهنده طول موج نور بنفش مرئی است که در که در آنجا مه رقیق موجود در جو بهتر روئیت می گردد .
یک عکس رنگ-کاذب مشابه نیمکره دیگر تیتان را نشان میدهد که در اکتبر 2004 در اولین پرواز نزدیک کاسینی بر فراز تیتان تهیه شده بود . در آن موقع ابرها در قطب جنوبی تیتان دیده می شدند . اما در تصاویر رصدی اخیر هیچ ابری دیده نشد .
در تیتان شمال به سمت بالاست . و انحراف محور آن 30 درجه به طرف راست است . تصاویری که برای خلق این عکس مرکب استفاده شدند بوسیله دوربین wide-angle کاسینی در 16 آوریل 2005 در مسافتی تقریبا 173000 تا 168200 کیلومتری از تیتان گرفته شده اند . ریزولیشن این عکس تقریبا به درستی 10 کیلومتر بر هر پیکسل است .

[Renjer Babi]

بقابیای یک انفجاربزرگ ابر نواختری در تازه ترین تصویر رصد خانه اشعه ایکس چاندرا

این تصویر زیبا که از 150 ساعت ضبط بویسیله رصدخانه اشعه ایکس چاندرا تهیه شده است نشان دهنده بقابیای یک انفجاربزرگ ابر نواختری است . مرکز درخشان این سحابی ناشی از انرژی بسیار زیاد الکترون هایی است که با قشری مشخص از گازهای سوزان تشکیل شده است . قشر این سحابی ناشی از یک شک موجی است که که باعث بیرون راندن مواد به فضای میان ستاره ای شده است . این موج ضربه باعث گرم شدن گازها تا میلیون ها درجه می شود و در مراحلی مختلف باعث ایجاد اشعه ایکس میگردد . بسیاری از ابرنواخترها در پشت قشر درخشانی از گازها شکل میگیرند اما گاهی اینگونه نمیشود .این بقایای ابرنواختری به عنوان G21.5-0.9 توسط اخترشناسان رادیویی در 30 سال پیش شناسایی شده است . و تازمانیکه بوسیله چاندرا آشکار شد قشری نداشته است .

غیاب غشائی در اطراف این باقیمانده ابرنواختری و نیز موارد مشابه دیگر اخترشناسان را به سوی انفجاری ضعیف تر هدایت می کند . اکنون این فرضیه غیرمحتمل به نظر می رسد و احتمال دارد که انفجار هر ستاره حجیم باعث وج ضربه ای شدید شود که خود نیز باعث ایجاد نوعی غرش در فضای میان ستاره ای می شود. تعدادی از قشرهای ابرنواختری بسیار کم نور هستند که دلیل آن فقدان ماده در اطراف ستاره قبل از انفجار است .رهاکردن مقداری جرم از سوی ستاره سبب زدودن نواحی اطراف شود . با امتحان خواص غشا با یک تلسکوپ اشعه ایکس اخترشناسان قادر به تخمین سن و نیز میزان انرژی خروجی درانفجار هستند . ستاره ای که قادر به تولید چنین غشائی باشد دست کم 10 جرم خورشیدی داراست
http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/supernova-987tfghjk-l1.jpg

[Renjer Babi]

یک تیم بین المللی از ستاره شناسان تصور می کنند که ممکن است اولین عکس مستقیم از یک سیاره خارج منظومه شمسی را ثبت کرده باشند .

http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/2005-0408exo-lg.jpg

ستاره شناسان از سال 1995م تا کنون بیش از 150 سیاره خارج از منظومه شمسی را کشف کرده اند . اما این کشف به روش غیر مستقیم بوده است . اکنون ستاره شناسان آلمانی با استفاده از تلسکوپ های ESO جسم سیاره مانندی ، که در تصویر با علامت فلش مشخص شده است، را در اطراف ستاره GQ Lupi،که در فاصله 400-500 سال نوری از ما قرار دارد ، کشف کرده اند . این کشف توسط تلسکوپ های هابل و تلسکوپ فضایی اسپیتزر نیز تأئید شده است .

[Renjer Babi]

محققان دانشگاه کلرادو معتقدند ابر سیاهچاله ها بدلیل جذب مواد بسیار در اطراف خود ناحیه ای بسیار داغ ایجاد می کنند که قبل از ورود جسم باعث سوختن آن می شود .

سیاهچاله ها تکینگی های فضازمانی هستند که مواد اطراف خود را می بلعند . اکثر ستاره شناسان معتقدند که این اجسام وجود دارند . برخی نیز معتقدند که آنها منبع انرژی و قلب کهکشان ها می باشند .

سیاهچاله ها اجسام اطراف خود را به درون می کشند . اما دکتر " اندرو همیلتون " اعتقاد دارد که این مختص به سیاهچاله های کوچک است در حالیکه ابر سیاهچاله ها بدلیل جذب مواد بسیار در اطراف خود ناحیه ای بسیار داغ شبیه شکل مربوطه ایجاد می کنند که قبل از ورود جسم باعث سوختن آن می شود .

http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/B4D_2005-0310black-lg.jpg

[Renjer Babi]

دانشمندان به تازگی به اطلاعات جدیدی در مورد گردش سیارات به دور غول های عظیم قرمز و به وجود آمدن حیات در سیارات پی بردند.

مرگ ستارگان غول پیکر قرمز (Red Giant Stars) ممکن است آغازگر به وجود آمدن سیارات یخی شود. یکمرتبه سیارات منجمد و یخی و قمر هایشان ممکن است باعث فراهم آمدن یک منطقه برای به وجود آمدن حیات باشد،ودر خشش ستارگان،دلیل وجود داشتن زندگی و حیات در گذشته است.تصورات قبلی درباره جستجو برای یافتن حیات در منظومه های بزرگ مستثنای این مناطق بود.

http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/111390main_bhabitable3.jpg
عکس مقابل: یک ستاره غول پیکر قرمز که همانند خورشید است. عکس از ناسا.



یک تیم بین المللی از منجمان و ستاره شناسان ارزیابی میکنند که به وجود آمدن حیات جدید در یک سیاره شدنی است در اطراف یک ستاره غول پیکر قرمز. دکتر برونز لوپز از رصد خانه لا کُتِر در فرانسه میگوید:

" نتایج حاصل به ما نشان داده است که جستجو و اکتشافات برای وجود حیات در خارج از منظومه ما و کره زمین باید سیاراتی در اطراف ستارگان پیر تر وجود داشته باشد تا این احتمال بیشتر شود."

دکتر لوپز و همکارانش حدس میزنند که بیشتر از 150 ستاره قرمز غول پیکر به اندازه کافی نزدیک اند و در فاصله 100 سال نوری از زمین قرار دارند. یک سال نوری فاصله ای است که در یک سال باید در سفر بود و در واقع شش تریلیون مایل! (یعنی 6000،000،000 مایل)

مکان،مکان،مکان!

یکی از راه های موفقیت آمیز زمین در فراهم آمدن زندگی و حیات روی آن مکانی است که در فاصله از خورشید دارد و به دور آن میگردد و قابلیت سکنی است. این محیط تقاطع های سطح از منظومه ی شمسی برای ایجاد کردن یک مرز میباشد که پیرامون جائی است که آب میتواند موجود باشد،به عنوان یک ماده روان و سیال در منظومه شمسی ما. در اصل یک پایستگی و ضرورت برای رشد و نِمُو حیات خیلی دورتر از خورشید و یخچالهای غریب آن آب در فضا تبخیر میشود و هرگز باز نمیگردد

http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/96941main_ANEWLIFE1.jpg
سیاره ما در بخش قابل سکنای خورشید قرار دارد. بخشی که آب به عنوان یک ماده ی روان و مایع وجود دارد. عکس از ناسا.

در حالیکه زمین به خوبی در منطقه ای از حیات قرار گرفته، خورشید ما در حال بزرگ شدن است و روزی به یکی از ستاره های غول پیکر قرمز (Red Giant Stars) تبدیل خواهد شد.در آن روز بخش قابل سکنای آن با آن منبسط میشود،دگرگونی های مناطق مختلف هر کجا که آب مایع و سیال باشد میتواند به بیرون بریزد و حیات و توانایی زندگی در روی آن متوقف و روی سیاره ای دیگر شروع شود

http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/96949main_CWetMars1.jpg
گر چه مریخ حالا خیلی خشک و بی روح و بی آب است،ولی این نشان میدهد که مریخ روزی شبیه امروز زمین بود. اگر چه حجم زیادی از آب را داشت و مکتشفان اعتقاد بر این دارند که ساختمان مریخ قبلا مثل زمین بوده. عکس از ناسا



نور خورشید،مریخ را برای زندگی ممکن است روزی در بر داشته باشد. فقط طرف بیرونی خورشید حیات و منطقه قابل سکنی را به خود محدود میکند. مریخ بقایای یک دنیای یخ زده است. این موضوع را به راحتی میتوان از جو نازک مریخ فهمید. هر چند که خورشید یک ستاره غول پیکر قرمز میشود.

در طی چندین بیلیون سال بعد از زمان حال، مریخ ممکن است رویدادی برای به وجود آمدن مکانی باشد. یعنی مریخ شاید در آینده قابل سکنی برای بیلیونها سال باشد. بنابر این حیات مریخی ممکن است در عرض چندین ثانیه اتفاق افتد. دکتر ویلیام دانچی در مرکز پرواز گِنارد ناسا در گرین بلت گفت : " در سال 2003،علائمی از مریخ دریافت شد که مبنا بر وجود یخ در فصلهای زمستان و بهار در مریخ بود."

دانشمندان در این شک دارند که این یخ آب یخ زده این توده قبلا برای انباشته شدن دریاچه ها و اقیانوس ها که هم اکنون خشک اند استفاده میشد یا نه! روزی در آینده،آب یخ زده در مریخ ممکن است در این حوزه های خشکیده این آب انباشته شود و دوباره آغاز گر حیاتی جدید در منظومه ی ما باشد.

غولهای قرمز دلیلی برای جستجوی حیات زمینی اطلاعات یکسان درست نشان میدهد. سیارات و قمر ها به دور خورشید های غول پیک قرمز میگردند. بیلیون ها سال پیش، این ستاره ها شبیه خورشد ما بودند.

تصورات واقعه ای به عنوان آشکار کردن این فرضیات:

یک ستاره ی خورشید گونه در غول قرمز منفجر میشود،سپس رشد زیاد و عجیب آنها باعث در خشش بیشتر آنها میشود. پر تو گرمای آنها از ستاره میرسد به یک ماه مرده یا یخ زده ماهواره ها صفحه ای از یخ را که در حال آب شدن است که در سراسر آن یخ پر میشودو دریاها و اقیانوس های گرم را میسازد مشاهده کردند.

منظره و فعل و افعالات آماده برای تولید حیاتی نو در اقیانوس ها و این ماه ها و قمر هاست. هم اکنون بر آورد میشود که بیش از 150 ستاره غول پیکر قرمز با فاصله 100 سال نوری از زمین وجود دارد و خیلی از آنها ممکن است سیاراتی داشته باشند که به دور آنها میگردند و شاید هر یک از آنها نیز دارای حیات باشند. آنوقت یک مرز جدید به سوی سیارات دارای حیات باز میشود.



http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/96953main_DLockedIce1.jpg
تصویر گرفته شده که نشان دهنده 90% آب یخ زده در مریخ است که تصویر موزاییکی مدار گرد وایکینگ را از یکی از قطب های مریخ نشان میدهد.


ماموریتی از طرف سازمان فضایی آمریکا(ناسا) با نام ماموریت کپلر (Kepler Mission) در حال ساخت است که امید ها برای کشف سیارات زمین گونه در بیرون از منظومه خورشیدی ما به سوی آن است. کپلر قرار است در سال 2007 آماده پرتاب به سوی فضا شود.


http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/96957main_kepler.jpg
مکتشفان بر آورد میکنند که زمان لازم است برای به وجود آمدن حیاتی جدید و فوق العاده با غولهای قرمز. ممکن است سیاراتی زمین گونه و دارای حیات وجود داشته باشند

[Renjer Babi]

دوربین مدارگرد مریخ که بر روی فضاپیمای نقشه‌بردار مریخ نصب شده است، نمایی نزدیک از آب‌راه‌های شکل‌گرفته در دیواره شمالی گودالی بدون نام را به‌تصویر کشیده است

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/Martian_Gully_and_Dunes.jpg

این گودال در 47.4 درجه جنوبی و 322.8 درجه غربی مریخ، در غرب هلاس پلانیشیا (Hellas Planitia) قرار گرفته است و حرکتی از اجرام سنگین (مانند رانش زمین) در ترکیب با جریان رودخانه‌ای موسمی ( آشغال‌های مملو از آب)، آب‌راه‌هایی را در سطح خشک سیاره سرخ پدید آورده است. آن‌طرف‌تر از این آب‌راه‌ها، در سمت چپ تصویر، تپه‌هایی از شن روان دیده می‌شود که آن‌ها هم با شبنم‌های زمستانی پوشیده شده‌اند. طول تصویر معادل 3 کیلومتر است و نمایی از زمستان مریخ را در نیم‌کره شمالی سیاره سرخ نشان می‌دهد

قشه‌بردار سراسری مریخ از سال1377 / 1998 بر گرد سیاره سرخ گردش می‌کند و هر چند روز اطلاعات دقیقی از توزیع غبار و دما در سراسر سیاره سرخ ارسال می‌کند. آزمایشگاه پیشرانش ناسا مسوولیت کنترل این فضاپیما را برعهده دارد

[Renjer Babi]

دانشمندان با استفاده از رادیو تلسکوپ VLBA برخورد بادهای ستاره ای قدرتمند را ردیابی کردند


اختر شناسان با استفاده از رادیو تلسکوپ VLBA(Very Long Baseline Array) حرکت منطقه ای شدیدی که بادهای قدرتمند دو ستاره غولپیکر با یکدیگر برخورد می کنند را ردیابی کردند.منطقه برخورد که مانند ستاره ها در حرکت است , قسمتی از یک جفت دو تائی , مدار هر کدام و اندازه گیری دقیق حرکت آنها , کلیدی بود برای گشودن اطلاعات جدید حیاتی در مورد ستاره ها و بادهای ستاره ای.

http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/windsw3rddssws.jpg
گرافیک قرار داده شده بر عکسی که توسط VLBA گرفته شده ومنطقه برخورد باد بر نمایی از مدار ستاره WR و همدم غولپیکرش را نشان میدهد (عکس توسط دوگرتی)



هر دو ستاره بسیار حجیم تر از خورشید ما هستند _ یکی در حدود 20 برابر و دیگری در حدود 50 برابر حجم خورشید هستند.ستاره ای با حجم 20, یک ستاره Wolf-Rayet(WR)نامیده می شود ک توسط بادی بسیار قوی از ذرات رانده شده از سطح اش به سمت خارج شناخته می شود.بیشتر ستارگان حجیم, باد خروجی نیرومندی دارند, اما یکی قدرت کمتری نسبت به دیگر ستاره WR دارد.دو ستاره قسمتی از یک سیستم هستند کهWR 140 نامیده می شود, ومدار هر کدامشان در یک مدار بیضی شکل و تقریبا به اندازه منظومه شمسی ما است.
منظره ذیذنی این سیستم , منطقه ای است که بادهای ستاره ها به هم برخورد و انتشار رادیوئی درخشانی را تولید می کنند.شین دوگرتی, ستاره شناس انستیتو هرتزبرگ اختر فیزیک در کانادا در این زمینه اظهار داشت:"ما قادر هستیم که این منطقه برخورد را که با مدار ستاره ها حرکت می کند ردیابی کنیم." دوگرتی و همکارش اکتشافشان را در مجله اختر فیزیک , به تاریخ10 آپریل ارائه دادند.
VLBA به دانشمندان این امکان را می دهد که حرکت منطقه برخورد باد را اندازه گیری کرده و سپس جزئیات مدارهای ستاره ای , و فاصله دقیق با سیستم را تعیین کنند.دوگرتی ادامه داد:"محاسبات جدید ما در مورد جزئیات مداری و فاصله ای , برای فهم ماهیت این ستاره های WR بسیار مهم و حیاتی هستند."

در سیستم WR 140 ستاره ها یک دور مداری را در 7.9 سال کامل می کنند.ستاره شناسان سیستم را برای یک سال و نیم پیگیری کردند.مارک کلاوسن از رصدخانه اخترشناسی رادیوئی ملی سوکورو در نیو مکزیکو اظهار داشت:"مردم مدلهای تئوریی برای این مناطق برخورد یافته اند,اما بنظر نمی آید که این مدلها برای آنچه مشاهدات ما نشان داده اند , مناسب باشد." وی افزود:"اطلاعات جدید در این سیستم باید متخصصان علوم نظری را با اطلاعات بسیار بهتری آماده سازد, برای تصحیح مدلشان از چگونگی نمو ستاره های WR و چگونگی عملکرد مناطق برخورد."

دانشمندان تغییراتی در سیستم ستاره ای مشاهده کردند.هنگامیکه توسط مدار ستاره ای در مسیرهایی که آنها را به نزدیکی مریخ از خورشید و به دوری نپتون از خورشید از یکدیگر می رساند , حمل می شدند.جزئیات تحلیل آنها , اطلاعات جدیدی بر قدرت باد ستاره WR داد.در برخی نقاط از مدار , منطقه برخورد باد , شدیدا امواج رادیوئی منتشر می کرد و در نقاط دیگر , دانشمندان نتوانستند منطقه برخورد را شناسائی کنند.ستاره های WR ستاره های غولپیکری , تقریبا به اندازه زمانی هستند که همانند یک ابرنواختر منبسط و منفجر خواهند شد.
کلاوسن افزود:"تلسکوپ دیگری در دنیا نیست که قادر باشد جزئیات آشکار شده توسط VLBA را مشاهده کند.این توانایی بی همتا , قابلیت تعیین حجم و خواص دیگری از ستاره ها را به ما داد, و ما را در پاسخگویی به برخی سئوالهای اساسی در مورد ذات ستاره های WR و چگونگی تکامل آنها , یاری خواهد رساند." ستاره شناسان قصد دارند که مشاهده WR 140 را برای ذرک تغییرات سیستم ادامه دهند,همچنانکه دو ستاره حجیم به دور زدن یکدیگر ادامه می دهند.

[Renjer Babi]

دانشمندان ناسا و کانزاس عقیده دارند که انقراضی عظیم در صدها میلیون سال قبل بر زمین می تواند توسط یک انفجار ستاره ای که انفجار اشعه گاما نامیده می شود , ایجاد شده باشد.

http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/112108main_swift_burst.gif
رصد خانه فضایی چابک


دانشمندان مدرک درستی بر دلیل انقراض کهن توسط چنین انفجار عظیمی ندارند.توانایی نظرشان ارائه مدل اتمسفری است دانشمندان محاسبه کردند که تشعشع اشعه کاما از یک انفجار ستاره ای نسبتا نزدیک , در برخورد با زمین برای فقط 10 ثانیه , توانست بیش از نیمی از لایه حفاظتی ازن اتمسفر را تهی سازد.بهبودی آن می توانست حداقل 5 سال زمان ببرد.با آسیب لایه ازن , تشعشع فرا بنفش از خورشید می توانست بیشتر زندگی بر خشکی و بر سطح اقیانوسها و دریاچه ها را نابود سازد و زنجیره غذائی را از هم بگسلد انفجار های اشعه گاما در کهکشان راه شیری ما , حقیقتا نادر هستند, اما دانشمندان تخمین می زنند که حداقل یکی از آنها که احتمالا در پیش از 5 بیلیون سال گذشته به زمین برخورد کرده, رخ
داده است.تصور بر آن است که زندگی بر روی زمین در حداقل 3.5 بیلیون سال گذشته پدیدار شده باشد.این تحقیق توسط یک فرضیه آستروبیولوژی در ناسا پشتیبانی می شود, تحلیلی کامل از "فرضیه انقراض جمعی"است که نخستین بار توسط اعضای تیم علمی در سپتامبر 2003 ارائه شد دکتر آدریان ملوت از بخش فیزیک و اختر شناسی دانشگاه کانزاس در این زمینه اظهار داشت :"وقوع یک انفجار پرتو گاما در حدود 6,000 سال نوری از زمین می توانست اثری مخرب بر حیات داشته باشد."وی افزود:"ما بدرستی نمی دانیم چه زمانی یکی از آن پرتو ها آمدند,اما نسبتا مطمئنیم که آن به زمین رسید و نشانه اش از بین رفت.چه چیز بیش از این شگفت انگیز است که فقط یک انفجار 10 ثانیه ای می تواند موجب سالها ویرانی لایه ازن شود."
http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/112094main1_extinctfinal_smweb.jpg
دانشمندان اظهار می دارند که انفجاری 10 ثانیه ای از پرتوهای گاما از سوی ستاره ای حجیم در حدود 6,000 سال نوری از زمین می توانست انقراض عمده ای را در صد ها میلیون سال قبل موجب شود.در این تصویر اشعه گاما در برخورد با زمین مشاهده می شود.(اشعه گاما نا مرئی است اما در این تصاویر کامپیوتری بصورت مشخص نمایان است






انفجارهای اشعه گاما , از انفجارهای بسیار قدرتمند شناخته شده اند.اکثرا از کهکشانهای دور بوقوع می پیوندند, و احتمالا در صد بیشتری از انفجارها توسط ستاره هایی با بیشتر از 15 مرتبه حجیم تر از خورشید ما ناشی می شوند.یک انفجار , دو پرتو از اشعه گاما در جهات مخالف یکدیگر گسیل می دارد که با سرعت در فضا پیش می روند توماس دانشجوی دکترا در دانشگاه کانزاس اظهار داشت که یک پرتوی گاما , شاید باعث انقراض 450 میلیون سال قبل باشد که باعث از بین رفتن 60 درصد از تمام بی مهرگان دریایی شد.زندگی بطور وسیعی در دریا محدود شد, اگرچه مدارکی از موجودات اولیه و گیاهان در این دوره زمانی وجود دارد در کار تازه ای , گروه تحقیقاتی , مدلهای کامپیوتری با جزئیات بسیار برای محاسبه اثرات انفجار اشعه گامای نزدیک, بر اتمسفر و اثرات آن بر زندگی بکار بردند توماس به همراه دکتر جکمن , از مرکز فضائی گدارد ناسا , اثر یک انفجار اشعه گاما را بر اتمسفر زمین محاسبه کردند.اشعه گاما , یک فرم از نور با انرژی بالاست, که می تواند ملکولهای نیتروژن (N2) را به اتمهای نیتروژن بشکافد, که آن هم با ملکولهای اکسیژن (O2) به فرم اکسید نیتریک (NO) واکنش می دهد.اکسید نیتریک , ازن (O3) را نابود می سازد و دی اکسید نیتروژن (NO2) را حاصل می دهد.دی اکسید نیتروژن سپس با اتم اکسیژن برای تبدیل به فرم NO وکنش خواهد داد.افزونی NO به این معناست که بیشتر ازن تخریب شده است.مدلهای کامپیونری نمایانگر اینست که بیش از نیمی از لایه ازن در طول هفته ها ویران می ماند و در طول 5 سال , حداقل 10 درصد هنوز آسیب دیده باقی می ماند پس از آن توماس و دانیل هوگان دانشجوی دوره لیسانس , اثر اشعه ماوراء بنفش را بر زمین محاسبه کردند.عمق دریا که حیات مختلفی را جای می دهد باید حفظ شده باشد.سطح دریا مکانی برای زندگی پلانکتونها و دیگر گونه های زیستی است , هر چند زنده نماندند.اما پلانکتونها بنیاد چرخه زندگی دریایی هستند
دکتر بروس لیبرمن , دیرین شناس دانشگاه تگزاس , نظری ارائه کرد که به موجب آن یک انفجار اشعه گاما دقیقا می توانست انقراض عظیمی را 200 میلیون سال قبل از دایناسورها سبب شود.یک دوره یخی متصور است که این انقراض را موجب شده است.اما یک انفجار اشعه گاما می توانست مرگی فوری را در ابتدا و همچنین می توانست تغییر قابل تئجهی بر درجه حرارت سطح زمین داشته باشد توماس اظهار داشت:"یک متغیر شناخته نشده در برآورد انفجارهای اشعه گاما ی موضعی وجود دارد."وی افزود:"انفجارهایی که ما امروزه کشف می کنیم به فاصله بیلیون ها سال قبل زمانی قبل از شکل گیری زمین سرچشمه گرفته اند. در میان بیلیونها ستاره در کهکشان ما , این یک شانس خوب است که توده ای نسبتا نزدیک منفجر شود و اشعه های گاما را بسوی ما گسیل کند."ماموریت چابک Swift با پرتابش در نوامبر 2004 آغاز شد که به تعییت برآورد انفجار تازه ای کمک خواهد کرد




http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/112104main_grb_earth_still.jpg
انفجارهای اشعه گاما که از پر قدرتترین انفجارهای شناخته شده در جهان هستند و بیشتر ازکهکشانهای دور و توسط ستارگانی با حجمی بیشتر از 15 برابر خورشید سرچشمه می گیرند.در این عکس برخورد اشعه گاما با جو زمین دیده می شود(پرتو گاما نا مرئی است و در این عکی کامپیوتری به رنگ قرمز دیده می شود)

[Renjer Babi]

رییس گروه مدیریت ماموریت شاتل فضایی دیسکاوری، جان شانون، در یکی از آخرین گفتگوهای مطبوعاتی خود فیلمی هشت ثانیه‌ای را پخش کرده است که برای نخستین بار، نمای پرواز یک شاتل فضایی را سوار بر مخزن خارجی سوخت نشان می‌دهد


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/discovery_on_EFT4.jpg

دوربینی که این مناظر باشکوه را ثبت کرده است، روی یکی از دو موشک دوقلوی سوخت جامد نصب شده بود. فیلم، زمانی را نشان می‌دهد که موشک‌های سوخت جامد از شاتل جدا می‌شوند و به سوی زمین سقوط می‌کنند. این دوربین به منظور ثبت سقوط احتمالی قطعات عایق روی بوستر موشک سوخت جامد نصب شده بود.
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/discovery_on_EFT0.jpg

تصویر اول: شاتل، مخزن خارجی سوخت، لحظاتی پیش از جدا شدن موشک‌ها
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/discovery_on_EFT01.jpg
تصویر دوم: موشک‌های دوقلوی سوخت جامد از شاتل دیسکاوری جدا می‌شوند. دودی که دیده می‌شود مربوط به انفجارهای کوچکی در اتصالات موشک‌ها به مخزن سوخت است که موجب جدایی این موشک‌ها شده است
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/discovery_on_EFT2.jpg
تصویر سوم: ادامه جدا شدن موشک‌ها
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/discovery_on_EFT3.jpg

تصویر چهارم: نمایی بی‌نظیر از پرواز شاتل و مخزن سوخن
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/discovery_on_EFT31.jpg

تصویر پنجم: سرعت موشک سوخت جامد کاهش می‌یابد و جهت حرکتش آرام آرام تغییر می‌کند. این تغییرات سبب می‌شود زوایای دیگری از شاتل و مخزن دیده شوند.

[Renjer Babi]

مقامات رسمی ناسا اعلام کرده‌اند حفاظ حرارتی شاتل هیچ آسیبی ندیده است و فضاپیمای رفت و برگشت دیسکاوری از سلامت لازم برای بازگشت به زمین برخوردار است

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/8Z7_151912main_crewnewser_330.jpg
شرح عکس: گفتگوی مطبوعاتی سرنشینان ایستگاه فضایی بین المللی و فضانوردان شاتل دیسکاوری با خبرنگاران.



نزدیک به شش شبانه‌روز از پرتاب شاتل می‌گذرد، اما مهندسان و کارشناسان ناسا تمام این مدت در تلاش بودند تا با بررسی تصاویر دوربین‌های متعدد نصب شده روی شاتل، اطلاعات رسیده از حسگرهای مختلف شاتل، داده‌های رادارهای نیروی هوایی، تصاویر ارسالی سرنشینان ایستگاه فضایی بین‌المللی، تصاویر ویدیویی و داده‌های دوربین و حسگر لیزری مستقر در بازوی روباتیک شاتل از سلامت حفاظ حرارتی دیسکاوری اطمینان حاصل کنند. پیش‌از این، تصاویر ویدیویی تنها برخورد چند قطعه کوچک را در لحظات کم‌خطر پرواز ثبت کرده بودند.

تحلیل‌های کارشناسان نشان می‌دهد سرنشینان شاتل نیازی به راه‌پیمایی فضایی برای بازبینی یا تعمیر عایق‌های حرارتی ندارند. البته در پایان ماموریت شاتل، یک بازبینی نهایی نیز انجام خواهد شد تا مجوز نهایی برای جداشدن شاتل از ایستگاه فضایی بین‌المللی و بازگشت به زمین صادر شود. ماموریت شاتل تا روز تمدید شده است و اگر شرایط آب و هوایی برای فرود شاتل در مرکز فضایی کندی در فلوریدا مناسب باشد، دیسکاوری در 27 تیرماه به زمین باز خواهد گشت. پیش‌از این، سرنشینان شاتل از سلامت فضاپیمای دیسکاوری ابراز اطمینان کرده بودند. استفانی ویلسون، متخصص پرواز که نخستین ماموریت فضایی خود را انجام می‌دهد در ارتباطی مستقیم با خبرنگاران گفته بود: من کاملا اطمینان دارم که فضاپیمایی سالم و عاری از هرنوع آسیب دراختیار داریم


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/Front_mirror_damage.jpg

در چند روز اخیر، تصاویری بدست آمد که عوارضی نامشخص و بحث‌برانگیز را در پوشش حفاظتی شاتل نشان می‌داد، اما بررسی‌های دقیق‌تر، آنها را بی‌خطر تشخیص داد. کارشناسان زمان زیادی را برای شبیه‌سازی و بررسی برآمدگی‌های دیده‌شده در بدنه شاتل سپری کردند تا بفهمند آیا این عوارض آن‌قدر خطرساز هستند که نیاز به راه‌پیمایی فضایی و تعمیر داشته باشند یا خیر. یکی از این برآمدگی‌ها در پوشش عایق پنجره روبروی شاتل قرار دارد و دیگری، شکاف‌پرکنی است که از میان سفال‌های ضدحرارتی شکم فضاپیما بیرون زده است. با این حال در روز شنبه، پیرس سلرز و مایک فوسیوم، قطعه اضافه‌شده به بازوی روباتیک کانادا را با موفقیت آزمایش کردند تا در صورت نیاز به راه‌پیمایی فضایی، بتوانند سوار بر آن به شکم شاتل دسترسی پیدا کنند و تعمیرات لازم را انجام دهند. تعمیر شاتل در مدار زمین، یکی از مهم‌ترین برنامه‌های آژانس فضایی ایالات متحده برای جلوگیری از بروز فاجعه‌ای همانند انفجار شاتل کلمبیا در زمستان 1381 است. بخشی از این تکنیک‌های تعمیر فضایی در پرواز سال گذشته شاتل دیسکاوری که نخستین پرواز پس از انفجار کلمبیا بود، آزمایش شده بود.
و اما روزهای سپری‌شده مردمان فضانشین
در طول چهار روزی که از الحاق شاتل دیسکاوری به ایستگاه فضایی بین‌المللی می‌گذرد، شش فضانورد شاتل و سه سرنشین ایستگاه توانسته‌اند تجهیزات حیاتی ارسالی از زمین را از مدول لئوناردو تخلیه کنند. اما برنامه امروز آنها بسیار مهم است


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/spare_pump.jpg

شرح عکس: پمپ ذخیره توسط بازوی روباتیک جابجا می شود.

سرنشینان شاتل در ساعت 15:44 امروز دوشنبه 19 تیرماه، دومین راه‌پیمایی فضایی را آغاز کرده‌اند. در این راه‌پیمایی که قرار است شش و نیم ساعت به طول بیانجامد، پیرس سلرز و مایک فوسیوم در لباس فضایی ماموریت دارند یک پمپ ذخیره سامانه کنترل حرارتی را در خارج مدول کوئست نصب کنند و هم‌چنین، قرقره کابلی را که خطوط ارتباطی و برق بازوی روباتیک متحرک ایستگاه را فراهم می‌کند، تعویض کنند. اگر این تعویض کابل با موفقیت انجام شود، این بازوی روباتیک می‌تواند در طول ایستگاه حرکت کند و برای ماموریت‌های آینده ایستگاه فضایی آماده باشد. در اواخر سال گذشته، این بازو در عملیاتی انتحاری (!) ، کابل ارتباطی خود را قطع کرد. در این راه‌پیمایی، خلبان مارک کلی فعالیت‌های راه‌پیمایی فضایی را هدایت می‌کند؛ فرمانده استیون لیندسی سیستم‌های شاتل و دوربین‌های تصویربرداری را کنترل می‌کند و استفانی ویلسون و لیزا نواک، متخصصان پرواز، هدایت بازوهای روباتیک را برعهده دارند. آخرین خبرهای رسیده حاکی است پمپ ذخیره با موفقیت نصب شده و تعویض قرقره کابل آغاز شده است.
اما سرنشینان ایستگاه فضایی هم بی‌کار نیستند. فرمانده پاول وینوگرادوف، جف ویلیامز و توماس ریتر مخزن تدارکاتی چندمنظوره لئوناردو را با داده‌ها و نتایج آزمایش‌های علمی، وسایل اضافی و آشغال‌های جمع‌شده در ایستگاه فضایی پر می‌کنند. طبق برنامه قرار است دیسکاوری در روز جمعه، لئوناردو را بارگیری کند و برای بازگشت به زمین آماده شود.
سومین راه‌پیمایی فضایی شاتل برای روز چهارشنبه برنامه‌ریزی شده و قرار است فضانوردان با قرار دادن نمونه‌های از پیش آسیب‌دیده لایه‌های کربن مسلح در فضا، روش‌های تعمیر آنها را بیازمایند و شرایط تعمیر اضطراری شاتل را شبیه‌سازی کنند. لایه‌های کربنی مسلح، مواد مرکبی هستند که عایق‌های حرارتی لبه جلویی بال‌های شاتل را تشکیل می‌دهند. در حادثه انفجار شاتل کلمبیا در سال 1381، برخورد قطعه‌ای از عایق مخزن خارجی سوخت به کربن‌های مسلح بال چپ، آن را سوراخ کرد و در بازگشت شاتل به زمین، راه را برای ورود پلاسمای بسیار داغ به ساختار داخلی شاتل هموار کرد. با ذوب شدن ساختار داخلی بال چپ، تعادل شاتل به هم خورد و شاتل در انفجاری عظیم متلاشی شد.

در طول این سه سال و نیم، مهندسان ناسا و لاکهیدمارتین، سازنده مخزن خارجی سوخت، تغییرات زیادی را در این مخزن ایجاد کردند تا ابعاد عایق‌های جدا شده را محدود کنند. در پرتاب شاتل دیسکاوری، قطعات جدا هم بسیار کوچک بودند و هم بسیار دیرتر از زمانی جدا شدند که برای شاتل خطرساز باشند، از این رو مقامات رسمی از عملکرد مخزن سوخت بسیار خرسندند. کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند با فرود موفیت‌آمیز شاتل دیسکاوری در 27 تیرماه، ماموریت‌های شاتل با شتاب بیشتری ادامه یابد و حتی یک ماموریت اضافی برای تعمیر تلسکوپ فضایی هابل اختصاص یابد!

[Renjer Babi]

هر کسی دیروز ریک لابرود، مدیر پرواز ایستگاه فضایی بین‌المللی را می‌دید، از پیراهن خیس‌عرق و قطرات درشت روی صورتش فرار می‌کرد! کسی نمی‌داند لابرود در طول آن شش ساعت و چهل و هفت دقیقه‌ای که فضانوردان دیسکاوری مشغول کار بودند چه کشید، اما وقتی دومین راه‌‌پیمایی فضایی با موفقیت به پایان رسید، او خوشحال‌ترین مرد مرکز فضایی کندی بود. او در گفتگویی مطبوعاتی به خبرنگاران گفت: من این سه سال اخیر را مشغول مهیا کردن این ماموریت بودم و امروز مهم‌ترین روز کاری‌ام بود. خیلی خوشحالم


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/893_152029main_image_feature_610_ys_4.jpg


اما چرا این راه‌پیمایی فضایی این‌قدر مهم بود؟ پاییز گذشته، یکی از دو کابل ارتباطی نقاله بازوی روباتیک ایستگاه فضایی به‌طور تصادفی قطع شد. این نقاله می‌تواند بازوی روباتیک را روی یک تیر عظیم سلول‌های خورشیدی حرکت دهد، به‌طوری‌که بازوی روباتیک به همه جای ایستگاه دسترسی داشته باشد. نقاله متحرک طوری ساخته شده که حتی با یک کابل انتقال‌دهنده برق و اطلاعات نیز کار کند، اما قوانین ناسا تنها زمانی اجازه می‌دهد نقاله حرکت کند که هر دو کابل سالم باشند. کامل‌‌کردن ایستگاه فضایی بدون استفاده از بازوی روباتیک ایستگاه فضایی امکان‌پذیر نیست و اگر این ماموریت با شکست مواجه می‌شد، آینده ایستگاه فضایی هم با علامت سوال بزرگی روبرو می‌شد. کم‌ترین تاثیر این شکست احتمالی ، لغو شدن پرواز شهریورماه شاتل آتلانتیس و تاخیر در تکمیل ایستگاه فضایی بود.
شب گذشته ، پیرس سلرز و مایک فوسیوم شش ساعت و چهل و هفت دقیقه را بیرون ایستگاه فضایی به‌سر بردند تا مهم‌ترین بخش ماموریت شاتل را انجام دهند. آنها ابتدا پمپ ذخیره یک سیستم خنک‌کننده را از مخزن بار شاتل خارج کردند و آن را روی مدول کوئست نصب کردند. این پمپ که در در آینده مورد استفاده قرار خواهد گرفت، 635 کیلوگرم سنگینی داشت، اما سلرز که به‌تنهایی آن را بلند کرده بود، در مکالمه‌ای رادیویی اعلام کرد: متعادل نگه داشتن این خیلی خیلی ساده است. من خیلی راحتم!


