خوشا من،دوستم دارند و دارم دوست Shakespeare

[glc_engineer]

برگردان : مسعود راجي خوشا من،دوستم دارند و دارم دوست

Let those who are in favour with their stars
Of public honour and proud titles boast,
Whilst I, whom fortune of such triumph bars,
Unlook'd for joy in that I honour most.

Great princes' favourites their fair leaves spread
But as the marigold at the sun's eye,
And in themselves their pride lies buried,
For at a frown they in their glory die.


The painful warrior famoused for fight,
After a thousand victories once foil'd,
Is from the book of honour razed quite,
And all the rest forgot for which he toil'd:


Then happy I, that love and am beloved
Where I may not remove nor be removed.
تو بگذارش بلافد از مقام و نام،


بختِ نيك و بيدارم نداد آن جام

در راهِ شرف هرگز نجستم كام.

هوادارانِ شه را آرزو، رويد چو نيلوفر
كه تابَش نيست زيرتابِش خورشيد تابستان،
سر افرازي، شود مدفون در ايشان،
از بد اخميِ ايام

سپهسالار رنجي بُرد و نام آورد،
اما يك شكستِ بعدِ صدها فتحُ پيروزي،
كند نامش ز ديوانِ شرف معدومُ و
ديگر كارهايش ميرود از ياد:

خوشا من، دوستم دارند و دارم دوست
آنجائي كه مي مانم و مي مانند.

[glc_engineer]

فراوان ديده ام فرخنده فَرٌِ بامدادان را
مسعود راجي Full many a glorious morning have I seen
Flatter the mountain-tops with sovereign eye,
Kissing with golden face the meadows green,
Gilding pale streams with heavenly alchemy;Anon

permit the basest clouds to ride
With ugly rack on his celestial face
And from the forlorn world his visage hide,http://www.karnikan.com/sh6.JPG
Stealing unseen to west with this disgrace.


Even so my sun one early morn did shine
With all-triumphant splendour on my brow;
But out, alack! he was but one hour mine;
The region cloud hath mask'd him from me now.


Yet him for this my love no whit disdaineth;
Suns of the world may stain when heaven's sun staineth.

فراوان ديده ام فرخنده فرِ بامدادان را،
نگاهِ شاهوارش، آفرين گويد، فراز ِكوهساران را،
به زرين روي، غرق بوسه سازد، سبزه زاران را،
ز كيهان كيميا زرگون نمايد جويباران را.

ولي ناگه، گشايد ره بر ابرِ پَستِ پشتِ بادهائي زشت،
كو بر چهره ي ِ افلاكي اش تازد
كه بي آزرم، دور از چشم گيتي، روي تابانش نهان سازد،
و دزدانه برد در غرب و زين سوداي ننگ آلود، جويد سود.

بامدادي زود، خورشيدم،
همان مهرِ خجسته فر، به من تابيد؛
ليك افسوس، كان ديري نپائيد و ز من، ابري سيه ، آن مهر بربائيد.

اما عشقِ من را كاستي نايد: كه گر مهرِ فلك را تيرگي شايد،
بسي نا مهرباني ها ز شاهانِ زمان آيد.

[glc_engineer]

Shakespeare Come hither, come hither, come hither برگردان : مسعود راجي بیا اینجا، بیا اینجا، بیا اینجا
Vnder the greene wood tree,
who loues to lye with mee,
And turne his merrie Note,
vnto the sweet Birds throte:
Come hither, come hither, come hither:
Heere shall he see no enemie,
But Winter and rough Weather.
Who doth ambition shunne,
and loues to liue i' th Sunne:
Seeking the food he eates,
and pleas'd with what he gets:
Come hither, come hither, come hither,
Heere shall he see no enemie,
But Winter and rough Weather.
كيست كو خواهد بيارامد كنارِ من

به زيرِ سايه يِ سبزِ درختان،
شادمان و همنوا با خوشنوا مرغان :
بيااينجا بيااينجا بيااينجا

نبيني دشمني جز سردي و سوزِ زمستان


کیست روگردان ز چاهِ جاه
جويد زندگي در زيرِ مهر و ماه
دارد طعمه اي دلخواه و شاد از دسترنجِ راه :
بيااينجا بيااينجا بيااينجا
نبيني دشمني جز سردي و سوزِ زمستان

[glc_engineer]

Shakespeare: WHAT IS YOUR SUBSTANCE برگردان : مسعود راجي گِلت از چيست سرشته؟

What is your substance, whereof are you made,
That millions of strange shadows on you tend?




Since everyone hath, everyone, one shade,
And you, but one, can every shadow lend.



Describe Adonis, and the counterfeit
Is poorly imitated after you;
On Helen's cheek all art of beauty set,
And you in Grecian tires are painted new.


Speak of the spring and foison of the year,
The one doth shadow of your beauty show,
The other as your bounty doth appear;
And you in every blessed shape we know.


In all external grace you have some part,
But you like none, none you, for constant heart.

تو بدين چهر ِدرخشان، گِلت ازچيست سرشته
كه بود سايه اي از تو، رخِ زيبايِ فرشته

پيِ هر جسمِ رونده ، شده يك سايه دونده
و توئي دلبرِ تنها، همـــه را سايه دهنده

آدونيس چهره يِ مرد است و نشاني ز تو دارد
هلني صورت و تنديس، همه يادِ تو آرد

ز بهار و سُرِخرمن، شده پيدا حركاتت
كُنَد آن جلوه ز حسنت ، بّوُد اين يك بركاتت

همه جا لطف و نكوئي، خبر از نقشِ تو آرد
ولي آرامشِ دلهاست كه تنها ز تــو، بارد.

