نثر ديني و نثر عاميانه.؟!

[DoNkHoWaN]

------------------------------------
من از اين دو تا نثر فقط همينا رو پيدا كردم هركسي مقاليه كامل تري داشته بزاره كه ما نياز مند ياري سبزتان هستيم.؟!
------------------------------------

نثـر ديني
نثر ديني فارسي دري با ترجمه­ تفسير طبري آغاز شد و در دوره­ي بعد، به ويژه در قلمرو تفسير قرآن مجيد گسترش يافت. از ميان تفسيرهاي متعدد قرآن مجيد به زبان فارسي كه در سده­ پنجم هجري تأليف يافته، به معرفي اين دو تفسير اكتفا مي­کنيم:
الف: تفسير قرآن مجيد، معروف به تفسير كمبريج: مؤلف، تاريخ تأليف و نام اصلي اين كتاب معلوم نيست، زيرا آنچه از اين تفسير برجاي مانده نيمه­ دوم آن است و از تفسير سوره­ مريم تا پايان قرآن مجيد را شامل مي­شود. اين كتاب علاوه بر فايده­هاي ديني و تفسيري، از نظر زبان و ادب فارسي هم اهميت بسيار دارد، زيرا در آن واژه­هاي لطيف فارسي كه در روزگاران گذشته رايج بوده ديده مي­شود.
ب) تفسير سورآبادي: اين تفسير از ابوبكر عتيق نيشابوري و معروف به سدر آبادي است كه در نيمه­ دوم قرن پنجم با بياني ساده و شيوا نگارش يافته است و از متون ديني مهم اين قرن به شمار مي­رود.
نثر عارفانه
نثر عارفانه هم به موازات شعر ادامه يافت و كتابها و رساله­هاي زيادي در ذكر مباني تصوف و سرگذشت عارفان بنام و ذكر حالات روحي و مناجاتهاي عارفانه تأليف شد كه به برخي از آنها به اختصار اشاره مي­كنيم.
الف) كشف المحجوب: از جمله­ قديم­ترين كتابهاي نثر فارسي در تصوف است كه در نيمه­ قرن پنجم توسط ابوالحسن جلابي هجويري غزنوي تأليف شده و موضوع آن، طريقت و اصول تصوف و بيان كيفيت عشق به پروردگار است.
نثر كتاب: آراسته، زيبا و در بسياري موارد – به ويژه در مقدمه – شاعرانه و موزون به نظر مي آيد و بنا به خواهش ابوسعيد هجويري و در پاسخ به پرسشهاي عرفاني او تهيه شده است.
ب) آثار خواجه عبدالله انصاري: خواجه عبدالله به سال 396 هـ.ق در هرات ولادت يافت. از كوچكي شعر عربي و پارسي را نيك مي­سرود. او بسياري از علوم ادبي و ديني و اشعار عربي را حفظ بود و به احاديث پيامبر علاقه مي­ورزيد. او تصوف را در محضر شيخ ابوالحسن خرقاني آموخت و بعد از وي، سمت جانشيني او را يافت و در هرات به تعليم و ارشاد اشتغال داشت تا اين كه در سال 481 هـ.ق درگذشت. شهرت خواجه، بيشتر به كتابها و رساله­هايي است كه از وي برجاي مانده است.
ج)
طبقات الصوفيه:كه اصل آن از ابوعبدالرحمان سلمي نيشابوري (فوت:421 هـ.ق) به زبان تازي است و خواجه عبدالله آن را در حلقه­ مريدان خود به زبان پارسي هروي با طرزي لطيف و دلكش املا مي­كرد و طبقات الصوفيه مشهور به زبان فارسي، همان چيزي است كه خواجه املا مي­كرده است.
موضوع كتاب: شرح سرگذشت و حالات بزرگان صوفيه پيش از خواجه عبدالله است كه با نثري روان و خوش آهنگ نوشته شده است.
د)
رسايل:موضوع آن، اقوال و سخنان ومناجات­ها و راز و نيازهاي لطيف و پر جاذبه است كه با بيان شاعرانه و خوش آهنگ و از زبان مردم هرات تأثير پذيرفته است.
نثر كتاب، آهنگين و آراسته به شعر و آيه و حديث است و كاربرد «سجع»‌در نثر كه براي نخستين بار در نثر خواجه عبدالله آمده، آن را به شدت به شعر نزديك كرده است.