فضانوردان سپس به سراغ نقاله متحرک بازوی روباتیک ایستگاه رفتند و قرقره کابل عظیم آن را عوض کردند
در لحظه‌ای از ماموریت، سلرز قرقره معیوب را در یک دست و قرقره سالم را در دست دیگر خود گرفته بود و این درحالی بود که هر یک از این قرقره‌ها در روی زمین 150 کیلوگرم وزن داشت! در این راه‌پیمایی خلبان مارک‌کلی وظیفه هدایت عملیات را برعهده داشت و لیزا نواک و استفانی ویلسون هدایت بازوهای روباتیک را برعهده داشتند. فرمانده استیو لیندسی هم بر سیستم‌های شاتل نظارت می‌کردندگ
پیش‌از این، سرنشینان شاتل در اولین راه‌پیمایی فضایی خود قطعه‌ای را روی این نقاله نصب کرده بودند تا از تکرار تصادفی این حادثه جلوگیری کند. مدیر پرواز ایستگاه فضایی نیز به خبرنگاران گفت چند ساعتی طول می‌کشد تا این نقاله آزمایش شود، اما مهندسان و کارشناسان ناسا بسیار خوش‌بین هستند. اطلاعات ارسالی از ایستگاه فضایی بین‌المللی نشان می‌دهد غیر از یک دوربین تصویربرداری، اتصال دیگر بخش‌های این نقاله به‌خوبی کار می‌کند.
خوش‌بینی مقامات ناسا نسبت به پرواز شهریورماه آتلانتیس
در همین حال، جنب‌وجوش زیادی در بخش ماموریت آینده شاتل دیده می‌شود. فیل انگلاوف، رییس بخش مدیران پرواز ناسا گفته است موفقیت پرواز دیسکاوری تا به امروز سبب شده است مسوولان رده بالای ناسا نسبت به پرواز شاتل آتلانتیس در هفته اول شهریورماه بسیار خوش‌بین باشند و دستورات لازم را برای تسریع عملیات صادر کنند. او در گفتگو با خبرنگاران گفت: دیسکاوری نیمی از ماموریت خود را با موفقیت پشت سر گذاشته و ایمنی پرواز برگشت هم تایید شده است. شاتل در سلامت کامل به‌سر می‌برد، هیچ مشکل بخصوصی نداریم و همه‌چیز تحت کنترل است. تنها نگرانی موجود، دومین عملیات راه‌پیمایی فضایی بود که آن هم با موفقیت انجام شد. اگر مشکل بخصوصی پیش نیاید، پس از فرود دیسکاوری همه تلاشمان را برای پرتاب آتلانتیس در زمان مقرر به‌کار خواهیم گرفت.
برنامه اولیه شاتل دیسکاوری در ماموریت STS-115 به ترتیب زیر است:
26 تیر فرود دیسکاوری
3 مرداد آتلانتیس به ساختمان اتصال مجموعه پروازی منتقل می‌شود (این تاریخ ممکن است تغییر کند )
5 مرداد خودروی حمل مجموعه پروازی به سکوی پرتاب منتقل می‌شود (این تاریخ ممکن است تغییر کند )
16 مرداد سرنشینان ماموریت STS-115 به مرکز فضایی کندی وارد می‌شوند
17 مرداد آزمایش سیستم شمارش معکوس
18 مرداد جلسه پرسش و پاسخ فضانوردان روی باند فرود شاتل
19 مرداد پایان آزمایش سیستم شمارش معکوس
20 مرداد جلسه مختصر پیش از پرواز در مرکز فضایی جانسون
24 مرداد آغاز جلسه دوروزه مدیران ناسا برای بررسی ایمنی پرواز آتلانتیس
25 مرداد پایان جلسه و اعلام زمان رسمی پرتاب دیسکاوری از سوی مدیر ناسا
3 شهریور آغاز شمارش معکوس
6 شهریور پرتاب برنامه‌ریزی شده در ساعت 4:04 بعدازظهر به وقت محلی (23:34 ششم شهریور به‌وقت تهران)
22 شهریور پایان فرصت پرواز شاتل آتلانتیس

شش تا هفت هفته بیشتر برای آخرین مراحل آماده کردن شاتل آتلانتیس باقی نمانده و آخرین روزهای ماموریت شاتل دیسکاوری برای این ماموریت و دیگر ماموریت‌های پرواز شاتل بسیار تعیین‌کننده است. سرنشینان شاتل، امروز را به نقل و انتقال تجهیزات ایستگاه فضایی به درون مخزن چندمنظوره لئوناردو می‌گذرانند و فردا آخرین راه‌پیمایی فضایی خود را انجام خواهند داد. در این ماموریت مهم که مدیران پرواز شاتل حاضر شدند به‌خاطرش زمان پرتاب را دو روز به تعویق بیاندازند، فوسیوم و سلرز به آزمایش مهارت‌های تعمیر پوشش حرارتی لبه جلویی بال‌های شاتل خواهند پرداخت
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/193_152025main_fd08_press_conference.jpg

[Renjer Babi]

صبح امروز لیگ نجوم Astronomical League ، با ارسال نامه ای به مسول کمیته برگزاری روز نجوم انجمن نجوم ایران – شاخه اماتوری ، اعلام کرد مجموعه فعالیتهای انجام گرفته در روز نجوم سال 2006 در ایران را شایسته عنوان گسترده ترین و بهترین مراسم برگزار شده و دریافت جایزه اصلی روز نجوم 2006 تشخیص داده شده است.


بدین ترتیب مراسم برگزار شده در روز و هفته جهانی نجوم در ایران که امسال با گستردگی فوق العاده بالایی نسبت به سالهای گذشته در سراسر کشور برگزار شد از سوی برگزار کننده اصلی این مراسم در جهان ، به عنوان بهترین بزرگداشت نجوم و ترویج آن در جهان انتخاب شد.
امسال مجموعه وسیعی از فعالیتهای عمومی و ترویجی نجوم در این روز برگزار شد و با هماهنگیها و پیگیریهای انجام شده دهها مرکز در سراسر ایران با شور و علاقه در این مراسم مشارکت جستند.
اینک جایزه اتحادیه نجوم ،قدردانی است برای همه علاقمندان نجوم در ایران که در هفته نجوم در سال جاری با علاقه و پشتکار فراوان از هر امکاناتی که داشتند بهترین استفاده را کردند تا این دانش را به میان مردم ببرند.
پیش از این و در سال 2004 نیز گروهی از دانش اموزان دبیرستان فرزانگان تهران، جایزه بهترین ایده در برگزاری روز نجوم را از آن خود کرده بودند و بدین ترتیب اینک نام ایران به نام با اعتباری درترویج نجوم بدل شده است.



خبر کامل : http://www.asiac.ir/news/?NewsID=1152614337&Cat=Out

[Dianella]

دانشمندان ناسا و کانزاس عقیده دارند که انقراضی عظیم در صدها میلیون سال قبل بر زمین می تواند توسط یک انفجار ستاره ای که انفجار اشعه گاما نامیده می شود , ایجاد شده باشد.

http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/112108main_swift_burst.gif
رصد خانه فضایی چابک


دانشمندان مدرک درستی بر دلیل انقراض کهن توسط چنین انفجار عظیمی ندارند.توانایی نظرشان ارائه مدل اتمسفری است دانشمندان محاسبه کردند که تشعشع اشعه کاما از یک انفجار ستاره ای نسبتا نزدیک , در برخورد با زمین برای فقط 10 ثانیه , توانست بیش از نیمی از لایه حفاظتی ازن اتمسفر را تهی سازد.بهبودی آن می توانست حداقل 5 سال زمان ببرد.با آسیب لایه ازن , تشعشع فرا بنفش از خورشید می توانست بیشتر زندگی بر خشکی و بر سطح اقیانوسها و دریاچه ها را نابود سازد و زنجیره غذائی را از هم بگسلد انفجار های اشعه گاما در کهکشان راه شیری ما , حقیقتا نادر هستند, اما دانشمندان تخمین می زنند که حداقل یکی از آنها که احتمالا در پیش از 5 بیلیون سال گذشته به زمین برخورد کرده, رخ
داده است.تصور بر آن است که زندگی بر روی زمین در حداقل 3.5 بیلیون سال گذشته پدیدار شده باشد.این تحقیق توسط یک فرضیه آستروبیولوژی در ناسا پشتیبانی می شود, تحلیلی کامل از "فرضیه انقراض جمعی"است که نخستین بار توسط اعضای تیم علمی در سپتامبر 2003 ارائه شد دکتر آدریان ملوت از بخش فیزیک و اختر شناسی دانشگاه کانزاس در این زمینه اظهار داشت :"وقوع یک انفجار پرتو گاما در حدود 6,000 سال نوری از زمین می توانست اثری مخرب بر حیات داشته باشد."وی افزود:"ما بدرستی نمی دانیم چه زمانی یکی از آن پرتو ها آمدند,اما نسبتا مطمئنیم که آن به زمین رسید و نشانه اش از بین رفت.چه چیز بیش از این شگفت انگیز است که فقط یک انفجار 10 ثانیه ای می تواند موجب سالها ویرانی لایه ازن شود."
http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/112094main1_extinctfinal_smweb.jpg
دانشمندان اظهار می دارند که انفجاری 10 ثانیه ای از پرتوهای گاما از سوی ستاره ای حجیم در حدود 6,000 سال نوری از زمین می توانست انقراض عمده ای را در صد ها میلیون سال قبل موجب شود.در این تصویر اشعه گاما در برخورد با زمین مشاهده می شود.(اشعه گاما نا مرئی است اما در این تصاویر کامپیوتری بصورت مشخص نمایان است






انفجارهای اشعه گاما , از انفجارهای بسیار قدرتمند شناخته شده اند.اکثرا از کهکشانهای دور بوقوع می پیوندند, و احتمالا در صد بیشتری از انفجارها توسط ستاره هایی با بیشتر از 15 مرتبه حجیم تر از خورشید ما ناشی می شوند.یک انفجار , دو پرتو از اشعه گاما در جهات مخالف یکدیگر گسیل می دارد که با سرعت در فضا پیش می روند توماس دانشجوی دکترا در دانشگاه کانزاس اظهار داشت که یک پرتوی گاما , شاید باعث انقراض 450 میلیون سال قبل باشد که باعث از بین رفتن 60 درصد از تمام بی مهرگان دریایی شد.زندگی بطور وسیعی در دریا محدود شد, اگرچه مدارکی از موجودات اولیه و گیاهان در این دوره زمانی وجود دارد در کار تازه ای , گروه تحقیقاتی , مدلهای کامپیوتری با جزئیات بسیار برای محاسبه اثرات انفجار اشعه گامای نزدیک, بر اتمسفر و اثرات آن بر زندگی بکار بردند توماس به همراه دکتر جکمن , از مرکز فضائی گدارد ناسا , اثر یک انفجار اشعه گاما را بر اتمسفر زمین محاسبه کردند.اشعه گاما , یک فرم از نور با انرژی بالاست, که می تواند ملکولهای نیتروژن (N2) را به اتمهای نیتروژن بشکافد, که آن هم با ملکولهای اکسیژن (O2) به فرم اکسید نیتریک (NO) واکنش می دهد.اکسید نیتریک , ازن (O3) را نابود می سازد و دی اکسید نیتروژن (NO2) را حاصل می دهد.دی اکسید نیتروژن سپس با اتم اکسیژن برای تبدیل به فرم NO وکنش خواهد داد.افزونی NO به این معناست که بیشتر ازن تخریب شده است.مدلهای کامپیونری نمایانگر اینست که بیش از نیمی از لایه ازن در طول هفته ها ویران می ماند و در طول 5 سال , حداقل 10 درصد هنوز آسیب دیده باقی می ماند پس از آن توماس و دانیل هوگان دانشجوی دوره لیسانس , اثر اشعه ماوراء بنفش را بر زمین محاسبه کردند.عمق دریا که حیات مختلفی را جای می دهد باید حفظ شده باشد.سطح دریا مکانی برای زندگی پلانکتونها و دیگر گونه های زیستی است , هر چند زنده نماندند.اما پلانکتونها بنیاد چرخه زندگی دریایی هستند
دکتر بروس لیبرمن , دیرین شناس دانشگاه تگزاس , نظری ارائه کرد که به موجب آن یک انفجار اشعه گاما دقیقا می توانست انقراض عظیمی را 200 میلیون سال قبل از دایناسورها سبب شود.یک دوره یخی متصور است که این انقراض را موجب شده است.اما یک انفجار اشعه گاما می توانست مرگی فوری را در ابتدا و همچنین می توانست تغییر قابل تئجهی بر درجه حرارت سطح زمین داشته باشد توماس اظهار داشت:"یک متغیر شناخته نشده در برآورد انفجارهای اشعه گاما ی موضعی وجود دارد."وی افزود:"انفجارهایی که ما امروزه کشف می کنیم به فاصله بیلیون ها سال قبل زمانی قبل از شکل گیری زمین سرچشمه گرفته اند. در میان بیلیونها ستاره در کهکشان ما , این یک شانس خوب است که توده ای نسبتا نزدیک منفجر شود و اشعه های گاما را بسوی ما گسیل کند."ماموریت چابک Swift با پرتابش در نوامبر 2004 آغاز شد که به تعییت برآورد انفجار تازه ای کمک خواهد کرد




http://www.parssky.com/news/archive/images/83/s/112104main_grb_earth_still.jpg
انفجارهای اشعه گاما که از پر قدرتترین انفجارهای شناخته شده در جهان هستند و بیشتر ازکهکشانهای دور و توسط ستارگانی با حجمی بیشتر از 15 برابر خورشید سرچشمه می گیرند.در این عکس برخورد اشعه گاما با جو زمین دیده می شود(پرتو گاما نا مرئی است و در این عکی کامپیوتری به رنگ قرمز دیده می شود)

سلام
ممنونم از اين تاپيك خيلي جذابي كه ايجاد كردين بابك عزيز.
اين مطلب خيلي به نظرم جالب اومد. يعني قبل از دايناسورها و انقراض اونها بعد از عصر يخبندان باز هم يه انقراض سرتاسري در زمين وجود داشته با منشا پرتوي گاما؟ پس تعداد گونه هاي منقرض شده تا حالا بنابر اين فرضيه بايد خيلي بيشتر از چيزي باشه كه تخمين زده ميشه.

بازم ممنون
موفق باشي :)

[Renjer Babi]

سلام
خواهش می کنم
درسته البته فقط این یه نظریه است حالا باید یه چند سالی روش کار کنن تا به قطعیت برسه. :sad:
اگه تا چند سال دیگه من و این تاپیک زنده بودیم شاید مقاله ای درباره به قطعیت رسیدن این خبر اینجا گزاشتم :tongue:
قربانت
بابک ;)

[Renjer Babi]

پس از 6 دوره برگزاری موفق ماراتن مسیه ایران که به شکل ملی و با حضور رصدگران برجسته کشور برگزار شد و با انجام بررسی های گوناگونی که در مورد مسابقه های مشابه در سایر کشورها به عمل آمد، شاخه اماتوری انجمن نجوم ایران پیشنهاد جدیدی را برای برگزاری رقابتی رصدی که با شرایط آب و هوایی ایران تطبیق داشته باشد و به نوعی یادآور رصدگران بزرگ تمدن ایرانی باشد را در دستور کار خود قرار داد.


در جریان پنجمین ماراتن مسیه ایران در خرانق یزد که به دلیل شرایط نامناسب جوی امکان انجام رصد فراهم نشد، داوران که سعی شده بود از بهترین رصدگران کشور انتخاب شوند ، در نشستی همگی با اصل این ایده موافقت کردند و بررسیهای بعدی آن آغاز شد . از همان ابتدا مشخص بود که این رقابت نامی جز رصد گر بزرگ ایرانی را بر خود نخواهد داشت و بدین ترتیب ایده اولیه رقابت رصدی صوفی شکل گرفت. در این رقابت که زمان برگزاری ان ، اواخر تابستان هر سال مشخص شده است ، مجموعه ای از اجرام فهرست مسیه و اجرام سایر فهر ستها به انضمام 9 جرم غیر ستاره ای که صوفی آنها را در فهرست خود آورده است وجود خواهد داشت . البته در نخستین رقابت 2 جرم از 9 جرم صوفی به دلیل عرض بالای محل برگزاری دیده نخواهند شد اما از سالهای بعد و انتقال محل برگزاری به یکی از رصد گاههای عبدالرحمن صوفی در جنوب کشور تمامی این اجرام در فهرست قرار می گیرند. شاخه آماتوری 2 هدف اصلی را از سامان دهی این رقابت دنبال می کند، نخست افزایش امادگی و توانایی رصدگران اجرام عمق آسمان ایران و دوم زنده نگاه داشتن نام مفاخر علمی و فرهنگی کشور. شاخه اماتوری انجمن نجوم ایران امیدوار است این رقابت را در سالهای تی تبدیل به رقابتی بین المللی کندتا فرصتی فراهم شود که رصدگران ایرانیو خارجی بتوانند ضمن آشنایی با یکدیگر و انتقال تجربه های خود شبی را زیر اسمان پرستاره ایران به رقابتی دوستانه بپردازند و نام عبدالرحمن صوفی رازی رصد گر برجسته ایرانی و نویسنده کتاب صور الکواکب را زنده نگاه دارند. عبدالرحمن صوفی با رصد و ثبت برخی اجرام غیر ستاره ای برای نخستین بار تفکیکی میان این اجرام و ستارگان قرار داد و همچنین به تصحیح جدول های یونانی ستارگان پرداخت. دنیای علم به پاس رصدهای چشمگیر و دقیق صوفی نام دهانه ای از دهانه های ماه را به او اختصاص داده است. نخستین دوره رقابت صوفی که امید می رود در سالهای بعد با همین نام تبدیل به رقابتی بین المللی شود، در روزهای 2 و 3 شهریور در نزدیکی تهران برگزار خواهد شد و از سالهای بعد به شهرهای جنوبی کشور منتقل می شود. به زودی فهرست کامل اجرام، راهنمای رصد ، اسامی داوران نخستین دوره و فرم ثبت نام بر روی سایت شاخه آمتوری انجمن نجوم ایران درج خواهد شد و علاقمندان می تونند با تکمیل فرم ثبت نام برای شرکت در این رقابت آمادگی خود را اعلام کنند

http://www.asiac.ir/g/uploads/pnazemi/2006-07-12_200859_Sufi2.jpg

[Renjer Babi]

سیاه‌چاله‌های جهان آغازین، برخی قوانین فیزیک را دور زدند تا بتوانند به‌سرعت رشد کنند و به ابعاد بزرگتر دست پیدا کنند. با این یافته یکی از قدیمی‌ترین معماهای سیاه‌چاله‌ها حل شده است، این‌که سیاه‌چاله‌های بسیار سنگین چگونه توانسته‌اند این‌قدر سریع در آغاز جهان تشکیل شوند


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/Abell400_blackhole.jpg
شرح عکس: جت‌هایی از ماده که به رنگ صورتی نمایش داده شده است، از یک جفت سیاه‌چاله ابرسنگین در خوشه کهکشانی آبل400 به بیرون فوران می‌کنند. این تصویر ترکیبی از تصاویر پرتوی ایکس رصدخانه فضایی چاندرا و تصاویر رادیویی VLA است.




مارتا ولونتری و مارتین ریس، اخترفیزیک‌دانان دانشگاه کمبریج در جدیدترین تحلیل‌های خود تمام عوامل مهم تاثیرگذار در رشد سیاه‌چاله‌ها را درنظر گرفته‌اند و نشان داده‌اند که رشد بسیار سریع سیاه‌چاله‌ها غیرممکن نیست. دلیل این پدیده هم احتمالا این است که این موجودات، حتی تابش‌هایی را که به‌هنگام بلعیدن مواد اطراف تولید می‌شوند، جذب می‌کنند و از بروز یک انفجار مخرب جلوگیری می‌کنند.
معمای رشد سریع سیاه‌چاله‌ها زمانی مطرح شد که اخترشناسان توانستند ابر سیاه‌چاله‌های بسیار عظیمی را در مرزهای جهان قابل رویت رصد کنند که هریک میلیاردها برابر خورشید سنگینی داشته‌اند. این درست که سیاه‌چاله‌ها نامریی هستند، اما موادی که به‌درونشان سقوط می‌کند، در اثر اصطکاک داغ می‌شوند و پرتوهای پرقدرت ایکس ساطع می‌کنند. این تابش‌های بسیار پرانرژی از دور، شبیه به ستارگان به‌نظر می‌رسد و از این رو، اخترشناسان آنها را اختروش نام نهاده‌اند.
دانشمندان تا به امروز نمی‌توانستند توضیح دهند که این سیاه‌چاله‌ها چطور توانسته‌اند این همه ماده را در شرایطی جمع‌آوری کنند که زمان زیادی از مهبانگ نگذشته بود. یکی از راه‌حل های پیشنهادی این است که سیاه‌چاله‌های آغازین به شکلی توانسته‌اند از سد یکی از مهم‌ترین قوانین محدودکننده فیزیک اجرام آسمانی عبور کنند. این قانون که حد ادینگتون نام دارد، رشد اجرامی را که با جذب مواد بزرگ می‌شوند، محدود می‌کند. حد ادینگتون در سیاه‌چاله‌ها، به این شکل است که اگر سیاه‌چاله‌ای مواد اطرافش را خیلی سریع ببلعد، قرص برافزایشی مواد بسیار داغ می‌شود و چنان انرژی عظیمی را آزاد می‌کند که عملا منفجر می‌شود و چیزی برای جذب شدن باقی نمی‌گذارد؛ بنابراین رشد سیاه‌چاله متوقف می شود.
برخی از فیزیک‌دانان حدس زده بودند که احتمالا سیاه‌چاله راهی برای فرار از حد ادینگتون پیدا کرده است، بدین شکل که انرژی ساطع شده از قرص برافزایشی را پیش از آن‌که فرصتی برای متلاشی کردن قرص داشته باشد، می‌بلعد! به‌نظر آنها، در داخلی‌ترین بخش‌های قرص که بسیار چگال هم هستند، پرتوهای ایکس مرتب با مواد برخورد می‌کنند و شرایط بسیار دشواری را برای فرار به فواصل دورتر تجربه می‌کنند، تا آن‌که درنهایت مانند دیگر مواد اطراف به کام بی‌انتهای سیاه‌چاله فرو می‌افتند.
اما این فقط یک حدس بود و مشخص نمی‌کرد آیا این سیاه‌چاله‌ها می‌توانند آن‌قدر سریع رشد کنند که دیگر محدودیت‌ها را هم بشکنند یا خیر؛ به‌ عنوان مثال، زیاد پیش می‌آید که ابرهای غنی از مواد خام، این مهمان مفت‌خور را بیرون می‌کنند و در نتیجه سیاه‌چاله‌ها به فضای میان ستاره‌ای پرتاب می‌شوند. در فضای میان ستاره‌ای هم که چیزی برای خوردن پیدا نمی‌شود و رشد سیاه‌چاله متوقف می‌شود.
اما تحیل‌های ولونتری و ریس نشان داده است که اگر آهنگ بیرون شدن سیاه‌چاله‌ها از کهکشان‌های میزبان نسبتا اندک باشد، این سیاه‌چاله‌ها از سرعت کافی برای رشد برخوردارند. البته شرایط دیگری هم برای درست بودن این پیش‌بینی لازم است که دانشمندان در حال بررسی درستی آنها هستند.

[Renjer Babi]

یک منطقه غیر عادی بر روی مریخ ، که شاید در اثر جریان های آتشفشانی یا باران خاکستر بوجود آمده و بعدها توسط جریان آب فرسایش یافته باشد ، کشف شد .
http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/3Z5_2005-0317mars-lg.jpg


این تصویر که توسط دوربین استریو وضوح بالای(HRSC)مریخ نورد سازمان فضایی اسا گرفته شده است ، بخش هایی از گودال ها و نواحی دریا مانند در مرز سرزمین های پست و مرتفع مریخ را نشان می دهد .وضوح تصویر 13متر بر پیکسل می باشد .بسیار جالب است که اختلاف ارتفاع بین سرزمین های مرتفع و پست حدود 5000 متر می با شد . بنابر این مرز بین این دو ناحیه شیب زیادی دارد . اما عاملی که چنین اختلاف ارتفاعی را بر روی مریخ ایجاد کرده است جزء سؤال های بدون پاسخ این سیاره باقی می ماند .
مرز بین نواحی آتشفشانی و گودال های دریا مانند، " آمازونیس سولسی " نامیده می شود . این توافق بین دانشمندان وجود دارد که ماده تشکیل دهنده نواحی دربا مانند خاکسترهای ته نشین شده آتشفشانی می باشد . دیواره های این گودال ها با جریان های گدازه ای پوشیده شده است . عکس ها نشان می دهد که فرسایش آب قبل از ته نشین شدن مواد آتشفشانی پایان یافته است .
سپس در اثر برخورد یک " بولید " به نزدیکی این سطح جریان های سیالی مانند آب که در زیر سطح پوسته قرار داشته اند به بیرون فوران می کنند . بولید ها اجسام آسمانی هستند که ممکن است با سطح سیاره برخورد کنند .

[Renjer Babi]

برای نخستين بار دو تيم از ستاره شناسان نور اشيايی را در خارج از منظومه شمسی رديابی کرده اند که به اعتقاد بسياری از دانشمندان متعلق به سياراتی است که حول ساير ستارگان می گردند.


http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/4Z2_20050324195845-l-1.jpg


اين نخستين بار است که "سيارات خارجی"، يعنی سياراتی که در اطراف ستارگانی غير از خورشيد سير می کنند، مستقيما مشاهده می شوند.

اين دو سياره "HD 209458b" و "TrES-1" نامگذاری شده اند.از زمانی که منجمان به وجود نخستين سياره خارجی پی بردند ده سال می گذرد. از آن زمان تاکنون بيش از 100 سياره کشف شده است. اما وجود آنها تنها به طور غيرمستقيم يعنی از طريق تاثير قوه جاذبه آنها بر ستارگانی که دور آنها می گردند استنباط می شود.اکنون دو تيم مستقل از منجمان در آمريکا با استفاده از تلسکوپ فضايی اسپيتزر ناسا، تشعشعات فروسرخی را در همان مسيری که دو ستاره نورانی قرار گرفته است رديابی کرده اند. اخترشناسان از قبل نتيجه گيری کرده بودند اين دو ستاره دارای سيارات هستند.

در هر دو مورد، زمانی که سياره به عنوان بخشی از گردش مداری خود، پشت ستاره مرکزی پنهان می شود به ميزان خفيفی از درخشش منظومه کاسته می شود. اين به آن معنی است که اين سيارات خود درخشان هستند و نوری اضافی توليد می کنند که توسط تلسکوپ رديابی شده است.پی بردن به اين موضوع با يک حيله علمی ممکن شد. دانشمندان ابتدا با استفاده از تسلکوپ اسپيتزر مجموع تشعشعات نور مادون قرمز ستاره و سياره آن را اندازه گرفتند.سپس زمانی که سياره پشت ستاره قرار گرفت، منجمان بار ديگر نور ماون قرمز برآمده از ستاره را اندازه گيری کردند.حاصل تفاضل نوری رصد دوم از رصد اول در واقع نوری است که از سياره ساطع می شود.


بی شباهت به زمين

درخشندگی شديد اين سيارات ناشی از نزديکی آنها به ستاره مرکزی است که آنها را داغ می کند به طوری که به گفته پژوهشگران درجه حرارت آنها به هزار درجه سانتيگراد می رسد.

اينها سيارات متورم گازی از نوع مشتری هستند و بعيد است ميزبان موجودات زنده باشند.ما دانشمندان اميدوارند همزمان با بهبود فن آوری در دراز مدت بتوانند نور سياراتی را که به زمين شباهت بيشتری دارند رويت و علائم حيات را در بخش های دورافتاده کهکشان راه شيری کشف کنند.نتايج اين تحقيقات در مقاله ای در شماره جاری مجله "نيچر" تشريح شده است.دکتر ديويد شاربونه، از مرکز اخترفيزيک هاروارد-اسميتسونيان در ماساچوست يکی از اعضای تيم های تحقيق و نويسنده اين مقاله گفت: "واقعا معرکه است. از تقريبا ده سال پيش، يعنی زمانی که نخستين سيارات خارجی کشف شدند، در جستجوی چنين نوری بوديم."تاکنون تقريبا 130 سياره در اطراف ساير ستاره ها کشف شده است.دکتر الن باس، از موسسه کارنگی در واشنگتن گفت: "سال 1995 مصادف با آغاز عصر کشف سيارات خارجی بود.""اما 2005 به عنوان سالی که در آن نخستين شواهد قدرتمند رديابی نور سياره ای خارجی به دست آمد، در کتاب های تاريخ و متون درسی ثبت خواهد شد.""به سختی می توان باور کرد در ده سال گذشته چقدر پيشرفت کرده ايم."دکتر شاردونه نيز گفت: "هدف ما از مطالعه سياراتی که حول ساير ستاره ها می گردند در واقع اين است که ببينم آيا منظومه شمسی ما نمونه ای واقعا استثنايی است يا همه گير.""HD 209458b" که "اوسيريس" لقب گرفته است حول ستاره ای در فاصله 153 سال نوری از زمين در صورت فلکی "اسب بالدار" می گردد. اين سياره هر سه روز و نيم يک بار در مداری به شعاع تقريبا هفت ميليون کيلومتر حول ستاره مادر گردش می کند.

"TrES-1" حتی دورتر است و در فاصله 489 سال نوری از زمين حول ستاره ای در صورت فلکی بربط می گردد. اين سياره هر سه روز يک بار در مداری به شعاع تقريبا شش ميليون کيلومتر دور می زند.برای مقايسه، فاصله زمين از خورشيد زمين 149 ميليون کليومتر است و هر 365 روز يک بار دور آن می گردد.

[Renjer Babi]

از سال 2009م حدود300میلیون کهکشان برای بررسی تاریخچه جهان ودرک بهتر انرژی تاریک مورد مطالعه قرار خواهد گرفت .


در این بررسی قصد برآن است که بر روی نیروی اسرارآمیزی که باعث ایجاد شتاب مثبت عالم شده است، تحقیق انجام شود .این 300 میلیون کهکشان حدود دو سوم کل عالم را تشکیل می دهند. این پروژه ،

DES (مطالعه انرژی تاریک) نام گرفته است .
http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/DZ6_2005-0323hubble-full.jpg

بنابر فیزیک نظری ، انرژی تاریک حدود %70 عالم را پر کرده است . انرژی تاریک، بعبارتی ظهور مجدد ثابت کیهان شناسی در معادلات اینشتین است . دکتر واین هو ، استاد نجوم واخترفیزیک، می گوید:« وجود شتاب مثبت این ضرورت را ایجاد می کند که گرانش به صورت دافعه عمل کند . اما این قابل قبول نیست . برای حل مشکل باید به سراغ فیزیک بنیادی رفت .»

DES پروژه مشترک دانشگاه های شیکاگو،کینگدام ،برکلیو آزمایشگاه های شتاب دهنده فرمی ، لارنس برکلی و سروتولو با بوجه ای بالغ بر 20 میلیون دلار می باشد . این پروژه یک دوربین 520 پیکسلی بر روی تلسکوپ 4متری بلانکو، واقع در شیلی، نصب کرده است . این بزرگترین دوربین اپتیکال در سراسر دنیا می باشد که 10 مرتبه دوربین های دیگر از آسمان عکس برداری می کند .

دکتر فریمن می گوید : «اولین مرحله کار، شمارش خوشه های کهکشانی است » .با استفاده از تلسکوپ رادیویی SPT،در قطب جنوب ،خوشه های کهکشانی که اشعه های کیهانی را از شکل معمول شان خارج می کنند ، آشکار می شوند. روش دوم ، اندازه گیری مقیاس کیهانی با استفاده از عدسی های گرانشی است . اگر مقدار دقیق جرم و فاصله این خوشه ها بطور دقیق مشخص شود ، درصد دقیق انرژی تاریک نیز مشخص می شود.

[Renjer Babi]

اختر فیزیکدان های دانشگاه پن استیت تصور می کنند که اثر خمش نور در حوزه گرانشی سیاهچاله ها ممکن است مانع مطالعه لحظات آغاز عالم شود .



http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/B4D_2005-0310black-lg.jpg


سیاهچاله ها همه اجسام اطرافشان را به درون خود می کشند . علاوه بر این ،این چاههای گرانشی قوی بر روی امواج الکترومغناطیس نیز اثر می گذارند .

امواج الکترومغناطیس در مسیر حرکت شان تحت تأثیر ماده محیط قرار می گیرند . مواد با ضریب شکست منفی اثری کاملا متفاوت با مواد با ضریب شکست مثبت دارند . ماده معمولی دارای ضریب شکست مثبت است . این نوع مواد( مثل آب ، شیشه و ... ) پرتو را در همان راستای حرکتش جابجا می کند . اما مواد با ضریب شکست منفی پرتو را در خلاف جهت حرکتش جابجا می کند .

قبلا لاختاکیا و مکی از دانشگاه ادینبروگ با استفاده از نسبیت خاص اینشتین شکست امواج الکترومغناطیس داخل مواد را مطالعه کردند . آنها دریافتند که شکست منفی می تواند برای یک ناظر در حال حرکت با سرعت بسیار بالا رخ دهد . بعدها نشان داده شد که در فضای خارج نیازی به وجود شکست منفی نیست . در عوض وقتی پرتو از داخل میدان گرانشی یک جسم بسیار پر جرم ، مانند سیاهچاله چرخان ، عبور کند ، وجود شکست منفی ممکن می شود .

اما سندی ستیاوان از دانشگاه ادینبروگ نشان داد که در حوزه نسبیت عام یک ناظر در اطراف یک سیاهچاله چرخان ناحیه به نام ارگوسفیر( نیروکره) وجود دارد که در آن امواج الکترومغناطیس بدلیل شکست منفی خمیده می شوند . این یافته جدید در 7 مارس در مجله فیزیک لتر A به چاپ رسید .

ما با عدسی های گرانشی آشنا هستیم . حال مشکل اینجاست که تعدد سیاهچاله ها و اجسام پر جرم در اطراف ما ممکن است باعث شود که نورهای ارسالی از لحظه های آغازین عالم دستخوش چنین شکست هایی قرار گیرد و در نتیجه ما نتوانیم به مطالعه آنها بپردازیم .

[Renjer Babi]

کمتر از دو روز دیگر ماهواره میتاپ آ ،در هفده ژولای (بیست و شش تیر )سال جاری ، توسط راکت اس. تی فرگت سایوز از ایستگاه فضایی بیکونر کازمیدرم قزاقستان به فضا پرتاب شده و در مدار زمین قرار خواهد گرفت


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/C17_metop_l.jpg


این ماهواره هواسنج اولین پروژه، از سری ماموریت های سه گانه میتاپ می باشد که توسط آژانس فضایی اروپا و سازمان هوا سنجی ماهواره ای،جهت کاوش و بررسی اتمسفر زمین انجام می گیرد.در طی این ماموریت،ماهواره میتاپ آ، یازده ابزار پیشرفته جهت بررسی دقیق جو زمین به همراه خشکی و اقیانوس های آن با خود حمل می کند.ماهواره متاپ آ، پس از استقرار در ارتفاع 817 کیلومتری از سطح زمین، با گردش در مدار(قطب شمال تا قطب جنوب) شروع به جمع آوری داده هایی با وضوح بسیار بالا خواهد کرد
مهمترین تجهیز اتی که این ماهواره با خود حمل می کند عبارتند از: نقشه بردار سی.ان.ای.اس برای هوا شناسی و بررسی وضعیت آب و هوا ،طیف سنج آی.ای.اس.آی برای سنجش دقیق دما و رطوبت، طیف سنج گوم 2 برای بررسی لایه ازن و غلظت گاز های موجود در جو زمین ،باد سنج آسکت برای تعیین جهت باد و میزان سرعت آن در سطح اقیانوسها، گراس پیلود که به بررسی اتمسفر زمین توسط پنهان سازی سیگنال های رادیویی ماهواره های جی.ام.اس می پردازد و رطوبت سنج ام.اچ.اس که جایگزین ابزار ای.ام.اس.یو-بی خواهد شد برای سنجش بسیار دقیق مقدار رطوبت هوا
میتاپ آ علاوه بر این که ماموریت موفق میتوست آژانس فضایی اروپا را کامل می نماید،با ماهواره هواشناسی ایالات متحده(ان.او.ای.ای) نیز به طور شیفتی همکاری خواهد داشت. به طوری که در شیف صبح میتاپ آ بر ای نمونه نیمکره شمالی را بررسی می کند و در شیف بعد از ظهر ماهواره ان.او.ای.ای نیمکره جنوبی را بررسی خواهد کرد
این ماهواره با طولی در حدود شش و نیم متر ،چهار تن وزن دارد.در صورتی که این ماموریت با موفقیت انجام پذیرد ،دو ماهواره دیگر از این سری(میتاپ بی و میتاپ سی) تا سال 2020 میلادی (1399) به فضا پرتاب خواهند شد
کارشناسان هواشناسی از این پس می توانند با استفاده از داده های ارزشمندی که از ماهواره میتاپ آ ارسال می شود،وضعیت آب و هوا را به صورت بسیار دقیق، تعیین و یا پیش بینی نمایند
این ماهواره هم اکنون مراحل نهایی کنترل را در بیکونر قزاقستان سپری می کند،لحظه پرتاب نیز ساعت 4:28 دقیقه بعد از ظهر به وقت گرینویچ(8:58 دقیقه بعد از ظهر به وقت ایران) خواهد بود

برای اطلاعات بیشتر پیرامون ماهواره میتاپ آ به سایت زیر مراجعه نمایید
http://www.esa.int/metop
همچنین برای تماشای تلوزیونی عملیات پرتاب ماهواره می توانید به سایت زیر مراجعه نمایید
http://television.esa.int/

[khaiyam]

نوشته شده اکبر نعمتی
۱۸ ارديبهشت ۱۳۸۵
انوشه انصاری ،به عنوان نخستین فضانورد ایرانی سال آینده با یک موشک روسی بعنوان گردشگر فضایی به فضا فرستاده می شود. خانم انصاری نخستین زن گردشگر فضایی نیز به شمار می آید.