[glc_engineer]

hakespeare Devouring Time, Blunt Thou the Lion's Paws برگردان : مسعود راجي زمان! پرخواره! كُن چنگالِ غران شيرها را سست

Devouring Time, blunt thou the lion's paws,
And make the earth devour her own sweet brood;


Pluck the keen teeth from the fierce tiger's jaws,
And burn the long-liv'd Phoenix in her blood;

Make glad and sorry seasons as thou fleets,
And do whate'er thou wilt, swift-footed Time,
To the wide world and all her fading sweets;


But I forbid thee one more heinous crime:
O, carve not with the hours my love's fair brow,
Nor draw no lines there with thine antique pen!



Him in thy course untainted do allow
For beauty's pattern to succeeding men.



Yet do thy worst, old Time! Despite thy wrong
My love shall in my verse ever live young.
زمان! پرخواره! كُن چنگالِ غران شيرها را سست ،
بگو تا خاك هم بَلعَد هر آن چيزي كه از آن رُست.

پلنگِ خشمگين را، تيزدندانها بِكِش بيرون،
و ققنوسِ كهن را سوز در آتش، ميانِ خون؛

فصول شادي و اندوه را هستي شه و سردار،
اينك اي زمانِ بادپـا! كن بر مرادِ خويشتن هر كار،
با دنيا و شيرينش كه گردد تلخ و بي مقدار؛

اما الحذر زين يك گناه و جرم شيطاني:
كه خواهي عشق من را افكني چيني به پيشاني
و يا با كهنه كِلكَت، اخم بر ابروش بنشاني!

زمان! بگذار تا ماند به راهت پاك و پاينده
نِمود و آيتي از حُسن، بر مــردانِ آينده

زمان پير! كن هر بدترين كارت، كه بي ترديد
عشقِ من جوان مانَـد درونِ شعرِ من، جاويد.

[glc_engineer]

Shakespeare O Mistres mine where are you roming? برگردان : مسعود راجي آي محبوبم، شتاباني كجا؟



O Mistres mine where are you roming?
O stay and heare, your true loues coming,
That can sing both high and low.


Trip no further prettie sweeting.
Iourneys end in louers meeting,
Euery wise mans sonne doth know.


What is loue, tis not heereafter,
Present mirth, hath present laughter:



What's to come, is still vnsure.
In delay there lies no plentie,



Then come kisse me sweet and twentie:
Youths a stuffe will not endure.

آي محبوبم، شتاباني كجا؟
باز ايست، بشنو، عاشقت آيد به سويت ،
او كه هر زير و بمي را نيك مي خواند.

سفر بس اي فريبايِ پري رخسار.
سفر پايان پذيرد از وصالِ يار،
اين را زاده يِ هر با خرد داند.

كه عشق و عاشقي نقدست،
شادي و خوشي همراه لبخندست،

بدان آينده پنهانست،
و در تاخير آفاتست.

بيا بوسم ده اي شيرينِ زيرِ بيست :
دوران جواني را بقائي نيست.

[glc_engineer]

Shakespeare: If Thou Survive My Well-Contented Day برگردان : مسعود راجي اگر باقي بماني تا خجسته روز من
If thou survive my well-contented day,
When that churl Death my bones with dust shall cover,
And shalt by fortune once more re-survey
These poor rude lines of thy deceased lover,
Compare them with the bettering of the time,
And though they be outstripp'd by every pen,
Reserve them for my love, not for their rhyme,
Exceeded by the height of happier men.




O then vouchsafe me but this loving thought:

"Had my friend's Muse grown with this growing age
A dearer birth than this his love had brought,
To march in ranks of better equipage:
But since he died and poets better prove,
Theirs for their style I'll read, his for his love."
اگر باقي بماني تا خجسته روزِ من ،
آنگه كه مرگِدانه كار،از خاك پوشد استخوانم را ،
و ديگرباراين اشعارِ بي پروا و خوارِ عاشقت را بازبيني ،
پسبه ميزانِ زمان مي سنجو گر وامانده تراز هر قلم باشد،
برايِ عشقِ من ،نيوزنو آهنگش،نگهدارش ،
كه آهنگِ طرب ازمردِشادآيدواشعارش.


به يادم باش با ذكري چنين پر مهر:
” اگر اين عاشقم مي ماند تا اين عصرِ بالنده
گرامي ترازين راعشق اومي گشت زاينده
كه مي شد همطرازنيك تراشعارِ آينده
ولي چون مُردوبرتر شاعرانآيند
آنان را براي 'سَبك' و شعرِ او برايِ 'عِشق' ميخوانم”

[glc_engineer]

Shakespeare: Take, O Take Those Lips Away
برگردان : مسعود راجي ببر دور آن لبانت را كه سوگندش دروغ آمد
Take, oh take those lips away,
that so sweetly were forsworne,
And those eyes: the breake of day
lights that doe mislead the Morne;
But my kisses bring againe, bring againe,
Seales of loue, but seal'd in vaine, seal'd in vaine
بِبَر دورآن لبانت را ،كه سوگندشدروغ آمد
و چشمانت: چو صبحِ كاذبي در بامدادان با فروغ آمد

و ليكن بوسه هايم باز آرد، بازآرد
مُهرِعشقم راكه مُهري بوده بيهوده،
و مُهري هست بيهوده.