خانم انصاری می گوید : "کاوش فضا جزء آرزوهای کودکی من بود که حالا برایم قابل لمس شده است."

http://www.persianstar.com/images/stories/news/ansari/anousheh.jpg

شرکت بین المللی فضایی Adventures اعلام کرد:آزمایشات پزشکی نشان می دهد ؛خانم انوشه انصاری برای سفر به فضا هیچ مشکلی ندارد و بزودی تمرینات آماده سازی برای اعزام به فضا را آغاز می کند . انوشه انصاری ،بنیانگذار جایزه 10میلیون دلاری انصاری-ایکس نیز هست که با هدف ایجاد رقابت بین نخبه ترین متخصصان فضایی دنیا و در راستای تشویق توریسم فضایی بنیان گذاشته شده است .
انوشه انصاری در سال ۱۹۶۷ در تهران به دنیا آمد. وی در سن ۱۶ سالگی به تنهایی ایران را ترک کرد و زندگیش را با عمه‌اش در ویرجینیای شمالی آمریکا آغاز کرد و سپس در دانشگاه George Mason به تحصیل در رشته‌ مهندسی برق و کامپیوتر مشغول شد. او مدرک کارشناسی ارشدش را در حالی که به طور تمام‌وقت در MCI کار می‌کرد، از دانشگاه George Washington دریافت کرد.
پس از ازدواج با مشارکت همسرش، حمید انصاری، شرکت Telecom Technologies Inc را در سال ۱۹۹۳ در تگزاس بنیان‌ گذارد. این شرکت که در حوزه‌‌ وسایل مخابراتی متمرکز بود، به زودی موفقیت‌های بزرگی کسب کرد و درآمدش در سال ۱۹۹۹ به ۲۵.۵ میلیون دلار رسید. در سال ۲۰۰۰، پس از دریافت جایزه‌ برتری در کارآفرینی (Entrepreneurial Excellence Award)، عکس انوشه انصاری بر روی جلد Working Women ظاهر شد.علاوه بر این، Ernst and Young در سال ۱۹۹۹ او را به عنوان کارآفرین سال شناختند. در سال ۲۰۰۲، مجله‌ Fortune نام او را در میان «برترین ۴۰ نفر زیر سن ۴۰ سال» گذاشت که به معرفی جوانان موفق در آمریکا اختصاص دارد.

http://www.persianstar.com/images/stories/news/ansari/anoushe_ansari.jpg

انوشه انصاری به دلیل علاقه به فضانوردی،جایزه ۱۰ میلیون انصاری-ایکس را به اولین فضاپیمای خصوصی (تجاری) که به ارتفاع ۱۰۰ کیلومتر برسد، و بتواند این کار را در عرض دو هفته دوباره تکرار کند، اهدا کرد. همان‌طور که تصور می‌شد، این جایزه شرکت‌های خصوصی زیادی را تشویق به سرمایه‌گذاری در توریسم فضایی کرد.
۲۴ تیم از ۷ کشور، در این رقابت شرکت کرده و پروازهای آزمایشی خود را در تابستان سال گذشته آغاز کردند، و اولین مجموعه از پروازها از اواخر شهریور 1384 خیامی آغاز شد. برنده جایزه انصاری-ایکس فضاپیمای SpaceShipOne بود، که با پروازهای موفقش 7 و 12 مهرماه 1384 در مسابقه برنده شد. SpaceShipOne در روز 12 مهرماه 1384 به ارتفاع بیش از ۱۰۹ کیلومتر از سطح دریا رسید، و به سلامت به محل فرودش در صحرای Mojave در کالیفرنیا بازگشت.

http://www.persianstar.com/images/stories/news/ansari/anoushe_ansari2.jpg

[Renjer Babi]

ستاره شناسان دسته جدیدی از امواج رادیویی قوی، در نزدیکی مرکز راه شیری، را آشکار کردند که می تواند منجر به کشف سری جدیدی از اجسام نجومی شود .

http://www.parssky.net/parsskycom/news/archive/form/uploads/47F_2005-0304source-full.jpg



ستاره شناسان دانشکده سوئیت بریر و آزمایشگاه تحقیقاتی ناوال (NRL) دسته جدیدی از انفجارات رادیویی، که از نزدیکی مرکز راه شیری گسیل می شوند، را کشف کردند .این امواج ممکن است به دلیل خصوصیات یکتایی که دارند بیانگر کشف گروه جدیدی از اجسام نجومی باشند .این رصدها توسط تلسکوپ های (VLA)در مرکز مطالعات علوم در نیو مکزیکو انجام گرفت . دانشمندان نتایج تحقیقات چندین ساله خود بر روی مرکز راه شیری را طی مقاله ای در3 مارس 2005م در مجله نیچر به چاپ رساندند.

دکتر اسکات هیمن ، رئیس پروژه می گوید:« این یافته ها نتیجه تحقیقاتی است که از سال 2002م بر روی مرکز راه شیری انجام گرفت .در عکس مربوطه، که از مرکز راه شیری در محدوده امواج رادیویی و طول موج 1 متر تهیه شده است ، انفجارات چند گانه ای در مدت7 ساعت بین روزهای 30 سپتامبر تا 1 اکتبر پبت شده است .

این 5 انفجار بسیار پرقدرت که GCRT J1745-3009نام گرفتند و هر کدام حدود 10دقیقه طول کشیدند هر 77 دقیقه یکبار رخ دادند. درخشندگی این انفجارات نیز با هم برابر بود . اگر چه ماهیت این اجسام به صورت یک راز باقی می ماند ولی اعضإ این تیم تحقیقاتی معتقدند که این اجسام دسته جدیدی از اجسام آسمانی یا دوره فعالیت جدیدی از اجسام شناخته شده قبلی می باشند .

یک خصوصیت مهم این امواج ، همدوس بودن آنهاست . آنها جزء معدود اجسامی هستند که این خاصیت را دارند . تابش های میزر – شبیه امواج لیزر در طول موج های کوتاه- نیز دسته دیگری از این کروه هستند . اما امواج کشف شده جدید در پهنای وسیعی از دامنه امواج الکترومغناطیس قرار دارند .

هیمن و تیمش قصد دارند که مطالعات خود بر روی این انفجارات مرکز راه شیری را ادامه دهند.

[Renjer Babi]

ستاره شناسان ،ستاره ای که 16% بزرگتر و 96برابر سنگین تر از مشتری می باشد را کشف کردند .


http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/886_2005-0303jupiter-lg.jpg


این کشف با استفاده از تلسکوپ 2/8 متریVLT (تلسکوپ های بسیار بزرگ )رصدخانه جنوبی اروپا در شیلی انجام گرفت . این کار بخشی از پروژه اندازه گیری دقیق سرعت شعاعی 60 ستاره ،که منحنی های نوری شان بطور موقتی تغییر می کند ، بود .ستاره شناسان دریافتند که علت تغییردر منحنی نوری این ستاره ، که به ستاره OGLE-TR-122 معروف است ، اختفإ 3/7 روزی توسط همدم شان می باشد .وقتی سیاره ای از جلوی ستاره همدمش عبور می کند ، باعث تغییراتی در منحنی نوری ستاره می شود . با بررسی این روش می توان جرم و شعاع سیارات خارج منظومه شمسی را بدست آورد.برنامه OGLE نیز با استفاده از پدیده ریز همگرایی گرانشی به بررسی تغییرات منحنی نوری ستارگانی که همدم شان (ستاره های کوچک یا کوتوله های قهوه ای و یا ستاره هایی با ابعاد مشتری)،از دید ناظر زمینی ، از جلوی شان عبور می کند ، می پردازد .رصد با استفاده از تلسکوپ های VLTهمچنین منجر به کشف 7 ستاره دوتایی گرفتی جدید شد .این مشاهدات جدید تعداد ستاره های کم جرم کشف شده ، با شعاع و جرم مشخص ، را سه برابر کرده است. از طرفی مطالعه کوچک ترین ستاره ها ،اطلاعات ارزشمندی درباره رفتار ماده در شرایط بحرانی بدست می دهد .

[Renjer Babi]

کاوشگر کاسینی یک طوفان بزرگ ودرخشان در نیمکره جنوبی زحل کشف کرد .


http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/ABE_2005-0225saturn-lg.jpg


این کشف در ماه سپتامبر 2004م اتفاق افتاد . در شکل مورد نظر جو و حلقه های زحل به رنگ کاذب نشان داده شده است . این عکس ها توسط کاسینی در محدوده نزدیک ماورابنفش گرفته شده است .بخش هایی از جو که فراوانی متان در آن زیاد است به رنگ قرمز ، ابرهای ارتفاع بالا به رنگ خاکستری ، و ابرها در عرض جغرافیایی متوسط به رنگ قهوه ای نشان داده شده است . حلقه ها نیز به رنگ آبی روشن دیده می شود . این طوفان که به "طوفان اژدها" معروف است در طی ماههای ژولای و سپتامبر منشآ امواج رادیویی بسیار قوی بود . دانشمندان دریافته اند که این طوفان توانایی تولید الکتریسیته را دارد . منشآ این انرژی شاید در لایه های زیرین جو باشد .

یکی از رازهای طوفان اژدها این است که انتشارامواج رادیویی وقتی آغاز می شود که این لکه هنوز در پشت افق می باشد و هنوز طلوع نکرده است و این انتشار وقتی قطع می شود که لکه هنوز در روز زحل به سر می برد و غروب نکرده است . شاید علت این امر این باشد که منبع نورانی در شرق ابرهای مرئی قراردارد و در نتیجه بین ارسال امواج مرئی و امواج رادیویی اختلاف زمانی بوجود می آید .

این طوفان از جهت دیگر نیز جالب به نظر می رسد و آن این است که ستاره شناسان با مطالعه منظم در یافته اند که این طوفان دارای دوره حضور طولانی و پریودیک می باشد . کاسینی شانس یافتن نمونه های دیگری از این طوفان ها را نیز دارد . ستاره شناسان قصد دارند ظرف 2 تا 3 سال آینده پرده از راز این طوفان بردارند .

[Renjer Babi]

ستاره شناسان انگلیسی معتقدند که توانسته اند با استفاده از یک رادیو تلسکوپ یک کهکشان متشکل از ماده تاریک را کشف کنند .


http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/764_2005-0223darkmatter-lg.jpg


آنها معتقد این کهکشان غیر قابل مشاهده ، بطور کامل از ماده تاریک تشکیل شده است . یک کهکشان تاریک ، ناحیه ای از جهان که دارای مقادیر زیادی از ماده که به شکل یک کهکشان می چرخد ، می باشد ولی در آن هیچ ستاره ای رؤیت نمی شود . این ناحیه تنها توسط یک رادیو تلسکوپ قابل رؤیت است . کهکشان مذکور برای اولین بار با تلسکوپ دانشگاه منچستر لوول رصد شد و صحت آن با تلسکوپ آرسیبو در پورتوریکو تآیید شد . تصور می شود که این ماده ناشناخته کهکشان، همان ماده تاریک باشد .

دکتر دیویس ، یکی از اعضإ تیم دانشگاه کاردیف ، می گوید :« جهان رازهای بسیاری دارد اما این کشف بسیار مهم نشان می دهد که ما در این که چگونه به درستی باید به عالم نگاه کرد مبتدی هستیم .»

یک تیم بین المللی از اوکراین ، فرانسه ، ایتالیا و استرالیا در حال تحقیق بر روی کهکشان های تاریک هستند . آنها توزیع اتم های هیدروژن در ساسر عالم را مورد بررسی قرار داده اند . گاز هیدروژن تابش هایی از خود گسیل می کند که در طول موج های رادیویی قابل رؤیت است . این تیم در خوشه کهکشانی سنبله ، که حدود 50 میلیون سال نوری از ما فاصله دارد ، جسمی هیدروژنی که در حدود 100 میلیون برابر خورشید جرم دارد کشف کرده اند .دکتر رابرت مینچین ، از دانشگاه کاردیف ، می گوید: « ما از سرعت چرخش VIRGOHI21 دریافتیم که این جسم هزاران هزار بار سنگین تر از مقداری است که می توانیم برای هیدروژن تنها در نظر بگیریم . اگراین یک کهکشان معمولی بود می بایستی کاملا درخشان وقابل رؤیت با یک تلسکوپ آماتوری باشد.ولی اینچنین نیست.»

معمای ماده تاریک این است که وقتی ستاره شناسان از یک طرف سرعت دورانی یک کهکشان و از طرف دیگر جرم آن را محاسبه می کنند این دو مقدار اصلا با هم همخوانی ندارند . به عبارت دیگر جرم اندازه گیری شده نمی تواند یکچنین سرعت چرخشی را ایجاد کند و باید مقادیر زیادی از جرم که به دلایل نامعلوم غیر قابل رؤیت است در کنار جرم مرئی وجود داشته باشد تا در نتیجه چنین سرعت دورانی حاصل شود . این کهکشان های تاریک بنظر ، می رسند در زمانی که چگالی ماده کهکشانی برای تشکیل ستاره هاکم بوده ، شکل گرفته اند. به هر حال تیم کاردیف امیدوارند که مشاهدات شان بخش ناپیدای جهان هستی را آشکار کند .

[Renjer Babi]

ستاره شناسان سریع ترین تپنده اشعه ایکس چرخان را کشف کردند . سرعت دوران این تپنده 600 بار در ثانیه است .

این ستاره شناسان عضو یک تیم بین المللی وابسته به دانشگاه ساتمتون می باشند . دکتر سیمون شاو ،از مرکز فیزیک و ستاره شناسی دانشگاه جنوا ، مسئول هماهنگی این تیم برای دریافت و ضبط داده های فضاپیمای اینتگرال (وابسته به اسا) ، که برای آشکار سازی داده ها در محدوده اشعه ایکس و گاما طراحی شده است ، می باشد . در دسامبر 2004 م یک منبع اشعه ایکس درخشان توسط اینتگرال ثبت شد . این منبع "IGR J00291+593 " نامیده شد . سپس مطالعه شدیدی توسط افراد مختلف طی چندین هفته بر روی آن انجام گرفت .در طی این مدت شدت نور این ستاره به آهستگی کاهش یافت . محققان از این تغییر شدت نور دریافتند که این منبع یک تپنده دوتایی اشعه ایکس است .
اگر یکی از ستاره های یک سیستم دوتایی به مرحله انفجار ابر نواختری برسد ، ممکن است به یک ستاره نوترونی تبدیل شود . ستاره نوترونی یک ستاره فوق چگال می باشد . نیروی گرانشی قوی اطراف ستاره باعث می شود که مواد ستاره بصورت یک قرص برافزایشی بدور آن شروع به چرخش کنند . میدان مغناطیسی ستاره ، که ممکن است باقیمانده از میدان مغناطیسی ستاره قبل از تبدیل به ستاره نوترونی باشد ، باعث می شود ماده برافزایشی در یک سری " نقاط داغ " روی ستاره تجمع کنند که منشأ اشعه های ایکس و گاما می باشد .
یک تپنده وقتی قابل رؤیت است که ستاره نوترونی دوران می کند و پس از مدت زمان مشخصی لکه داغ دیده شود . این تپش مانند تپیدن فانوس دریایی می باشد .سرعت دوران نمونه جدید 600 بار در ثانیه می باشد . بنابر این سرعت دورانی سطحی این تپنده 30000 کیلومتر بر ساعت (10% سرعت نور ) می باشد . هر دوی ستاره های این سیستم دوتایی 5/2 ساعت یکبار به دور هم می چرخند . روز این تپنده 0016/0 ثانیه و سال آن 147 ثانیه طول می کشد . دکتر شاو می گوید : « سرعت چرخش این تپنده بسیار شگفت انگیز است . این کشف این فرصت را به ما می دهد که به مطالعه تأثیرات چنین نیروهایی بر روی ماده نامتعارف ستاره های نوترونی ( که بر روی زمین یافت نمی شود ) بپردازیم . ممکن است درآینده نمونه های اینچنینی توسط اینتگرال کشف شود . نتایج این کشف طی مقاله ای بر روی شبکه با آدرس http://arxiv.org/abs/astro-ph/0501507 قابل دسترسی است .

[Renjer Babi]

فهرست پذیرفته شدگان در کنام 4 کارگاه عکاسی نجومی پیشرفته اعلام شد.


1- بابک مشمولی، تهران

2- اشکان مسعودی، تهران

3- افشین مردانی، گچساران

4- فرهنگ وفا، تهران

5- حدیث موسوی، ساوه

6- مهدی ثامنی، اراک

7- نیما معصومی، تهران

8- ندا مبرا، تهران

9- تیمور سیف اللهی، تهران

10- آرش صدقیان، تهران

11- شهریار داوودیان، تهران

12- علی تیموری، تهران

13- علی نوروزی، تهران

14- امیر حسین صادقی، تهران

15- کیانوش منادی طبردی، تهران

16- نیلوفر جاوید خلیلی، تهران

17- نیلوفر خاوری، کرج

18- امیر عزت پناه، اراک

19- الهام قربانی، قائمشهر

20- محمد حسین رحمانی، تهران

21- مرتضی اردبیلی، تهران

22- نازنین سادات بیضایی، کرج

23- محمد جواد صفاران، مشهد

24- علی اصغر شاه بندری قوچانی، یزد

25- علیرضا عظیمی، تهران

26- ایمان خماریان، نیشابور

27- مهدی رحیمی، دولت آباد اصفهان

28- رحمان جعفری، کمشچه اصفهان

29- پریسا دقیق شعاعی، تهران

30- محمد مهدی لامعی، شیراز

31- آرش میرحسینی، تربت جام

32- مهدی ملک نیا، شیراز

33- علیرضا مولانی نژاد، شیراز

34- محمد رضا ریسمانیان، تهران

35- امیرحسین ابوالفتح، تهران

36- زهرا فروتنی نیا، شیراز

37- سروناز جهانگیری، کرج

38- سپیده شعرباف، تهران

39- محسن زادصالح، تهران

40- محمد مسعود صحت بخش، یزد

41- علیرضا چنانی، شیراز

42- حمید رضا یعقوبی کاریزی، تایباد

43- پوریا ذوقی، تهران

44- سید مهدی مهدوی، تهران

45- هدیه انوری، تهران

46- حمید نیک سلیمانی، مشهد

47- محسن شریفی، فسا

48- سارا خلفی نژاد، شیراز

49- رضا امینی نژاد، اراک

50- محمد مهدی فاتحی، اصفهان

51- محمد علی غلامی، اردستان

52- امیر قاری، دزفول

53- رضا طیب طاهر، دزفول

54- محمد جواد فهیمی، کرمان

55- مجید کسایی، سمنان

56- وحید صنیعی، کرمانشاه

57- زمان زنگیان، سمنان

58- زهرا عابدی، شیراز

59- امیر احیایی، شیراز

60- اصلان نورقاسمی، تبریز

61- اسماعیل مرادی، فریمان خراسان

62- امین گرجی، تهران

63- مریم نصر، تهران - میبد

64- امیر حسین سعادت، شیراز

65- زهرا سعدی، شیراز – میبد

66- سوین صدری، تهران

67- خدیجه نجفی، زنجان

68- هلا جانباز، صدرای شیراز

69- احمد کریمی، صدرای شیراز

70- مرضیه جلال کرمانی، کرمان

71- میثم هنری جعفر پور، همدان

72- آیرین شیوایی، تهران

73- محمد محمدی ستوده، قم

74- یاسمن مومنی، تهران

75- حامد پورخرسندی، صوفیان

76- نینا بنا خطیبی، تبریز

77- محمد سلطانی، اصفهان

78- فاطمه افشار محمدی، زنجان

79- ندا قاسمی، شاهرود

80- گلنوش گلپایگانی، تهران

81- بهار نوری زاده، تهران

82- امیر کیوان لشکری، کرمان

83- محبوبه علمیه، تهران

84- مریم صفری، تهران

85- امین جمشیدی، کرج - میبد

86- ایرج غلامی، کرمان

87- سعید دوست محمدی، کرمان

88- محمد رضا لشنی، شیراز

89- معصومه قنبرزاده، رشت

90- علی پور رسول، رشت

91- ... آقا بابایی، کمشچه اصفهان

پذیرفته شدگان در کارگاه پیشرفته عکاسی نجومی (کنام 4) برای ثبت نام می توانند حداکثر تا 27 تیر هزینه شرکت در کارگاه را به حساب انجمن نجوم ایران، بانک تجارت شماره حساب جاری 23655 شعبه انقلاب – فلسطین کد 185 واریز فرمایند و رسید بانکی را به شماره تلفن 88989550(021) فکس کنند یا شماره رسید بانکی را به همراه نام خود به پست الکترونیک Iranastrophoto@gmail.com بفرستند. اصل رسید بانکی به هنگام پذیرش در محل برگزاری کارگاه دریافت می شود، حتما آن را به همراه داشته باشید. پذیرفته شدگانی که تا 27 تیر برای ثبت نام اقدام نفرمایند متاسفانه از فهرست شرکت کنندگان حذف می گردند. هزینه شرکت در کارگاه برای اعضای شاخه آماتوری انجمن نجوم ایران 30،000 تومان و برای غیر اعضا 35،000 تومان است. این هزینه شامل هزینه شرکت در برنامه، خوابگاه و خورد و خوراک است. برنامه از ساعت 9 صبح روز 29 تیر تا ساعت 16 روز 30 تیر در دانشکده فیزیک دانشگاه زنجان و با همکاری این دانشگاه برگزار می شود.

برای رفت و آمد شرکت کنندگانی که از وسایل نقلیه عمومی استفاده می کنند و مسیرشان از تهران به زنجان است یک دستگاه اتوبوس از ترمینال غرب، تعاونی 8، در نظر گرفته شده است که ساعت 19 روز چهارشنبه 28 تیر به سوی زنجان حرکت می کند و همچنین یک دستگاه اتوبوس ساعت 17 روز جمعه 30 تیر از زنجان به سوی تهران حرکت می کند. فقط برای شرکت کنندگانی که تا 27 تیر با ارسال نامه به Iranastrophoto@gmail.com حضور خود در این اتوبوس ( رفت به زنجان، برگشت به تهران، یا هر دو) را اعلام کرده اند امکان رزرو بلیت وجود دارد. هزینه هر نفر برای یک طرف سفر 3500 تومان و برای رفت و برگشت 7000 تومان است. مدت سفر تهران-زنجان 4 ساعت است.

همچنین شرکت کنندگان می توانند با سرویس های عمومی که از ترمینال غرب تهران هر نیم ساعت یک بار بین ساعت 6 صبح تا 19، معمولا از تعاونی های 8 و 10 ، راهی زنجان می شوند استفاده کنند. همچنین با قطار که از تهران هر روز ساعت های 6:55 (سریع السیر تهران-زنجان)، 7:30 ، 15:10 ، 16:10 (سریع السیر تهران-زنجان)، 17:25، 18:45، 19:25 به سوی زنجان (و در ادامه به میانه ، تبریز و مراغه) حرکت می کند. مدت سفر با قطار سریع السیر 4 ساعت است.

محل برگزاری برنامه دانشگاه زنجان، دانشکده فیزیک، تالار گردهمایی است. دانشگاه در غرب شهر و در کیلومتر6 جاده زنجان-تبریز قرار دارد. فقط شرکت کنندگان که نام آنها به ورودی دانشگاه داده شده است امکان ورود به دانشگاه را دارند. افرادی که با اتومبیل شخصی خود سفر می کنند برای ورود باید از قبل با انجمن هماهنگ کنند (از طریق تلفن 88989550 یا ای میل داده شده در بالا).



لطفا به نکات زیر به دقت توجه فرمایید:

- ورود شرکت کنندگان به محل برنامه شامگاه 28 تیر و صبح 29 تیر است و شرکت کنندگان به محل پذیرش کارگاه عکاسی در دانشگاه مراجعه کنند. خوابگاه شرکت کنندگان در شب 28 تیر نیز فراهم است اما به دلیل ورود شرکت کنندگان در ساعتهای مختلف، شام در شب چهارشنبه 28 تیر ارائه نمی شود.

- خوابگاه برای شبهای 28و 29 تیر فراهم است و برای شب 30 تیر در نظر گرفته نشده است.

- در شب 29 تیر برنامه رصد عکسبرداری از آسمان با حضور مدرسان و شرکت کنندگان در محل دانشگاه زنجان در نظر گرفته شده است. شرکت کنندگان می توانند در صورت نیاز دوربین عکاسی و ابزار اپتیکی خود را (اگر به راحتی قابل حمل و نقل است) برای عکاسی در شب 29 تیر به همراه بیاورند.

- سخنرانی های مدرس انگلیسی زبان همزمان به فارسی ترجمه می شوند.

[Renjer Babi]

ستاره شناسان طی یک شبیه سازی کامپیوتری دریافتند که سیاهچاله های در حال رشد مراکز کهکشان ها باعث افزایش نرخ تشکیل ستارگان می شوند .



ستاره شناسان مؤسسه ماکس پلانک آلمان با استفاده از یک مدل کامپیوتری تشکیل کهکشان ، نشان دادند که این سیاهچاله ها با آزادسازی مقادیر عظیمی از انرژی ساختار تحولی کهکشان ها و همچنین خود این سیاهچاله ها را دستخوش تغییر قرار می دهند .این مدل دید ما نسبت به نقش سیاهچاله ها در تحولات جهان هستی را تغییر داد .

این تحقیق که توسط محققان دانشگاه " کارنجی ملون " و مؤسسه ماکس پلانک انجام شد در 10 فوریه (22 بهمن) در مجله نیچر به چاپ رسید .

دکتر "دی متئو" از دانشگاه کارنجی ملون می گوید:« در سال های اخیر دانشمندان به این نکته توجه کرده بودند که جرم کل ستار ه های کهکشان ها مستقیمآ با اندازه سیاهچاله مرکزی این کهکشان ها در ارتباط است . اما تا کنون هیچ کس نتوانسته بود شاهدی بر این ادعاها پیدا کند . این در حالی است که این شبیه سازی راهی جدید در بررسی این مسئله باز کرد .» در این روش دینامیک یک سیاهچاله نیز در مدل کامپیوتری تشکیل ساختار کهکشانی وارد شده است .

وقتی کهکشان ها در جهان اولیه تشکیل شدند ، در مرکزشان یک سیاهچاله کوچک داشتند . در مدل استاندارد تشکیل ساختارکهکشانی ، کهکشان ها بواسطه نیروی گرانشی به سمت همدیگر جذب شده و با ترکیب با دیگر کهکشان ها بزرکتر می شدند . در این حین سیاهچاله های مرکزی شان نیز به سرعت با هم یکی می شدند تا به جرم هایی نزدیک یک میلیارد برابر جرم خورشید برسند . درنتیجه می توانیم آنها را ابر سیاهچاله بنامیم . در همین حین از گازهای قابل دسترس ، اکثریت ستاره ها شکل گرفتند .

دی متئو و همکارانش برخورد دو کهکشان را شبیه سازی کردند . آنها در یافتند که وقتی دو کهکشان با هم برخورد می کنند ، ابر سیاهچاله هایشان با هم یکی می شوند و به سرعت گازهای موجود در اطراف شان را مصرف می کنند . اما این فرا یند نوعی خود-محدودیت دارا می باشد . وقتی ابر سیاهچاله تازه تشکیل یافته گازهای اطرافش را مکید ، یک ساختار درخشان به نام " کوازار " بوجود می آورد . این کوازار با گرم کردن گازهای اطراف آنها را به سطحی می رساند که از مجاورت ابر سیاهچاله به خارج کهکشان رانده می شوند .

با نبود گاز کافی ، ابر سیاهچاله چیزی برای خوردن و تقویت شدن ندارد و در نتیجه آرام و ساکت می شود . از طرفی گازهای خارج شده دیگر قادر به تشکیل ستاره های جدید نیستند .

یکی دیگر از افراد تیم تحقیق می گوید: « ما کشف کردیم که انرژی خروجی سیاهچاله در فاز کوازار ، باد قدرتمندی ایجاد می کند که مانع سقوط مواد به داخل سیاهچاله می شود . این فرایند باعث توقف رشد سیاهچاله و در نتیجه کوازار می شود و همچنین روند تشکیل ستاره ها قطع می شود .

این تیم تحقیقات خود را به طور موازی با مراکز هاروارد و ماکس پلانک پیش بردند

[Renjer Babi]

بر خلاف دیگر سیارات ، گردباد های قطبی زحل از دیگر نواحی جوش گرمتر می باشند .


ستاره شناسان با استفاده از تلسکوپ کک ، در هاوایی ، اطلاعات بیشتری درباره لکه داغ قطب جنوب زحل بدست می آورند . تصاویر مادون قرمز وجود یک گردباد قطبی گرم در قطب جنوب را پیشگویی می کنند .بنظر می رسد که این لکه داغ ترین ناحیه ای است که تا کنون بر روی زحل کشف است . نتایج این کشف طی مقاله ای در 4 فوریه در مجله"Science" به چاپ رسیده است .

http://www.parssky.com/news/archive/images/83/l/2005-0204saturn-lg.jpg




این لکه یک همتا ومشابه ، ولی در مقیاس بزرگ ، برای جت های بخار در بخش های فوقانی جو زمین می باشد . نمونه این گردباد قطبی در آمریکای شمالی شرقی ، کانادا ، و آنتاکتیکا درقطب جنوب یافت می شود . گردباد قطب جنوب مسئول به دام انداختن جبهه های هوایی و ایجاد ترکیبات شیمیایی غیر معمول ، همچون سوراخ لایه ازن ، می باشد.

این نوع گردباد های قطبی علاوه بر زمین و زحل بر روی دیگر سیارات همچون مشتری ، مریخ و زهره یافت می شود . اما روی زحل بر خلاف دیگر سیارات دمای لکه از دیگر نقاط جو گرم تر می باشد .

دکتر گلن اس.ارتن از آزمایشگاه جت پروپالشن می گوید : « معما این نیست که چرا قطب جنوب زحل اینقدر گرم است . زیرا این ناحیه به دلیل رسیدن آن به نقطه انقلاب تابستانی در سال 2002 م ، حدود 15 سال در معرض تابش مستقیم آفتاب بوده است . مشکل این است که پس چرا منطق با عرض جغرافیایی 30 درجه از قطب این وضعیت را ندارند . اگر علت افزایش دمای قطب به دلیل ذکر شده برگردد ، در نتیجه باید با افزایش عرض جغرافیایی دما نیز زیاد شود . اما اینطور نیست .

شاید مشکل این باشد که در جو فوقانی ، استراتوسفیر ، ذراتی تجمع کرده اند که جذب کننده قوی نور خورشید هستند و بابه دام انداختن اشعه های خورشید باعث افزایش گرما می شوند . این نظریه شاید بتواند علت تیره بودن لکه داغ بر روی سیاره را توضیح بدهد . به هر حال این نظریه نمی تواند به تنهایی این مشکل را توضیح بدهد .

جزئیات بیشتری از این پدیده ممکن است توسط طیف نگار مادون قرمز کاوشگر کاسینی ،که در حال چرخش بدور زحل است ،در بین ماههای مارس و می2005 م ( اسفند و فروردین) بدست آید . طیف نگار ترکیبی (CIRS) اطلاعات طیفی پیوسته از این اثر را در همان طول موجی که تلسکوپ کک قرار داشته ، ثبت می کند ولی انتظار می رود که این دو سیستم داده های همدیگر را کامل تر کنند .

http://www.parssky.com/news/archive/images/83/l/KeckfrmSubaru.jpg

سئوال دیگری که وجود دارد این است که آیا سرمای موجود در قطب شمال زحل همواره پایدار خواهد ماند یا خیر ؟ دکتر ارتن می گوید : « این سئوالی است که تنها با آزمایشات کاسینی پاسخ داده خواهد شد.» ممکن است در سال های آینده ستاره شناسان نمونه هایی دیگر از این لکه ها را در روی زحل یا دیگر سیارات کشف کنند .

رصدخانه کک وابسته به انجمن تحقیقات ستاره شناسی انستیتو تکنولوژی دانشگاه کالیفرنیا و سازمان ناسا می باشد .

[Renjer Babi]

رصدخانه فضایی سوئیفت اولین اشعه های گاما از تولد احتمالی یک سیاهچاله را آشکار کرد.


این رصد در 17 ژانویه(28 دی) انجام گرفت . قلب این انفجار در کمتر از 200 ثانیه توسط سوئیفت نشانه گیری شد . این کار توسط تلسکوپ پرتو ایکس (XRT) انجام گرفت این در حالی است که پرتوهای گاما در این طول موج هنوز قابل رؤیت بوده است دکتر نیل گهرلز ، رئیس پروژه سوئیفت ، می گوید : « این اولین بار است که اشعه های گاما توسط یک تلسکوپ پرتو ایکس ثبت می شود .»

برای درک انفجار GRB050117 هفته ها وقت لازم است! تلسکوپ های زمینی و فضایی به دنبال تعیین دقیق مکان این انفجار گاما هستند . پس از این کار دانشمندان به بررسی پس انفجارها و نواحی اطراف منبع می پردازند . دکتر دیوید بروز از مرکز پن استیت می گوید : « ما بدقت درحال بررسی داده های تلسکوپ پرتو ایکس هستیم . این بسیار شور انگیز است زیرا تا کنون هیچ کس نتوانسته در حین جابجائی پرتو های گاما تصویر اشعه ایکس ثبت کند . »

هم اکنون تلسکوپ های پرتو ایکس و ماور إبنفش به دنبال یافتن علت انفجار هستند .منشأ این پرتوها شایدانفجار یک ستاره سنگین یا شاید هم برخورد سیاهچاله ها و یا ستاره های نوترونی با هم باشد .هر کدام از اینها می تواند منجر به شکل گیری یک سیاهچاله جدید شود . به هر حال این مسئله هنوز به صورت یک راز باقی مانده است .

ما هر روز شاهد چندین انفجار ازاین نوع در محدوده نور مرئی هستیم . اهمیت این کشف از آن جهت است که چنین انفجاری برای اولین بار است که در ناحیه پرتو ایکس رؤیت می شود .

سوئیفت :

سوئیفت سه قسمت اصلی دارد :1. BATکه مسئول ثبت انفجارات می باشد 2.) XRTتلسکوپ پرتو ایکس) 3 . ) UVOTتلسکوپ مادون قرمز/مرئی ) که این دو بر روی انفجار فوکوس می کنند .

تلسکوپ سوئیفت محصول مشترک دانشگاه های پن استیت ، نیومکزیکو ، سونوما ، کالیف ، رونرت پارک ، لیسستر و سازمان ناسا و آزمایشگاه های لوس آلاموس ، مولارد واقع در دورکینگ ، بررا در میلان ونیز مرکز آ اس آی در ایتالیا می باشد .


http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/B41_2005-0121swift-lg.jpg

[Renjer Babi]

اگر عمرتان يارى كند و تا 13 آوريل 2029 زنده باشيد، مي­توانيد در سه قاره، چشم به راهِ جشن تماشاى سيارك باشيد؛ چيزى كه دنيا تا به حال نديده است.



http://www.parssky.com/news/archive//form/uploads/Z3Z_2768.jpg
ستاره شناسان پيش­بيني­شان را از اين كه صخره­اى بزرگ 24 سال ديگر تا چه حد از نزديكى زمين خواهد گذشـت، بهبـود بخشيده­اند. تصوير S&T از Steven Simpson.





در دسامبر گذشته، هنگامى كه ستاره­شناسان تخمين زدند سياركِ 2004 MN4 در سال 2029 به احتمال 1 در 38 ممكن است به زمين برخورد كند، اين سيارك براى دو روز خبرساز شد. اين تهديد به زودى برطرف شد، چرا كه تصاوير قديمى­اى يافت شد كه با تصحيح مدار سيارك به اندازه­ى كافى، تضمين مي­كرد كه اين سيارك، سياره­ى ما را براى برخورد از دست مي­دهد. اكنون، رصدهاى رادارى بسيار دقيق در 27، 29 و 30 ژانويه، مدار سيارك را حتى بيشتر تصحيح كرده است. سيارك همچنان مصمم است از خير زمين بگذرد، اما در واقع، واقعه­اى چشم­گير خواهد بود و سياركى قابل ديد با چشم غير مسلح را به نمايش خواهد گذاشت چيزى كه فقط يك بار در هزاره اتفاق مى­افتد.



Paul Chodas، Steve Chesley، Jon Giorgini و Don Yeomans در قالب "برنامه­ى جسمِ نزديكِ زمينِ1" ناسا، محاسبه كرده اند كه هنگام گذر از كنار زمين، فاصله­ى سيارك از سطح زمين، 7/4 شعاعِ زمين (30000 كيلومتر) خواهد بود. اين نصف فاصله­اى است كه مدار قبلى محاسبه مى­كرد. سيارك در آن هنگام بايد تا قدر 3/3 (به اندازه­ى كوچكترين ستاره در ملاقه­ى دب اكبر) درخشان شده باشد و در صورت­هاى فلكىِ سكستانت و خرچنگ با سرعت ْ42 بر ساعت به سوى شمال غربى حركت كند. اروپا، آفريقا و آسيا بهترين موقعيت ديد را خواهند داشت. 2004 MN4 با قطرى كه به تازگى 320 متر تخمين زده شده است، 2 ثانيه­ى قوسى، قطر ظاهرى خواهد داشت كه به اين ترتيب در تلسكوپ­هاى آماتورى به سختى تفكيك خواهد شد.

قاره­ى آمريكا، بهترين ديد را ساعت­ها پيش از اين موقع و هنگامى خواهد داشت كه سيارك هنوز در راه نزديك شدن است و تنها به قدر 7 رسيده. شب بعد، سيارك بسيار كم نورتر از اين و در نزديكى خط ديد ما به خورشيد خواهد بود.



مشاهدات رادارى توسط Lance Benner، Mike Nolan، Steve Ostro و Jon Giorgini و به وسيله­ى بشقاب غول­پيكر آرسيبو (Arecibo) در پورتوريكو انجام شده است. خبر خوب اين كه مدارِ تصحيح شده، همچنان بدون برخورد با زمين است: انرژىبرخورد در صورت انجام، حدود 850 مگاتُن مى­بود؛ يعنى 15 برابر قوى­تر از بزرگ­ترين بمب هيدروژنى كه تاكنون آزمايش شده و 60 برابر مهيب­تر از انفجار تانگوسكا (Tunguska) در 1908 در سيبرى. به گفته­ى Chodas و همكارانش، "گذر سياركى به اين اندازه از فاصله­اى اين­چنين نزديك به زمين، پديده­اى است كه به طور متوسط تنها هر 1300 سال ــ­يا چيزى در اين حدود ­ــ مى­توان انتظار آن را داشت."



تقويمتان را علامت بزنيد و اگر در سمتى از زمين هستيد كه براى تماشا مناسب نيست، براى پيوستن به اين مهمانى، ترتيب يك مرخصى را بدهيد.

[Renjer Babi]

مریخ نورد های روح و فرصت سازمان فضایی ناسا در طی ماموریتی که بیش از سه سال به طول انجامیده، داده های بسیار ارزشمندی را از سیاره سرخ به زمین ارسال نموده اند. این پروژه موفق، متخصصین آژانس فضایی اروپا را بدان وا داشت تا دست به کار شد ه و مریخ نورد دیگری را طراحی نمایند.این روبوت ظاهری شبیه به دو مریخ نورد ناسا دارد، از لحاظ تکنولوژی ساخت و تجهیزات ، بسیار پیشرفته تر از آن ها خواهد بود. اما

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/A42_exomars.jpg



در حالی که مریخ نورد ها ی روح و فرصت به دنبال آثار باقی مانده از آب بوده اند،مهمترین ماموریت مریخ نورد اگزو، جستجو برای آثار حیات در این سیاره در زمان گذشته و حال است.

مریخ نورد اگزو از سری ماموریت های رو بوتیک ارورا می باشد که جهت بررسی ماه،یگانه قمر زمین و همچنین سیاره مریخ اجرا خواند شد.

میزان موفقیت این ماموریت در روند سایر پروژه های فضایی، از جمله سفر انسان به مریخ و همچین جستجو برای حیات در ورای زمین نقش بسیار مهمی را ایفا خواهد کرد.

مارس اگزو از پرتو های خورشیدی برای شارژ کردن مولد های الکتریکی خود استفاده می کند، علاوه بر این طی کاوش در سیاره، سخره های سنگی را برای نمونه برداری و آزمایش، بررسی خواهد کرد.وزن تجهیزات پژوهشی همراه مریخ نورد در حدود 12 کیلوگرم است که در بین آن ها سبک ترین مته ساخته شده در جهان نیز وجود دارد.

به دلیل مسافت بسیار زیاد و پیچیدگی های فراوان این ماموریت،مارس اگزو از سیستم هدایت خودکار بهر ه می برد.

رینولد برترند، متخصص بخش رو بوتیک آژانس فضایی اروپا در این باره می افزاید: با توجه به شرایط محیطی مریخ ،استفاده از سیستم کنترل مستقیم زمینی برای پیشبرد ماموریت، کارایی لازم را نخواهد داشت،به همین دلیل در ساخت مریخ نورد باید نوآوری داشته باشیم.

اگر تمامی مراحل طراحی و ساخت این مریخ نورد به خوبی پیش رود،این کاوشگر تا سال 2011 میلادی به فضا پرتاب خواهد شد.

[Renjer Babi]

سرانجام ماهواره متاپ آ در عصر روز دوشنبه،هفده ژولای (بیست و شش تیر) سال جاری توسط راکت اس. تی/ فرگت سایوز از ایستگاه فضایی بیکونر واقع در قزاقستان به مدار زمین پرتاب شد.



http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/FD5_metop_l.jpg



این ماهواره هواسنج اولین پروژه، از سری ماموریت های سه گانه میتاپ می باشد که توسط آژانس فضایی اروپا و سازمان هوا سنجی ماهواره ای،جهت کاوش و بررسی اتمسفر زمین انجام می گیرد.در طی این ماموریت،ماهواره میتاپ آ، یازده ابزار پیشرفته جهت بررسی دقیق جو زمین همچنین خشکی و اقیانوس های آن با خود حمل می کند.ماهواره متاپ آ، پس از استقرار در ارتفاع 817 کیلومتری از سطح زمین، با گردش در مدار(قطب شمال تا قطب جنوب) شروع به جمع آوری داده هایی با وضوح بسیار بالا خواهد کرد.

مهمترین تجهیز اتی که این ماهواره با خود حمل می کند عبارتند از: نقشه بردار سی.ان.ای.اس برای هوا شناسی و بررسی وضعیت آب و هوا ،طیف سنج آی.ای.اس.آی برای سنجش دقیق دما و رطوبت، طیف سنج گوم 2 برای بررسی از لایه ازن و غلظت گاز ها در جو زمین ،باد سنج آسکت برای تعیین جهت باد و میزان سرعت آن در سطح اقیانوس ها،گراس پیلود که به بررسی اتمسفر زمین توسط پنهان سازی سیگنال های رادیویی ماهواره های جی.ام.اس می پردازد و رطوبت سنج ام.اچ.اس که جایگزین ابزار ای.ام.اس.یو-بی خواهد شد برای سنجش بسیار دقیق مقدار رطوبت هوا.

میتاپ آ علاوه بر این که ماموریت موفق میتوست آژانس فضایی اروپا را کامل می نماید،با ماهواره هواشناسی ایالات متحده(ان.او.ای.ای) نیز به طور شیفتی همکاری خواهد داشت. به طوری که در شیف صبح میتاپ آ بر ای نمونه نیمکره شمالی را بررسی می کند و در شیف بعد از ظهر ماهواره ان.او.ای.ای نیمکره جنوبی را بررسی خواهد کرد.

این ماهواره با طولی در حدود شش و نیم متر ،چهار تن وزن دارد.پس از موفقیت این ماموریت ،دو ماهواره دیگر از این سری(میتاپ بی و میتاپ سی) تا سال 2020 میلادی (1399) به فضا پرتاب خواهند شد.

کارشناسان هواشناسی از این پس می توانند با استفاده از داده های ارزشمندی که از ماهواره میتاپ آ ارسال می شود،وضعیت آب و هوا را به صورت بسیار دقیقی تعیین و یا پیش بینی نمایند.

ماهواره متاپ آ پس از طی مراحل نهایی کنترل در ساعت 4:28 دقیقه بعد از ظهر به وقت گرینویچ(8:58 دقیقه بعد از ظهر به وقت ایران) پس از پرتاب ماموریت خود را آغاز کرد.





برای اطلاعات بیشتر پیرامون ماهواره میتاپ آ به سایت زیر مراجعه نمایید:

http://www.esa.int/metop

[Renjer Babi]

پس از خرابی مختصر ، دوربین پیشرفته نقشه برداری هابل کار خود را آغاز کرد و این بار برای پی بردن به مولفه مرموزی که بر جهان ما حکم رانی می کند :انرژی تاریک.
این تصویر یکی از نخستین تصاویری می باشد که هابل پس از آغاز کار دوربین ACS خود در 4 جولای تهیه کرد. این دوربین تقریبا دو هفته به خاطر از کار افتادن منبع نیرو از کار افتاده بود تا مهندسین ناسا موفق شدند منبع نیروی آن را تغییر دهند.

تصویر سمت چپ میدان از کهکشان ها را نشان میدهد که شامل خوشه ای کهکشانی با فاصله ی 9 بیلیون سال نوری از زمین است (redshift of z = 1.4) . هابل در این پروژه که به سرپرستی Saul Perlmutter انجام شد به بررسی دقیق این خوشه کهکشانی پرداخت تا تابش های ابرنواختران نوع Ia را بررسی کند .خوشه کهکشانی انتخاب شده به دانشمندان این امکان را می داد تا انرژی تاریک را در فواصل بسیار دور براحتی بررسی کنند.

درخشندگی ابرنواختران نوع Ia در فواصل بسیار دور برای دانشمندان بسیار باارزش است زیرا میتوانند بوسیله آن تاثیر انرژی تاریک را بر جهان ما مطالعه کنند.
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/DC5_20060713-hubble1.jpg


تصویر بزرگتر (http://www.universetoday.com/wp-content/uploads/2006/07/20060713-hubble.jpg)

[Renjer Babi]

شاتل دیسکاوری به همراه شش سرنشین خود پس از اتمام ماموریت اس.تی.اس 121* که سیزده روز به طول انجامیده بود با موفقیت به زمین بازگشت. دیسکاوری یکشنبه این هفته از ایستگاه فضایی بین المللی جداشده و در روز دوشنبه ساعت9:14 دقیقه صبح( به وقت مرکزی ) در مرکز فضایی کندی واقع در ایالت فلوریدا به زمین نشست.



http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/393_20060717-discovery.jpg


استیو لیندزی فرمانده شاتل،مارک کلی خلبان،به همراه سایر خدمه مارک فوسوم، پیر سلر،لیزا نوآک و استفانی ویلسون در این سفر 8 میلیون کیلومتری، شاتل دیسکاوری را همراهی نمودند.

لیندزی در این باره می افزاید ،من تا کنون چهار بار پرواز با شاتل فضایی را تجربه کرده ام ، اما دیسکاوری از همه آن ها بهتر بوده است.در طی این ماموریت ما دو هدف ویژه داشتیم که خوشبختانه توانستیم با موفقیت کامل به آن ها دست یابیم.

مدیر پرواز های شاتل فضایی نیز از موفقیت این ماموریت ابراز خرسندی کرد. جرج بوش رئیس جمهور ایالات متحده نیز موفقیت دیسکاوری را به خدمه آن تبریک گفت و از آنان به خاطر خدمتی که در زمینه پیشبرد اهداف امریکا در اکتشافات فضایی انجام داده اند، تشکر نمود.

پس از این ماموریت، شاتل فضایی آتلانتیس در ماه آگوست(مرداد)سال جاری برای پرتاب به ایستگاه فضایی، آماده خواهد شد.در ماموریت آتی، تجهیزات ویژه ای توسط آتلانتیس به ایستگاه انتقال می یابد.



برای دریافت اطلاعات بیشتر پیرامون ماموریت شاتل فضایی آتلانتیس به لینک زیر مراجعه نمایید:

http://www.nasa.gov/shuttle



برای دریافت اطلاعات بیشتر پیرامون ماموریت دیسکاوری به لینک های زیر مراجعه نمایید:

http://www.parssky.com/news/archive/news.asp?NewsID=1212&Cat=Spaceship
http://www.parssky.com/news/archive/news.asp?NewsID=1223&Cat=Spaceship
http://www.parssky.com/news/archive/news.asp?NewsID=1221&Cat=Spaceship
http://www.parssky.com/news/archive/news.asp?NewsID=1220&Cat=Spaceship

http://www.parssky.com/news/archive/news.asp?NewsID=1232&Cat=Spaceship




*STS-121

[Renjer Babi]

ممكن است روزي سياره سرخ دسته هائي از روباتهاي به اندازه توپ تنيس را مشاهده كند كه در جستجوي حيات به درون غارهاي زيرزميني جهش مي كنند.


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/87D_image001.jpg


اين روباتها انرژي خود را از پيلهاي سوختي مينياتوري بدست مي آورند و براي جهش و حركت از فن آوري ماهيچه مصنوعي بهره خواهند برد.

روباتها كه به دوربينها و حسگرهاي كوچكي مجهز مي شوند براي جمع آوري اطلاعات بطور مستقل عمل خواهند كرد و به جستجوي نشانه هاي باقيمانده از حيات ذره بيني مي پردازند كه ممكن است با سرد و خشك تر شدن سياره طي هزاران سال به لايه هاي زيرين سياره عقب نشيني كرده باشند.

روباتهاي مريخ (Mars-bots) توسط پنلوپ بوستون ، استاديار موسسه نيو مكزيكو و پروفسور استيون دوبووسكي از موسسه فن آوري ماساچوست در حال طراحي هستند.

ماكس كولمن ، مدير مركز جستجوي حيات در آزمايشگاه پيشرانش جت ناسا كه با اين پژوهش مرتبط نمي باشد مي گويد" در اختيار داشتن تعداد زيادي تجهيزات كوچك كه بتوانند ناحيه اي گسترده تر از يك كاوشگر مجزا را پوشش دهند راهكاري ابتكاري است."

بوستون كه مدير برنامه تحقيقاتي Cave and Karst دانشگاه است زماني زيادي صرف مطالعه حيات ذره بيني غارهاي كره زمين كرده است. وي تصور مي كند كه حيات ذره بيني غارهاي زميني مي تواند مدلي از حيات باشد كه احتمالا در غارهاي مريخ وجود داشته است.

اما براي اكتشاف غارهاي مريخ نياز به تجهيزاتي متفاوت از آنچه كه مريخ پيما ها اخيرا بر روي اين سياره مستقر كردند مي باشد. اين مريخ پيما ها نمي توانند نواحي دشوار درون غارها را جستجو كنند و از دست دادن و يا آسيب ديدن آنها نيز پر هزينه است.

بوستون مي گويد روباتهاي جهنده آنقدر كوچك هستند كه مي توان هزاران عدد از آنها را در محموله يك كاوشگر مانند كاوشگر اكتشاف مريخ (Mars Explorer Rover) جاي داد. از دست دادن تعدادي از اين روباتها در شرايط خطرناك غارگردي تاثير منفي بر روي جمع آوري اطلاعات نخواهد داشت.

بوستون اضافه مي كند" تعداد آنها در يك ماموريت آنقدر زياد است كه مي توانند بر شرايط پر خطر اين نواحي فائق آيند ."

روباتها پوسته سختي از جنس مواد پيشرفته خواهند داشت كه ممكن است شفاف و يا غير شفاف باشد. اين پوسته ها مي توانند سرماي سخت مريخ ، پرتو شديد فوق بنفش كه آنها را بمباران مي كند و جو نازك مملو از ذرات باردار را تحمل كنند.

تعدادي از روباتها مجهز به دوربينهاي كوچكي خواهند بود و برخي ديگر حسگرهاي خواهند داشت كه متغيرهائي مانند كيفيت هوا ، دما ، رطوبت و يا رگه هاي بيولوژيكي و شيميائي را اندازه گيري مي كنند. ممكن است تعدادي از آنها نير تراشه هاي رايانه اي مينياتوري را حمل كنند كه براي انجام آزمايشات محدود بر روي خاك و نمونه هاي ديگر طراحي شوند.

هر روبات بر اساس يك برنامه رايانه اي كه از رفتار حشرات مدل سازي شده حركت و عمل خواهد كرد. هر روبات از وجود روباتهاي اطراف خود آگاهي خواهد داشت و براي عملي ساختن يك ماموريت بطور گروهي با هم فعاليت مي كنند.

براي مثال ، اگر يكي از آنها كه حامل يك حسگر شيميائي است از كار بيفتد و يا گم شود ، روباتي ديگر كه يك حسگر شيميائي را با خود حمل مي كند وظيفه آن را بعهده مي گيرد.

بوستون و دابووسكي در نظر دارند تا دو سال آينده را صرف ساخت و آزمايش نمونه هاي اوليه اي كنند كه ممكن است طي 10 يا 20 سال آينده بر روي مريخ و يا حتي ماه قدم بگذارند.

[Renjer Babi]

تحقیقات جدید ستاره شناسان دانشگاه میشیگان نشان می دهد که حد بالایی جرم ستارگان می تواند بین 120 تا 200 برابر جرم خورشید باشد .



خورشید نزدیک ترین ستاره به زمین است و در نتیجه بسیار بزرگ به نظر می رسد . اما در مقایسه با دیگر ستاره های راه شیری یک ستاره کم جرم به حساب می آید . سالی اوی ، استادیار نجوم دانشگاه میشیگان ، می گوید : « دانستن اینکه آیا حدی برای جرم ستارگان وجود دارد ، پاسخ به یک سئوال بنیادی است ولی این خود سئوال دیگری ایجاد می کند که این حد چقدر می تواند باشد ؟ »

برای تعیین این حد مطالعه بر روی گستره وسیعی از خوشه های ستاره ای انجام گرفته است که در مقاله ای با عنوان " اثبات آماری حد بالایی جرم ستاره ای " ، که توسط اوی و کلارک بر روی چندین هزار ستاره جوان انجام شد ، در شماره ماه فوریه Astrophysical Journal Letters. به چاپ خواهد رسید .

اوی می گوید :« ما برای این تحقیق ، خوشه های ستاره ای راه شیری وابرهای ماژلانی را مورد بررسی قرار دادیم . زیرا به دلیل نزدیکی این خوشه ها اندازه گیری ها دقیق تر می شد . اگر به این خوشه ها نگاه کنید ، نسبت یکسانی از ستاره های بزرگ وکوچک را خواهید دید . بسته به اندازه و تعداد ستاره ها ، حد مشخصی بین 120 تا 200 برابر جرم خورشیدی بدست می آید .»


http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/34F_2005-0204n81-lg.jpg

ستارگان سبکتر از خورشید کمتر از ستارگان سنگین تر دستخوش تغییرات ساختاری و انقباضات متعاقب می شوند . در ستارگان خورشید گونه ، هیدروژن سوزی بر روی کسر نسبتا بزرگی از ستاره گسترش می یابد . در ستارگان سنگین تر از خورشید دما در هسته ستاره آنقدر زیاد می شود که اندکی پس از آن که ستاره رشته اصلی را ترک می کند یک فرایند سه آلفا آغاز می شود . هلیوم سوزی در هسته درست قبل از آنکه ستاره یک غول قرمز بشود شروع می شود . ستارگان سنگین احتمالا چندین بار بیشتر از بقیه ستاره ها وارد مرحله غول قرمز می شوند وسپس خارج می گردند . به هر حال دانستن حد جرمی بسیار مهم است . زیرا با استفاده از آن می توان ساختار تحولی ستارگان را به خوبی توضیح داد .

[Renjer Babi]

یک گروه از دانشمندان آمریکایی و کانادایی در حال مطالعه بر روی پروژه ساخت یک رصد خانه مادون قرمز بر روی یکی از آتشفشانهای ماه هستند.


http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/561_2005-0128lunar-lg.jpg



این تیم ، به رهبری دکتر راجر انجل از دانشگاه آریزنا ، قصد دارند تا یک تلسکوپ با آینه مایع (LMT ) در نزدیکی یکی از قظب های ماه ایجاد کنند. سیستم های LMT را می توان با دوران یک مایع بازتاب دهنده ، مانند جیوه ، روی یک سطح هذلولوی شکل از جنس پلاتین ایجاد کرد . این ایده اولین بار توسط نیوتن ارائه شد. امروز دونمونه با ابعاد 6 و 3 متر در « ونکوور » کانادا و نیومکزیکو یافت می شود.

در روی زمین دو عامل قطر تلسکوپهای LMT را محدود می کند:

1. بادی که چرخش خود دستگاه ایجاد می کند و باعث اختلال در سطح آینه می شود.

2. تاثیرات جو زمین

اما در ماه به دلیل نبودن جو چنین مشکلاتی وجود ندارد .

تیم تحقیق یک تلسکوپ با قطر 100 متر را پیشنهاد کرده است . اما دکتر انجل می گوید : « ما از ابتدا نمی توانیم به سراغ یک تلسکوپ 100 متری برویم .بلکه باید از یک تلسکوپ 2 متری کار را شروع کنیم . زیرا این تلسکوپ 2متری را می توان بدون حضور انسان در ماه ساخت .»

یکی از محدودیت های این تلسکوپ این است که چون در دهانه آتشفشان ساخته می شود و در نتیجه قابلیت تغییر جهت ندارد ، تنها می تواند آن قسمت از آسمان را پوشش دهد که درست بالای سرش است . دکتر انجل می گوید : « اگر این تلسکوپ در یکی از قطبین ماه قرار داده شود ، میدان دیدش از میدان دید هابل هم ژرف تر خواهد بود . از دیگر مشکلات این طرح نبود مقاومت هوا بر روی ماه برای ایجاد چرخش یکنواخت سطح هذلولوی است . به این منظور باید از مقاومت شناوری برودتی استفاده کرد . سطح ماه نیز سرد است . این روش شبیه روش استفاده از شناوری مغناطیسی بر ایجاد حرکت بدون مقاومت است . یکی از مزایای تلسکوپ های LMT نسبت به تلسکوپ های معمولی ( علاوه بر محدودیت کم تر در قطر آینه ) ، ارزان تر بودن آنها می باشد . چون در ساخت این نوع آینه ها مراحلی چون سایش ، پالیش و غیره وجود ندارد .با ساخت این سیستم دریچه ای جدید از جهان هستی به روی انسان باز می شود . در آینده خبرهای کاملتری از این پروژه به اطلاع شما می رسانیم .

[Renjer Babi]

طبق آخرین مطالعات چاپ شده در مجله نیچر توسط ستاره شناسان دانشگاه زوریخ ، حدس زده می شود که هاله های ماده تاریک در ابعاد منظومه شمسی اما با جرمی در حدود جرم زمین ، اولین اجسام تشکیل شده پس از انفجار بزرگ می باشند .


http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/4A3_tarik.jpg


کهکشان ما هنوز میلیاردها از این هاله ها را در بر دارد که هر چند هزار سال یکبار از کنار زمین عبور می کنند و ردپای آنها از روی دنباله اشعه گاما مشخص می شود .

پروفسور بن مور از انستیتو فیزیک نظری دانشگاه زور یخ می گوید : « این هاله ها جذب کننده های گرانشی بودند که ماده معمولی را به خود جذب می کردند و نقش مهمی درتشکیل ستاره ها و کهکشان ها بازی می کردند . این ساختارها که سنگ بنای اولیه هر آنچه که امروزه می بینیم می باشند ، در حدود 20 میلیارد سال پیش شروع به شکل گیری کردند . »

ماده تاریک ،که هنوز ماهیت آن معلوم نیست ، حدود 80% جرم عالم را تشکیل می دهد . بنظر می رسد ماهیتش با ماهیت اتمهای اطراف ما فرق می کند و ما فقط از روی اثر گرانشی اش به حقیقت آن پی می بریم .

کاندیدایی که ستاره شناسان دانشگاه زوریخ پیشنهاد کردند ، نوترالینو نام گرفت . دکتر مور می گوید :« تا حدود 20 میلیون سال پس از انفجار بزرگ ، جهان تقریبا همگن بود اما تغییر بسیار کمی در وضعیت تعادلی سیستم باعث شد تا گرانش فرصت تشکیل ساختارهای بزرگی که امروزه قابل مشاهده اند را پیدا کند . بخش های چگال مواد اطراف خودرا جذب کردند وچگال تر شدند و نواحی کم چگال بتدریج مواد خودرا از دست دادند وعاری از ماده شدند . ماده تاریک چاه های گرانشی در فضا ایجاد کرد و ماده معمولی را به درون این چاه ها کشید .

نوترالینو ها کاندیدای مناسبی برای " ماده تاریک سرد " می باشند که آهسته حرکت می کنند و می توانند برای تشکیل چاه گرانشی با هم تجمع کنند .اما این ذرات هنوز کشف نشده اند . بهترین مکان برای رؤیت نوترالینو ها هسته کهکشان هاست که چگالی ماده تاریک بسیار بالاست .

مأموریتGLAST سازمان ناسا ، که در سال 2007 م پرتاب خواهد شد ، قصد دارد به جستجوی این ذرات بپردازد .

[Renjer Babi]

همانطور که این عکس را مشاهد می کنید در واقع به قلب راه شیری در طیف اشعه ایکس می نگرید. در نقطه اسرار آمیز از کهکشان ما ،سه خوشه ستاره ای بسیار پر جرم وجود دارد که به دور سیاه چاله ابر پر جرم در مرکز راه شیری در گردشند.این خوشه ها به نوبه خود از تعداد زیادی ستاره تشکیل شده اند که در
طول موج ایکس پرتو افشانی می کنند.


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/51D_20060719-milkyway.jpg



این عکس توسط تلسکوپ اشعه ایکس چاندرا ( متعلق به سازمان فضایی ناسا) در طی یک میلیون ثانیه تصویر برداری،تهیه شده است.

مرکز کهکشان ما همواره پر تلاطم است.بر طبق آخرین داده های ارسالی از تلسکوپ فضایی چاندرا در این محدوده تعداد بسیار زیادی ستاره و همچنین سیاه چاله وجود دارد که با جرم بسیار زیاد شان، همواره بر یکدیگر تاثیر می گذارند.

خوشه ستاره ای آرچ به صورت قوس دار در قسمت بالایی تصویر مشخص است.خوشه ستاره ای پنج تایی(پنج قلو) در بالا سمت راست ثبت شده و در نهایت خوشه جی.سی استار در پایین تصویر ،نزدیک به سیاه چاله ابر پر جرم راه شیری نمایان است.

ستارگان این خوشه ها به خودی خود بسیار درخشانند و انرژی قابل توجهی در طیف اشعه ایکس و...( بویژه وقتی که باد های کیهانی در سطح آن ها می وزد)از خود گسیل می کنند.

زمانی که عمر این ستارگان به پایان می رسد در طی یک انفجار ابر نو اختری مقدار بسیار زیادی ماده و انرژی از خود به فضای بین ستاره ای پرتاب می کنند.بسیاری از اجرامی که در اطراف مرکز کهکشان وجود دارند، پس از مرگ نیز در قالب ستاره نوترونی،سیاه چاله و یا سیستم های دوتایی از خود اشعه ایکس ساطع می کنند.

در حالیکه ستاره های یک خوشه بر یکدیگر اثر می گذارند، خوشه های ستاره ای نیز به صورت متقابل بر یکدیگر تاثیر گذارند. برای نمونه خوشه های ستاره ای، در حال تصادم با ابرهایی سرد و بسیار چگال از گاز هستند.شدت این برخورد چنان زیاد است که علاوه بر گسیل اشعه ایکس، باعث شکل گیری ستارگانی بسیار پر جرم می شود،جرم ستارگانی که در این ناحیه وجود دارند، نسبت به سایر نقاط در کهکشان که محیطی آرام دارند،به مراتب بیشتر خواهد بود.

در طی سال های گذشته تلسکوپ فضایی چاندرا، بیش از دو میلیون ثانیه از وقت خود را به بررسی مرکز کهکشان راه شیری و همچنین فرایند هایی که در آن صورت می پذیرد،اختصاص داده است.آخرین عکسی که در این طیف توسط چاندرا ثبت شده است، منطقه ای به وسعت صد و شصت و هشت در صد و سی سال نوری از کهکشان را در بر می گیرد.

[Renjer Babi]

تصاویر جدید رصدخانه جمینی شمالی از سیاره مشتری، دیدار لکه‌های سرخ بزرگ و کوچک را در نیم‌کره جنوبی این سیاره ثبت کرده است. این نخستین دیدار این دو لکه از زمانی است که لکه کوچک‌تر به رنگ سرخ درآمده است



http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/jupiter_red_spots1.jpg



برای تهیه این تصویر که در نور فروسرخ نزدیک گرفته شده، از سامانه اپتیک سازگار استفاده شده است. این سامانه به آینه ثانویه‌ انعطاف‌پذیری مجهز است که چندصد بار در ثانیه، سطحش را تغییر می‌دهد و با خنثی‌کردن بخش اعظم اغتشاش‌های جوی، تصویری صاف با لبه‌های تیز تولید می‌کند. کیفیت تصویر بدست‌آمده بسیار بالا و قابل رقابت با تصاویر تلسکوپ‌های فضایی است.
چاد تورجیلو، اخترشناس رصدخانه جمینی که مدیریت تهیه این تصویر را برعهده داشت، می‌گوید: گرفتن این تصویر خیلی پردردسر بود. از آن‌جایی‌که تلسکوپ جمینی از سامانه اپتیک سازگار استفاده می‌کند، به ستاره‌ای راهنما در نزدیکی مشتری نیاز داشتیم تا بتوانیم با تحلیل شکل آن، اختلالات جوی را خنثی کنیم. بنابراین منتظر ماندیم تا هم آیو، قمر مشتری به فاصله نزدیکی از سیاره مادر برسد و هم این دو لکه سرخ در بهترین موقعیت تصویربرداری قرار بگیرند. خوشبختانه در شامگاه سیزدهم جولای/ 22 تیرماه، این شرایط فراهم شد و ما موفق شدیم از این ملاقات استثنایی در منظومه شمسی تصویربرداری کنیم.


هر دو لکه، طوفان‌های بسیار عظیمی هستند که در جو سیاره مشتری ایجاد شده‌اند. لکه بزرگ‌تر که قرن‌ها است به لکه سرخ بزرگ مشهور شده است، هشت کیلومتر بالاتر از ابرهای مجاور قرار گرفته و بزرگ‌ترین گردباد شناخته شده در منظومه شمسی است. طوفان کوچک‌تر که بالتبع لکه سرخ کوچک نام گرفته نیز یک گردباد است و از آنجا که در نور فروسرخ نزدیک به درخشندگی برادر بزرگ‌تر دیده می‌شود، احتمالا هم‌ارتفاع با لکه سرخ بزرگ است.
بزرگی لکه کوچک نصف لکه بزرگ است، اما قدرت بادهای طوفانی آن با لکه مشهورتر برابری می‌کند. این لکه در خلال سال‌های 1998 تا 2000 میلادی متولد شد، زمانی که سه طوفان سفید تخم‌مرغی قدیمی که حداقل 60 سال عمر داشتند، در هم ادغام شدند و طوفان جدیدی را به‌وجود آوردند. اما در فوریه آن سال، یک منجم آماتور فیلیپینی به نام کریستوفر گو متوجه شد رنگ این طوفان کوچک از سفید به قرمز آجری تغییر یافته است. واقعیت این بود که لکه سرخ دیگری متولد شده بود.
هنوز کسی نمی‌داند چه اتفاقی افتاده که این لکه از سفید به قرمز تغییر رنگ داده است. با این حال، بهترین مدل‌ها نشان می‌دهند که ادغام سه لکه سفید اولیه با یکدیگر، طوفان نیرومندتری را تشکیل داد، آن‌قدر پرقدرت که توانست موادی قرمزرنگ را از ژرفای جو مشتری به بالا بکشد و آن‌ها را در فضای درون طوفان پخش کند. از سوی دیگر، جریان‌های گردابی درون این لکه به‌قدری شدید بود که از فرار این مواد قرمزرنگ به بیرون جلوگیری کرد. دانشمندان هنوز نمی‌دانند ماهیت این اجرام قرمزرنگ چیست، اما به‌نظر می‌رسد ابعاد این طوفان‌های بزرگ در توانایی مکش این مواد تاثیر فراوانی دارد. اما نظرهای دیگری نیز وجود دارد، مثلا این‌که این مواد مکیده‌شده به‌قدری ارتفاع می‌گیرند که در معرض نور فرابنفش خورشید قرار می‌گیرند و درنهایت تابش‌های قرمزرنگی از خود ساطع می‌کنند.
مدل‌های فعلی نشان می‌دهد در ملاقات نزدیک این دو لکه با یکدیگر اتفاق خاصی نمی‌افتد. پیش‌از این هم لکه سرخ بزرگ بارها از میان طوفان‌‌های سفیدی که لکه سرخ کوچک را تشکیل داده‌اند، عبور کرده بود و اتفاق خاصی نیفتاده بود. لایه‌های جو مشتری در عرض‌های جغرافیایی مختلف، سرعت‌های مختلفی دارند و از این‌رو زیاد پیش می‌آید که عوارض جوی مشتری با یکدیگر برخورد کنند. اما این احتمال هم‌چنان وجود دارد که لکه سرخ بزرگ در آینده‌ای نه‌چندان دور، برادر کوچک خود را به سوی یک جریان جوی جنوبی‌تر هل دهد که جهت گردشش در خلاف گردش پادساعت‌گرد طوفان است. اگر سرعت دوران این طوفان کوچک کند شود، احتمال دارد رنگ این لکه دوباره به سفید برگردد. با گذر زمان مشخص خواهد شد چه بر سر این لکه کوچک خواهد آمد.

[Babak_King]

سلام و خسته نباشید خدمت دوست عزیز renjer_babi منم یه چند تا مقاله باحال میزارم
موفق باشی
=================================================
داستان کشف شازده کوچولو در فضا

اخترشناسان سيارک‌هايي را در منظومه شمسي يافته‌اند که جفت‌جفت يا حتي در خانواده‌هاي سه و چهارتايي به‌دور هم در گردش‌اند. برخوردهاي سهمگين که بخشي از زندگي روزمره سيارک‌هاست سبب پيدايش چنين زوج‌هاي عجيبي در بزرگراه‌هاي خُرده‌سيارات در منظومه‌شمسي شده‌اند.

اگر مطابق اين ضرب‌المثل <دو نفري مصاحبت است و سه نفري مزاحمت>، قلمرو بررسي اقمار خُرده‌سياره‌ها به‌نحو خوشايندي پُر از مزاحمت شده است!

در تابستان سال ۱۳۸۴، فرانک مارچيس و همکارانش، از دانشگاه کاليفرنيا در برکلي، کشف دومين قمر کوچک به‌دور سيارکي متعلق به‌کمربند اصلي سيارک‌ها، سيلويا ۸۷‌، را اعلام کردند. رموس (نام قمر کوچک جديد) به‌همراه برادر بزرگش رُمولوس (که در سال ۱۳۸۰ کشف شد) اعضاي باغ‌وحش تمام‌عيار اقمار خُرده‌سياره‌ها هستند.

اين مجموعه همراهان گَردانبه‌دور هم ابعاد جديدي به ‌دانش ما، درباره منشأ و تحول کوچکترين مُقيمان منظومه شمسي، مي‌افزايند. و اين دانش جديد نقشي مهم در حفاظت زمين، از برخورد با سيارک‌ها در آينده، ايفا مي‌کند.

کمربند اصلي سيارک‌ها در فاصله ميان مدار مريخ و مشتري و در حدود ۱/۲ تا ۳/۳ واحد نجومي از خورشيد است. هزاران هزار خُرده‌سياره سنگي در اين محدوده پَرسه مي‌زنند. از بزرگ‌ترين آنها، سرس، که جسمي تقريباً کروي به‌قطر ۹۵۰ کيلومتر است تا صدها هزار جرم چند کيلومتري و چند صد متري و ميليون‌ها قلوه‌سنگ پراکنده. برخي از اين خُرده‌سياره‌هاي چند کيلومتري که فقط به‌پهناي يک کوه عادي روي زمين‌اند براي خود قمر يا حتي قمرهايي اختيار کرده‌اند؛ نخستين‌بار در گذر فضاپيمايي بي‌سرنشين از کنار سيارکي ۲۵ کيلومتري در سال ۱۳۷۲ مشخص شد که اين کوه سرگردان خود قمري کوچک‌تر دارد. بعدها نمونه‌هاي بيشتري پيدا شدند و در سال‌هاي اخير حتي در محدوده خُرده‌سياره‌هاي يخي، يعني کمربند کويي‌پر در وَراي مدار نپتون، نيز خُرده‌سياره‌هاي صاحب قمر يا حتي چندتايي کشف شده‌اند.

اخترشناس انگليسي، ويليام هرشل، نخستين جستجو به‌دنبال قمر يک سيارک را در سال ۱۸۰۲، کمي پس از کشف نخستين سيارک يعني سرس ۱، انجام داد -‌هرچند که اين تلاش ناموفق بود. در سال ۱۹۰۱، شارل آندره، اخترشناس فرانسوي، تصور کرد قمري را در حال گردش به‌دور سيارک نزديک زمين، اروس۴۳۳، کشف کرده است. زيرا نمودار تغييرات درخشندگي اروس بسيار شبيه يک ستاره دوتايي گرفتي بود که دو همدمش به‌طور متناوب از جلو يکديگر عبور مي‌کنند. انديشه پشت اين استدلال درست به‌نظر مي‌رسيد اما او اشتباه کرده بود با يک قرن بعد تصاوير دقيق فضاپيماي نيير- شوميکر، که به‌دور اروس گشت و سرانجام بر آن فرود آمد، نشان داد اروس قمر ندارد. در واقع شکل بسيار کشيده اروس، آندره را فريب داده بود. زيرا با چرخش سيارک به‌دور خود زماني که قسمت کشيده‌تر سيارک رو به‌ما قرار مي‌گيرد سطح درخشنده افزايش مي‌يابد و زماني که قسمت کوچک‌تر رو به‌ماست روشنايي جرم کاهش مي‌يابد.

اما همه چيز در ۲۹ اوت سال ۱۹۹۳ (مرداد ۱۳۷۲) تغيير کرد. فضاپيماي گاليله، که به‌مقصد مشتري پرتاب شده بود از کنار سيارک کمربند اصلي، آيدا ۲۴۳، گذشت. از آنجايي که گاليله، به‌دليل باز نشدن آنتن اصلي فضاپيما، داده‌ها را بسيار کندتر از آنچه برنامه‌ريزي شده بود ارسال مي‌کرد گروه هدايت‌کننده‌اش تصميم گرفتند از يک شيوه ذخيره اطلا‌عات استفاده کنند. به‌جاي اين که از تصاوير موزاييکي، که از گذر از کنار آيدا به‌دست مي‌آمد، هر بيت از فضاهاي خالي را هم به‌زمين بفرستد گروه تصميم گرفت از هر ۲۰ تا ۴۰ رشته تصوير، دو يا سه تا را پخش کند. اين تصاوير به‌دانشمندان امکان مي‌داد که دريابند داده‌هاي مفيد در کدام بخش‌هاي تصاويرند و به‌کمک اين شيوه تصاوير با کيفيتي از آيدا ، اين کوه سرگردان ۲۵ کيلومتري، حوالي نزديکترين عبور فضاپيما به‌دست آمد.

روز ۱۷ فوريه سال ۱۹۹۴ ( بهمن ۱۳۷۲)، پس از پنج ماه وقفه در بررسي تصاوير، گروه بررسي‌کننده سلسله تصاويري از حدود ۱۰ دقيقه پيش از نزديکترين ملاقات گاليله با آيدا به‌دست آوردند. آنها چيز عجيب و مشکوکي در آن تصاوير تشخيص دادند. اما به‌گفته خودشان اصلا‌ً آمادگي چيزي را که کشف کرده بودند، نداشتند. آنها در آن تصاوير نقطه کوچک روشني در نزديکي آيدا مشاهده مي‌کردند.

آن نقطه کوچک روشن داکتيل، قمر ۵/۱ کيلومتري آيدا و نخستين قمر کشف شده براي يک خُرده‌سياره، بود. پس سيارک‌ها هم قمرهايي دارند!

نخستين کشف زميني يک قمر سيارکي در سال ۱۳۷۷/۱۹۹۸ اتفاق افتاد، زماني که دانشمندان مؤسسه تحقيقاتي ساودوست قمري را به‌دور سيارک کمربند اصلي، اُژنيا ۴۵، يافتند. اين گروه از روش نسبتاً جديد اُپتيک سازگار بر تلسکوپ کانادا- فرانسه- هاوايي(CFHT) براي جستجو در ميان صدها سيارک کمربند اصلي استفاده مي‌کردند. دستگاه اپتيک سازگار با کاهش اثرات آشفتگي جوّ زمين بر نور اجرام سماوي، که سبب محو شدن تصوير مي‌شود، تلسکوپ‌هاي زميني را قادر به‌رقابت با کيفيت بسيار خوب تلسکوپ‌هاي فضايي مي‌کنند.

پس از کشف قمر اُژنيا، که شاهزاده پتيت (شازده کوچولو) نام گرفت، اين گروه در کار خود مصمّم شد و تاکنون بيش از دو دوجين قمر در اطراف سيارک‌هاي کمربند اصلي بين مدار مريخ و مشتري، و سيارک‌هاي تروژان مشتري يافته است (هر سيارک تروژان در مداري به‌دور خورشيد مي‌گردد که يک سيارک اصلي نيز طي مي‌کند اما سيارک تروژان حدود ۶۰ درجه جلوتر يا عقب‌تر از سياره هم‌قطار خود نسبت به‌آن ثابت است زيرا در نقاط لاگرانژي مدار قرار گرفته است که تعادل گرانشي دارد. تروژان‌ها همراهان مشتري و نپتون و احتمالا‌ً زحل و اورانوس‌اند). ابعاد و اندازه‌هاي اين منظومه‌هاي دوتايي از جفت‌هاي ناهمخوان با همدم اصلي به‌قطر ۲۰۰ کيلومتر و قمري به‌قطر ۱۰ کيلومتر، که در فاصله صدها کيلومتري سيارک مادر مي‌گردد، شروع مي‌شود تا سيارک‌هاي واقعاً دوتايي که دو همدم ابعادي مساوي دارند.
------------------
ماهنامه نجوم

[Babak_King]

نمایش بی نظیر دنباله دار تکه تکه
دنباله دار شواسمان-واخمان 3 یا P 73 که به ملاقات زمین و خوشید می آید در حال تکه تکه شدن است و نمایش با شکوه و بی نظیر پرنورترین بخشهای آن در آسمان شب اکنون آغاز شده است.

در اواخر سال گذشته، دنباله دار پوجمانسکی پس از یک سال هدیه سال نو رصدگران ایرانی را به ارمغان آورد و با ظهور خود پس از مدت ها دوباره دنباله دارها را به فهرست اجرام رصدی با ابزار های ساده اضافه کرد. اما با توجه به دنباله داری که به تازگی به حد دید دوربین های دوچشمی رسیده است و اکنون انتظار رصدهای های شما را می کشد، رصد هیچ دنباله داری در چند سال اخیر چنین جذاب نبوده است؛ دنباله داری که در مقابل چشمان ما در حال مرگ و تکه تکه شدن است.

شواسمان-واخمان-۳ (S-W-۹) ، نام جرمی است که سکوی هفتاد و سوم دنباله دارهای دوره ای را از نظر زمان کشف به خود اختصاص داده است (نام کامل این دنباله دار ۷۳P-C/Schwassmann-Wachmann ۳ است). این دنباله دار در سال ۱۹۳۰ میلادی به کمک دو رصدگر معروف دنباله دار ها به طور مشترک کشف شد. گرچه در دوره کوتاه ۵/۵ ساله به دور خورشید می گردد اغلب وقتی به نزدیکی خورشید باز می گردد این دنباله دار کوچک چندان درخشان نمی شود. به همین دلیل پس از سال ۱۹۳۰ میلادی تا سال ۱۹۷۹ رصد نشد. سپس در سال ۱۹۹۰ میلادی بار دیگر رصد شد و پس از آن تا به امروز هر بار که به خورشید نزدیک می شود زیر نظر تلسکوپ های زمینی است. آخرین گذر آن به سال ۲۰۰۱ میلادی باز می گردد. که در آن سال در پرنور ترین حالت به قدر ۸+ رسید.

هسته دنباله دار در بازگشت سال ۱۹۹۵ خود تکه تکه شد و باعث شد تا در آن سال دنباله دار ناگهان پرنور شود(مطابق نمودار قدر سال ۱۹۹۵)؛ به طوری که حدود دو قدر پرنور شد. پس از این اتفاق هسته دنباله دار به سه قسمت اصلی تقسیم شد که این سه بخش را A,B و C نامیدند (بزرگترین تکه cاست). پس از آن دنباله دار باز هم به قسمت های بیشتری تقسیم شد به طوری که اکنون که با تلسکوپهای بزرگ بازگشت دوباره آن زیر نظر گرفته شده است هسته دنباله دار حدود ۲۰ تکه است که شگفتی اخترشناسان را به همراه داشته است. منظره این تسبیح دانه هایی از کوه های یخ در فضا، منظره دنباله دار شومیکر-لوی ۹ را در ذهن تدایی می کند کع در سال ۱۹۹۴ تکه های آن به مشتری برخورد کردند. البته با این تفاوت که با تلسکوپ های آماتوری کوچک سه تکه و با تلسکوپ های آماتوری بزرگ، به شرطی که رصدگر دنباله دار ها باشید می توانید در شرایط ایده آل تا ۷ قسمت آن را تشخیص دهید.

ملاقات این دنباله دار این بار بسیار استثنایی است، نه فقط به دلیل اینکه تکه تکه شده است بلکه به این علت که دنباله دار بیش از هر از زمان دیگری بجز زمان کشف آن به زمین نزدیک می شود و در نتیجه درخشان می گردد، در حدی که از اوایل اردیبهشت می توان پرنورترین تکه دنباله دار را به دور از نور شهر با چشم غیر مسلح دید. دنباله دار در ۲۳ اردبهشت به نزدیک ترین فاصله از زمین (۰۷/۰ واحد نجومی) و در ۱۷ خرداد به حضیض مدار خود به دور خورشید می رسد. اوج درخشش آن نزیدک به ۲۳ اردیبهشت است اما متاسفانه در آن شبها نور شدید ماه کامل از زیبایی آن می کاهد و بهترین زمان برای عکسبرداری و رصد آن بازه ۱۵ تا ۲۰ اردیبهشت است. هرچند که هزاران منجم آماتور و صدها اخترشناس حرفه ای در سراسر جهان از اکنون به مشاهده، ثبت و دنبال کردن تغییرات درخشندگی و افزایش تکه های هسته دنباله دار می پردازند.

اما سه قطعه ای که از اکنون با تلسکوپ های آماتوری قابل رویت اند، G،B و C هستند. البته قطعه C طبق پیش بینی ها بسیار پرنور می شود و احتمالا در بهترین شرایط به قدر حدود ۴ و حتی در حالت خوشبینانه به قدر حدود ۳ می رسد، یعنی چنان درخشان که شاید از درون شهر نیز با چشم برهنه دیده شود. B پس از یک فوران که احتمالا حاصل دو تکه شدن آن بوده است در ۲۴ فروردین به قدر حدود ۵/۸ رسیده است و با دوربین های دوچشمی مناسب به دور از نور شهر قابل رویت است. تکه C روشنایی شبیه به آن دارد. اما قطعه G نیز دچار فوران شده است (احتمالا دو تکه شدن) در ۲۳ فروردین به قدر ۱۲ رسیده است. رصد این تکه هنوز آن چنان ساده نیست. اگر مایل به رصد قطعه های دیگر هستید، می بایست تا آستانه پرنوری دنباله دار صبر کنید چرا که این قطعات بسیار کوچک و کم نور هستند و رصد آنها به تجربه فراوانی در زمینه رصد دنباله دار ها احتیاج دارد. ( در قسمت زیر منحنی نوری قطعه های مزبور و همچنین تکه های کم نور تر تصویر شده است).

در هنگام اوج روشنایی دنباله دار احتملا تکه C از قدر ۵/۳ و همچنین قطعه B نیز با قدر حدودی ۶ در حد دید چشم های تیزبین رصدگران به دور از نور شهر باشد. در آن هنگام قطعه G نیز از قدر۹ یا ۱۰ به خوبی با ابزار های ساده رصدی و با کمی دقت در فاصله کمی از دو قطعه B و C قابل رویت است. بقیه قطعات را نیز می توانید با تلسکوپ های بزرگ یا عکسبرداری های طولانی مدت و در فاصله بسیار نزدیکی از B، CوG از قدر حدود ۱۱ تا ۱۲ جستجو کنید.

اکنون دنباله ای بسیار کوچک در گیسوی دو تکه پرنورتر ثبت شده است که هنوز با ابزارهای آماتوری محسوس نیست ولی شاید در شبهای آینده دنباله ای بارز و دیدنی شوند. این دنباله دار ها در فاصله بسیار نزدیکی از یک دیگر قرار دارند و می توانید تمامی آنها را به فاصله بسیار کمی از یک دیگر رصد کنید

منبع سایت نجوم ;)

[Renjer Babi]

کاوشگر تکامل کهکشان در ناسا , نقاط خالداري را شناسايي کرد, آنچه که مبين وجود کهکشانهاي نوزاد عظيمي در گوشه عالم ما است.پيشتر , ستاره شناسان تصور مي نمودند که ميزان تولد جهان بطور برجسته اي رو به تنزل بوده و تنها کهکشانهاي کوچک در حال شکل گيري بودند.


دکتر کريس مارتين , مدير رسيدگي کاوشگر تکامل کهکشان در انستيتو تکنولوژي کاليفرنيا اظهار داشت :"ما مي دانستيم به راستي کهکشانهاي جوان عظيمي مدتي قبل وجود داشتند.اما گمان مي کرديم آنها بطور کامل به کهکشانهاي مسن تر بسياري همچون راه شيري ما تکامل يافته باشند.اگر اين کهکشانها حقيقتا به تازگي شکل گرفته اند , پس اين مورد اشاره دارد بر اينکه بخشهايي از جهان ما هنوز منبع توليد کهکشان هستند .مارتين و همکارانش به سرپرستي دکتر تيم هکمن از دانشگاه جان هاپکينز در بالتيمور , 3 دوجين نوراني کشف کردند, کهکشانهايي که بسيار همانند بودند به کهکشانهاي جوان بيش از 10 بيليون سال گذشته را جمع آوري کردند.اين کهکشانهاي جديد نسبتا به ما نزديکند و در حدود 2 تا 4 بيليون سال نوري آنطرفتر .آنها شايد به جواني 100 ميليون تا 1 بيليون سال باشند.راه شيري در حدود 100 بيليون سال سن دارد .

اکتشافات اخير اشاره دارد بر اينکه دنياي سالخورده ما هنوز با جوانان حيات دارد.اين همچنين به ستاره شناسان امکان مي دهد که نظري اجمالي داشته باشند به آنچه که شايد کهکشان ما زماني که در کودکي اش بود به نظر مي آمد هکمن اظهار داشت :"حالا ما مي توانيم بيشتر از قبل اجداد کهکشانهايي که در بسياري از جزئيات شبيه راه شيري هستند را مطالعه کنيم." وي افزود "اين مانند يافتن يک فسيل زنده در حيات شخصي تان است.ما تصور کرديم که اين نوع از کهکشان منقرض شده است, اما در حقيقت کهکشانهاي نوزاد در جهان زنده و جاري هستند."


http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/EE5_104148main_newborn-galaxy-330.jpg



اکتشافات جديد از نوعي موسوم به کهکشانهاي درخشان فرابنفش هستند.آنها پس از بررسي بخش عظيمي از آسمان با رديابهاي فوق حساس نور فرابنفش توسط کاوشگر تکامل کهکشان کشف شدند.از آنجائيکه بيشتر نور گروه ستارگان جوان به سوي طول موج فرابنفش است, کهکشانهاي جوان در فضاپيما مانند الماس در زميني سنگي پديدار مي شوند.ستاره شناسان قبل از آن براي اين جواهر کمياب جستجو کردند, اما آنها را از دست دادند, زيرا قادر به بررسي برشي وسيع و کافي از آسمان نبودند دکتر مايکل ريچ از دانشگاه کاليفرنيا اظهار داشت:"کاوشگر تکامل کهکشان هزاران کهکشان را قبل از يافتن اين چند دوجين فرابنفش درخشان بررسي کرد.کهکشانهاي تازه کشف شده در حدود 10 برابر , درخشانتر در طول موجهاي فرابنفش در راه شيري هستند.اين نشان ميدهد که آنها با مناطق شکل گيري ستارگان شديد و انفجارابرنواختري پر مي شوند, که اين هم مشخصات جواني است.زماني که جهان ما جوان بود, کهکشانهاي عظيم در طول هستي بطور منظم از هم پاشيده مي شدند.بعد از آن جهان اندک اندک فرزند غولپيکري را بوجود آورد و اين کهکشانهاي تازه تولد يافته , به آنها که امروزه برايمان بنظر مي آيد, رشد يافتند.تا اينکه امروز ستاره شناسان گمان کردند که آخرين اين کودکان غولپيکر را ديده بودند.نتايج بزودي در ويژه نامه اي از Astrophysical Journal Letters چاپ خواهد شد, همراه با چندين مقاله ديگر که نتايج جديدي از کاوشگر تکامل کهکشان را شرح مي دهد.

کاوشگر تکامل کهکشان در 28 آوريل 2003 پرتاب شد.ماموريتش مطالعه شکل, روشنائي, اندازه و فاصله کهکشانها در طول 10 بيليون سال از تاريخچه کيهاني است.تلسکوپ با قطر 50 سانتيمتري(19.7 اينچي) کاوشگر , آسمانها را براي جستجوي مراکز نور فرابنفش در مي نوردد Caltech سرپرستي ماموريت کاوشگر تکامل کهکشان و سرپرستي عملکرد علمي و تجزيه تحليل داده ها را بر عهده دارد.مديريت ماموريت و ساخت ابزار علمي آن نيز بر عهده jpl بوده است

[Renjer Babi]

دانشمندان روسي در حال انتخاب افراد داوطلب براي قرار گرفتن در يك كپسول فضايي به منظور انجام طرح‌هاي آزمايشي 500 روزه براي سفر به مريخ هستند.



http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/ED8_mars-96-874-l.jpg




اين ماموريت آزمايشي براي شبيه سازي شرايط دشوار در سفر فضايي به اين سياره سرخ طراحي مي‌شود. يك تيم آزمايشي متشكل از شش مرد به لحاظ فيزيكي به طور كلي از جهان خارجي جدا خواهند شد تا تجهيزات مربوطه به منظور آماده شدن براي دوره‌هاي طولاني‌تر مورد آزمايش قرار گيرند. اين كپسول شامل يك تخت خواب، يك آشپزخانه و يك آزمايشگاه خواهد بود. تجهيزات داخلي خود كپسول نيز بايد تمام اكسيژن مورد نياز براي افراد تحت آزمايش را تامين كرده، به طور دايم سه تن آب موجود را بازيافت كند و نيز مواد خوراكي جديدي را براي افزودن به پنج تن ذخيره موجود در كپسول، پرورش دهد. اين آزمايش كه در مسكو انجام مي‌شود طرحي را براي ممكن كردن مسافرت‌ها و استقرارهاي فضايي طولاني مدت مورد ارزيابي قرار خواهد داد. اما چنين ماموريت فضايي به مريخ به طور واقعي به اين زودي‌ها صورت نخواهد گرفت. دانشمندان تاكنون تنها دو داوطلب از شش فرد مورد نظر را پيدا كرده‌اند و اين ماموريت فضايي شبيه‌سازي شده احتمالا تا سال 2006 آغاز نخواهد شد.

[Renjer Babi]

محققان دانشگاه روچستردراطراف یک ستاره ، سیاره ای بسیارجوان کشف کردند که بنابرنظریه تشکیل سیارات نمی تواند وجود داشته باشد.



http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/841_other-planet-usdds34red.jpg




مشاهدات بیشترنشان داد که این سیاره بین 100 تا 500 هزارسال عمر دارد این سن از نظر نظریه تشکیل سیارات برای تشکیل یک سیاره بسیار جوان می باشد.در حال حاضریک تیم جدید ازمتخصصان تشکیل سیارات ، نتایج اولیه رابررسی می کنند . آنها می گویند ،حفره ای که دردیسک غباری ستاره تشکیل شده است می تواند توسط یک سیاره جدید بوجود آمده باشد . یافته های جدید استدلال هایی ارايه می دهد تا دریابیم که منظومه شمسی چگونه میتوانست مسیرهای دیگری برای سیرتکامل ش پیدا کند . پروفسور آدام فرانک ، استاد فیزیک ونجوم دانشگاه روچستر، می گوید: « داده ها نشان می دهد که سیاره ای با این سن وجود دارد ولی نظریات موجود این امکان را رد می کند .»

دان واتسون ، استاد فیزیک ونجوم دانشگاه روچسترومسؤل تیم اول،برای یافتن یک شکاف درغباراطراف ستاره ازتلسکوپ فضایی اسپیتزراستفاده کرد . سیستم مادون قرمزتلسکوپ توسط جودیس پیپحر، ویلیام فورست وواتسون شده است . این جودیس پیپحرو ویلیام فورست بودند که برای اولین باردوربین ها ی مادون قرمز را برای آسمان بکاربردند و از بالای ساختمان ویلموت دررصدخانه دانشگاه اولین عکس مادون قرمزازماه را گرفتند . شکاف کشف شده وجود سیاره جوان را تأیید کرد . غبارنواحی مرکزی دیسک نسبت به نواحی خارجی داغ تر است وبه همین دلیل نورش در نواحی طول موج بلندترساطع می شود. اما تیم تحقیق دریافتند که افت ناگهانی در طول موجهای مادون قرمزوجود دارد که به قطع غیبت بخشی از دیسک را نشان می دهد .

نظریات تشکیل سیارات بر دو دسته اند : 1 - مدل قرص برافزایشی 2 - مدل ناپایداری گرانشی مدل قرص برافزایشی پیشنهاد می کند که غباری که ستاره مرکزی وسیستم اطراف آن از آن شکل می گیرد شروع به متراکم شدن می کند تا سیستم به صورت دانه هایی درمی آید که همان تخته سنگها ،شهابسنگها وپیش سیارات می باشند . ولی چنین سیری برای تشکیل سیاره حداقل 10 میلیون سال طول می کشد .

مدل دیگر بیان می کند که تمام سیارات می توانند از یک تراکم سریع ابراولیه بوجود آ یند که زمان این تشکیل بسیارسریع - حدود چند قرن - بیشتر طول نمی کشد . ولی لازمه چنین مدلی ، ابری با گستردگی زیاد می باشد .به هر حال این یافته با این مدل ها سازگار نیست . ما امیدواریم درآینده نزدیک مدل جدید وقابل قبول تری پیدا کنیم.

[Renjer Babi]

آیا در سطح تایتان، این قمر اسرارآمیز سیاره زحل، دریاچه‌هایی از مواد مایع وجود دارد؟ فضاپیمای کاسینی در تازه‌ترین ملاقات خود با این قمر که جمعه گذشته انجام شد، به نقشه‌برداری قطب شمال تایتان با رادارهای دقیق خود پرداخت و توانست بخش‌های تاریکی را در نزدیکی قطب شناسایی کند که احتمالا چیزی جز مواد مایع در بر ندارد.






http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/titan_lakes.jpg
توضیح عکس: تصویر بالایی که 80 درجه شمالی و 92 درجه غربی تایتان را هدف گرفته است، 420 کیلومتر درازا و 150 کیلومتر پهنا دارد و کوچک‌ترین جزئیات آن 500 متر بزرگی دارند. تصویر پایینی به مرکز 78 درجه شمالی و 18 درجه غربی گرفته شده و ابعاد آن 475 کیلومتر در 150 کیلومتر است.




تاریکی این نواحی بدان معنی است که پرتوهای ارسالی رادار از این مناطق بازتاب نشده است. بهترین توضیح این است که امواج رادار به سطح بسیار بسیار همواری برخورد کرده است، احتمالا سطحی از متان یا اتان مایع که در دمای 180 درجه سانتی‌گراد زیر صفر سطح تایتان وضعیت بسیار پایداری دارند. در برخی از این نواحی، کانال‌هایی زه‌کشی دیده شده است که از برخی از آنها خارج و به درون گروه دیگری وارد شده است. شکل این کانال‌ها نشان می‌دهد در اثر جریان یافتن مایعات تشکیل شده‌اند و اگر این توضیحات درست باشد، تایتان پس از زمین، تنها جرم منظومه شمسی است که نشانه‌هایی از مایعات را در سطح خود دارد.
در تصاویری که پیش از این از سطح تایتان تهیه شده بود نیز نواحی تاریکی وجود داشت، اما تاریکی آنها بسیار کم‌تر از چیزی بود که در تصاویر جدید دیده می‌شود. انریکو فلامینی، سیاره‌شناس آژانس فضایی ایتالیا و عضو گروه هدایت رادار کاسینی در این مورد توضیح می‌دهد:« تصاویر جدید، نشانه‌های بسیار واضحی دارند. کنتراست این لکه‌های جدید با اطراف به‌قدری زیاد است که تقریبا کسی شک ندارد این‌ها دریاچه‌هایی از متان مایع هستند.»
سیاره‌شناسان احتمال می‌دهند که این دریاچه‌ها از باران‌های متانی جو تایتان پر شده‌اند، البته باران‌هایی که بیشتر به طوفان‌های موسمی شباهت دارند تا به بارش‌های منظم و مداوم. مدل‌های جوی تایتان نشان می‌دهد مایعات این دریاچه‌ها به‌تدریج تبخیر می‌شود و چرخه متان این قمر را کامل می‌کنند.
بزرگ‌ترین دریاچه شناسایی شده، حدود 100 کیلومتر پهنا دارد و اگر کمی بزرگ‌تر بود، می‌شد آن را اولین دریای کشف‌شده تایتان نامید. مجموعه‌ای از دریاچه‌های کوچک‌تر و به‌هم پیوسته نیز دیده می‌شود که یادآور بخش‌هایی از سرزمین فنلاند و کانادا است. در اطراف برخی از آنها، لبه‌ها و دیواره‌هایی دیده شده که احتمالا از بقایای تبخیر متان تشکیل شده است.
دانشمندان انتظار داشتند که در قطب‌های تایتان دریاچه‌های بیشتری پیدا کنند، زیرا دمای این مناطق نسبت به دیگر بخش‌های تایتان پایین‌تر است و تبخیر متان بسیار کند صورت می‌گیرد. اما از آن‌جا که این تفاوت دما ناچیز است، انتظار می‌رود دریاچه‌های دیگری نیز در عرض‌های پایین‌تر تایتان وجود داشته باشند. فلامینی توضیح می‌دهد:« ما تا به امروز درصد بسیار کمی از استوای تایتان را نقشه‌برداری کرده‌ایم. با تصویربرداری بخش‌های وسیع‌تر استوا می‌توانیم دریاچه‌های آنجا را نیز آشکار کنیم ».
این درست که شواهد بدست‌آمده بسیار روشن است، اما پرونده این دریاچه‌ها هنوز بسته نشده است. احتمال اندکی وجود دارد که اینها، نواحی پوشیده از دوده یا بسترهایی خشک‌شده باشند. با تصویربرداری مجدد از این دریاچه‌ها می‌توان تغییر اندازه آنها را بررسی کرد و اگر شانس یاری کند، نشانه‌هایی از موج‌های سطح دریاچه‌ها را ثبت کرد. شکست امواج در اطراف جزیره‌های احتمالی و گرداب‌هایی که به هنگام تشکیل جزیره‌ها ایجاد می‌شوند، پدیده‌هایی هستند که رادار کاسینی می‌تواند آنها را آشکار کند و وجود مایعات را در سطح تایتان قطعیت بخشد.

[Renjer Babi]

هشتمین دوره آموزشی - تخصصی رویت هلال ماه در ایران با عنوان بررسی رویت هلال های ماه های رمضان و شوال 1427 در مرکز نجوم استان مقدس حضرت عبد العظیم(ع) برگزار میشود.


مدرسین این کارگاه اقایان محمد رضا صیاد - سید محسن قاضی میر سعید و مهدی دانشیار هستند .و زمان برگزاری این دوره جمعه 20 امرداد 1385 از ساعت 8 الی 18 در مرکز نجوم استان مقدس حضرت عبد العظیم(ع) واقع در شهر ری استان مقدس حضرت عبد العظیم دانشکده علوم حدیث تالار شیخ طوسی برگزار میشود.

موضوعات کارگاه :

*
مبانی نجوم ( مباحث کاربردی در رویت هلال ماه)
*
رکوردها . معیارها . تجارب رصدی و آشنایی با نرم افزار های مربوطه
*
سیر تحول مطالعات رویت هلال از لحاظ نجومی در ایران در طی 40 سال اخیر
*
روشهای نجومی برای پیش بینی رویت هلال

مهلت ثبت نام تا پایان وقت اداری پنج شنبه 19 امرداد 1385 خواهد بود. مدارک و هزینه ثبت نام را به آدرس مرکز نجوم ارسال نمایید :
همچنین به شرکت کنندگان گواهی حضور در دوره اعطا میشود.

مدارک ثبت نام


*
یک قطعه عکس 3.4
*
تکمیل فرم ثبت نام
*
پرداخت هزینه ثبت نام - پذیرایی و چزوه به مبلغ 70.000 ریال

فرم ثبت نام

نام و نام خانوادگی تاریخ تولد مقطع تحصیلی






رشته تحصیلی محل تحصیل نشانی محل سکونت

تلفن فاکس پست الکترونیک

اطلاعات شما در مورد هلال تا چه اندازه ای است ؟
در چه زمینه ای در باره رویت هلال میتوانیدبا مرکز همکاری کنید ؟

ادرس پستی : تهران شهر ری استان مقدس حضرت عبد العظیم مرکز نجوم
تلفن : 021 55951286
فاکس : 021 55950921 داخلی 302
پست الکترونیک : reysky@abdulazim.com







منبع خبر : مرکز نجوم استان مقدس حضرت عبد العظیم(ع)
نویسنده : محمد رحیمی

[Renjer Babi]

اگر بشر بخواهد در آینده کاوشگری به سوی ستاره ای در ورای منظومه شمسی ارسال کند، بدون شک اولین گزینه، ستاره پروکسیما قنطروس خواهد بود.پروکسیما با فاصله ای در حدود 4.2 سال نوری نزدیک ترین ستاره به ما است .


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/393_proxima.jpg
نمایی از ستاره پروکسیما قنطورس از دید تلسکوپ فضایی اشعه ایکس چاندرا



پس از محاسبه فاصله این ستاره ،اخترشناسان به این نتیجه رسیدند که پروکسیما عضوی از مجموعه سه تایی آلفا قنطروس می باشد.اما با برسی های کنونی این گونه به نظر می آید که این فرضیه چندان هم صحیح نیست! آیا پروکسیما قنطورس ستاره ای تنها در راه شیری است؟ آیا این ستاره کاملا اتفاقی در مجاورت ستارگان آلفا قنطورس قرار گرفته است؟

سیستم سه گانه آلفا قنطروس به عنوان نزدیک ترین مجموعه ستاره ای به زمین،برای نخستین بار توسط اختر شناس اسکاتلندی، توماس هندرسن در سال 1839 میلادی به روش اختلاف منظر تعیین گردید.در این روش با استفاده از تعیین مقدار جابجایی ستاره نسبت به ستارگان پس زمینه می توان فاصله ستارگان را تعیین کرد.

هندرسن فاصله ستاره آلفا قنطورس با زمین را 2.7 سال نوری تخمین زد،در حالیکه امروزه ما می دانیم فاصله آن با ما 4.4 سال نوری است.

پس از گذشت تقریبا یک سده سرانجام دانشمندان در سال 1917 با تعیین دقیق فاصله پروکسیما قنطورس که 4.2 سال نوری می باشد، آن را به عنوان نزدیک ترین ستاره همسایه معرفی نمودند.از آن جا که سه ستاره آلفا قنطروس آ ، ب و پروکسیما بسیار نزدیک به یکدیگر می نمایند و در یک مسیر حرکت می کنند،همواره دانشمندان عقیده داشتند که آن ها یک مجموعه را بو جود می آورند.

اما 12 سال پیش این نظریه دست خوش شک و تردید شد.در آن هنگام گروهی از محققان داده های جدیدی پیرامون این مجموعه ستاره ای بدست آوردند. این داده ها حاکی از آن بو د که سیستم سه گانه آلفا قنطروس گرانش لازم برای نگاهداشتن ستاره پروکسیما را دارا نمی باشد. در این زمینه دو احتمال وجود دارد.1.دانشمندان جرم این ستارگان را اشتباه محاسبه نموده اند.2.هر سه ستاره این مجموعه با یکدیگر در حال حرکتند،اما پروکسیما سرعت بیشتری دارد.

شاید به طور کلی پروکسیما قنطورس عضو این سیستم نباشد،در محل و شرایطی متفاوت شکل گرفته و کاملا تصادفی در مجاورت سایر ستارگان قرار گرفته است.

تمامی این احتمالات ممکن است، زیرا در کیهان پهناور ما هیچ چیز غیر ممکن نیست.....

در سال 1997 میلادی دانشمندان آژانس فضایی ناسا با استفاده از هیپراکوس داده های بسیار زیادی از این سیستم ستاره ای سه گانه بدست آوردند و به یاری آن توانستند دوباره جرم، سرعت و حرکت ستارگان را محاسبه نمایند.پس از گذشت نزدیک به 10 سال تحقیقات همچنان ادامه دارد. جرمی ویت هارمر و جئورجی لفنین از دانشگاه سانتاکروز کالیفرنیا هم اکنون مشغول بررسی و تحلیل داده های بدست آمده از هیپراکوس هستند.آن ها چنین ادعا می کند که پروکسیما در مدار خود در آلفا قنطروس در حال گردش است،اما با توجه به اینکه این مدار گریز از مرکز بسیار زیادی دارد، در واقع این ستاره به عنوان دور ترین عضو این مجموعه،به حساب می آید.

به هر حال بازهم ستاره پروکسیما قنطورس بهترین گزینه برای ارسال کاوشگر میان ستاره ای خواهد بود.



برای اطلاعات بیشتر به لینک زیر مراجعه نمایید
http://www.arxiv.org/PS_cache/astro-ph/pdf/0607/0607401.pdf

[Renjer Babi]

تلسکوپ فضايی هابل آنچه را ممکن است جوانترين کهکشانی که تاکنون در کيهان مشاهده شده است باشد کشف کرده است.


عمر اين کهکشان نوزاد احتمالا از 500 ميليون سال تجاوز نمی کند و در واقع چنان جوان است که تاريخ پيدايش حيات بر کره زمين به پيش از تولد آن بازمی گردد.اين کهکشان که "آی زوئيکی 18" (I Zwicky 18) نامگذاری شده است گوشه ای از شکل و شمايل نخستين کهکشان های بسيار ريز کيهان را برملا می کند.جزئيات اين يافته در تازه ترين شماره نشريه "استروفيزيکال" منتشر شده است.

کهکشان راه شيری که ما در آن قرار داريم 12 ميليارد ساله است.به نظر می رسد اين کهکشان ديرشکفته، تاکنون چندين نوبت فوران ناگهانی ستارگان تازه به عرصه حيات را تجربه کرده باشد که اولين آنها 500 ميليون سال قبل و آخرين آنها همين 4 ميليون سال قبل روی داده است.دو ناحيه عمده تولد ستارگان در قلب اين کهکشان قرار دارد که در عکس هابل به شکل گره های سفيد متمايل به آبی قابل مشاهده است.تارهای ظريف آبی رنگ در عکس، حباب های گازی هستند که در اثر بادهای خورشيدی (ستارگان) و تشعشعات شديد مافوق بنفش ستارگان جوان داغ شده اند.

http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/18E_20041207191805_nebula203.jpg




برخی سحابی های آسمانی مانند اين زايشگاه ستارگان به حساب می آيند



اجرام متمايل به قرمز ستارگان پيرتر و خوشه های ستاره ای هستند، اما اخترشناسان تخمين می زنند که عمر آنها هنوز کمتر از يک ميليارد سال است.دانشمندان اين "بچه کهکشان" را به جنينی تشبيه می کنند که در بخش اعظم روند تکامل کيهان به عنوان يک سحاب گازی از جنس هيدروژن و هليوم در وضعيتی "تقريبا بکر" باقی مانده بود و فرآيند زايش ستارگان تا تقريبا 13 ميليارد سال پس از انفجار بزرگ در آن آغاز نشد.يوری ايزوتوف، از رصدخانه کيف در اوکراين و از نويسندگان مقاله مربوط به اين اکتشاف در مجله "استروفيزيکال" کشف اين کهکشان را خارق العاده خواند.

وی گفت: "معمولا انتظار می رود که کهکشان ها در همان يک ميليارد سال اول پس از انفجار بزرگ يا در همان حدود زمانی تشکيل شوند نه 13 ميليارد سال بعد.""انتظار می رفت کهکشان های جوان تنها در دوردست ترين کرانه های قابل رويت کيهان قرار داشته باشند نه در منطقه بومی ما در کيهان."اين کهکشان جوان تقريبا 45 ميليون سال نوری از کهکشان ما فاصله دارد.

[Renjer Babi]

چندي پيش براي نخستين بار دو دست آورد جديد از تلسکوپ فضايي اسپيتزر ناسا منتشر شد که کمکي براي درک بهتر ستاره شناسان بر چگونگي شکل گيري ستارگان از ابرهاي ضخيم گاز و غبار , و چگونگي تبديل مولکولها در آن ابرها به سياره ها است.


http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/C2A_69526main_spitzer-110904-478-352.jpg



دو اکتشاف-رديابي يک جسم تيره غريب درون آنچه که تصور مي شد يک ابر خالي باشد , وکشف ساختار تشکيل دهنده سياره اي يخي در سيستمي که عقيده بر شباهت آن به منظومه شمسي ما در دوران اوليه بود-در اولين کنفرانس علمي اسپيتزر در پاسادنا کاليفرنيا ارائه شد-از زمان آغاز فعاليت تلسکوپ علمي اسپيتزر در کمتراز يک سال قبل , قابليت مادون قرمز تلسکوپ فضايي , صدها جسم فضايي غير قابل آشکار و همچنين تيره ,سرد يا بسيار دورتر از اينکه قابل مشاهده توسط ديگر تلسکوپها باشد آشکار کرد در يک کشف , ستاره شناسان يک جسم شبه ستاره اي ضعيف در مکاني که کمترين حد انتظار مي رفت که يک "هسته بي ستاره" به دليل آشکار نبودن ستاره هايشان ناميده شد , هسته هاي غير ستاره اي گره هاي متراکمي از گاز و غبار هستند که عاقبت بايد به ستاره هاي تازه متولد شده تک, شکل پيدا کنند.

با بکار گيري چشم هاي مادون قرمز اسپيتزر , يک تيم از ستاره شناسان به سرپرستي Dr. Neal Evans از دانشگاه تگزاس دوازده عدد از اين هسته هاي غبار را براي بهبودي ديد در حالتهايي که نياز براي شکل گيري ستاره ها باشد بررسي کردند

Evansاظهار داشت:هسته هاي غير ستاره اي براي مطالعه جالب هستند زيرا آنها به ما مي گويند چه عواملي در لحظات قبل از شکل گيري يک ستاره موجود است.درک اين محيط کليدي به بهبودي نظرياتمان از ساختمان ستاره است . اما زماني که آنها به يک هسته که
L1014 ناميده ميشد , نگريستند, يک مطلب حيرت آور يافتند-يک تابش گرم از جسمي شبه ستاره اي مي آيد.اين جسم تمام مدلهاي شکل گيري ستاره اي را به مبارزه مي طلبد, اين تضعيف کننده تر است از آنچه که براي يک ستاره جوان انتظار مي رفت.

ستاره شناسان فرضيه اي بنياد نهادند مبني بر اينکه جسم مرموز يکي از سه احتمال :جوانترين "ستاره فروکش شده", يا ريزنقش قهوه اي هميشه آشکار , يک ستاره تازه متولد شده که در يک مرحله خيلي گذشته از توسعه بازمانده , يا کاملا چيزي ديگر Evans بيان کرد:اين جسم توانايي نماياندن يک راه متمايز از شکل گيري ستارگان يا ريزنقش هاي قهوه اي را داراست.اجسامي ماننداين آنقدر تيره هستند که مطالعات قبلي احتمالا آنها را از دست داده باشند.مي توانند مانند يک نسخه مخفي از شکل گيري ستارگان باشد جسم جديد در 600 سال نوري دورتر از صورت فلکي Cygnus واقع است در کشف ديگر , چشمان مادون قرمز اسپيتزر مکاني که سياره ها متولد مي شوند را بدقت نگريسته اند-مرکز يک قرص غبار که يک ستاره نوزاد احاطه کرده است-اجزا يخي از سياره ها و دنباله دارها را کاوش کرد.اين اولين کشف قطعي از يخها در قرص هاي شکل گيري سياه ها است Dr. Klaus Pontoppidan از رصدخانه ليدن در هلند , و سر پرست تيمي که اين کشف را رقم زدند, اظهار داشت :اين قرص بطور دقيقي تشبيه مي کند که ما چگونه سيستم منظومه شمسي مان را مشاهده مي کرديم وقتي که ديده مي شد زماني که فقط سن آن صد هزار سال نوري بود اندازه آن درست است , و ستاره مرکزي کوچک وشايد به اندازه کافي براي حمايت از يک مايع غني توانگر سيستم سياره اي براي بيليونها سال درآينده باشد پيش از اين ستاره شناسان يخها يا ذرات غبار پوشيده از يخ را در پيله بزرگي از گاز و غبار ديده بودند که ستارگان جوان را فرا گرفته است.اما آنها قادر به تشخيص اين يخها از آنها در بخش داخلي شکل گيري سياره از يک قرص ستاره اي نبودند.

استفاده از ديد فوق حساس مادون قرمز اسپيتزر و يک حقه هوشمندانه Pontoppidan و همکارانش را قادر ساخت تا در اين رقابت پيروز شوند حقه آنها مشاهده يک ستاره جوان و قرص غبارآلود آن در "آغاز" بود.قرصها مي توانند از زاويه هاي گوناگون , از کنار يا روي لبه مشاهده شوند, جايي که قرصها مانند ميله هاي تاريک پديدار مي شوند, جايي که قرصها بوسيله نور ستاره مرکزي از کار مي افتند.آنها دريافتندکه اگر يک قرص را در زاويه 20 درجه اي مشاهده کنند , در موقعيت مکاني که ستاره مانند خورشيد , در آغاز , به بيرون نظر مي کند , آنها توانستند يخها را ببينند Pontoppidan اظهار داشت :" ما به نقطه مطبوع زديم"همچنين ادامه مي دهد:"مدل هاي ما پيشگويي کردند که جستجو براي يخها در قرصها مسئله اي است از يافتن جسمي فقط با زاويه مشاهده صحيح, اسپيتزر آن مدل را تائيد کرد"ا در اين سيستم , ستاره شناسان يونهاي آمونيم را بخوبي ترکيباتي از آب و يخ دي اکسيد کربن يافتند کنفرانس علمي اسپيتزر با عنوان "تلسکوپ فضايي اسپيتزر , ديدهاي تازه از کيهان"در پاسادنا بر گزار شد JPL مديريت ماموريت تلسکوپ فضايي اسپيتزر را براي مديريت ماموريت هاي علمي ناسا بر عهده دارد.

[Renjer Babi]

دانشمندان تصور میکنند که مقداری از ماده اسرار آمیز تاریک را درمرکز کهکشان راه شیری یافته اند.


http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/729_jks-cmb-str1.jpg


تابش ریز موج اضافی از مرکز راه شیری ، ممکن است به وجود ماده تاریک مربوط شود. البته داگلاس فینکبینر، ستاره شناس دانشگاه پرینستون ، چندان درمورد چیزی که درمرکزکهکشان باعث این تابش اضافی می شود ، مطمئن نیست. او یافته های جدید خود را در مجله « astrophysical journal » منتشر کرد. او پیشنهاد کرده است که به این منظورباید تابش ریزموج کیهانی،CMB ، مورد مطالعه قرارگیرد.این تابش بازمانده انفجار بزرگ است وبا مطالعه آن می توانیم اطلاعات خود را درباره لحظات آغازعالم کاملتر کنیم. در حال حاضر تیم ، WMAP ، درحال مطالعه میزان ناهمسانگردی این تابش می باشد . این تیم درحین مشاهدات خود مواظب هستند که سیگنالهای زمینی با سیگنالهای کیهانی مخلوط نشوند . آنها معتقدند که منشأ امواج ریزموج غیرکیهانی، می توانداز هیدروژن یونیزه درقلب کهکشان خودمان، غبارمیان ستاره ای ویا ازالکترونهای پرسرعت دربقایای ابرنواخترها باشد.

اوبا استفاده ازمطالعات این تیم دراطراف قلب کهکشان، تابشهایی شبیه تابش اتم های هیدروژن یونیزه پیدا کرد ولی مقدار آن زیاد نبود . این تابش همچنین شبیه تابش الکترونهای پر سرعت درمیدان مغناطیسی است, اما آنها مجبورند سرعت هایی نزدیک سرعت نورداشته باشند . وی طی ارائه یک مقاله در ادینبرگ اسکاتلند،در ماه سپتامبر، عنوان کرد که ممکن است نشانه هایی ازماده تاریک را یافته باشد .

ماده تشکیل دهنده ماده تاریک نمی تواند خیلی زیاد با ماده معمولی اندرکنش داشته باشد. اما دراینجایک شکافی وجود دارد . بعضی از این ذرات می توانند با یکدیگراندرکنش داشته باشند و حتی یکدیگررا نابود کنند. زمانی که الکترون ها با پاد ذره خود، پوزیترون ، برخورد کنند هردو ذرات دریک فرایند تولید پرتو گاما نابود می شوند. بدین ترتیب بعضی از کاندیداهای ماده تاریک ممکن است پادماده ها باشند. سبکترین ذره پایدارکه نظریه ابرتقارن آن را بعنوان کاندیدای ماده تاریک معرفی می کند ، ذره ای بنام « نوترالینو» می باشد . با نابودی نوترا لینوها ذرات دیگری بوجود می آیند - همانند پایون ها ، الکترون ها و پوزیترون ها - که می توانند به سرعت های بالا دسترسی پیدا کنند . وقتی این ذرات پرسرعت از داخل میدان مغناطیسی عبور کنند از خود تابش سینکروترون - دقیقا همان تابشی که تیم WMAP آشکارکردند - گسیل می کنند .این الکترون ها وپوزیترون ها همچنین با نورستارگان وتابش پس زمینه کیهانی برخورد می کنند وفوتون ها را به ترازهای انرژی بالاترمی برند به طوری که ما پرتوهای ایکس وگاما مشاهده می کنیم . پرتوهای گاما با این طول موج های خاص باید توسط تلسکوپ فضایی که درسال 2006م به فضا پرتاب خواهد شد آشکار شوند. چنانچه این پرتوها آشکارشوند قدم بسیارمهمی درراه شناخت ماده تاریک برداشته شده است.

[Renjer Babi]

تلسکوپ فضایی هابل ، رصدخانه مادون قرمزاسپیتزر و رصدخانه پرتو ایکس چاندرا - توجه خود را به سمت ابرنواختر کپلرمتمرکز کرده اند.


http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/9F5_45dfdsssawre3sdfh-l.jpg



سه تا از بزرگترین رصدخانه های ناسا - تلسکوپ فضایی هابل ،رصدخانه مادون قرمزاسپیتزر و رصدخانه پرتو ایکس چاندرا - توجه خود را به سمت ابرنواختر کپلرمتمرکز کرده اند.درعکس ترکیبی زیررنگ زردمعرف نور مرئی ، رنگ قرمزمربوط به ناحیه مادون قرمزو رنگ های آبی و سبزمتعلق به محدوده پرتوایکس می باشند .

چهارصد سال پیش ،دربعدازظهر9 اکتبر یک نو اختر درآسمان قاره های آسیا و اروپا نمایان شد که درآسمان شب درخشان ترین جسم بود. بدلیل ابری بودن هوا یوهانس کپلر،ستاره شناس معروف قرن 16م، نتوانست این جسم را تا 17 اکتبررصد کند.اوپس ازاین تاریخ این جسم را به مدت یک سال رصد کرد تا اینکه این نواختردرماه مارس 1606م بدلیل کم شدن قدرش از دیده ها پنهان شد .ابرنواختر کپلریکی ازتنها 6ابرنواختررؤیت شده درکهکشان راه شیری طی هزاره اخیرمی باشد. عکس فوق نشان می دهد که باقیمانده ابرنواختر، پوششی حباب مانند ازگاز وغبار با قطر14 سال نوری که با سرعت 4 میلیون مایل برساعت در حال گسترش است. علاوه بر این، یک پوسته پرسرعت ازآهن غنی شده که با یک موج ضربه ای احاطه شده است دراطراف ستاره رؤیت می شود.سرعت انبساط این موج در فضای میان ستاره ای، 20 میلیون مایل بر ساعت می باشد. مشاهدات هابل نشان می دهد که موج ضربه ای ابرنواختردرحال پیشروی درنواحی فوق چگال گازاطراف ابرنواختر می باشد .بررسی های رصدخانه چاندرا بیانگراین مطلب است که در پشت امواج ضربه ای ،ناحیه ای بسیار داغ قرار دارد که از خود پرتوهای ایکس بسیار پرانرژی ساطع می کند. فاصله تقریبی این ابر از ما حدود 13000 سال نوری می باشد . بررسی های این رصدخانه ها هنوز ادامه دارد

[Renjer Babi]

برخورد كهكشانهاي آنتن ، سرنوشت راه شيري را مشخص مي كند.


تلسكوپ فضايي اسپيتزر ، دوربين مادون قرمز خود را روي يك برخورد كهكشاني تنظيم كرده است. اين برخورد سرنوشت كهكشان راه شيري را تصوير مي كند . 68000000 سال پيش كهكشانهاي آنتن يك رقص مرگبار را آغاز كردند كه طي آن بازوهاي مارپيچي شان به صورت نوار هايي در فضا تكه تكه شدند . در حين دوران دو كهكشان حول مركز جرمشان ، ابرهاي گازي شروع به تراكم كردند كه در نتيجه آن دماي سيستم بالا رفت و كم كم شرايط تشكيل پيش ستاره ها فراهم شد . ممكن است چندين ميليارد سال ديگر كهكشان راه شيري وكهكشان آندرومدا طي يك برخوردچنين سرنوشتي را داشته باشند.

دكتر جيوواني فازيو،ستاره شناس مركزتحقيقات اختر فيزيك هاروارد-اسميتسون، مي گويد:« طي اين برخورد حيات جديدي نيز دراين كهكشان بوجود آمده است.مطالعه فرايندتشكيل ستاره در كهكشان آنتن به ما كمك مي كند تا بهتر بتوانيم تحول كهكشانهاي برخوردي را درك كنيم .«

تلسكوپ اسپيتزر اين توليد ستاره را در محل برخورد دو كهكشان ثبت كرده است. دكتر فازيو مي گويد : « عمده فعاليت تشكيل ستاره اي در نواحيي از دو كهكشان كه روي هم افتاده اند ، رخ مي دهد.»

تصاوير قبلي اين دو كهكشان كه در محدوده نور مرئي گرفته شده اند، نشان دهنده اين واقعيتند كه ستاره هاي جوان در بازوهاي پيچشي قرار دارند و در مركز ابري از غبار وجود دارد كه در برگيرنده ستاره هاي پير تر مي باشد.



http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/4C3_613_1e.jpg

[Renjer Babi]

این جسم در مداری به شعاع تقریبی 141000 کیلومتر ا ز مرکز زحل به دور این سیاره در حال چرخش است .


یک جسم کوچک ٫ در 9 سپتامبر 2004 ٫ در حلقه F زحل کشف شد . این جسم در مداری به شعاع تقریبی 141000 کیلومتر ا ز مرکز زحل به دور این سیاره در حال چرخش است . اینکه این جسم یک قمر است یا یک توده ٫ هنوز بطور دقیق مشخص نیست.فیلم مربوطه ترکیبی از 18 عکس پیاپی می باشد که توسط فضاپیمای کاسینی – هویگنس در تاریخ 21 ژوئن 2004 گرفته شده است . این عکس ها با فاصله زمانی 8 دقیقه یکبار در بازه 2 ساعت و 15 دقیقه ثبت شده اند.اندازه تخمینی این جسم حدود 4 تا 5 کیلومتر می باشد . در این عکس ها هرپیکسل برابر 40 کیلومتر می باشد.ماموریت کاسینی – هویگنس ٫ پروژه مشترک ناسا ٫ اسا و آسی ( آژانس فضایی ایتالیا ) می باشد.

http://www.parssky.com/news/archive/form/uploads/8C5_PIA06504.jpg

[Renjer Babi]

تصاویر جدید تلسکوپ بسیار بزرگ رصدخانه جنوبی اروپا، VLT، دو کهکشان بخصوص را نشان می‌دهد که شکل و شمایل عجیبشان، حکایت از برهمکنش‌های بی‌رحمانه ابرهای عظیم گاز و دیگر کهکشان‌های اطراف دارد. این تصاویر را ابزارهای FORS1 و FORS2 در آرایه چهارگانه تلسکوپ بسیار بزرگ و با استفاده از سامانه اپتیک سازگار تهیه کرده‌اند

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/NGC_908.jpg


تصویر نخست، کهکشان NGC 908 را نشان می‌دهد که از خمیدگی یکی از بازوهای مارپیچی‌اش رنج می‌برد. اگر بازوهای این کهکشان را با هم مقایسه کنید، متوجه می‌شوید که بازوی چپ به سمت بالا خم شده است. تکه‌های آبی‌رنگی که در سراسر این بازو می‌بینید، خوشه‌های بسیار سنگینی از ستارگان جوان و تازه متولد شده را نشان می‌دهد که بسیاری از آنها، تنها چند میلیون سال پس از تولدشان، سوخت هسته‌ای خود را تمام می‌کنند و در انفجارهای عظیم ابرنواختری نابود می‌شوند. اخترشناسان تاکنون توانسته‌اند دو ابرنواختر را در سالهای اخیر در این کهکشان شناسایی کنند، یکی در سال 1994 و دیگری در اردیبهشت‌ماه امسال! دانشمندان این کهکشان را یک کهکشان شکوفنده ستارگان می‌خوانند، زیرا آهنگ تولد ستارگان جدید در آن بسیار بسیار زیاد است.
ستاره‌شناسان حدس می‌زنند برخوردی نزدیک این کهکشان با کهکشانی دیگر، بازوی زیبایش را خم کرده و موتور تولید انبوه ستارگان جوان را در آن روشن کرده است. متاسفانه میلیون‌ها سال است که کهکشان دیگر صحنه را ترک کرده است و نمی‌توان آن را شناسایی کرد. کهکشان NGC 908 شصت و پنج میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد و پهنایش 75هزار سال نوری است.

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/NGC_1427A.jpg



اما تصویر دوم، کهکشانی نامنظم را نشان می‌دهد که با سرعتی زیاد به قلب یک توده غول‌پیکر از گازهای میان‌کهکشانی فرو رفته است. ابرهای میان‌کهکشانی، این کهکشان پیکان مانند را که NGC 1427A نام دارد، در حالی تحت فشار قرار داده‌اند که کهکشان کوچک در تلاش است با سرعت 600 کیلومتر بر ثانیه از میان این توده عبور کند. اغتشاش‌های گرانشی این تصادف خشونت‌بار تاکنون به تولد ستارگان بسیاری منجر شده است.
کهکشان NGC 1427A تنها یک پنجم کهکشان راه‌شیری بزرگی دارد و پهنایش بیش‌تر از بیست‌هزار سال نوری نیست. این کهکشان با فاصله شصت میلیون سال نوری از زمین، در خوشه کهکشانی کوره (Fornax) قرار گرفته است و بسیار شبیه به ابر ماژلانی بزرگ است که همانند یک قمر بر گرد کهکشان خودمان می‌گردد. انتظار می‌رود گرانش شدید کهکشان‌های خوشه کوره، این کهکشان کوچک را در نهایت پاره پاره و اجرام آن را در فضای میان کهکشانی پخش کند.

[Renjer Babi]

فضاپيمای اروپايی 'مارس اکسپرس' در تلاش برای يافتن آثار وجود حيات در مريخ، شواهد تازه و وسوسه انگيز ديگری در اين زمينه فراهم کرده است.http://www.parssky.com/news/archive/images/82/l/20040921000512_canyon_esa_203.jpg


يکی از ابزار اين فضاپيما به نام "طيف سنج سياره ای فوريه" نشان داده است که نواحی مشخصی از مريخ، غنی از دو ماده متان و آب است. اين دو ماده به وجود ارگان های زنده ارتباط تناتنگ دارند.آب عمدتا از عوامل اصلی پيدايش حيات فرض می شود. در مقابل موجودات زنده گاز متان توليد می کنند.به اين ترتيب اين نتيجه گيری "مارس اکسپرس" که برخی نواحی مريخ از اين دو ماده غنی است به اين وسوسه دامن می زند که باور کنيم بالاخره نشانه وجود نوعی حيات زير سطح مريخ به دست آمده است.اما متاسفانه اين شواهد قطعی نيست. متان ممکن است به شيوه های ديگری غير از فعاليت موجودات زنده توليد شود.اين نواحی ممکن است محل فعاليت های آتشفشانی که آب و متان را به سطح می راند، باشد.و برخی دانشمندان، به خصوص در آمريکا که رقيب اصلی اروپا در اين رقابت فضايی است، نسبت به قابليت "مارس اکسپرس" در اندازه گيری دقيق گاز متان ترديد دارند.با اين حال رفته رفته با فاش شدن هرگونه اطلاعات و جزئيات تازه ای درباره وجود گاز متان در مريخ هيجان جامعه علمی تشديد می شود.اين گاز يک ماده بی ثبات است و به سرعت پس از چند دهه نابود می شود، بنابراين بايد منبعی در مريخ وجود داشته باشد که به توليد آن ادامه می دهد. پرسش بزرگ اين است که چه منبعی؟پاسخ اين پرسش را ممکن است راداری به نام "مارسيس" که در مارس اکسپرس تعبيه شده است فراهم کند.اما دانشمندان هنوز اين رادار را به کار نگرفته اند زيرا از آن بيم دارند که گشودن آنتن بزرگ آن به فضاپيما آسيب برساند.اما ساير ناظران، به ويژه آمريکايی ها، معتقدند که تنها فرود آوردن يک کاوشگر ويژه برای جستجوی متان بر سطح مريخ، آن هم دقيقا در نقطه درست است که به ما خواهد گفت که منبع گاز متان موجودات زنده هستند يا اين که اين ماده تنها در اثر حرارت متصاعد می شود.

[Renjer Babi]

گروهی از منجمان عکسی تهیه کردند که به ظاهر تصویر سیاره ای است که به گرد ستاره ای دیگر در حال چرخش است که اگر این حقیقت داشته باشد، این اولین عکس دنیای فرامنظومه ای ما، خواهد بود.


http://www.parssky.com/news/archive/images/82/l/newplanet-sadhkaskjsak---j.jpg


به گفته ی Christophe Dumas، یکی از منجمان رصدخانه ی جنوبی اروپا، :" اگرچه این سیاره مطمئنا از سیارات خاکی مانند زمین بسیار بزرگ تر است، ولی بازهم احساس عجیبی است که این را به عنوان اولین عکس از منظومه ی دیگری باور کنیم."

و این در حالی است که، تا کنون بیش از 120 سیاره ی فراخورشیدی شناخته شده وجود دارد که تمامی آنها به صورت غیر مستقیم، مثل رصد سایه ی آنها در هنگام ترانزیت و یا اثر جاذبه ای آنها ثبت شده اند. سیارات در ابعاد کیهانی و در مقایسه با ستارگان، به قدری کوچک و کم نوراند که فن آوری امروزه توانایی ثبت آنان را از میان در تابش خیره کننده ی ستارگان را ندارد.



اولین سوالی که درباره ی این جرم مطرح می شود این است که آیا این جرم واقعا یک سیاره است؟

تصویر جدید، نقطه ی محو قرمزی را نشان می دهند که Dumas و همکارش بر این باوراند که این تصویر متعلق به سیاره ی جوان و غول پیکری شبیه به مشتری است که به دور ستاره ای ویران شده، کوتوله ی قهوه ای رنگی در حال گردش است. به گفته ی برخی منجمان، خواص فیزیکی و شیمیایی این ستاره سوژه ی خوبی برای شکار سیارات به حساب می آید. این کوتوله ی قهوه ای رنگ 2M1207, نام دارد و عمر آن 8 میلیون سال تخمین زده شده است. و این در حالی است که 42 بار از خورشید ما کم جرم تر است و 25 بار از سیاره ی مشتری چگال تر است و حدود 230 سال نوری با ما فاصله دارد.

سیاره ای که ما از آن صحبت کردیم، تقریبا 5 برابر مشتری جرم دارد و متخصصان پس از انجام آزمایش های طیف نگاری، وجود آب در جو آن را حدس می زنند که نشان می دهد مواد سازنده ی این کره در دسته ی سیارات است و نمی توان آن را ستاره نامید.

این کره در آخرین مراحل شکل گیری خود به سر می برد و بسیار گرم است. گروه تحقیقاتی منجمان ESO در شیلی ضمن تصویر برداری در نورمادون قرمز، دمای سطحی آن را چیزی در حدود 1000 درجه ی سانتی گراد تخمین زدند. این گروه به همراه گروهی دیگر با استفاده از "تلسکوپ های بسیار بزرگ" (8.2 متر) به کاوش خود بر روی این جرم ناشناخته ادامه می دهند و قرار است نتایج این بررسی ها در مجله ی Astronomy & Astrophysics به چاپ برسد.

نکته ی بعدی یا سوال دوم این است که احتمال دارد که کوتوله ی قهوه ای رنگ، فقط ستاره ای در پس زمینه باشد و هیچ نیروی جاذبه ای در این میان وجود نداشته باشد. این فرضیه ای است که متخصصان آن را از لحاظ آماری بعید می دانند ولی برای پاسخ قطعی به سوال می بایست حداقل دو سال مدار این سیاره بررسی شود. ولی در صورتی که این سناریو رد شود، این گوی بزرگ سرخ رنگ، 55 بار بیش از زمین تا خورشید با تک ستاره ی منظومه اش فاصله دارد و اگر در منظومه ی ما بود، به اندازه ی فاصله ی زمین تا نپتون از نپتون دورتر بود.

Ray Jayawardhana، از دانشگاه تورنتو بر روی این کوتوله ی قهوه ای رنگ تحقیقات جداگانه ای انجام داد. او معتقد است که این جرم به دور همین ستاره ،2M1207، در حال گردش است،ولی در عین حال او اعلام کرد که این ستاره می تواند کوتوله ی کم نوری در پیش زمینه باشد. Jayawardhana، در پاسخ به سوال اول می گوید: " از آنجایی که در جو این گوی آب به صورت بخار وجود دارد، نشان دهنده ی این است که نسبتا سرد است و نمی تواند یک ستاره باشد."

تیم ایشان در پی تحقیقاتی که بر روی 2M1207 داشتند اعلام کردند که کوتوله ی قهوه ای مشهور، مانند تمامی ستاره های واقعی حلقه ای از هیدروژن به دور خود دارد که بقایای باقی مانده از فرایند شکل گیری آن به حساب می آید. ولی درمقایسه با شکل گیری سیارات در منظومه شمسی که همگی تکه ای از خورشید اند، آنان بر این عقیده اند که این سیاره از لحقه ی اطراف کوتوله به وجود نیامده است و به نظر می آید هر دوی آنها با هم از توده ی حاوی گاز و غبار شکل گرفته باشند.

موضوع دیگر این است که آیا چنین کره ای با جرمی 5 برابر مشتری را می توان یک سیاره به حساب آورد؟ برخی از منجمان سقف جرم سیارات را 13 برابر مشتری می دانند ولی برخی دیگر بر این عقیده اند که سیاره، کره است که به دور ستاره ای در گردش باشد و نیز از بقایای آن تشکیل شده باشد. در هر صورت فعلا تعریف رسمی برای واژه ی "سیاره" وجود ندارد.

ولی این مهم نیست که این جرم را چه بنامیم و منظر فیزیکی این قضیه بسیار مهم تر است. به قول Jayawardhana :" این اکتشاف تشکیلات و سیستم های جدیدی از اجرام را به ما نشان می دهد تا به آنها بنگریم و درباره ی آنها بیشتر یاد بگیریم."

[Renjer Babi]

ستاره رو به مرگ ، پيکره های رويايی از گاز و غبار میتراشد.


تلسکوپ فضايي هابل در تازه ترين شاهکار خود نمايي بي نظير را از تحول سحابی های سياره نما برملا کرد . تصوير جديد دوربين پيشرفته نقشه برداري از سحابي چشم گربه (NGC 6543) بيش از هر چيز ، چشم سارون را در فيلم ارباب حلقه ها به ياد میآورد . خيلی ها میگويند اگر پيتر جکسون میخواست فيلمش را هم اکنون بسازد ، به جای جلوه های رايانه ای از اين تصوير بی نظير تلسکوپ فضايی هابل استفاده می کرد .از اين حرفها که بگذريم ، نمای جديد هابل يکي از پرسش هاي پيشين بشري را پاسخ گفته و در مقابل ، معمايي جديد را به انبوه نادانسته هاي آدمي افزوده است .
http://www.parssky.com/news/archive/images/82/l//2004-27-a-web-l.jpg

سحابي هاي سياره نما ، زيباترين و کوتاهترين مرحله از زندگي طولاني ستارگان سبک وزن هستند . در ستارگاني که جرمشان کمتر از حد چاندراسکار باشد (1.4 برابر جرم خورشيد ) ، پس از آغاز مرحله غول سرخ و گرم تر شدن ستاره بر اثر همجوشي مواد سنگين تر در هسته ستاره ، لايه هاي خارجي منبسط و منبسط مي شوند تا آنکه از گرانش ستاره فرار کرده و در فضا پخش شوند . از سوي ديگر ، تابش هاي پرانرژي هسته ستاره که پس از چندي به يک کوتوله سفيد تبديل مي شود ، اين ابرهاي دورشده را يونيزه کرده و آنها را به تابش وادار مي کند . بدين ترتيب نماي بسيار زيبايي در پهنه فضا شکل مي گيرد که بي شک برخي از مشهورترين آنها را در آسمان شب مشاهده کرده ايد : سحابي حلفه ( M57) در شلياق ، سحابي دمبل (M27) در روباهک و M97 در دب اکبر .

سحابی چشم گربه نخستين سحابی سياره نمايی است که تحت اين عنوان شناسايی شده است و با توجه به فاصله نسبتا نزديکی که با زمين دارد (سه هزار سال نوری در صورت فلکی اژدها ) ، نقش مهمی را در مطالعه تحولات سحابی های سياره نما ايفا میکند . تلسکوپ فضايی هابل هم نخستين بار در سال 1994 ، اين سحابی زيبا را نشانه رفت و توانست در تصويری خوش رنگ و زيبا نشان دهد اين سحابی چه ساختار پيچيده ای دارد ، به طوری که هنوز هم که هنوز است ، يکی از پيچيده ترين ساختارهای اين چنينی محسوب میشود : وجود لايه های متمرکز گازی ، جت هايی از گازهای پرسرعت و گره های غير عادی گازی که در اثر برهمکنش با امواج ضربه ای ايجاد شده اند ،آن هم در کنار يکديگر ، اين سحابی را به استثنايی در سحابی های سياره نما تبديل کرده است .

در تصوير جديد دوربين ACS ، الگوی زيبايی از يازده حلفه متمرکز ( و شايد بيشتر ) در اطراف اين سحابی به چشم میخورد که به صورت چشم گاو آرايش يافته اند . اين حلقه ها در واقع لبه خارجی آن حباب های کروی ای هستند که از ستاره جدا شده و در فضا گسترده شده اند . مشاهدات نشان میدهد که اين ستاره لايه های خارجی خود را در تپش هايی با فواصل 1500 سال به بيرون پرتاب کرده است . اين لايه های غباری جرمی معادل جرم تمام اجرام سياره ای منظومه شمسی را در خود جای داده است که البته روی هم به يک درصد جرم خورشيد هم نمیرسد .

تا همين اواخر دانشمندان عقيده داشتند وجود ساختارهای پوست پيازی در اطراف سحابی های سياره نما يک استثنا است و بسيار به ندرت روی میدهد ، زيرا آنها انتظار نداشتند دوره هايی که ستاره در اواخر عمر خود لايه های خارجی اش را به بيرون پرتاب میکند ، هر 1500 سال تکرار شوند . اما تحقيقات رومانو کرادی و همکارانش از گروه رصدخانه های آيزاک نيوتن در اسپانيا ( A&A , Apr 2004 ) نشان داد که برعکس ، شکل گيری اين ساختارهای پوست پيازی بيشتر يک قاعده است تا استثنا ! در حال حاضر چند توضيح برای شکل گيری چنين الگوهايی مطرح است ، از جمله دوره های فعاليت مغناطيسی مشابه دوره های لکه های خورشيدی در ستاره خودمان ، نقش ستارگان همدم که در اطراف يک ستاره رو به مرگ در گردشند و تپش های ستاره ای . تفکر ديگر اين است که اين مواد به طور پيوسته و با آهنگ آرامی از ستاره خارج میشوند و اين حلقه ها بعدها بر اثر پيدايش امواجی در مواد خروجی ايجاد میشوند . اما پاسخ درست هنوز پيدا نشده و برای آنکه مشخص شود ، به مطالعات نظری و رصدهای بيشتری نياز است .

اما اين تمام داستان نيست . حدود يک هزار سال پيش ، ناگهان الگوی خروج مواد از اين ستاره تغيير کرد و سحابی چشم گربه در داخل آن پوسته های غباری شروع به شکل گيری کرد تا آنکه اندک اندک به شکل امروزی خود درآمد . از آن زمان تا کنون ، اين سحابی مدام در حال گسترش است و اين در تصاوير هابل که در خلال سالهای 1994 ، 1997 ، 2000 و 2002 تهيه شده اند ، به وضوح قابل مشاهده است . معمای جديد اين است که علت اين تغيير رويه چيست ؟ بسياری از جنبه های تحولاتی که منجر میشوند يک ستاره مواد خود را از دست بدهد هنوز برای ما آشکار نيست و مطالعه و بررسی سحابی های سياره نما يکی از معدود روش های ما برای جمع آوری يا بازيافت اطلاعات در مورد اين چند هزار سال آخر زندگی يک ستاره شبه خورشيدی چند ميليارد ساله است .

[Renjer Babi]

آینده تلسکوپ فضایی هابل در گفتگو با دكتر بهرام مبشر كيهان شناس و مسئول آشكار ساز نيك موس هابل




از 4 سال پيش در سازمان تلسكوپ فضايي مشغول به كار بوده است . خودش مي گويد : كار اصلي من مطالعه داده هاي تلسكوپ هابل و تحقيق بر روي چگونگي شكل گيري كهكشانهاست .

دكتر بهرام مبشر كه دكتري كيهان شناسي رصدي از كالج سلطنتي انگلستان را دارد علاوه بر اينها مسئول آشكار ساز نيك موس هابل نيز هست .دكتر مبشر با تلفيق اطلاعات بدست آمده از هابل و داده هاي تلسكوپهاي زميني تحقيقاتش را در زمينه تشكيل كهكشانها و يافتن دورترين كهكشانها ادامه مي دهد .

http://www.parssky.com/news/archive/images/82/l/l_hubble_aadsklsah7332big_telescope_artist.jpg
به گفته دکتر مبشر مسئول آشكار ساز نيك موس هابل , با تغییراتی که در این تلسکوپ ایجاد خواهد شد .تلسكوپ هابل يك بار ديگر دانش بشر را متحول میكند .


◄به گفته دکتر مبشر مسئول آشكار ساز نيك موس هابل , با تغییراتی که در این تلسکوپ ایجاد خواهد شد .تلسكوپ هابل يك بار ديگر دانش بشر را متحول میكند .

او معتقد است در تصاوير هابل به خصوص تصوير فرا ژرف مي توان كهكشانها را آنطور كه ميليونها سال پيش بوده اند ديد . بنابراين مي توان در زمان به عقب نگاه كرد و سير تغييرات جهان را مطالعه كرد .

اين دانشمند ايراني علاوه بر اين تحقيقاتي نيز بر روي ابر نو اخترها داشته است . او در اين تحقيقات به يافته هاي جديدي درباره شكل جهان و ثابت كيهاني رسيده است . مبشر معتقد است انبساط جهان مدتي به علت جاذبه ماده تاريك كند شد ،ولي ثابت كيهاني دوباره باعث سرعت گرفتن انبساط كيهان مي شود .در همين زمينه هم چند ماه پيش او و همكارانش مقاله اي تهيه كردند .

فعاليت ديگر دكتر مبشر مطالعه در زمينه برخورد كهكشانهاست او مي گويد : هر چقدر دورتر نگاه كنيم و در زمان به عقب برويم كهكشانهايي را مي بينيم كه به هم برخورد كرده اند . و اين يعني كهكشانهايي كه ما امروز ميبينيم از ادغام كهكشانهاي كوچكتر به وجود آمده اند و در اثر اين برخورد كهكشانها و تراكم گاز است كه ستاره ها تشكيل شده اند.



مسئول بخش فرو سرخ تلسكوپ هابل درباره چگونگي ادامه كار اين تلسكوپ نيز گفت : اگر پرواز شاتلها بر اساس آنچه اعلام شده است دوباره از سر گرفته شود دو دستگاه جديد ،يك طيف نگار و يك دوربين با ناحيه ديد مرئي تا مادون قرمز بر روي تلسكوپ نصب خواهد شد و پيش بيني مي شود در صورت انجام اين پروژه ها تلسكوپ هابل يك بار ديگر دانش بشر را متحول كند . از سوي ديگر تحقيقاتي بر روي يك ربات انجام مي شود ، رباتي كه بدون محدوديت زماني تعميرات تلسكوپ را انجام دهد .دكتر بهرام مبشر همچنين از پرتاب تلسكوپ فضايي جيمز وب در سال 2011 خبر داد و گفت اين تلسكوپ وراي ماه و در فاصله 5/1 ميليون كيلومتري از آن قرار مي گيرد . تلسكوپ جيمز وب دستگاههايي به مراتب حساس تر از هابل دارد و به وسيله آن مي توان تصاويري بسيار بهتر از فرا ژرف را تهيه كرد.

[Renjer Babi]

فضا پيماي کاسيني که فقط بيش از يک ماه قبل ماموريتش را به سيستم زحل آغاز کرده است , نور و باندي راديويي در زحل و تابشي در اطراف بزرگترين قمر سياره , تیتان آشکار کرد. سیستم راديوي فضاپيما و ابزارعلمي موج پلاسما , امواجي راديويي که بوسيله نور توليد شده اند را شناسشايي کرد.


Dr. Bill Kurth معاون رسيدگي ابزار در امواج راديويي و پلاسما از دانشگاه LOWAاظهار داشت:"ما نوعي صداي ضربه که وقتي شخصي در هنگام گوش کردن به انتشار موجي راديويي در طول يک رعد و برق ميشنود را آشکار کرديم" وي افزود: " اين طوفانها به طور برجسته اي متفاوت تر از آنهايي هستند که در 20 سال قبل مشاهده شده بود." کاسيني انفجارهايي راديويي از اين روشنايي يافت.اختلافهاي بزرگي در وقوع نور از روزي به روز ديگر وجود دارد , گاهي نور کم يا هيچ نوري, تعداد مختلفي وطوفانهاي توسعه نيافته اي در نواحي پايين مشاهده کرد ,که براي چند ماه گذشت و بسيار منظم از يک روز تا روز بعد ديده شد.

http://www.parssky.com/news/archive/images/82/l/63081main_pia06090-516-581.jpg

اختلاف در مشخصه ويژه طوفان شايد به وضعيتهاي بسيار متفاوت در سال 1980 نسبت به آنچه اکنون يافته ايم مربوط شود .در طول دوره زماني ماموريت ويجر , زماني که این نور اولين بار مشاهده شد , حلقه ها سايه بسيار عميقي نزديک به خط استواي زحل انداخت.بر طبق يک نتيجه , اتمسفر در يک نوار باريک دائما در سايه بود-باعث سرما شده بود-درسمت راست و کنار فضايي گرمتر در اتمسفر زحل قرار داشته.و اغتشاش بين نواحي سرد و گرم توانسته منجر به طوفانهايي با طول عمر بيشتر شود.هر چند در مدت نزديک شدن کاسيني و ورودش به مدار زحل در نيمکره جنوبي تابستان است و سايه حلقه ها به پهني بر روي قسمت عظيمي از نيمکره شمالي گسترده شده , بنابراين گرمترين و سردترين نواحي بسيار دور است
يک يافته عظيم از ابزار عکاسي مغناطيسي , کشف يک باند راديويي فقط بر فراز ابرهاي زحل و بالاي لبه دروني از حلقهاست.اين اولين باري است که يک باند جديد راديويي زحلي با حساسيت کم کشف شده است .اين باند راديويي جديد در اطراف سياره گسترده مي شود.اين پديده بوسيله خروج سريع اتمهاي خنثي آشکار شد که بر طبق مغناطيس يونهاي حبس شده اش با ابرهاي گازي سرکش خلق شده اندو در حلقه يکي از حلقه هاي دروني زحل قرار داده شده اند.با اين کشف , باند هاي راديويي نشان داده شده به فاصله اي بسيار نزديکتر به سياره نسبت به آنچه سابقا شناخته شده بود توسعه يافت Dr. DonaldG. Mitchellدانشمند ابزار عکاسبرداري مغناطيسي در دانشگاه جان هاپکينز در اين زمينه اظهار داشت که:"اين باند راديويي جديد از آشکار شدن بوسيله هر فضاپيمايي که در گذشته زحل را ملاقات کرده گريخته بودبا کشف چيزهايي ديده ايم که انتظارش را نداشتيم , آن اجزا باند راديويي ميتواند روي عايق ها پرش کند , همانند حلقه هاي زحل , بدون جذب شدن در جريان ها توسط حلقه ها"تیتان بزرگترين قمر زحل و همچنين بسيار قابل توجه است.نقشه هاي اسپکترومي و نور مرئي ومادون قرمز کاسيني که تا بش هاي تیتان را در روز و هم شب تسخير کرد , بوسيله خروج از گازهاي متان و منواکسيد کربن در قمر پهناور با اتمسفر غليظ تغذيه مي شودDr. Kevin Baines از اعضاي تيم علمي براي نقشه هاي اسپکترومي , مرئي و مادون قرمز در JPL اضهار داشت :" فقط تیتان نيست که يک نمايش بزرگ نوري بمعرض ديد ميگذارد , اما آن همچنين به ما در مورد اتمسفر غليظش مي آموزد." وي افزود:" چيزي که جالب است اينست که اندازه اين تابش يا خروج گازها 1/6 قطر سياره است." آيا روشنايي فلورسانسي-خورشيداز متان , در تمام بالاي اتمسفر تابش مي شود؟
آشکار شدن غلظت بي اندازه و توسعه اتمسفر بيشتر از 700 کيلومتر بالاي سطح , تصور ميشد , هر چند تابش شبانه , درخشش بي وقفه بر سمت شب تيتان در ابتدا دانشمندان را شگفت زده کرد Baines اظهار داشت :"اين عکسها همانند اينست که شما تیتان را توسط چشمهايي بيگانه ديده باشيد.تیتان در نزديک اسپکتروم مادون قرمز تابش مي کند.اگر شما يک بيگانه بوديد اين که خواب راحت شبانه اي بر تیتان داشته باشيد مشکل بود زيرا هميشه توسط نور روشن بود."ماموريت کاسيني-هويگنس پروژه اي مشارکتي از ناسا وآژانس فضايي اروپا و همچنين آژانس فضايي ايتاليا است کهJPL مديريت اين ماموريت را بر عهده دارد .

[Renjer Babi]

دانشمندان ابر سیاهچاله ای یافته اند که بیش از 10 میلیارد برابر خورشید منظومه شمسی جرم دارد.


... و جهان زاده شد: نور و گرما. اگر چه آغاز و پیدایش کیهانی که امروز آن را بدین سان سرشار از الماسهایی درخشان می بینیم، پر از نور و درخششی کور کننده بود، اما عمر این نورافشانی آسمانی دیری نپایید و به زودی جهان در خاموشی فرو رفت...

هنوز زمان زیادی از تولد این جهان نو زاییده شده، نگذشته بود که تاریکترین عصر همه تاریخ بر عالم حکم فرما شد. یک میلیون سال بعد از انفجار بزرگ، تمام موادی که هم اکنون در جهان وجود دارند،چیزی بیشتر از ابرهای سترگ و تیره هیدروژن خنثی نبودند. جهانی که به سرعت از هم گشوده و منبسط می شد، کم کم سردتر شد و نور اولیه آن، در نخستین شوربای کیهانی، در تاریکی فرو رفت: "عصر تاریکی" شروع شده بود.


http://www.parssky.com/news/archive/images/82/l/bigbang_4_stort-art-1-l.jpg


هر چند سخن گفتن درباره جهان اولیه بسیار دشوار می نماید و نیز اختلاف نظرها و نظریه ها در مورد آن فراوان است، اما دانشمندان بسیاری با بررسی دقیق نشانه های هر چند کوچک از آن دوران سعی در یافتن رازهای سر به مهر "جهان نوزاد" دارند. در این میان یکی از مبهم ترین مقاطع تاریخ عالم، زمانی ست که به "عصر تاریکی" معروف شده است. دوره ای در حدود یک میلیارد سال که هیچ جرمی که بتواند از خود نور تولید کند، هنوز به وجود نیامده بود: زمانی که اتمها در حال شکل گیری بودند. و چون نوری از آن دوران در اختیار نداریم، بررسی و قضاوت در موردش بسیار سخت و همراه با گمانه زنی های فراوان خواهد بود. در واقع سلطه تاریکی بر عالم تا هنگام تشکیل نخستین ستاره ها در کهکشانهای اولیه ادامه داشت. بعد از این بود که امواج فرابنفش ستارگان تازه متولد شده، باعث یونیزه شدن گازهای خنثای میان کهکشانها شد و آنها را به درخشش و روشنایی واداشت.

با این حال هنوز این " دوران گذار" در تاریخ کیهانشناسی نکات مبهم بسیاری دارد: آغاز این دوره چه هنگام بود و عمرش کی به پایان رسید، این تغییرات چطور رخ دادند، ستارگان اولیه در کجا و به چه هنگام شکل گرفتند و چه بر سرشان آمده است؟...

این چنین است که اگر جرمی در لبه این "گودال تاریک" زندگانی عالم یافته شود، آینه ای تمام نما خواهد بود از دوران پیش از خود، و نشانه ای از ابتدای ماده، چیزی که امروز به آن اینگونه می نگریم... .

و چنین جرمی یافت شد: کهکشان LALA J142442.24+353400.2 در صورت فلکی عوا. این کهکشان با استفاده از وسیله ای که به اختصار به آن "لالا" (Large Area Lyman Alpha) می گویند، و توسط اخترفیزیکدانان دانشگاه استنفورد کشف شد.

گروهی از دانشمندان این دانشگاه موفق شدند جرم بسیار بزرگی را در مرز این دوران تاریخی کشف کنند. آنها اَبَرسیاهچاله ای را در مرکز این کهکشان ابتدایی یافته اند که بیش از 10 میلیارد برابر خورشید منظومه شمسی جرم دارد. نور این کهکشان جوان و البته بسیار دور، از زمانی به ما رسیده است که جهان تنها 6 درصد عمر کنونی خویش را داشت. هنگامی که جهان برای نخستین بار، نور ستاره ها و کهکشانها را به خود می دید.

کهکشان یاد شده در طرحی که آسمان را برای یافتن اجرامی که خطوط نشری قوی ای در طیف خود دارند، بررسی می کرد، یافت شد. نور ستارگان کهکشانهایی که طیفی تقریبا یکدست و صاف دارند (مثل طیفی که از نور لامپهای سفید بدست می آید) نشان دهنده آن است که آن کهکشانها، محل زایش ستارگان جدیدی هستند که می توانند درصد قابل توجهی از نور خود را در چند طول موج مشخص ساتع کنند. این طول موجها به صورت خطوط پررنگی در طیف شان مشخص می شود. چنین خطوط نشری ای هنگامی در یک طیف بوجود می آیند که هیدروژن ( یا چند عنصر دیگر) میان ستاره ای، بر اثر تابش اشعه فرابنفش ستارگان تازه متولد شده در پشت خود، برانگیخته شوند و انرژی مازاد را در طول موجهای خاصی دوباره بتابانند. (لامپهای نئون نیز رنگهای زیبای خود را از طریق فرآیندی مشابه تولید می کنند.)

کار نقشه بردار "لالا" تهیه تصاویری ست از آسمان شب که تنها در رنگهای خاصی قرار دارند. رنگهایی که با استفاده از فیلترهایی مخصوص ، که به محدوده کوچکی از رنگها اجازه عبور می دهد، به دست می آیند.

کهکشانهایی که محل شکل گیری ستارگان جوان است، در تصاویری که بدین صورت تهیه می شوند بسیار درخشانتر از عکسهایی هستند که به صورت معمولی تهیه می شوند.

چون سیر نور در جهانی که در حال گسترش است باعث تغییر در رنگ اصلی اش می شود، انتخاب رنگ فیلتر، نشان دهنده میزان فاصله جرم با ما هم خواهد بود. علاوه بر این، این رنگهای ویژه را می توان در "پنجره" های خاصی نیز دید: جاهایی از آسمان شب که به طور خاصی تاریک هستند. این تاریکی باعث می شود که کهکشانهای کم نور دوردست خیلی راحت تر دیده شوند و نتیجه جستجو بهتر و موثرتر باشد.

http://www.parssky.com/news/archive/images/82/l/black_hole-art-s-ne-1al.jpg


طیفی که با استفاده از تلسکوپ جمینی (دوپیکر) از این جرم تهیه شد خطوط نشری قوی ای از هیدروژن در خود آشکار کرد که با کمک آن فاصله کهکشان در حدود 12.8 میلیارد سال نوری به دست آمد. ( انتقال به سرخ یا Z = 6.535) چیزی حدود 850 میلیون سال بعد از انفجار بزرگ!دورانی که کهکشان LALA J142442.24+353400.2 در آن قرار دارد، همزمان است با پایان عصری که به تاریکی مشهور است. در همین زمانها بود که اشعه فرابنفش ستارگان تازه متولد شده ، هیدروژنی را که فضای میان کهکشانی را پر کرده بود، یونیزه می کرد و در این مرحله به تدریج دمای گازی که تنها 20 درجه بالاتر از صفر مطلق بود (منهای 253 سلسیوس) به بیشتر از 10 هزار درجه سلسیوس رسید. فرآیندی که به "بازیونیده شدن" (reionization ) معروف است.

خطوط نشری ای که در کهکشان لالا دیده شده است جزو خطوط آلفا- لیمان است و بوسیله هیدروژن خنثی تولید می شود. پیش از بازیونیده شدن، هیدروژن خنثی ای که در میان کهکشانها وجود داشت همانند "مه" ای تیره عمل می کرد و باعث پراکندگی در خطوط آلفا – لیمان طیف می شد. این مه تاریک در طول موجی که لالا بر روی آن کار کرد می بایست تاثیر زیادی می گذاشت و تصاویر آن را تار و مبهم می کرد. با این وجود تصویری که از کهکشان فوق تهیه شده است تصویر بسیار واضحی ست و این نشان می دهد در دوره ای که ما به این کهکشان نگاه می کنیم، باز یونیده شدن بطور کامل اتفاق افتاده است.

اما این غول کهن، عجایب دیگری نیز دارد.

سیاهچاله ای که در مرکز کهکشان لالا قرار گرفته است، صفحه ای از ستاره ها و گازهای درخشان را به دور خود می چرخاند. ستارگانی که عاقبتی جز فرو افتادن در این غول سیاه را پیش روی ندارند. این نیروی کشندی شدید و این فرو ریزش مواد بر روی سیاهچاله، انرژی چرخشی گرانشی بسیار قوی ای تولید می کند که حتی از همجوشی های هستی نیز به مراتب قدرتمند تر است. به واقع این نیروگاههای عظیم گرانشی، توانمندترین سرچشمه های شناخته شده ی انرژی در جهان اند.

در میان سیاهچاله های شناخته شده، این یکی از پرخورترین آنهاست. در واقع سیاهچاله با سرعت بسیار زیادی در حال بلعیدن کهکشان خود است. هر چیزی که در گلوی این غول فرو می افتد، به نقطه ای می رود که دیگر هرگز امکان بازگشت از آن را نخواهد داشت: "افق واقعه". جایی که حتی نور را هم توان گریز از آن نیست. این فرو ریزش عظیم ذرات، باعث تولید انرژی زیادی در سیاهچاله می شود، سیاهچاله برای حفظ وضعیت خود در یک حالت پایدار، ناگزیر است انرژی درونی اش را کاهش دهد. این برون داد انرژی به صورت فورانهایی از ذرات پرشتاب که از سیاهچاله خارج می گردند، دیده می شوند.

چنین "جت" هایی، به صورت رشته هایی باریک در فضا گسترده می شوند و تنها به صورت اتفاقی ممکن است زمین در راستای یکی از این فورانها باشد و ما بتوانیم آن را ببنیم. در صورت رخ دادن چنین رویدادی، اخترشناسان به این جرم در حال فوران "بلازار" می گویند. جالب است که بلازارها تقریبا در تمامی سطوح انرژی، حتی پرتوهای پرانرژی گاما، قابل تشخیص اند. در واقع به نظر می رسد که بلازارهای دور دست، به خصوص، بر آسمان پرتو گاما حکومت می کنند و اجرام دیگر در مقابل شان تلالو چندانی ندارند.هرچند که تپ اخترها (پل سارها)، ستارهای نوترونی چرخانی که حتی در نزدیکی خودمان در کهکشان راه شیری نیز یافت می شوند، هم می توانند پرتوهای گاما تولید کنند، اما تا کنون تعداد بسیار کمی از آنها یافت شده اند.

قرار است برای بررسی این منابع پرتو گاما، که چندان شناخته شده هم نیستند، در سال 2007 کاوشگری به فضا پرتاب شود. این سفینه در ابتدا اقدام به بررسی 200 بلازار می کند. اما دانشمندان امیدوارند با کمک این طرح در نهایت 2 هزار منبع گاما بررسی و شناسایی شود. در این ماموریت از تلسکوپ فضایی پرتوگاما با نام GLAST استفاده خواهد شد تا بر روی منابع تابشی پرانرژی جهان مطالعه کنند. منابعی همچون سیاهچاله های بسیار سنگین، ستاره های نوترونی در حال ادغام و جریانهای بسیار گرم از گاز که با سرعتهای نزدیک به سرعت نور حرکت می کنند.

شکار یک بلازار

در عکسهای معمولی بلازار همانند یک ستاره است. پس چگونه ستاره شناسان آنها را کشف می کنند؟ آنها نخست پرتوهای گاما را با استفاده از "تلسکوپ آزمایشگاه پرتوهای پرانرژی گاما" (EGRET) شناسایی می کنند. این تلسکوپ پیش نمایی از GLAST است که در دهه 1970 ساخته شده است. بعد، سعی می شود با استفاده از آرایه ای از تلسکوپها به نام "VLBA" از فورانهای بلازار تصویر تهیه کنند. در واقع VLBA یک دوربین عکاسی رادیویی بسیار بزرگ است. این آرایه مرکب از 10 آنتن بشقابی 25 متری ست که در سراسر امریکا از هاوایی تا کرویکس گسترده شده است. این آنتها با کمک کامپیوتر به هم متصل هستند و با ترکیب تصاویر آنها با یکدیگر می توان عکسهایی با کیفیت بسیار بالا تهیه کرد. توان این آرایه به اندازه بشقابی به بزرگی تمام قاره امریکا است!

برای یافتن فاصله بلازار تا زمین، آنها از تلسکوپ هوبی – ابرلی (HET) استفاده می کنند. یک ابزار نوری که در ناحیه ای دورافتاده در تگزاس قرار دارد، خطوط طیفی جرم را در نور مریی و نور فرو سرخ تهیه می کند. طیف نمایی، تغییرات عناصر گازی مختلف در یک کهکشان را مشخص می کند. عناصری همچون هیدروژن، نیتروژن، کربن و اکسیژن در سطوح انرژی یا طول موج مشخصی تابش می کنند. تاثیر انبساط عالم بر اجرامی که از ما دور می شوند، باعث می شود که این خطوط کمی به سمت سرخ طیف تمایل پیدا کنند. در واقع به این اثر "انتقال به سرخ" می گویند.انتقال به سرخ با سن جرم برابر است. بزرگ بودن این عدد نشان می دهند وقتی که نور از آنجا به راه افتاده بود، جهان کوچکتر بوده است و این بدان معناست که به جهان جوانتری نگاه می کنیم.عدد بزرگی که برای انتقال به سرخ بلازار مورد اشاره بدست آمد بدن معنی ست که در آن زمان که بر پشت بامهامان ستاره های چندانی نمی درخشیدند، این بلازار منبع عظیمی از نور و انرژی را در سراسر عالم تابانیده است. البته آن هنگام هنوز خورشید و منظومه شمسی ای در جهان وجود نداشت!

[Renjer Babi]

دانشمندان ناسا بر طبق آخرین پژوهش های به عمل آمده، چنین تصور می کنند که در تیتان همواره بارانی از متان مایع در حال بارش است.البته شدت بارش ها چندان زیاد نیست ولی نکته قابل توجه،دائمی بدون این بارش ها است.


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/82D_2006-0727titan.jpg


به عقیده دانشمندان هنگامی که کاوشگر هویگنس بر سطح این سیاره فرود می آمده،در واقع بر روی بخشی که به طور کامل از گل و لای پوشیده شده،نشسته است.

متخصصین تخمین می زنند که میزان بارش باید در حدود 5 سانتی متر در طول سال باشد(برابر با میزان بارش در دره دد ولی ایالت کالیفرنیا).اما همانطور که پیش از این نیز اشاره شد تداوم بارش سبب می شود که سطح تیتان همواره مرطوب باشد.

این تحقیقات که به تازگی توسط متخصصین دانشگاه سازمان فضایی آمریکا(ناسا)انجام شده، در صدر خبر های مجله نیچر قرار گرفته است.بر طبق جدید ترین دادهای ارسالی از کاوشگر هویگنس (متعلق به آژانس فضایی اروپا) که به بررسی تیتان بزرگترین قمر زحل می پردازد،در جو این قمر مقداری متان و نیتروژن مایع که قابلیت بارش بر سطح تیتان را دارا می باشد به صورت بسیار خفیف و غیر قابل مشاهده وجود دارد.

کریستوفر مک کی از مرکز تحقیقات ایمیز ناسا در این باره می افزاید:میزان بارش بسیار اندک است و فرسایش بسیار کمی را در سطح این قمر بو جود می آورد.اما این بارش ها به صورت متوالی هستند، به طوری که سطح تیتان هموار پوشیده از متان مایع است.


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/2Z9_Hou.jpg


ابرهایی که در بخش فوقانی جو این قمر شکل گرفته اند، از متان یخ تشکیل شده اند و در زیر آن ها متان مایع وجود دارد،در این بین شکافی این دو قسمت را از یکدیگر جدا می نماید.بر طبق شبیه سازی های کامپیوتری این ابر ها نیمی از تیتان را در بر گرفته اند.

ابر های تیتان آکنده از متان مایع است در حالیکه در زمین متان به صورت یک گاز قابل اشتعال در طبیعت وجود دارد.در این زمینه دو عامل اساسی چنین تفاوتی را پدید می آورند،1.دما در سطح تیتان تا 149- نزول می کند که این امر سبب تشکیل متان مایع می شود.2.دلیل دیگر عدم وجود گاز اکسیژن در جو این قمر است.لازم به ذکر است که اکسیژن یکی از فاکتور های اساسی در احتراق می باشد.



برای دریافت اطلاعات بیشتر به لینک زیر مراجعه نمایید:



http://www.nasa.gov



برای دریافت اطلاعات بیشتر پیرامون کاوشگر هویگنس به لینک زیر مراجعه نمایید:



http://saturn.jpl.nasa.gov/operations/huygens-mission.cfm

[Renjer Babi]

دانشمندان می گويند تلکسوپ فضايی هابل احتمالا صد سياره تازه را حول ستاره های پراکنده در کهکشان راه شيری يافته است.


http://www.parssky.com/news/archive/images/82/l/oth-planet-out-solar-l-1.jpg


اين نتيجه گيری حاصل رصد هزاران ستاره راه شيری توسط هابل است. اگر اين يافته ها تاييد شود تعداد سياراتی که تاکنون در مدار ساير ستاره ها کشف شده است دو برابر شده و به 230 خواهد رسيد.اين اکتشاف مويد اين گمان است که تقريبا کليه ستارگان شبيه به خورشيد در کهکشان ما و احتمالا ساير کهکشان های کيهان حاوی سيارات هستند.

'مهم ترين پيشرفت'

استيون بکويت، مدير موسسه علمی تلسکوپ فضايی، گفت: "فکر می کنم اين مطالعه به طور بالقوه مهم ترين پيشرفت در زمينه کشف منظومه های خورشيدی از زمان کشف نخستين سيارات خارج از منظومه شمسی در اواسط دهه 1990 است.""اگر اين مطالعه به نتيجه برسد، گام بزرگی برای اين رشته خواهد بود، و هابل را به يکی از مهم ترين ابزارها برای يافتن منظومه های خورشيدی تازه بدل خواهد کرد."اين سيارات در جريان رصدی هفت روزه در ماه فوريه کشف شدند.

در جريان اين مطالعه معلوم شد که درخشندگی برخی از ستاره ها به ميزان ناچيزی افت می کند. تصور می شود که عبور سيارات از برابر ستاره مرکزی علت افت درخشندگی آن باشد.آقای بکويت گفت: "کشف تعداد زيادی سياره در اطراف ستارگان در قوس راه شيری آشکارا نشان خواهد داد که وجود منظومه ای از سيارات در اطراف ستاره های عادی کاملا عموميت دارد."برای اين که اين مطالعه به نتايج قطعی برسد و منجمان قانع شوند که آنچه يافته اند واقعا سياره است بايد تحقيقات بيشتری انجام شود.آقای بکويت گفت: "بعيد است تا پاييز، احتمالا ماه های سپتامبر و اکتبر نتايج نهايی اين مطالعه آماده شود."

[Renjer Babi]

بامداد امروز به وقت محلی، فضاپیمای رفت و برگشت آتلانتیس بر روی سکوی پرتاب مرکز فضایی کندی مستقر شد و بدین ترتیب، پرواز شهریورماه این شاتل به سوی ایستگاه فضایی بین‌المللی وارد مرحله جدیدی شد


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/63B_atlantist1.jpg


فضاپیمای آتلانتیس سوار بر خودروی ویژه، در ساعت 1:05 بامداد به وقت شرقی تابستانی (8:05 به وقت ایران) به راه افتاد و مسیر 6.8 کیلومتری آشیانه تا سکوی پرتاب 39ب را در 8 ساعت پیمود.
در حال حاضر، پرتاب آتلانتیس برای 27 آگوست/ 3 شهریور برنامه‌ریزی شده است، اما مدیران برنامه پرتاب شاتل در جلسه فردای خود (پنج‌شنبه 12 مرداد) تصمیم خواهند گرفت آیا می‌توان شاتل را یک روز زودتر به فضا پرتاب کرد یا خیر. متاسفانه عبور ابرهایی طوفان‌زا از نزدیکی سکوی پرتاب، برنامه انتقال آتلانتیس را به سوی سکوی پرتاب دو روز به تعویق انداخت و با این حساب، تنها سه روز اضافی در برنامه آماده‌سازی شاتل آتلانتیس باقی می‌ماند.
آتلانتیس و شش سرنشین آن ماموریت دارند قطعه P3/P4 را روی تیر اصلی آرایه‌های خورشیدی نصب کنند و دو آرایه خورشیدی جدید را بر روی قطعه جدید نصب کنند . پیش‌از این، سرنشینان شاتل دیسکاوری در تیرماه موفق شده بودند نقاله متحرک بازوی روباتیک ایستگاه فضایی را به راه بیاندازند و شرایط نصب آرایه‌های خورشیدی جدید را آماده کنند. اگر این ماموریت با موفقیت انجام شود، توان تولیدی ایستگاه افزایش خواهد یافت، اما از آن جالب‌تر، این است که درخشندگی و بزرگی ایستگاه فضایی نیز بیشتر خواهد شد!
اما همه چیز خوش‌بینانه نیست. چند روزی است کارشناسان هواشناسی رفتار طوفان حاره‌ای کریس را بر فراز اقیانوس اطلس با دقت زیر نظر گرفته‌اند. بین 10 تا 20 درصد احتمال دارد که در پنج روز آینده، مرکز فضایی کندی در معرض وزش بادهای سهمگین این طوفان دریایی قرار بگیرد و این می‌تواند برای شاتل و موشک‌های بالابر آن خطرساز باشد. ازاین‌رو ناسا تصمیم گرفته است اگر طوفان بخواهد به سکوی پرتاب ساحلی 39ب نزدیک شود، شاتل را به سرعت به آشیانه‌اش بازگرداند تا آسیبی به مجموعه پروازی وارد نشود.

[Renjer Babi]

اختر شناسان آمريكائي ادعا مي كنند كه ممكن است پديده اي بنام سياه چاله ها وجود نداشته باشد.


آنها هر چه را كه در مسيرشان قرار بگيرد مي بلعند و ذهن درخشانترين دانشمندان را بخود مشغول كرده و نرمش مي دهند. اما يك گروه از دانشمندان ادعا مي كنند كه ممكن تصوير سياه چاله ها بعنوان پديده هائي بهت آور بطور ناميد كننده اي اشتباه باشد. در واقع ، مككن است كه اين پديده ها اصلا وجود نداشته باشند.
به گفته اين محققين ، نظر سنتي اختر شناسان در مورد كيهاني كه سياه چاله هائي نامرئي و همه چيز خوار در آن پراكنده هستند مي بايست با يك نظريه ديگر جايگزين شود. اين نظريه توپ هاي مغناطيسي و عجيبي از پلاسما را جايگزين سياه چاله ها كرده است.

اگر اين يافته تائيد گردد – چيزي كه برخي دانشمندان در افق واقعيت نمي بينند – فرضيه نشات گرفته از محاسبات زمين شناس انگليسي در 1784 كه توسط اينشتين تائيد گرديد و توسط چهار قانوني كه پروفسور استفن هاوكينگ آنها را مطرح كرد بگونه اي اساسي واژگون خواهد شد.


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/18E_blackhole_large.jpg

اين دانشمندان كه توسط رودي شيلد در مركز اختر فيزيك هاروارد اسميتسونين سرپرستي مي شوند در زمانيكه مشغول رصد يك كوازار بودند كه در فاصله نه بيليون سال نوري از زمين پرسه مي زند چيزي را رديابي كرده اند كه به ادعاي آنها "ناقوس مرگ" فرضيه سياهچاله مي باشد.

اعتقاد بر اين است كه كوازارها در مركز خود داراي سياه چاله هائي هستند. اما دانشمندان براي بررسي اين فرض تعداد 14 تلسكوپ را مستقر كرده تا بگونه اي بي سابقه اين جرم را تحت نظر بگيرند. با تجزيه و تحليل سو سو زدن اين كوازار ، گروه توانست ساختار درون اين جرم را كاوش كند.

آنها يك چاله را در قرص مواد اطراف مركز كوازار كشف كردند كه در حال دهان باز كردن است. اين چال به بزرگي 4000 بار فاصله بين زمين تا خورشيد است. دانشمندان عقيده دارند كه اين چاله فقط مي تواند توسط موادي كه يك ميدان مغناطيسي قوي آنها را به بيرون پرت مي شود بوجود بيايد.

به دليل اينكه سياهچاله ها ميدانهاي مغناطيسي ندارند ، گروه دكتر شيلد در مجله Astronomical پيشنهاد مي كند كه يك گلوله چگال پلاسمائي موسوم به MECO (جرم مغناطيسي-گردي كه هميشه در حال فروريزي است) مي بايد منبع انرژي اين كوازار باشد.

داري ليتر ، يكي از دانشمندان اين گروه مي گويد" به نظر من اين اولين شاهد و مدركي است كه الگوي سنتي سياه چاله اشتباه مي باشد."

گري گيلمور از موسسه اختر شناسي دانشگاه كمبريج مي گويد كه اين فرضيه مي بايد بيشتر دانشمندان را قانع كند. وي به تجارب و آزمايشات پيشگام سال گذشته اشاره مي كند كه اولين مشاهدات مستقيم از يك سياهچاله در مركز كهكشان راه شيري را ارائه مي دادند. وي ادامه مي دهد" اين يك فرضيه متعلق به تعداد كمي از دانشمندان است و تقريبا بطور كامل اشتباه است. وي مي گويد" قبل از اينكه در مورد سياه چاله ها رصدها و مشاهداتي داشته باشيم ، در خصوص وجود و عدم وجود آنها بحث هاي مشروعي وجود داشت. اما اكنون بسيار سخت است تصور كنيم سياه چاله وجود ندارد و ممكن است چيز ديگري بجاي آن باشد."

[Renjer Babi]

مهندسان سازمان فضایی ناسا با بررسی چند تصویر موزائیکی مریخ نورد روح به شکلی عجیب بر روی تپه های محل فرود دست یافتند.


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/561_mars-2.jpg

مریخ نوردهای روح و فرصت از جمله دستاوردهای سازمان فضایی آمریکا هستند که دیر زمانی است بیش از آنچه که دانشمندان آزمایشگاه جت پروپالشن ناسا حدس می زدند به کار خود ادامه می دهند. افتخاراتی را که آنها نسبت به وضعیت فعلی خود برای ما به ارمغان آورده اند کمتر از دستاورد تلسکوپ فضایی هابل نیست. این دست آوردها در این چند سال درک ما را از سیاره سرخ متحول کرده است.
اما فرارتر از اطلاعات به دست آمده ما می توانیم از عکسهای به دست آمده توسط این دو روبات جان سخت هم لذت ببریم. حتما شما هم لبخند مریخی یا تصویر سر انسان را بر روی مریخ دیده اید. بله این تصاویر نماهایی بوده اند که توسط مدارگردهای مریخ گرفته شده اند. اما این بار وضع فرق می کند. مریخ نورد روح برای اولین بار تصویر عجیب خود را از روی سطح مریخ آن هم از یک برآمدگی که به یک توپ بازی بچه ها بسیار شباهت داشت گرفت.
این عکس زیبا حدود یک سال پیش گرفته شد ولی مهندسان ناسا تا کنون آنها را ندیده بودند. پس از بررسی های بیشتر این تصویر پیداشد. این عکس که به تصویر " توپ گرد" معروف شده است جزئی از یک تصویر کاملتر با کیفیت بسیار بالاست و از چیدن تعداد بسیار زیادی تصاویر به دست آمده است. دانشمندان دانشگاه جت پروپالشن هنوز به هویت اصلی این برآمدگی پی نبرده اند ولی آن چه معلوم است آنکه احتمالا این عکس نامزد برترین تصویر گرفته شده از مریخ در سالهای اخیر خواهد شود


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/3ED_mars4.jpg

[Renjer Babi]

اگر چه نزدیک به چهل سال از کشف نخستین ستاره پالسار می گذرد،ولی هنوز هم ابهامات فراوانی پیرامون این اجرام وجود دارد.



اگر چه نزدیک به چهل سال از کشف نخستین ستاره پالسار می گذرد،ولی هنوز هم ابهامات فراوانی پیرامون این اجرام وجود دارد.یکی از پرسش هایی که همواره ذهن دانشمندان را به خود مشغول نموده، این است که چرا در اطراف قطب های یک تپ اختر، نقاط داغ فراوانی با دمایی بیش از چند میلیون درجه وجود دارد؟
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/ZF9_2006-0726pulsar.jpg


داده هایی که به تازگی توسط رصد خانه ایکس.ام.ام –نیوتن(وابسته به آژانس فضایی اروپا) بدست آمده،برخی از نظریات را با شک و تردید مواجه نموده است.پیش از این دانشمندان بر این باور بودند که ذرات بار دار الکتریکی همواره در قطب های تپ اختر با سطح آن برخورد می کند.اما رصد خانه ایکس ام.ام_نیو تن در طی بررسی چند ستاره پالسار،هیچ گونه گسیل اشعه ایکس را ثبت نکرده است.این در حالی است که سطح این تپ اختر ها در اثر برخورد های بسیار شدید ذرات باید بسیار درخشان باشد.

نزدیک به چهل سال پیش دو اختر شناس از دانشگاه کمبریج به نام های جاسلین بل برنر و آنتونی هیوش موفق به کشف نخستین تپ اختر شدند.تپ اختر ها در واقع هسته به جا مانده از انفجار ستاره ای هستند که میدان مغناطیسی بسیار نیرومندی ایجاد می نمایند.این اجرام با سرعت زیادی دروان می کنند و از خود اشعه ایکس گسیل می نمایند.ستاره های نوترونی فوق العاده کوچک و در عین حال بسیار چگال هستند.برای نمونه تپ اختری به قطر 20 کیلومتر 1.5 برابر جرم خورشید را در خود جای داده است.تپ اختر ها هنگام تولد دمایی در حدود چند میلیون درجه سلسیوس را دارا می باشند و بلافاصله شروع به سرد شدن می کنند.نحوه و سرعت سرد شدن نیز به مواد تشکیل دهنده و چگالی آن ها بستگی دارد.

پیش از این تحقیقاتی که توسط ماهواره های اشعه ایکس پیرامون ستاره های نوترونی صورت می گرفت، حاکی از آن بود که در هر تپ اختر از دو نقطه اشعه ایکس گسیل می شود.ا.سطح ستاره چنان داغ بود که از خود اشعه ایکس گسیل می کرد.2.ذرات باردار الکترو مغناطیسی که در میدان مغناطیسی تپ اختر وجود داشتند هنگام حرکت در طول خطوط میدان از خود اشعه ایکس ساطع می کردند.

ور نر بکر از موسسه فیزیک ماکس پلانک آلمان در این باره می افزاید: تئوری که هم اکنون پیرامون منبع تولید اشعه ایکس و همچنین نحوه گسیل آن در تپ اختر ها مطرح است،به طور حتم نیاز به بازنگری دارد.در این زمینه نظریات گوناگونی مطرح شده است ولی هیچ کدام از ان ها تا کنون به طور قطعی پذیرفته نشده اند.ما امیدوارم به یاری بررسی و تحقیقاتی که بوسیله رصد خانه ایکس.ام.ام-نیوتن انجام می پذیرد،کلید این معما را بیابیم،و بتوانیم توضیحی پیرامون تشکیل نقاط داغ، در قطب های ستاره ای که همواره در حال سرد شدن است را ارائه کنیم.این گونه به نظر می آید که منبعی که انرژی لازم برای تشکیل نقاط داغ را تامین می نماید،در واقع در خود تپ اختر و جود دارد. رصد خانه ایکس.ام.ام –نیوتن دارای قابلیت ها و دقت بسیار زیادی نسبت به نمونه های پیش از خود می باشد.

به تازگی این رصد خانه به بررسی پنج تپ اختر به عمر چند میلیون سال پرداخته است،اما در هیچ یک از نقاط سه گانه گسیل قابل توجهی ثبت نکرده است.البته فقدان گسیل اشعه ایکس از سطح ستاره موضوع عجیبی نیست زیرا این ستارگان پس از تولد در حین سرد شدن،دمای شان از چند میلیون درجه به 500 هزار درجه سلسیوس نزول می کند،در نتیجه در این ناحیه گسیلی صورت نمی گیرد.اما نکته قابل توجه،عدم وجود نقاط داغ در قطب های این تپ اختر ها است.

به بیان دیگر،گرمایی که توسط برخورد ذرات باردار صورت می گیرد به خودی خود قابلیت تولید و گسیل اشعه ایکس دارا نمی باشد.برای نمونه ستاره نوترونی پی.آر.اس بی 10+ 1929 از تمامی نقاط قطبی خود ،تنها 7 درصد اشعه ایکس گسیل می نماید.

البته نظریه دیگری نیز در این زمینه وجود دارد.پس از تولد تپ اختر، گرما توسط میدان مغناطیسی بسیار شدید ستاره به قطب های آن انتقال می باید و در همان جا نگاه داشته می شود.دلیل این فرایند نیز روشن است،از آن جا که گرما توسط الکترون ها حمل می شود و الکترون یک ذره باردار است،در نتیجه تحت تاثیر میدان مغناطیسی هدایت می شود.

در واقع نقاط داغ در تپ اختر های جوان از گرمای خود ستاره حاصل می شوند تا برخورد ذرات بار دار با سطح آن.اما مانند سطح ستاره همگام با سرد شدن آن ،نقاط داغ نیز سرد شده و غیر قابل مشاهده می شوند.

البته این نظریه تحت بررسی قراردارد و هنوز به اثبات نرسیده است،ما با توجه به داده های کنونی بسیار محتمل می نماید.





برای اطلاعات بیشتر به لینک زیر مراجعه نمایید:



http://www.esa.int/esaCP/SEMB6IBUQPE_index_0.html

[Renjer Babi]

شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای نشان می‌دهد چگالی پایین ماده تاریک در کهکشان‌ها و تعداد اندک کهکشان‌های کوتوله به انفجارهای ابرنواختری ارتباط دارد



مشاهدات جدید نشان می‌دهد ماده تاریکی که پیش‌از این تصور می‌شد با چگالی بسیار زیادی در مرکز کهکشان فشرده شده باشد، آن‌قدرها هم چگال نیست. دانشمندان حدس می‌زنند انفجار ستارگان سنگین و پیر در مرکز کهکشان، موجب پف کردن توده‌های ماده تاریک و درنهایت کم چگال شدنشان می‌شود. این انفجارهای ابرنواختری را می‌توان عامل اصلی کسری اسرارآمیز تعداد کهکشان‌های کوتوله جهان نیز به‌شمار آورد


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/85Z_M51.jpg
شرح عکس: شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای نشان می‌دهد ماده تاریک در مرکز کهکشان‌ها بسیار چگال است، ؛ اما مشاهدات رصدی کهکشان‌هایی مانند کهکشان گردابی (M51) نشان داده است چگالی ماده تاریک تا هزاران سال نوری در اطراف هسته کهکشان ثابت است. به نظر می‌رسد ابرنواخترها عامل این اختلاف باشند



بیش از 80 درصد از ماده موجود در کیهان به شکلی اسرارآمیز و غیرقابل دیدن وجود دارد. دانشمندان می‌توانند اثرات گرانشی این مواد را اندازه‌گیری کنند، اما توانایی شناساییشان را ندارند و از این رو آنها را ماده تاریک نام نهاده‌اند. شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای نشان داده ‌است که چگونه در جهان آغازین، توده‌های مواد تاریک در گازهای معمولی ادغام شدند، کهکشان‌هایی کوچک را به‌وجود آوردند و در طول میلیاردها سال، این کهکشان‌های کوتوله با ادغام در یکدیگر، مجموعه‌های ستاره‌ای عظیمی مانند کهکشان راه‌شیری را به‌وجود آوردند.
اما این شبیه‌سازی‌ها معمای جدیدی را نیز مطرح کرد. نتایج به وضوح نشان می‌داد چگالی مواد تاریک در مرکز کهکشان باید به سرعت افزایش یابد؛ اما رصد حرکت ستارگان در مرکز کهکشان‌ها نشان می‌دهد که هسته‌های تاریک کهکشان‌ها بسیار متورم است و چگالی ماده تاریک تا هزاران سال نوری ثابت است. سرگئی ماشچنکو، استاد دانشگاه مک‌مستر در همیلتون کانادا در این مورد می‌گوید: بیش از ده سال است که فهمیده‌ایم چنین اختلافی وجود دارد.
اخترشناسان تاکنون چندین راه‌حل برای رفع این اختلاف ارایه داده‌اند. به‌عنوان مثال، آنها مدتی فکر می‌کردند نیروی میان ذره‌ای دیگری غیر از گرانش وجود دارد که موجب برخورد ذرات با یکدیگر و درنهایت پخش‌شدن آنها در فضا می‌شود؛ چیزی شبیه به حرکت توپ‌های بیلیارد. اما به تازگی، ماشچنکو و همکارانش نشان داده‌اند که چگالی ملایم ماده تاریک در مرکز کهکشان در اثر انفجار ستارگان سنگینی پدید می‌آید که به آخر عمر خود رسیده‌اند. این انفجارهای ابرنواختری در بیشینه درخشندگی خود؛ کهکشان مادر را تحت‌الشعاع قرار می‌دهند.
چند سالی بود که ماشچنکو به این نتیجه رسیده بود که امواج ضربه‌ای ابرنواخترها، تلاطم‌های شدیدی را در گازهای میان‌ستاره‌ای کهکشان ایجاد می‌کند و اختلال‌های گرانشی این مواد به نوبه خود، چگالی مواد تاریک را تغییر دهد. برای آزمودن این ایده، او و همکارانش از یک ابررایانه استفاده کردند تا چگونگی تحول یک کهکشان کوچک نخستین را بررسی کنند، کهکشانی که چگالی ماده تاریک هسته‌اش در آغاز بسیار زیاد بود. همان‌طور که انتظار می‌رفت، تنها هشتاد انفجار ابرنواختری در هر یک میلیون سال کافی بود تا پس از حداقل یکصد میلیون سال، چگالی بسیار زیاد ماده تاریک را به مقادیر رصد‌شده نزدیک کند. هشتاد ابرنواختر در هر میلیون سال، مقدار پذیرفته‌شده‌ای برای تحولات کهکشان‌های کوتوله است و در بسیاری از مدل‌های تحول کهکشانی استفاده می‌شود.
اما این شبیه‌سازی معمای دیگری را نیز پاسخ داد. مشاهدات رصدی نشان می‌دهد جهان دارای تعداد بسیار اندکی کهکشان کوتوله است که برخلاف کهکشان‌های معمولی با صدها میلیارد ستاره ، تنها میزبان چند میلیارد ستاره هستند؛ اما شبیه‌سازی‌های کیهانی تعداد این کهکشان‌های کوچک را بسیار بیشتر تخمین می‌زنند. شبیه‌سازی ماشچنکو نشان داد چگالی پایین ماده تاریک در هسته این کهکشان‌ها سبب شده است نیروی گرانش کهکشان برای حفظ کهکشان خیلی کارآمد نباشد و هر برخورد ساده‌ای با یک کهکشان بزرگ‌تر به متلاشی شدن کهکشان کوتوله منتهی شود. از این رو است که کسری بسیار زیادی بین پیش‌بینی‌ها و مشاهدات کهکشان‌های کوتوله دیده می‌

[Renjer Babi]

تلسکوپ اسپیتزر کهکشان مارپیچی را رصد کرد که شباهتهای زیادی به کهکشان ما راه شیری دارد.


اگر قادر بوديم به خارج از کهکشان راه شيري سفر کنيم و عکسي از آن تهيه کنيم , کهکشانمان چگونه بنظر مي آمد؟ اين موضوع توسط عکس جديدي که بوسيله تلسکوپ فضايي اسپيتزر از کهکشان مار پيچي تهيه شده,راحتتر متصور است.



http://www.parssky.com/news/archive/images/82/l/PIA06322.jpg
NGC 7331 , عکس فوق دو قلوي ما را نشان مي دهد که تا کنون کهکشانی بدين شکل و شبیه به کهکشان راه شیری ديده نشده بود.


اين کهکشان که NGC 7331ناميده مي شود يک دوقلو به معناي واقعي براي کهکشان راه شيري ماست بازوهاي چرخشي از يک بر آمدگي نوري در مرکز ,که بوسيله يک حلقه از ستاره هاي فعال تشکيل شده ,خارج شده اند Dr. J.D. Smith از اعضاي تيم ناظران NGC 7331 و ستاره شناس دانشگاه آريزونا در اين مورد اظهار داشت :"بودن در درون کهکشان ,درک اينکه در مرکز آن چه مي گذرد را مشکل ميسازد.بوسيله مشاهده کهکشاني مشابه ,ديدي واضح از اينکه کهکشان راه شيري کامل ,چگونه به نظر مي آيد ,مي يابيم" اين جنبه بيروني به ستاره شناسان خواهد آموخت که کهکشان ما چگونه ,همانند همتايانش ممکن بود شکل بگيرد وتکامل يابد مشاهدات اخير ,اولين تلاش در مقياس بزرگي است براي مشاهده 75 کهکشان نزديک که بوسيله چشمان تيزبين وحساس مادون قرمز ,روئيت مي شوند اين برنامه اطلاعات اسپيتزر را با ديگر تلسکوپهاي زميني در طول موجهايي از فرابنفش تا راديويي براي آفريدن نقشه اي جامع از کهکشان ترکيب مي کند .

در گام نخست برنامه , NGC 7331 به دليل تشابه قابل توجهي که با راه شيري داشت انتخاب شد.در حاليکه آنها را کهکشاني دو قلو ناميده اند و منشاء يکساني ندارند ,از لحاظ ترکيب شکلي هم ,شامل تعداد ستاره ها,طرح بازوي مارپيچي و نسبت تشکيل تعداد کم ستاره در سال مشترک هستند . NGC 7331 در فاصله 50 ميليون سال نوري ودر صورت فلکي Pegasus (اسب بالدار) قرار دارد عکس جديد اسپيتزر , قدرت ديد تلسکوپ مادون قرمز را براي تشريح کهکشانها در قسمتهاي گوناگون نشان مي دهند.از روي عکسهايي با رنگهاي کاذب ,بازوهاي NGC 7331 به رنگ قرمز قهوه اي ,بر آمدگي مرکزي به رنگ آبي و حلقه تشکيل دهنده ستارگان به رنگ زرد به خوبي قابل تشخيص است که ترکيبات مواد اين نواحي را مي سازد.از اين گذشته مشاهدات اسپيتزر آشکار مي کند که : بر آمدگي مرکزي ,ستارگان پيرتر را شامل مي شود و حلقه مقدار زيادي از گاز و مولکولهاي ارگانيک خاکي که polycyclic aromatic hydrocarbons ناميده مي شوند را دارا است و زماني که بوسيله ستارگان تازه متولده شده روشن مي شود ,برافروخته مي شودو بازوها نيز شامل اين نوع ذره هاي خاکي با يک درجه کوچکتر مي باشد . این ترکیب همچنين بر روي زمين نظير اگزوز اتومبيل ونقاط ديگر نیز يافت مي شود !

اطلاعات دوربين مادون قرمز اسپيتزر مورد استفاده قرار گرفت تا این موضوع روشن شود که مرکز NGC 7331 تعداد غير معمولي از ستارگان سنگين يا بطور متوسط سياهچاله فعال در اندازه اي همانند آنچه درمرکز کهکشانمان پنهان است را در خود جاي داده است.اين يافته ها در دو مقاله و در شماره سپتامبر ويژه نامه اي از مجله اختر فيزيک منتشر خواهند شد.

اين پروژه بوسيله تيمي متشکل از 25 دانشمند از 12 موسسه اداره مي شود که Dr. Robert C. Kennicutt از دانشگاه آريزونا سرپرستي آن را به عهده دارد تلسکوپ فضايي اسپيتزر در 25 اوت 2003 به مدار پرتاب شد و چهارمين رصدخانه بزرگ ناسا است که در يک برنامه که شامل تلسکوپ فضايي هابل ,رصد خانه اشعه ايکس چاندرا و رصد خانه پرتو گاما کامچتون است جاي دارد.

[Renjer Babi]

اخترشناسان با استفاده از روش‌های جدید، فاصله کهکشان مثلث را تا زمین 3.14 میلیون سال نوری تعیین کرده‌اند.جدیدترین اندازه‌گیری‌ها از فاصله یکی از نزدیک‌ترین کهکشان‌ها به راه‌شیری، این احتمال را مطرح کرده است که جهان 15 درصد وسیع‌تر و پیرتر از آنی باشد که تاکنون تصور ‌شده است



جدیدترین اندازه‌گیری‌ها از فاصله یکی از نزدیک‌ترین کهکشان‌ها به راه‌شیری، این احتمال را مطرح کرده است که جهان 15 درصد وسیع‌تر و پیرتر از آنی باشد که تاکنون تصور ‌شده است
http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/M33_by_MDD.jpg
شرح عکس: کهکشان مثلث (M33) از دید تلسکوپ MMT

گروهی از اخترشناسان به سرپرستی آلسستو بونانوس، اخترشناس مرکز اخترفیزیک کارنگی در واشنگتن، موفق شدند با استفاده از داده‌های مجموعه‌ای از بزرگ‌ترین تلسکوپ‌های جهان، از جمله تلسکوپ ده متری کک در هاوایی، فاصله یک جفت ستاره گرفتی را در کهکشان مثلث اندازه‌گیری کنند. ستارگان این دوتایی گرفتی هر پنج روز یک‌بار از مقابل یکدیگر عبور می‌کنند و تغییراتی را در درخشندگی این اجرام پدید می‌آورند. این گروه توانست با اندازه‌گیری دقیق نور، سرعت و دمای اعضای این منظومه، درخشندگی واقعی این دو ستاره را اندازه‌گیری کند. با مقایسه درخشندگی واقعی این ستارگان و مقدار نوری که از آنها به زمین می‌رسد، اخترشناسان توانستند فاصله این کهکشان را 3.14 میلیون سال نوری از زمین اندازه‌گیری کنند. این مقدار به شکل اسرارآمیزی نزدیک به نیم میلیون سال نوری بیشتر از تخمین‌های پیشین است.
اندازه‌گیری فواصل کیهانی کار آسانی نیست. برای مثال، اجرام دوردست و بسیار درخشانی شبیه به اجرام نزدیک کم‌نورتر دیده می‌شوند. برای اجتناب از بروز چنین مشکلاتی، اخترشناسان کیلومترشمارهای کیهانی ویژه‌ای را یافته‌اند که با استفاده از روش‌های مستقل از یکدیگر، فاصله اجرام نزدیک را با دقت بالایی تعیین می‌کند. آنها از این کیلومترشمارها استفاده می‌کنند تا بتوانند مقیاس‌های دقیقی برای فواصل کیهانی بسیار عظیم تدوین کنند.
کرزایستف استانک، اخترفیزیک‌دان دانشگاه ایالتی اوهایو و از اعضای این گروه تحقیقاتی می‌گوید: در هر مرحله‌ای با انبوهی از خطاها مواجه می‌شدیم؛ از این رو به روش یکتا و دقیقی در اندازه‌گیری فواصل احتیاج داشتیم تا روزی بتواند ما را در اندازه‌گیری دقیق انرژی تاریک و دیگر موضوع‌های مشابه کمک رساند.اما اندازه‌گیری جدید که به کمک بررسی یک دوتایی گرفتی انجام شده، نیاز به آن روش‌های اضافی را مرتفع ساخته است.
فاصله پیشین کهکشان مثلث بر پایه محاسباتی بدست آمده بود که به مقدار ثابت هابل وابستگی زیادی داشت. ثابت هابل، آهنگ انبساط و گذران عمر عالم است و مقدار آن بر پایه آخرین اطلاعات ارسالی ماهواره WMAP، 70 کیلومتر بر ثانیه بر مگاپارسک اندازه‌گیری شده است. اما فاصله جدید کهکشان مثلث مستلزم این است که مقدار ثابت هابل 15درصد بیشتر باشد.
اگر این موضوع صحت داشته باشد، آن‌گاه جهان 15درصد بزرگ‌تر و به همان مقدار پیرتر از چیزی است که پیش از این تصور می‌شد. آخرین مشاهدات ماهواره‌ای و بخصوص تحلیل تابش زمینه کیهانی حاکی از آن است که سیزده میلیارد و هفتصد میلیون سال از عمر جهان می‌گذرد؛ اما نتایج این اندازه‌گیری جدید تخمین می‌زند عمر واقعی جهان 15.8 میلیارد سال باشد.
اما این اندازه‌گیری می‌تواند نتیجه جالب‌تری نیز دربر داشته باشد. نوربرت پرزایبیلا، اخترشناس دانشگاه ارلانگن نورمبرگ در آلمان و دیگر عضو این گروه تحقیقاتی می‌گوید: این نتایج نشان می‌دهد اتفاق‌های بسیار جالبی بر سر ثابت هابل افتاده است. البته ثابت هابل با این رویدادها بیگانه نیست. کشف یک ابرنواختر دوردست در تصویر ژرف شمالی تلسکوپ فضایی هابل که در نهایت منجر به کشف انرژی تاریک شد، یکی از مشهورترین این اتفاق‌های عجیب و شگفت است که علت و ماهیت آن هنوز در پرده‌ای از ابهام قرار دارد.
البته یک مشکل بزرگ وجود دارد که این گروه تحقیقاتی تنها فاصله یک کهکشان نزدیک را اندازه‌گیری کرده‌اند و برای اثبات نظریه خود به شواهد و اندازه‌گیری‌های بیشتری نیاز دارند. اعضای این گروه در نظر دارند با استفاده از دیگر تلسکوپ‌های بزرگ زمین دامنه پژوهش‌های خود را بگسترانند. این دورترین فاصله‌ای است که بشر تا کنون توانسته به شکل مستقیم اندازه‌گیری کند و شاید بتوان گفت این اندازه‌گیری، نهایت کاری است که می‌توان با تلسکوپی به بزرگی تلسکوپ ده متری کک انجام داد.





منبع :parssky

[Renjer Babi]

مایک گریفن مدیر سازمان فضایی آمریکا در نهمین جلسه انجمن سیاره سرخ گفت : با تجهیزات و بودجه ی فعلی ناسا هیچ انسانی حداقل تا 20 سال دیگر پا بر روی مریخ نمی گذارد.


مایک گریفن روز پنج شنبه 12 مردادماه با حضور در نهمین جلسه انجمن سیاره سرخ در حضور چند تن از مدیران ارشد ناسا و علاقمندان زیادی که دور هم گرد آمده بودند با اعلام این خبر نا امید کننده افزود که تحقیقات اولیه از سال 2007 با حضور بهترین و کار آزموده ترین محققان و دانشمندان دنیا شروع به کار می کند.وی افزود :" پس از به پایان رسیدن تحقیقات اولیه ما سریعا کار ساخت سفینه را شروع می کنیم. این کار که ممکن است مراحل تکمیلی آن تا سال 2020 به طول انجامد احتیاج به یک سفر تحقیقاتی به سطح سیاره سرخ نظیر مریخ نوردهای روح و فرصت دارد که در طول 10 سال آینده انجام می شود.

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/CAF_image001.jpg
" بله داستانی تخیلی که کم کم به سوی حقیقت گام بر می دارد. سفر انسان به مریخ با در نظر نگرفتن امکانات رفاهی برای هر ماموریت حداقل یک ملیون پوند برای ناسا خرج بر می دارد و به گفته گریفن یکی از مشکلات اساسی این ماموریت بزرگ عدم تایین بودجه ناسا برای این سفر به یاد ماندنی است. مشکلات بسیار بزرگی بر سر راه این ماموریت قرار گرفته است. از جمله آن می توان به مدت سفر فضانوردان و تهیه آذوقه و اندازه سفینه حمل و نقل اشاره کرد. فکرش را هم که بکنبم انصافا این سفر به مطالعات و تهیه وسائل بسیاری نیز است. سفر فضانوردان خود حدود 1 تا 1.5 سال طول می کشد.( به یاد دارید که مرخ نورد روح با اندازه کوچک خود و عدم حمل هیچ نوع بار اضافی شش ماه در راه بود تا به مریخ برسد.) مهمترین هدفی را که این ماموریت دنبال می کند "بررسی شرایط زندگی انسان بر روی مریخ" است. گریفن با اشاره به جزئیات این سفر اعلام داشت که قبل از این ماموریت ناسا ماه نوردی را برای مقایسه شرایط محیطی مریخ و ماه و نحوه زندگی انسان بر روی آنها به ماه خواهد فرستاد. سفر انسان به ماه روزگاری با نوشتن داستانهای تخیلی نویسندگانی مانند ورن تبدیل به آرزویی برای دانشمندان شده بود اما با گذاشتن اولین قدم آلدرین بر روی ماه این آرزو تبدیل به واقعیت شد.

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/69E_naderi-browse.jpg


حال آرزوی دانشمندان امروزی سفر انسان به سیاره سرخ است که مطمئنا روزی مانند خیالات قبلی تدیل به واقعیت خواهد شد. واقعیت سفر انسان به سیاره ای با قطر 3300 کیلومتر. با تخمینی که مهندسان آزمایشگاه جت پروپالشن ناسا برای بردن تجهیزات کامل زندگی هر انسان معمولی به مریخ زدند به نتیجه ی جالبی دست یافتند و آن اینکه حمل و نقل وسائل ضروری یک انسان معمولی به غیر از آذوقه احتیاج به انجام 10 الی 12 ماموریت دارد که با تلاش محققان این رقم به 5 سفر به مریخ تبدیل شده است. هر ماموریت حدود 1.5 سال طول می کشد. حال تصور کنید که همه ی 6 میلیارد جمعیت کره زمین بخواهند با تمام وسائلشان به مریخ سفر کنند و در آنجا زندگی کنند.( البته بدون در نظر گرفتن شرایط آب و هوایی مریخ که حتی تا به حال شرایطی از حیات در آن دیده نشده است چه برسد به زندگی انسان!) آیا می توانید محاسبه کنید که برای انتقال همه این افراد چند ماموریت لازم است؟ آیا در آینده ما شاهد فرود آمدن اولین انسان به سطح سیاره سرخ خواهیم بود؟ آیا در آن زمان انسان می تواند شرایط مریخ را برای زندگی کردن به طور مصنوعی برای خود تغییر دهد؟ باید منتظر ماند و دید که این بشر دوپا در آینده چطور این سیاره را مانند زمین با کارهای نابه جای خود به نابودی می کشاند.


طی گفتگویی که با آقای دکتر فیروز نادری مدیر پیشین ماموریت های مریخ و معاون فعلی JPL در خصوص زمان سفر انسان به مریخ داشتیم. اواخر نیمه اول این قرن را زمان منطقی برای سفر انسان به مریخ بیان داشتند. دکتر نادری مشکلات تکنولوژیک پرتاب گر های زمینی سیستم های هدایت و فرود در مریخ و بالاخره بزرگترین مشکل را مشکلات حیات انسان و مدت زمان زیاد حضور فضانوردان در فضا که مشکلات بیولوژیک زیادی برای انسان به وجود می آورد را دلیل مدت زمان طولانی تا رسیدن انسان و فرود بشر در مریخ بر شمردند. هزینه های سنگین چنین سفری در برابر سفر های فضا پیما های بدون سرنشین نیز از دیگر دلایل ایشان برای عدم حضور انسان طی دهه های اینده در مریخ است.



منبع:parssky.com

[Renjer Babi]

با یافتن نیتروژن اتمی در ابرهای میان‌ستاره‌ای، احتمال پیدایش حیات روی زمین از سوی دنباله‌دارها افزایش ی


پژوهشگران دانشگاه میشیگان با یافتن نشانه‌های نیتروژن اتمی در ابرهای گاز میان‌ستاره‌ای، حدس زده‌اند که مولکول‌های پیش‌حیات در دنباله‌دارها وجود داشته باشند. اگر این حدس درست باشد، می‌توان شرایط اولیه‌ای را که منجر به پدید آمدن حیات روی زمین شد، مشخص کرد. این یافته هم‌چنین می‌تواند درک بشر را از فرآیندهای شیمیایی درون فضا کاملا متحول کنند

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/88B_comet.jpg
شرح عکس: دنبالهدار شوازمن واخمن3 در نزدیکی سحابی سیارهنمای حلقه


سال‌ها است دانشمندان درشگفتند که چرا در دنباله‌دارها و شهاب‌سنگ‌ها، نشانی از نیتروژن مولکولی دیده نمی‌شود. مدل‌های موجود پیش‌بینی می‌کنند که دنباله‌دارها در مرزهای دوردست، تاریک و سرد منظومه شمسی تشکیل می‌شوند، جایی که آخرین فرآیندهای شیمیایی منظومه را در طول دوران تکوین خورشید و سیارات ثبت کرده است. به همین دلیل، سیاره‌شناسان دنباله‌دارها را به چشم فسیل‌هایی بسیار پیر می‌نگرند که سوابق ابر اولیه‌ای را که در چهار میلیارد و ششصد میلیون سال پیش با رمبش خود، منظومه شمسی را خلق کرد، تمام و کمال حفظ کرده‌اند. مدل‌های فعلی پیش‌بینی می‌کنند که در این ابر اولیه، گاز نیتروژن به شکل مولکولی وجود داشته است و بالتبع، دنباله‌دارها به عنوان وارثان آن ابر اولیه باید نشانه‌هایی از نیتروژن مولکولی در خود داشته باشند.
اما سباستین مارت، دانشجوی دوره دکتری اخترفیزیک و ادوین برگین، استاد اخترشناسی دانشگاه میشیگان در بررسی‌های جدید خود نشان داده‌اند چنین انتظاری درست نیست. به عقیده آنها، دنباله‌دارها از این‌رو فاقد نیتروژن مولکولی هستند که در اصل، این گاز در ابر اولیه‌ای که انبوهی از ذرات کوچکش دنباله‌دار را تشکیل می‌دهند، وجود ندارد. این دو پژوهشگر می‌گویند که ابرهای اولیه دارای نیتروژن اتمی هستند، نه نیتروژن مولکولی. مقاله این دو نفر و همکارانشان در مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیث‌سونیان که در نشریه نیچر منتشر شده، موجی از شگفتی را در جوامع علمی به دنبال داشته است.
یکی از هیجان‌انگیزترین نتایج وجود نیتروژن اتمی را می‌توان در دنباله‌دارهایی جستجو کرد که میلیون‌ها سال پیش به زمین برخورد کردند. محاسبات نشان می‌دهد که مولکول‌های حامل نیتروژن اتمی می‌توانسته‌اند نوعی جهش پیش‌حیاتی را ایجاد کنند تا مولکول‌های پیچیده‌ای به‌ وجود آیند و در نهایت، حیات روی زمین را به‌وجود آورد.
برگین می‌گوید: در بسیاری از مولکول‌های حیاتی ساده و پیچیده نیتروژن وجود دارد و از آن مهم‌تر، این که به‌وجود آوردن چنین مولکول‌های پیچیده‌ای از نیتروژن اتمی بسیار آسان‌تر و سریع‌تر از نیتروژن مولکولی است. تمام واحد‌های سازنده دی‌ان‌ای، اسیدهای آمینه و بسیاری مواد دیگر در ساختار شیمیایی خود از واحدهای نیتروژن استفاده می‌کنند. وجود نیتروژن در ساده‌ترین شکل شیمیایی، یعنی نیتروژن اتمی، فرآیندهای شیمیایی را فعال‌تر می‌کند و احتمال تشکیل مولکول‌های پیش‌حیاتی پیچیده‌تر را افزایش می‌

[Renjer Babi]

تلسکوپ فضایی هابل در روز سالگرد استقلال آمریکا آتش بازی کیهانی را که حاصل از انفجار ستاره ای سنگین در کهکشان همسایه بود به تصویر کشید.


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/21D_2006-0801supernova.jpg


هابل پنجره بشریت رو به جهان هستی در اواسط شانزدهمین سالگرد تولد خود نمایی زیبا را از انفجار ستاره ای بسیار سنگین که ما به آنها " ابرغول " می گوییم برای ما نمایش داد و با این کار خود به دانشمندان اثبات کرد که هرچند بیش از 16 سال در فضا کار کرده و 27 ترابایت اطلاعات را به زمین مخابره کرده ولی هنوز پیر نشده و می تواند مثل سابق کار کند. این آتش بازی که در تصویر به رنگ آبی متمایل به سبز دیده می شود. این ابرنواختربا قطری حدود 50 سال نوری واقع در صورت فلکی توکانا است که فقط در نیمرکره جنوبی زمین دیده می شود و فاصله ای در حدود 210000 سال نوری از ما. ابر نو اختری از" نوع دوم". حتما بعضی از شما اکنون در این فکر هستید که نوع دوم چه مفهومی دارد؟

انواع ابرنو اخترها :

ابر نواختر انفجار یک ستاره یا یک کوتوله سفید است. دانشمندان این مرحله از زندگی ستارگان را به دو نوع تقسیم کرده اند:

1- ابر نواختر نوع اول : کوتوله سفید( یا هسته تبهگن یک ستاره سنگین) یک حد بالا برای جرم خود (حد چاندراسکار) دارد که برابر 1.4 جرم خورشید است. اگر یک جسم فشرده تبهگن پا از این حد بگذارد در سکوت به سیاهچاله شدن نمی گراید بلکه به انفجار ابرنواختری می گراید. حال کوتوله سفیدی را در نظر بگیرید با 6 برابر جرم خورشید. وقتی که چنین کوتوله سفیدی در فضا تنها باشد موجودیتی پایدار و ملال آور را سپری می کند. اما اگر همین کوتوله سفید در یک دستگاه دوتائی نزدیک به هم باشد وضعیت فرق می کند. زوجه پر جرم این کوتوله سفید سریعا سوخت هسته ای خود را به پایان می رساند و به یک غول یا ابرغول تبدیل می شود. حال کوتوله سفید شروع به بلعیدن گاز از همدم غول مانند خود می کند. اگر این بلعیدن همین طور ادامه داشت جرم این کوتوله از حد چاندراسکار بیشتر می شود. در این موقع کوتوله کم شده و چگالی و دما افزایش می یابد. در این حالت کوتوله سفید به یک بمب همجوشی تبدیل می گردد و در اثر انفجار کاملا از هم می پاشد. به این نوع انفجار ابر نواختر نوع اول می گویند. اما ابر نواختر نوع دوم چیست ؟

2- ابر نواختر نوع دوم : یک ستاره ابر غول را در نظر بگیرید. او که در انتهای عمرش ستاره ای است توان گرفته از همجوشی دارای هسته تبهگنی آهن دارد. شعاع 3500 کیلومتر و چگالی 20 تن بر متر مکعب. هنگامی که هستهی تبهگنی آهنی پا از حد چاندراسکار می گذارد در کمتر از یک ثانیه می رمبد و شعاع آن 10 کیلومتر می شود. پس از آن چگالی هسته آهنی به چگالی هسته اتم می رسد و ناگهان ستاره وا می جهد و... حالا ما شاهد آتش بازی بزرگ کیهانی هستیم. اکنون دیگر با انواع ابرنواخترها آشنا شدیم. پس اگر جایی گفته شد ابرنواختر از نوع دوم است می دانیم که چگونه و چه بلایی سر ستاره آمده است. تصویر بالا را هابل با استفاده از دوربین پیشرفته خود و با گذراندن نور آن از چهار نوع فیلتر مختلف ( فرابنفش و مرئی و...) گرفته است.

صحبت از تلسکوپ فضایی هابل شد. موافق هستید که مروری بر فعالیتهای 16 ساله هابل داشته باشیم ؟ تلسکوپ فضایی هابل که از سال 1369 در مدار خود قرار گرفته است 95000 بار کره زمین را دور زده است یعنی به طور متوسط هر 100 دقیقه یکبار. تاکنون از 400000 جرم سماوی 750000 عکس تهیه کرده که حاصل آن فرستادن 28 ترابایت اطلاعات به زمین بود است. این حجم اطلاعتی را می توان بر روی تعداد زیادی سی دی ذخیره کرد. اگر همه این سی دی ها را روی هم بچینیم ارتفاعشان 2 برابر برج ایفل می شود. هابل نیز با استفاده از تجهیزات پیشرفته خود توانست به تحقیقات هشت ساله دانشمندان درباره اندازه گیری سرعت کهکشانها خاتمه دهد و همچنین اولین تلسکوپی بوده که توانسته دورترین کهکشانهای عالم را به تصویر بکشد.

جانشین تلسکوپ فضایی هابل تلسکوپی به نام جیمز وب خواهد بود. البته این تلسکوپ در طیف فروسرخ کار می کند و در حقیقت آن را باید جانشین تلسکوپ فضایی ایپیتزر دانست. قدرت شکار اجرام آن تقریبا به اندازه هابل است و قرار است در سال 2010 توسط موشک های آریان سازمان فضایی اروپا به مدار خود انتقال یابد.



parssky.com

[Renjer Babi]

فضاپیمای کاسینی در یکی از تصاویر ارسالی خود قمر" رها " را که در حال مخفی کردن "انسلاندوس " بود به نمایش کشید


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/EA1_48.jpg

فضاپیمای کاسینی که چندی پیش با پرتاب کردن فرزند خود " هویگنس " به تیتان باعث شد که ما شاهد یکی از بزرگترین نمایش های نجومی در فضا باشیم اینبار با توجه به اطلاعاتی که از قبل به این سفینه داده شده بود نمایش داغ نجومی را به راه انداخت. نمایشی که دیدن آن به اندازه ی مشاهده تصاویر هابل لذت دارد. این دفعه هدف دو قمر زحل بودند( تصویر بالا). رها با قطر 1528 کلیومتر و انسلاندوس با 505 کیلومتر تقریبا 3 برابر کوچکتر از رها است. کاسینی این تصویر را درست موقعی شکار کرد که رها در حال مخفی کردن انسلاندوس بود. در این زمان کاسینی در فاصله 800000 مایل از رها و 1200000 مایلی انسلاندوس بود. کاسینی در تمام عمر خود تنها می تواند 300000 عکس از زیبایی های زحل و قلمرو آن برای ما بگیرد در حالی که این مقدار یک سوم تصاویری است که هابل تا آخر عمر خود خواهد گرفت. بد نیست بدانید که فضاپیمای کاسینی طرح مشترک میان ناسا و اسا و سازمان فضایی ایتالیا است. اسا طراح هویگنس ( فضاپیمای کوچکی که چندی پیش برای مطالعات بیشتر توسط مادر خود کاسینی به سطح تیتان پرتاب شد) و سازمان فضایی آمریکا طراح بدنه و سایر لوازم و سازمان فضایی ایتالیا طراح دو دوربین پیشرفته این فضاپیمای کوچک بوده است.


parssky.com

[Renjer Babi]

آغاز جستجو برای یافتن دیگر جهان ها توسط آلکس ویلنکین


کیهانشناس معروف، آلکس ویلنکین، کارگردان موسسه کیهان شناسی ماساچوست در آمریکا، در حال شناسایی تئوری هایی است که توصیف می کنند جهان چگونه از هیچ موجودیت گرفته؛ این که فضا خالی نیست و در عین حال خالص هم نیست.
کتاب او ابزاری است برای ترسیم عقاید و تصاویری کیهانشناختی؛ از این که جهان چگونه از مهبانگ زاده شده گرفته تا بررسی کیهانشناختی کوانتمی و این که جهان های متعددی وجود دارند.
چگونه می شود از این جهان بیکران که خود نتها یکی از جهان هایی است که در فضای نامتناهی وجود دارند، خارج شد. این سوال کوچک نگاهی است به خط سیر آینده و ما خواهیم توانست با نگاهی دقیق از اسرار کیهان پرده برداریم. این مسائلی است که این کتاب به آنها خواهد پرداخت.

[Renjer Babi]

کاسینی در یک نمای نزدیک از فاصله ی 285000 کیلومتری موفق به گرفتن تصویری نزدیک از حلقه ی A زحل شد که تغییرات عجیبی از میزان روشنایی حلقه ها را نشان میدهد

فضاپیمای کاسینی این نمای بسته از حلقه های زحل را با استفاده از دوربین زاویه بسته خود روز 26 جولای گرفته است. این اولین تصویری است که اختلاف روشنایی بین حلقه های زحل در تصاویر کاسینی را نشان میدهد. علت این اختلاف فاصله مداری حلقه ها از زحل است که نزدیک ترین حلقه ها روشنتر و دورترین آنها نیز تاریک تر به نظر میرسد. اما در مرکز تصویر حلقه ای دیده می شود که تعجب دانشمندان را برانگیخته است. این حلقه کمی قوس دار و مورب شکل بود و اختلاف روشنایی در آن واضح تر دیده می شود


http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/F7D_2006-0811rings1.jpg


این نمای نزدیک از حلقه ی درونی A زحل تغییراتی موقتی را در روشنایی آن در سمت حرکت حلقه (از بالا به پایین ) نشان میدهد .مطالعات نزدیک تر ناحیه ای تیره را در این حلقه آشکار کرد که پهنای آن مدام تغییر میکند و این تغیرات باعث از ناپدید شدن ناحیه ی روشن بسیار کوچکی می شود .دانشمندان انتظار داشتند که با افزایش مختصات عمودی در حلقه ها میزان روشنایی در حلقه نیز تغییر کند اما به گفته ی آنها تغیرات روشنایی در راستای افقی بسیار غیر عادی به نظر میرسد هم اکنون دانشمندان در حال بررسی وضعیت حرکت خرده سنگها در حلقه های زحل می باشند تا بتوانند علت این تغییرات را بررسی کنند .
در حالی که بقیه حلقه ها تقریبا در صفحه ای صاف قرار دارند و بنابراین اختلاف روشنایی در بین آنها یکسان است. کاسینی این تصویر را هنگامی که در فاصله 285000 کیلومتری( 177000 مایل ) از زحل قرار داشته گرفته است. فضاپیمای کاسینی-هویگنس طرح مشترک میان سازمانهای فضایی آمریکا و اروپا و ایتالیا می باشد.

http://saturn.jpl.nasa.gov برای اطلاعات بیشتر از ماموریت کاسینی هویگنس

http://ciclops.org صفحه اصلی گروه سازندگان فضاپیمای کاسینی



parssky.com

[Renjer Babi]

میدان مغناطیس شبیه به ساعت شنی در ستاره ای درصورت فلکی برساوش توسط سه منجم اماتور کشف شد.


این سه ستاره شناس خوش شانس به نامهای جاسپ گیرارت( بنیانگذار کتابخانه نجومی اسپانیا و کالیفرنیا) و رامپراسد ریو( سرپرست انجمن اخترفیزیک کالیفرنیا ) و دن مارون ( استاد اخترفیزیک دانشگاه هاروارد) موفق به کشف چنین ستاره ای شدند. ستاره یافته شده در انبوه ابرهای گازی کشف شده و به راحتی می توان میدان مغناطیسی شبیه به ساعت شنی را از روی تصویر تشخیص داد.( در تصویری که مشاهده می کنید ستاره ی به وجود آورنده چنین شکلی با پیکان سفید رنگ مشخص شده است.)

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/4E1_jgk1.jpg


این ستاره که در فاصله 980 سال نوری از ما قرار دارد بسیار کم نورتر از آن است که با چشم غیر مسلح دیده شود. مارون در این باره می گوید :" ما مشغول بررسی بر روی این سحابی بودیم زیرا حدس می زدیم که چنین ستاره ای را در انبوه ابرهای این سحابی بیابیم. پس از عکسبرداری های متمادی و استفاده از اطاعات ماهواره ایراس چنین میدان مغناطیسی را مشاهده کردیم و فردای آن روز سریعا موضوع را به انجمن ثبت اکتشافات نجومی و سپس مجله علمی آمریکا گزارش دادیم."
اما براستی چنین منظره ای چگونه ممکن است ایجاد شود و دلیل ان چیست؟ جواب این است که اگر میدان مغناطیسی ستاره ای واقع در یک سحابی بسیار شدید باشد ابرهای پیرامون میدان خود را می رمباند و پس می زند. پس از آن ما شاهد اثر میدان مغناطیسی ستاره بر محیط اطراف که در اینجا ابرهای سحابی است خواهیم بود. این ستاره واقع در صورت فلکی برساوش قرار دارد. برای پیدا کردن سحابی که این ستاره در آن قرار دارد می توانید از ستاره امیکرون-برساوش کمک بگیرید. آن را در مرکز میدان دید چشمی قرار دهید. سپس 3 درجه به سمت شمال شرقی آن حرکت کنید. سحابی با قطر ظاهری هفت دقیقه قوسی در میدان دید شماست. البته بسیار کم نور است و شاید نتوانید آن را مشاهده کنید بنابراین برای رصد آن تلسکوپی با توان تفکیک متوسط یا بالا توصیه می شود


parssky.com

[Renjer Babi]

کشف سریع‌ترین ستاره نوترونی با سرعت 1500 کیلومتر بر ثانیه، باعث پیچیده تر شدن این موضوع شده است که چگونه اجساد چگال ستارگان به چنین سرعت‌های بالایی دست پیدا می‌کنند.


ستارگان نوترونی، باقی‌مانده ستارگان سنگینی هستند که درانفجارهای ابرنواختری نابود شده‌اند. آنها کره‌هایی در ابعاد یک شهر بزرگند و به شکلی باورنکردنی چگالند، به‌طوری‌که یک قاشق چای‌خوری از ماده این ستاره‌ها یک میلیارد تن وزن دارد. بسیاری از ستارگان نوترونی شناخته‌شده با سرعت صدها کیلومتر بر ثانیه حرکت می کنند. اما یکی از آنها که در سال 2005 شناسایی شد 1100 کیلومتر بر ثانیه سرعت داشت. تخمین زده می‌شود که برخی از این ستارگان سرعتی بیش از 1500 کیلومتر بر ثانیه داشته باشند. البته شاید این سرعت‌های بالا درمسیر غیرمستقیم اندازه گیری شده باشد، چراکه مشاهدات نشان می‌دهد این حرکت‌ها تاثیراتی بر گازهای اطراف داشته است.
اخترشناسان وقت زیادی را برای مطالعه چگونگی شتاب‌گیری ستارگان نوترونی و دست‌یابی آنها به این سرعت‌های زیاد صرف کرده‌اند. بر اساس مدل‌ها و تئوری‌های موجود، سرعت این ستارگان معمولا چند صدکیلومتر بر ثانیه است و به‌ندرت به 1000 کیلومتر بر ثانیه می‌رسد

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/78Z_dn9730-1_500%5B1%5D.jpg


اما ستاره‌ای نوترونی که به‌تازگی کشف‌شده، 1500 کیلومتر بر ثانیه سرعت دارد که مدل‌های قبلی را به مبارزه طلبیده است. این کشف توسط محققان سازمان فضایی ناسا و با استفاده از تلسکوپ فضایی چاندرا انجام شده است. چاندرا به‌مدت پنج‌سال از این ستاره نوترونی که RX J0822-4300 نام دارد، تصویر برداری نمود . این ستاره که در یک سحابی باقی‌مانده ابرنواختری در صورت فلکی کشتی‌دم قرار گرفته، هرسال 44 هزارم درجه در آسمان حرکت می کند و بر اساس تخمین هایی که زده شده، فاصله‌اش با ما 6500 سال نوری است.


parssky.com

[Renjer Babi]

آغاز جستجو برای یافتن دیگر جهان ها توسط آلکس ویلنکین


کیهانشناس معروف، آلکس ویلنکین، کارگردان موسسه کیهان شناسی ماساچوست در آمریکا، در حال شناسایی تئوری هایی است که توصیف می کنند جهان چگونه از هیچ موجودیت گرفته؛ این که فضا خالی نیست و در عین حال خالص هم نیست.
کتاب او ابزاری است برای ترسیم عقاید و تصاویری کیهانشناختی؛ از این که جهان چگونه از مهبانگ زاده شده گرفته تا بررسی کیهانشناختی کوانتمی و این که جهان های متعددی وجود دارند.
چگونه می شود از این جهان بیکران که خود نتها یکی از جهان هایی است که در فضای نامتناهی وجود دارند، خارج شد. این سوال کوچک نگاهی است به خط سیر آینده و ما خواهیم توانست با نگاهی دقیق از اسرار کیهان پرده برداریم. این مسائلی است که این کتاب به آنها خواهد پرداخت.

[Renjer Babi]

تقویت سیگنال های دریافتی از کاسینی در یکی از تصاویر تهیه شده از انسلادوس جریان از ذرات را آشکار کرد که از انسلادوس به سوی حلقه های زحل می روند.


فواره های یخی انسلادوس جریانی شدید از ذرات کوچک و ریز را تا صد ها کیلومتر بر فراز قطب جنوب این قمر زیبا به بالا می فرستند بعضی از این ذرات نیز فرار کرده و در اطراف حلقه ی E پراکنده می شوند.

تصویر زیر برای تقویت سیگنال های ضعیف پردازش شده است که می توان در آن پیوستن ذرات یخی انسلادوس را به حلقه ی E مشاهده کرد .

حلقه ی E در تصویر به صورت یک نوار غالبا زرد رنگ دیده می شود که در بال و قسمتی از آن در پشت انسلادوس قرار دارد و طول این قسمت حلقه 550 کیلومتر می باشد .جریان ذرات یخی نیز بوضوح قابل رد یابی است و مشخص است که این ذرات با فشار شدید به بالا فرستاده می شوند و قسمتی از آن ها پس از فرار از انسلادوس به حلقه ی E می پیوندند.

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/598_060810enceladus.jpg


این تصویر توسط دوربین narrow-angle فضاپیمای کاسینی و در نور مرئی تهیه شده است . کاسینی در هنگام تهیه این تصویر 1.9 میلیون کیلومتر از انسلادوس فاصله داشته و فاز آن (زاویه ی میان خورشید – انسلادوس و فاضاپیما) 162 درجه بوده است . مقیاس این عکس 11 کیلومتر در هر پیکسل می باشد.

ماموریت کاسینی – هویگنس ، پروژه مشترک ناسا ، آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی ایتالیاست.

[Renjer Babi]

سازمان فضایی آمریکا برای بررسی بیشتر ماهیت انرژ ی تاریک شروع به ساخت تلسکوپ فضایی پیشرفته ای کرد که قرار است در سال 2013 در نقطه دوم لاگرانژی زمین قرار گیرد.

این تلسکوپ که مراحل ساختش در اواسط کار است به نام " تلسکوپ فضایی انرژی تاریک " نیز نامگذاری شده است. اکثر ابزارالات این تلسکوپ نظیر دوربین فروسرخ و دوربین سیاره ای آن شبیه به هابل ولی پیشرفته تر از آن ساخته خواهد شد. بر اساس اطلاعتی که به ان داده می شود به بررسی 3000 ابر نواختر در نزدیکی زمین می پردازد و سپس به کار اصلی خود یعنی تحقیق درباره شگفت انگیزترین موضوع کیهانی یعنی ماده تاریک خواهد پرداخت. آیا می دانستید همه اجرامی را که ما در کیهان مشاهده نظیر کهکشانها و سحابی ها تنها 5 درصد از جرم عالم را تشکیل می دهند و بقیه آن به طرز عجیبی دیده نمی شود؟ پس در ایجاست که جای خالی این تلسکوپ فضایی احساس می شود. نیمی از طراحان این تلسکوپ از سازندگان با تجربه تلسکوپ هابل هستند که در این طرح بزرگ ناسا را یاری می دهدند. اکنون ساخت تلسکوپ در اواسط کار به سر می برد و اگر همه چیز طبق پیش بینی ها درست انجام شود این تلسکوپ توسط موشکهای دلتا- 5 یا
اطلس- 4 به نقطه به نقطه دوم لاگرانژی زمین منتقل خواهد شد. هنگامی که این تلسکوپ شروع به کار می کند جیمز وب در اوایل کار خود قرار دارد و از مرگ تلسکوپ فضایی هابل هم که با سوختن در جو یک آتش بازی را بر فراز اقیانوس آرام به پا کرد چند ماهی می گذرد.

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/E45_2006-0804destiny.jpg


parssky.com

[Renjer Babi]

انجمن ستاره‌شناسی اهواز به‌منظور ایجاد انگیزه در بین علاقه‌مندان خوزستانی، اقدام به برگزاری اولین مسابقه ستاره‌شناسی استان خوزستان در تاریخ نهم و شانزدهم شهریورماه کرده است.


این مسابقه در دو مرحله تئوری و عملی برگزار خواهد شد و به افرادی که بیشترین امتیاز را کسب کنند، جوایزی مانند دوربین دوچشمی 60 x 20، دوربین عکاسی و ... اهدا خواهد شد. هدف از برپایی این مسابقه، آمادگی بیش‌تر ستاره شناسان و ایجاد انگیزه برای ادامه فعالیت در این زمینه است.
مرحله اول این مسابقه که نهم شهریورماه در محل دفتر انجمن برگزار می شود، به شکل کتبی است و سوالات آن از کتاب‌های آسمان شب و نجوم دینامیکی انتخاب خواهد شد. مرحله دوم که به شکل عملی در ساعت 19:45شانزدهم شهریور آغاز خواهد شد، شامل چگونگی کار با دوربین دوچشمی و تلسکوپ است.
علاقه مندان به شرکت در این مسابقه می‌توانند تا دوم شهریورماه به نشانی اهواز، کیانپارس، نبش خیابان 19 غربی، ساختمان رامین، طبقه دوم، انجمن ستاره‌شناسی اهواز مراجعه یا با شماره تلفن 3382961 0611 تماس بگیرند و فرم ثبت نام را دریافت نمایند. امیدواریم با برگزاری این‌گونه مسابقات بتوانیم گامی مفید درجهت گسترش علم ستاره‌شناسی در خوزستان برداریم.
جهت ثبت نام اینجا (http://www.parssky.com/temp/nightsky/) را کلیک کنید


parssky.com

[Renjer Babi]

اختر شناسان با استفاده از تلسکوپ غول پیکر ای.اس.او موفق به یافتن سیستم ستاره ای شگفت انگیزی شده اند.در این سیستم دوتایی، ستاره کوتوله سفید با دمای بالا و اندازه ای اندکی کمتر از نصف خورشید به همراه یک کوتوله قهوه ای که پنجاه پنج بار از سیاره مشتری پر جرم تر است ،به دو یکدیگر در گردشند.


پیر مکستید که مسئولیت تهیه و ثبت گزارش این تحقیقات را در مجله نیچر را بر عهده دارد در این باره می افزاید:این گونه سیستم ها مراحل بسیار آشفته ای را سپری نموده اند.وجود چنین پدیده ای در واقع نشان دهنده این است که این کوتوله قهوه ای بدون هیچ گونه تغییری توسط یک ستاره غول سرخ بلعیده شده است و در طی وا پاشی لایه های بیرونی ستاره غول آز ان خارج شده است.

این دو ستاره در فاصله ای برابر 3/2 شعاع خورشید ( اندکی کمتر از فاصله زمین تا خورشید) از یکدیگر قرار دارند و هر دو ساعت یک بار به دور هم می گردند.نکته قابل توجه سرعت گردش بسیار زیاد ستاره کوتوله قهوه ای است که با سرعتی در حدود 800 هزار کیلو متر در ساعت به دور خود می گردد!

پیش از این نیز این دو ستاره چندان هم به یکدیگر نزدیک نبوده اند. زمانی که ستاره خورشید مانند( که هم اکنون به یک کوتوله سفید تبدیل شده است)،در طی مراحل پایانی عمر خود به یک غول سرخ تبدیل شده بود ،فاصله خود را تا کوتوله قهوه ای، بسیار کاهش داده است.در آن هنگام غول سرخ به یکباره همدم خود را بلعیده است.سرانجام پس از این که غول سرخ لایه های بیرونی خود را در فضا پراکنده ساخت یک سیستم دوتایی که از یک کوتوله سفید و یک کوتوله قهوه ای تشکیل شده است را از خود به جای گذاشت.

http://www.parssky.com/news/my_documents/my_pictures/D7C_2006-0804dwarfs_l.jpg
نمایی خیالی از یک سیستم ستاره ای دوتایی


مکستید می افزاید :یکی از مهمترین موضوعاتی که ذهن ما را به خود مشغول کرده،این است که آیا ستاره همدم در گذشته فقط بیست برابر سیاره مشتری جرم داشته و در طی گذر از مراحل مختلف تبخیر شده است

بر طبق نظریه نسبیت عام آلبرت انیشتین، مدار گردش این دو جرم به دور یکدیگر با گذشت زمان کاهش خواهد یافت،به عبارت دیگر ستاره کوتوله قهوه ای هیچگاه توان گریختن از این سیستم را نخواهد داشت.

رالف نپیواتزکی از دانشگاه هرت فوردشیر انگلستان در این باره می گوید: 1.4 میلیارد سال دیگر مدت زمان گردش این دو جرم به دور یکدیگر به یک ساعت کاهش خواهد یافت،در آن هنگام کوتوله سفید همچون یک مکنده بسیار عظیم عمل کرده و ستاره کوتوله قهوه ای ،یگانه همدم خود را خواهد بلعید.

این کوتوله قهوه ای با نام دبلیو.دی 349- 0137 برای نخستین بار توسط طیف نگار یو.وی.ای.اس کشف شد.دانشمندان با است